Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η διδασκαλία του παππού μας Ιωσήφ και του Γέ­ροντος μας Έφραίμ, αποτελεί συνέχεια της διδασκα­λίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Η πείρα του Γέροντος μας Εφραίμ εις την νοεράν προσευχήν, όπως μας την παρέδωσεν, αποτελεί συνέχεια όλης της νηπτικής ασκητικής παραδόσεως.
Λέγει ο Γέροντας Εφραίμ: «Η καρδία του άνθρωπου είναι το κέντρον των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδίαν. Εάν η καρδία του ανθρώπου καθαρισθή, τότε βλέπομεν τον Θεόν. Ο Θεός είναι αθεώρητος· ο Θεός είναι Πνεύμα. Δύναται όμως να βασιλεύση εις την καρδίαν του ανθρώπου, όταν γίνη αυτή καθαρόν δοχείον.
Διά να γίνη δεκτικόν δοχείον η καρδία του ανθρώπου, πρέπει να γίνη καθαρή. Δηλαδή, να γίνη καθαρή από ακάθαρτους λογισμούς. Διά να καθαρισθή όμως η καρδιά, πρέπει να μπη εις αυτήν κάποιο φάρμακον. Το φάρμακον αυτό είναι η νοερά προσευχή. Όπου πηγαίνει ο βασιλεύς, διώκονται οι εχθροί· και όταν μπη εις την καρδιά ο Χριστός, το όνομα Του το Άγιον, φυγαδεύονται των δαιμόνων οι φάλαγγες. Όταν ενθρονισθή μέσα καλά-καλά ο Χριστός, τότε υπάκουουν τα πάντα.
Έτσι και το κράτος της καρδιάς μας. Έχει μέσα εχθρούς· έχει επαναστάσεις· έχει λογισμούς· έχει πάθη και αδυναμίες· έχει τρικυμίες και ταραχές. Όλα εις την καρδίαν του ανθρώπου.
Διά να μπόρεση αυτό το κράτος της καρδιάς να καθησύχαση και να υποταχθή, πρέπει να έρθη ο Χριστός, ο Βασιλεύς, με τις στρατιές του να κυρίευση το κράτος· να διώξη τον εχθρόν, τον διάβολον· να καθυποτάξη κάθε ανησυχία από πάθη και αδυναμίες· να βασιλεύση σαν αυτοκράτωρ, σαν παντοδύναμος. Τότε αυτό, κατά τους πατέρας, λέγεται καρδιακή ησυχία. Να βασιλεύη η προσευχή χωρίς να διακόπτεται. Η προσευχή να έχη δημιουργήσει την καθαρότητα και την ήσυχον καρδίαν».
Ο μεγάλος αγώνας του ανθρώπου είναι να επαναφέρη τον νουν, που μετεωρίζεται με τις αισθήσεις έξω εις τα κτίσματα, μέσα εις την καρδίαν μας, εις το ταμείον των λογισμών. Ο μεγαλύτερος διδάσκαλος εις τον άνθρωπον, διά το Ιερόν αυτό έργον, είναι η νοερά προσευχή. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος, η οποία προσελκύεται διά της ευχής, μας διδάσκει όλα όσα χρειαζόμεθα.
Ο καλύτερος βοηθός, κατά την ώραν της εξόδου της ψυχής από τον κόσμον αυτόν, είναι η νοερά προσευχή. Διότι την ευχήν αυτήν θα χρησιμοποιή η ψυχή, εφ’ όσον βέβαια την γνωρίζει. Η ψυχή θα είναι οπλισμένη με την δύναμη της προσευχής, με το ακαταμάχητον Όνομα του Χριστού, το όποιον τρέμουν οι δαίμονες και δεν μπορούν να πλησιάσουν την ψυχήν.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.
Προσπάθησε πάντα η ευχή του Ιησού Χρίστου να επενδύη όλα τα έργα σου· κάθε πνοή και κάθε νόημα. Ω τότε πόσο θα ευφραίνεται η καρδία σου! Πόσο θα χαίρεσαι, διότι θα ανεβαίνη ο νους εις τα ουράνια.
Διά τούτο μην αμελής να λέγης:
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.
Όταν ψάλης θα κατανοής τα ψαλλόμενα· θα έχης όρεξιν και φωνήν ικανήν και ταπείνωσιν διά να αποδίδης καθώς αρμόζει τα λόγια του Θεού.
Διά τούτο μην άδικης άλλο την ψυχήν σου, αλλά και ψάλλων λέγε ενδόμυχα την ευχήν·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Όταν εργάζεσαι ας μην απορροφάται όλη σου η δύναμις εις την εργασίαν, αλλά να λέγης -ψιθυριστά και την ευχήν. Τότε και τα έργα σου θα είναι ορθά, χωρίς λάθη, καθαρά από λογισμούς και η απόδοσις της εργασίας σου θα είναι μεγαλύτερα.
Λέγε λοιπόν την ευχήν του Ιησού Χρίστου, διά να ευλογούνται τα έργα σου·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Το Πνεύμα το Άγιον σκεπάζει την ψυχήν που εύχεται. Εισέρχεται μέχρι τα βάθη της ψυχής, ελέγχει όλον τον εσωτερικόν κόσμον της ψυχής και τον κατευθύνει προς το θέλημα του Θεού το Άγιον . Τότε μόνον η ψυχή έχει την δύναμιν να ειπή μαζύ με τον Προφήτην. «Ευλογεί η ψυχή μου τον Κύριον και πάντα τα εντός μου, το όνομα το Άγιον αυτού» (Ψαλ. 102, 1). Λέγε λοιπόν την ευχήν διά να έχης την σκέπην του Άγιου Πνεύματος.
Όταν το Πνεύμα το Άγιον καλύπτει την ψυχήν σου αισθάνεσαι μιά πληρότητα και μιά ταπείνωσιν. Δεν επηρεάζεσαι από την αδικία, την ειρωνεία ή τον επαίνον.
Ζης σε μιά ατμόσφαιρα πνευματική που δεν εισέρχεται εύκολα ο ιός της αμαρτίας. Ο πνευματικός ανακρίνει τα πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται.
Το Πνεύμα το Άγιον σου δίδει άλλα μάτια και άλλην κρίσιν.
Λέγε συνεχώς την ευχήν, διά να ζης άνετα μέσα σε κάθε περιβάλλον·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Ως άνθος αμάραντον και δένδρον ευσκιόφυλλον πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων του Άγιου Πνεύματος γίνεται η ψυχή σου όταν λέγης·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Λέγε την ευχήν και άφησε την χάριν του Άγιου Πνεύματος να εισέλθη εις τα βάθη της ψυχής σου. Γίνε τότε άγρυπνος θυρωρός του οίκου της ψυχής σου και θεατής των ενεργειών του Άγιου Πνεύματος και λέγε μετ’ ευφροσύνης·
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
Το Πνεύμα το Άγιον είναι η ευλογία όλου του κόσμου.
Το Πνεύμα το Άγιον είναι το φως και η ζωή της ψυχής, η όποια ανυμνεί και δοξολογεί από τα βάθη αυτής το Όνομα της Αγίας Τριάδος. Αμήν.
Απόσπασμα από το βιβλίο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής
Ιερά Μονή Καρακάλλου Άγιον Όρος
Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

[toula]

Αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα, αγάλλονται συνέχεια από την στοργή του Θεού, του Πατέρα τους.
Αν μεθύση ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, η ζωή του εδώ στην γη γίνεται μαρτυρική, με την καλή όμως έννοια. Αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για καθετί γήινο και όλα τα «θεωρεί σκύβαλα». Βλέπεις, όσοι πίνουν πολύ και μεθούν, μετά δεν νοιάζονται για τίποτε. «Μπαρμπα-Θανάση, το καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σε κάποιο γεροντάκι που το καλύβι του είχε πάρει φωτιά. «Άσ᾿ το να καή», έλεγε αυτός, γιατί είχε πιει και ήταν μεθυσμένος!…
Η άλλη μέθη, η ουράνια, είναι καλή, αλλά πρέπει να είναι κανείς συνέχεια εκεί, στο ατέλειωτο βαρέλι, το ουράνιο. Εύχομαι να βρήτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί. Αμήν!
(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές, Λόγοι Ε΄, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1, Ι. Ησυχαστήριον ”Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης)

[toula]

Έγραφαν οι εφημερίδες οι αντιπολιτευόμενες πολλά και μεγάλα ψέμματα και συκοφαντίες εναντίον του.
Και του έλεγαν οι δικοί του, Μα, δεν απαντάτε Ιωάννη;
Άστους , σιγά-σιγά θα καταλάβουν, θα δούνε, θα τους φωτίσει ο Θεός, ας τους πάρουμε με το καλό, ταλαιπωρημένοι είναι, δυσκολεμένοι είναι.
-Μα, σας εχθρεύονται.
Δεν σας αγαπούν. Θα σας κάνουν κακό.
– Ε, αν θέλουν να μου κάνουν κακό, ας το κάνουν. Εγώ πιστεύω στο Θεό μου.
Κι εδώ που είμαι, είμαι μόνο γιά καλό.
Και μόνο από αγάπη ήλθα εδώ να βοηθήσω όσο μπορώ με τη Χάρη του Χριστού και της Παναγιάς, την πληγωμένη Πατρίδα μου.
Το μέγαν ερείπιον.
Και καθώς πήγαινε στην εκκλησία ο σκύλος του έσκισε το παντελόνι .
Θεία Πρόνοια ήτο; Σίγουρα.
Και γύρισε άλλαξε και προχώρησε .
Η βουβή ζητιάνα του έκλεινε το δρόμο , μα ο Ιωάννης προχωρούσε.
Ο Σμυρνιός ντελάλης φώναζε Που πας μπαρμπα-Γιάννη θα σε σκοτώσουν.
Κι η Μαντώ η Μαυρογένους του είπε μη πάει για θα το βρει κακό.
Αλλά εκείνος προχωρούσε, γιατί είχε μέσα του αγαθή συνείδηση, και τη πληροφορία ότι αυτό που κάνει είναι καλό γιά τη Πατρίδα.
Γιά τη Πίστη. Και γιά το Γένος.
Και προχωρούσε.
Έφτασε κοντά μετ’ ολίγον εκτελεστάς του.
Τους χαιρέτισε εγκάρδια.
Και καθώς πήγαινε να μπει στην εκκλησιά του άδειασάν τα όπλα επάνω του.
Τον χτύπησαν και στο κεφάλι και στη κοιλιά, έπεσε ημίθνητος, κι ένας απ΄αυτούς για να τον αποτελειώσει έβγαλε και την μάχαιρα και τον εφόνευσε.
Θρήνος, λοιπόν, κακό μέγα.
Ο σοφός Ιωάννης-Γαβριήλ Ευνάρδος , ελβετός , οικονομολόγος , σοφός, είπε μόλις έμαθε το θάνατο του Ιωάννου Καποδίστρια ότι εκείνοι που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, εδολοφόνησαν την Ελλάδα.
π. Ανανίας Κουστένης

[toula]

Ὁ ἄνθρωπος ἀπό τῆς βρεφικῆς ἡλικίας σιγά σιγά παύει νά μεγαλώνει μέ τόν Θεό.
Ἀλλιῶς διαπαιδαγωγοῦνται τά παιδιά σήμερα. Δέν παιδαγωγοῦνται ἐν Θεῶ.
Δέν ὡριμάζει ὁ ἄνθρωπος ὡς θεανθρώπινη προσωπικότητα.
Ἀκόμα καί αὐτοί οἱ χριστιανοί συχνά φτιάχνουν ἕναν χριστιανισμό στά μέτρα τους.
Ζεῖ ὁ ἄνθρωπος τόν κόσμο καί παραδέχεται τήν Ἐκκλησία.
Παραδέχεται τήν Ἐκκλησία καί ζεῖ τόν κόσμο. Ἔχει κοινή ζωή καί ἐκτιμᾶ τήν ἐκκλησιαστική ζωή.
Ἐκτιμᾶ τήν ἐκκλησιαστική ζωή καί ζεῖ κοινή ζωή. Αὐτός εἶναι ὁ πεπτωκός ἄνθρωπος!
Γι’ αὐτό καί ἡ Θ.Λειτουργία, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, ἁπλῶς καλλωπίζει τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά δέν… τήν γεμίζει.
Δέν εἶναι ἐκκλησιαστική ζωή.
Ἡ διασπάθιση τοῦ χρόνου καί οἱ μέριμνες ἐπιφέρουν τόν ἐξοβελισμό τῆς λατρευτικῆς ἐμπειρίας.
Ποιός πηγαίνει στόν Ἑσπερινό, στόν Ὄρθρο; Πόσοι κάνουν Ἀπόδειπνο;
Ποιοί γνωρίζουν τίς ἀκολουθίες μας; Ποιοί ἀκούουν κανόνες τῆς Ἐκκλησίας;
Ὁ πλοῦτος τῶν ἀκολουθιῶν παραχωρεῖται, σπρώχνεται σέ κάποια γωνία. Θεωρεῖται ἀρκετό μόνο ἡ Θεία Λειτουργία – μάλιστα ὄχι καί ὁλόκληρη ἡ ἀκρόασή της – ὡς ἕνα ἑβδομαδιαῖο ἱερό θέαμα καί ἀκρόαμα. Οἱ πιστοί μας ἀναπαύονται μέ τήν παρουσία τους στήν Ἐκκλησία, μερικοί δέ προσθέτοντες καί τήν Θεία Κοινωνία νομίζουν ὅτι εἶναι καλύτεροι ἀπό ὅσους μόνο παρίστανται. Ἔτσι ὅμως ἡ Λειτουργία δέν μᾶς τρέφει, δέν μᾶς ἀλλοιώνει, δέν μᾶς ἀνεβάζει σέ θεία βιώματα.
Πιστεύομε στήν ἁγιότητα καί τήν Θεία ἐπιφάνεια, ἀλλά δέν ἐννοοῦμε τήν ἁγιότητα ὡς προσωπική μας μέθεξη καί ἰδιότητα καί ἐνώπιόν της θείας ἐπιφανείας δέν διατιθέμεθα “ἐξ ὅλης της ψυχῆς καί τῆς καρδίας”, γιά νά γίνουμε ἐμεῖς ἅγιοι.”
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Όταν θελήσεις να κάνεις αρχή καλού έργου, πρώτα να ετοιμάσεις τον εαυτό σου για την αντιμετώπιση των πει­ρασμών, που πρόκειται να έρθουν εναντίον σου.
Γιατί ο ε­χθρός, όταν δει κάποιον ν’ αρχίζει με θερμή πίστη μια θεάρεστη ζωή, συνηθίζει να του επιτίθεται με διάφορους και φοβερούς πειρασμούς, ώστε να δειλιάσει απ’ αυτούς ο άν­θρωπος και να εγκαταλείψει την καλή του πρόθεση.
Και παραχωρεί ο Θεός να πέσει σε πειρασμό για να χτυπήσεις επίμονα τη θήρα (του ελέους) Του και για να ριζώσει μέσα στο νου σου, από το φόβο των θλίψεων, η μνήμη Εκείνου, και για να Τον πλησιάσεις με τις προσευχές, ώστε ν’ αγιασθεί έτσι η καρδιά σου από την ακατάπαυστη ενθύμησή Του.
Και όταν Τον επικαλείσαι, θα σε ακούσει.
Και θα μά­θεις έτσι, ότι ο Θεός είναι αυτός που σε λυτρώνει. Και τότε θα νιώσεις την παρουσία Εκείνου που σ’ έπλασε και σε δυ­ναμώνει και σε προστατεύει.
Γιατί η σκέπη και η πρόνοια του Θεού αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους.
Δεν γίνεται ό­μως ορατή παρά μόνο σ’ εκείνους που καθάρισαν τον εαυτό τους από την αμαρτία και είναι συνεχώς προσηλωμένοι στο Θεό.
Εξαιρετικά μάλιστα φανερώνεται σ’ αυτούς η βοήθεια και η πρόνοια του Θεού, όταν μπουν σε μεγάλη δοκιμασία για χάρη της αλήθειας. γιατί τότε την αισθάνονται πολύ καθαρά με την αίσθηση του νου.
Αββα Ισαάκ του Σύρου.
("ΠΑΡΕΝΕΣΕΙΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ", ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΗΛ: 2310 212659)

[toula]

"Κύριε, κάνε με αυτό που πρέπει να 'μαι, κι άλλαξέ με, όποιο κι αν είναι το τίμημα". Όταν θα έχουμε ξεστομίσει αυτά τα επικίνδυνα λόγια, θα πρέπει και να είμαστε προετοιμασμένοι να τα ακούσει ο Θεός. Κι είναι λόγια επικίνδυνα! Η αγάπη του Θεού είναι αμείλικτη. Ο Θεός επιθυμεί τη σωτηρία μας με την επιμονή που αρμόζει στη σπουδαιότητά της. Κι ο Θεός, όπως λέει ο Ποιμήν του Ερμά, "δε θα μας αφήσει ώσπου να σπάσουν η καρδιά και τα κόκαλά μας".
Αντώνιος Μπλουμ
Θέλει τόλμη η προσευχή

[toula]

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.
Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας».
Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.
Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του».
Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο:
Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα.
Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.
Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύει να είναι το "κέντρο" του κόσμου του.
Δεν βρίσκουμε πρώτα τον αληθινό εαυτό μας και μετά ζούμε. Τον ανακαλύπτουμε καθώς δινόμαστε σε κάτι που μας ξεπερνά.
Μερικές φορές δεν θεραπεύεσαι κοιτάζοντας άλλο ένα βράδυ την πληγή σου. Θεραπεύεσαι όταν βρίσκεις κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθείς το πρωί από το κρεβάτι σου και να ζήσεις.
— π. Λίβυος —

[toula]

Το ότι ακόμη υποφέρεις από ενοχές, δεν σημαίνει πως ο Θεός δεν σε συγχώρησε.
Πολλές φορές είμαστε εμείς που δεν αντέχουμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και ύστερα προβάλλουμε αυτή τη σκληρότητα πάνω στον Θεό.
Και υπάρχει εδώ ένα παράξενο παιχνίδι της ενοχής: όσο τιμωρώ τον εαυτό μου, αισθάνομαι πως ακόμη έχω κάποιον έλεγχο πάνω σε αυτό που έγινε. Σαν να μπορώ, υποφέροντας αρκετά, να αλλάξω το παρελθόν.
Δεν μπορώ.
Η μετάνοια αρχίζει ακριβώς όταν πάψω να διαπραγματεύομαι με αυτό που έγινε.
«Χριστέ μου, έκανα λάθη. Τα γνωρίζεις. Τα αφήνω στο έλεός Σου και προχωρώ.»
Η μετάνοια δεν είναι να επιστρέφεις κάθε βράδυ στο ίδιο δικαστήριο και να καταδικάζεις ξανά τον εαυτό σου. Είναι να αφήσεις τον παλιό άνθρωπο να πεθάνει, ώστε να μπορέσει να γεννηθεί κάτι καινούργιο.
Κι όταν επιστρέφουν οι ενοχές, μην τις κάνεις πάντοτε συνομιλητές σου. Σήκω. Περπάτησε. Μίλησε. Αγάπησε. Ζήσε.
Γιατί υπάρχει και μια ενοχή που παύει να είναι μετάνοια και γίνεται ένας κρυφός τρόπος να παραμένουμε κολλημένοι στον εαυτό μας.
Ο Θεός δεν σε συγχωρεί για να σε κρατήσει γονατισμένο στο χθες, αλλά για να σταθείς στα πόδια σου και να κοιτάξεις το αύριο.
— π. Λίβυος —

[toula]

-Ἐσύ, ποὺ μὲ τὴν ἀνείπωτη καλοσύνη Σου μᾶς δημιούργησες, πές μας, γιατί γέμισες τὴ ζωή μας μὲ θλίψη; Τὸ ἔλεός Σου δὲν σὲ κάνει νὰ λυπᾶσαι γιὰ αὐτὰ ποὺ ὑποφέρουμε; Γιατί μοῦ παραχωρεῖς τὴν ὕπαρξη καὶ ἀργότερα τὴν παίρνεις μὲ ἕναν ὀδυνηρὸ θάνατο;
-Δὲν μὲ εὐχαριστοῦν, λέει ὁ Θεός, οἱ ἀσθένειές σου, ὤ ἄνθρωπε. Ἀλλά, ἀπὸ τοὺς σπόρους τῆς θλίψης καὶ τῆς λύπης σας, θέλω νὰ σᾶς φέρω καρποὺς αἰώνιας καὶ μεγαλοπρεποῦς χαρᾶς. Ἔγραψα τὸν νόμο τοῦ θανάτου καὶ τῆς καταστροφῆς ὄχι μόνο στὸ σῶμα σας, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε ἀντικείμενο αὐτοῦ τοῦ ὁρατοῦ κόσμου. Διέταξα ὅλο τὸν κόσμο, μαζὶ μὲ τὸ σῶμα σας, νὰ σᾶς φωνάξει ὅτι αὐτὴ ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἡ ἀληθινὴ καὶ πραγματικὴ ζωὴ καὶ δὲν ὑπάρχει τίποτα μόνιμο ἐδῶ στὸ ὁποῖο ἡ καρδιά σας πρέπει νὰ προσκολληθεῖ μέσω δικαιολογημένης ἀγάπης.
Ὅταν δὲν ἀφουγκράζεστε τὴν ἀπειλητικὴ φωνὴ ὁλόκληρου τοῦ σύμπαντος, τότε τὸ πατρικὸ ἔλεός μου, τὸ ὁποῖο πάντα σᾶς εὔχεται ἀπεριόριστο καλό, μὲ ὠθεῖ νὰ σηκώσω τὸ σκῆπτρο τῆς τιμωρίας. Ὅταν σᾶς βασανίζω μὲ πειρασμούς, σᾶς ἐξαντλῶ μὲ ἀσθένειες, μὲ κύματα ἀπὸ τύψεις, εἶναι γιὰ νὰ ἐγκαταλείψετε τὴ μωρία σας, νὰ γίνετε σοφοί, νὰ σταματήσετε νὰ ἀναζητᾶτε σκιὲς καὶ νὰ ἐπιστρέψετε στὴν πορεία τῆς ἀλήθειας καὶ ταυτόχρονα στὸ μονοπάτι τῆς σωτηρίας.
Τὸ ἀπαράμιλλο ἔλεός μου καὶ ἡ ἀπεριόριστη ἀγάπη μου γιὰ τὰ ἀνθρώπινα ὄντα μὲ ἀνάγκασαν νὰ πάρω τὴ σάρκα σας ἐπάνω στὸν ἑαυτό μου. Μέσα ἀπὸ τὴν ταπείνωσή μου ἀποκάλυψα τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ στὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὑποφέροντας στὸν Σταυρὸ γιὰ τὴ Σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους ἐπιθυμῶ νὰ ἑλκύσω στὸν ἑαυτό μου, τοὺς προσβάλλω πρῶτα μὲ θλίψη καὶ μὲ αὐτὰ τὰ βέλη τῆς θλίψης ἀπονεκρώνω τὶς καρδιές τους στὶς προσωρινὲς ἀπολαύσεις. Τὸ σκῆπτρο τῆς τιμωρίας εἶναι ἕνα ἔμβλημα τῆς ἀγάπης μου γιὰ τοὺς ἀνθρώπους.
Ἅγιος Μακάριος τῆς Ὄπτινα

[toula]

Δεν τελειώνουν όλα στον πνευματικό και στην εξομολόγηση.
Η ουσία είναι πώς θα ενεργήσεις όταν βγεις από το εξομολογητήριο. Πολλοί αδερφοί μας νομίζουν ότι επειδή πήγαν σε έναν καλό πνευματικό και εξομολογήθηκαν θα αλλάξει η πνευματική τους ζωή αυτόματα χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα απολύτως. Σου λένε: «Έχω τον τάδε γέροντα, οπότε είμαι μια χαρά». Ο πνευματικός και ο τρόπος που θα εξομολογηθώ είναι μόνη η αρχή. Μετά χρειάζεται δουλειά, άσκηση και πνευματική καλλιέργεια. Χωρίς κόπο πνευματική ζωή δεν υπάρχει.
Αν ο πνευματικός σου δώσει κάποιες κατευθύνσεις και συμβουλές αλλά εσύ τις γράψεις στα παλιά σου τα παπούτσια, δεν θα βρεις πνευματική προκοπή. Αντίθετα η εξομολόγηση θα καταντήσει μια κουβέντα χωρίς περιεχόμενο και θεραπεία.
Για να πούμε μερικά παραδείγματα: Αν ο γυμναστής σου πει να κάνεις κάποιες ομάδες ασκήσεων κι εσύ δεν τις κάνεις, τότε δεν αρκεί ο καλός γυμναστής, το καλό γυμναστήριο και τα υπερσύγχρονα όργανα. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά χωρίς προσωπική προσπάθεια δεν γίνεται τίποτα. Το ίδιο και με τον διαιτολόγο. Αν μου γράψει μια δίαιτα αλλά εγώ δεν την τηρήσω, τότε δεν θα δω αποτέλεσμα και στο τέλος μάλιστα ίσως τον κατηγορήσω που δεν έχασα κιλά, ενώ υπεύθυνος θα είμαι εγώ ο ίδιος.
Συνειδητός εκκλησιασμός, προσευχή ως διάλογος και σχέση, νηστεία γενικά των παθών, των εθισμών και σε ό,τι με σκοτώνει, Θεία Κοινωνία, μελέτη και γενικά πνευματική καλλιέργεια στην καθημερινότητα είναι τα εργαλεία ώστε να αρχίσω να μπουσουλάω στην πνευματική ζωή και να ωριμάζω μέρα με τη μέρα με τη χάρη του Θεού. Και προσοχή! Όλα τα παραπάνω δεν χωρίζονται μεταξύ τους. Το λέω αυτό διότι υπάρχουν αυτοί που λένε: «Νηστεύω αλλά δεν κοινωνάω», «Κοινωνάω όποτε μου έρθει αλλά δεν προσεύχομαι», «Δεν νηστεύω, δεν προσεύχομαι, απλά εκκλησιάζομαι αραιά και πού» «Δεν εκκλησιάζομαι, αλλά πάω κάποιες φορές στο τέλος και κοινωνάω, οπότε είμαι μια χαρά». Προσοχή σε όλα αυτά!
Έχουμε και αυτούς που ψάχνουν Άγιο πνευματικό γέροντα και μάλιστα ηγούμενο ενώ έχουν να εξομολογηθούν χρόνια. Άλλη πλάνη και αυτό. Πήγαινε αδερφέ μου σε έναν απλό πνευματικό, κάνε τον αγώνα σου και άσε τους γεροντισμούς.
Παρατηρώ ανθρώπους που στέλνουν πνευματικά βιντεάκια και ρήσεις στο viber, αλλά την Καινή Διαθήκη δεν την έχουν διαβάσει ούτε μια φορά στη ζωή τους. Καλά για την Παλαιά ούτε λόγος. Καλά τα βιντεάκια, τα μηνύματα και οι ομιλίες,αλλά αν σε όλα αυτά είμαι απλά θεατής και δεν τα κυοφορώ στη ζωή και στην καθημερινότητα μου, τότε μηδέν στο πηλίκο.
Μην ψάχνουμε λοιπόν «γκουρού» πνευματικούς με τη σκέψη ότι θα αγιάσουμε αυτόματα. Έναν πνευματικό, αν γίνεται και κοντά μας, να μπορούμε να έχουμε συχνή επαφή σύμφωνα με τα ωράρια και τις συνθήκες της ζωής μας, με υπακοή που με ελευθερώνει και καθημερινό αγώνα με πνευματική καλλιέργεια.
Καλή μετάνοια.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr