Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αν βάλουμε, έστω μιαν αρχή, με σταθερή απόφαση να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, δεν χρειάζεται πλέον να φοβόμαστε πόσο μπορεί να μας αδικήσει οποιοσδήποτε άνθρωπος. Διότι, όποιος αληθινά αρχίζει να ζει σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού, βρίσκει ότι καθετί που παθαίνει από άλλους ανθρώπους είναι προς το συμφέρον του και προς δόξαν του Θεού!
Ιδιαιτέρως μάλιστα, δεν πρέπει κανείς να φοβάται μήπως αναγκαστεί να μετακινηθεί από έναν τόπο που αγαπά σε άλλον που δεν επιθυμεί. Αν μας συμβεί τέτοια περίπτωση, αντί να πέσουμε σε άκαρπη μεμψιμοιρία και μάταιο φόβο, καλύτερα ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας.
Τι κακό έπαθε ο Ιωσήφ από τις φθονερές πράξεις των αδελφών του; Μήπως δεν δοξάστηκε τελικά, μετά από την ακούσια αναχώρηση του στην Αίγυπτο; Δεν σωθήκαν από την πείνα οι αδελφοί του και δεν δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες για όλα τα μετέπειτα θαυμαστά που εργάστηκε ο Θεός δια του Μωυσή στην Αίγυπτο και στην έρημο;
Οι ειδωλολάτρες και οι αιρετικοί εξόριζαν συχνά τους ορθοδόξους χριστιανούς σε περιοχές βαρβαρικών λαών. Όμως τι πέτυχαν με αυτό; Μήπως κατέστρεψαν την Ορθοδοξία; Όχι! Μάλλον την ενδυνάμωσαν έτι περισσότερο, την εδραίωσαν στις ψυχές των διωκομένων χριστιανών και τη διέδωσαν ευρύτερα, ανάμεσα στους βαρβαρικούς λαούς.
Ο φαύλος αιρετικός Λούκιος εξόρισε τον αοίδιμο άγιο Μακάριο, μαζί με αρκετούς ακόμη Ταβεννήσιους συνασκητές του, από την Αίγυπτο, σε ένα νησί οπού όλος ο πληθυσμός προσκυνούσε τα είδωλα. Μολαταύτα, με τα διδάγματα και το παράδειγμα των αγίων αυτών πατέρων, ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού έσπευσε να βαπτιστεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι το νησί αυτό αργότερα ονομάστηκε ‘’Νησί της Μετανοίας’’.
***
Να ένα παράδειγμα συγκλονιστικής κακοτυχίας, στην εμφάνιση της οποίας ένας ολιγόψυχος άνθρωπος θα μπορούσε να οδηγηθεί στην αυτοκτονία, ενώ ένας άγιος άνθρωπος του Θεού στην ίδια συγκυρία αναδεικνύεται ήρωας,
Ο άγιος Ευστάθιος βρέθηκε σε μια τραγική συγκυρία γεγονότων: είχε αφήσει τον ένα γιό του στην όχθη ενός ποταμού, ενώ μετέφερε τον άλλο γιό του στην απέναντι όχθη και επέστρεφε για να πάρει τον πρώτο. Στα μισά της διαδρομής βλέπει απέναντι ένα λιοντάρι να έχει αρπάξει το αγόρι του και να το μεταφέρει μακριά. Κοιτάζει μετά στην απέναντι όχθη και βλέπει ένα λύκο να αρπάζει τον δεύτερο γιό του και να απομακρύνεται τρέχοντας. Σε μια τέτοια τραγική συγκυρία, άλλος άνθρωπος θα λιγοψυχούσε και θα αφηνόταν να πνιγεί οπό νερό για να δώσει τέλος στην τραγωδία της ζωής του. Ο Ευστάθιος δεν έδωσε τέλος στη ζωή του, αλλά απεναντίας έζησε με ελπίδα στον Θεό ως χειρώνακτας εργάτης δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Ο υπομονετικός αυτός άνθρωπος έζησε για να δει ξανά την οικογένειά του. Ο Θεός τον αντάμειψε για την πίστη και την υπομονή του!
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», εκδ. Άθως – Σεπτἐμβριος

[toula]

Σε κάθε πειρασμό να στρέφουμε τα μάτια μας στον ουρανό και θ’ ακούσουμε τη γλυκειά φωνή της Αποκαλύψεως να μας λέγει: «ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης» (Αποκ. γ΄ 10).
« Έρως ορθοδοξίας», Π. Β. Πάσχου.
*
Oι άγιοι πατέρες της Σκήτης προφήτευσαν για την εσχάτη γενεά.
«Τι εργασθήκαμε εμείς;», λέγει. Και αποκρίθηκε ένας από αυτούς μέγας, ο Αββάς Ισχυρίων, και είπε: «Εμείς τις εντολές του Θεού κάμαμε». Και του αποκρίθηκαν και του είπαν: «Και οι ύστερα από μας, άρα τι κάνουν;». Και είπε: «Μέλλουν να έλθουν στα μισά του δικού μας έργου».
-Και είπαν: «Οι δε μετ΄αυτούς, τι;». Είπε: «Οι της γενεάς εκείνης δεν έχουν καθόλου έργο. Μέλλει δε να έλθη σ΄αυτούς ο πειρασμός. Και όσοι αποδειχθούν εκείνο τον καιρό δόκιμοι, θα αποβούν μεγαλύτεροι και από εμάς και από τους πατέρες μας».
Από το Γεροντικό, Αββά Ισχυρίωνος
*
Άγιος Γέροντας Ιάκωβος της Ευβοίας
Κάποιος παρακαλούσε συνέχεια τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο της Ευβοίας, πέρασε καιρός και του λέει έντονα: Βρε Γέροντα δεν βλέπεις!!!!! Δεν βλέπεις τα προβλήματα !!!! Γιατί δεν κάνεις κάτι!!!!!
Βλέπει λοιπόν στον ύπνο του τον Γέροντα…, έλαμπε… και του λέει: Το μυστικό είναι η Υπομονή και η Προσευχή!!!! Όλα θα λυθούν!!
«Να κάνετε πάντοτε προσευχή και υπομονή και να ‘χετε πάντα την ελπίδα στον Θεό. ».
***
Η σιωπή είναι χρυσός και η υπομονή μπριγιάν (διαμάντι). Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός
Πήγε κάποιος στον Άγιο Παϊσιο τον Αγιορείτη και του είπε: ‘‘Γέροντα, δεν έχω υπομονή. Τί να κάνω, για να αποκτήσω υπομονή;”. Πήγε μέσα στο κελί του ο Άγιος Παϊσιος και έφερε μια σακούλα με καραμέλες. Του τις δίνει και του λέει: ”Να τις παίρνεις κάθε μέρα από δύο. Όμως να μην τις μασάς. Να κάνεις υπομονή να λειώνουν μέσα στο στόμα σου, να τις πιπιλάς”.
–Γέροντα, τι θα γίνει με εμένα, δε βλέπω προκοπή.
-Εσύ σήμερα φύτεψες την κληματαριά και θέλεις αμέσως να πιεις κρασί. Πρέπει να περιμένεις, να βγει το σταφύλι, να ωριμάσει, να το ραντίσεις, να το κόψεις, να το πατήσεις, να το βάλεις στο βαρέλι, να γίνει καλό κρασί και μετά να πιεις. Μη βιάζεσαι λοιπόν. Ακόμα είσαι αρχάριος. Βρε παιδί μου, ζαλίζεσαι έτσι και, ενώ το στομάχι σου δεν μπορεί να χωνέψει το γάλα, πάς να φας μπριζόλα!
Το κλήμα δεν το φυτεύεις σήμερα και αύριο πίνεις κρασί. Σε έναν χρόνο μπορεί να φας μερικά τσαμπιά. Σε δύο χρόνια θα φας ένα κοφίνι σταφύλια και σε πέντε χρόνια θα πιεις και κρασί. Να αγωνίζεσαι λοιπόν και να κάνεις υπομονή, αν θέλεις να απολαύσεις καρπούς πνευματικούς.
Επισκέφτηκα τον Γέροντα Παΐσιο τον Αύγουστο του 1993 και του είπα ότι έχω πρόβλημα υγείας, ζαλάδες, ιλίγγους και πολύ άγχος. Μου έπιασε το χέρι και αίσθάνθηκα μεγάλη ηρεμία. Μετά με κοίταξε στα μάτια λέγοντας : «Βρε παιδί μου, εκεί στην πόλη που θα πας, έχετε τεράστια σούπερ-μάρκετ. Μπες μέσα σ΄ένα- έχει πολλά ράφια- ψάξε να βρης υπομονή και αγόρασέ την! » Δηλαδη, έπρεπε να κάνω υπομονή. [74. Χαραβόπουλος Χρήστος, Ωραιόκαστρο, Θεσσαλονίκη, Μαρτυρίες Προσκυνητών. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994 (Τόμος Α), σελ. 277]
Έλεγε ότι ο Θεός δεν θα αφήσει απλήρωτο, οποιονδήποτε πόνο ταλαιπωρεί τον άνθρωπο. Δηλαδή όλα τα μετράει, και το αχ και το βαχ…. Κι ένα δόντι να πονέσει, ο Θεός τον μετράει τον πόνο. Ο κύριος που είχε κάνει έξι μήνες στο νοσοκομείο, λέει στο Γέροντα: « Καλά εγώ, έξι μήνες κάθισα μεσα στο νοσοκομείο. Τί θα γίνει με μένα; Κι ο Γέροντας του λέει χαριτολογώντας: « Δε χαίρεσαι ευλογημένε; Άλλοι ψάχνουν να ξεκουρασθούν μία μέρα κι εσύ που κάθησες έξι μήνες μιλάς; Να δοξάζεις το Θεό. »
[106. Λεμονής Ευθύμιος, πρώην Σερδάρης Αγίου Όρους, Θεσσαλονίκη, Μαρτυρίες Προσκυνητών. Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994 (Τόμος Α), σελ. 323]
Iconandlight

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Αυτή είναι η Κυριακή μετά την Ύψωσι του Τιμίου Σταυρού. Προχθές είχαμε την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Και γι’ αυτό η Εκκλησία σήμερα πάλι για τον Σταυρό μιλάει. Τον Σταυρό του Κυρίου, που πρέπει να γίνη και δικός μας σταυρός. Διότι αν και εμείς δεν σηκώσουμε τον σταυρό τον δικό μας, αν δεν συμμετέχουμε στον Σταυρό του Χριστού, τι Χριστιανοί είμαστε; Διότι Χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος μιμείται τον Χριστό, εξ ου και Χριστιανός. Και μιμείται τον Χριστό σε όλη του την ζωή, ακόμα και στον σταυρικό Του θάνατο. Και συσταυρούται με τον Χριστό, για να συναναστηθή μαζί Του και να περιπατήση «εν καινότητι ζωής» (Ρωμ. στ’ 4), καθώς λέγει ο θείος Απόστολος Παύλος.
Χριστιανός χωρίς σταυρό και αγώνα δεν νοείται. Χριστιανός που ακολουθεί ένα εύκολο δρόμο δεν νοείται. Ενόμισαν και νομίζουν μερικοί, ότι Χριστιανός είναι να τηρή κανείς μερικές ηθικές εντολές και να καλοπερνάει στην ζωή του, να έχη ανέσεις, να έχη μία ευημερία ανθρώπινη και να έχη μία ζωή ανθρωπίνως εξασφαλισμένη. Αλλά δεν είναι αυτός ο Χριστιανός. Χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος κάθε ημέρα αγωνίζεται. Αγωνίζεται για να αγαπήση τον Θεό. Αγωνίζεται για να αγαπήση τον αδελφό του. Επειδή δε ο εγωϊσμός είναι που εμποδίζει τον άνθρωπο να αγαπήση τον Θεό και να αγαπήση τον αδελφό του, αγωνίζεται για να ξερριζώση από μέσα του τον εγωισμό. Αγωνίζεται για να ξερριζώση τα πάθη, τα οποία σκοτίζουν τον νου του ανθρώπου και αιχμαλωτίζουν την καρδιά του. Αγωνίζεται να ευαρεστήση τον Θεό. Γνωρίζει τις εντολές του Θεού και θέλει αυτές τις εντολές να τις τηρήση στην ζωή του με ακρίβεια. Όχι για να δικαιωθή απέναντι του Θεού εγωϊστικά, αλλά για να ευαρεστήση τον Κύριο από αγάπη. Και ο αγώνας που κάνει ο Χριστιανός γι’ αυτό γίνεται. Όχι για να πη στον Θεό· “εγώ είμαι εντάξει· δικαιούμαι την σωτηρία” -γιατί τότε θα ήταν ένας Φαρισαίος- αλλά για να πη στον Θεό· “Κύριε, παρ’ όλη την αδυναμία μου και την αμαρτωλότητά μου, εγώ σε αγαπώ. Και σαν έκφρασι της αγάπης μου, προσπαθώ να κάνω τις εντολές Σου και το άγιό Σου θέλημα. Και από Εσένα εξαρτάται, αν θα μου δώσης την σωτηρία και αν θα μου δώσης την Χάρι Σου”.
Θα ήθελα, αδελφοί μου, να σας παρακαλέσω να το προσέξουμε το θέμα αυτό, το θέμα του αγώνος του πνευματικού. Διότι είναι μέσα στην παράδοσι της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου του Χριστού μας, ότι δεν νοείται Χριστιανός που να μη αγωνίζεται. Και γι’ αυτό η Ορθοδοξία μας, η Αγία μας Εκκλησία, έχει όλη αυτή την ευλογημένη ασκητική οδό, την άσκησι, η οποία δεν είναι μόνον για τους Μοναχούς άλλά είναι και για τους Χριστιανούς στον κόσμο. Με την άσκησι τήν καθημερινή ο Χριστιανός αγωνίζεται να κόψη τα πάθη του, να περιστείλη τα πάθη του και να ευαρεστήση τον Θεό.
Παλαιότερα επειδή οι Χριστιανοί μας ήσαν πιο κοντά στην Εκκλησία και ζούσαν περισσότερο εκκλησιαστική ζωή, αγαπούσαν την άσκησι, αγαπούσαν τις νηστείες, τις ορθοστασίες στην Εκκλησία, τις μακρές ακολουθίες της Εκκλησίας, τις προσευχές, τις αγρυπνίες. Σήμερα όμως που μας έχει επηρεάσει και εμάς τους Χριστιανούς το κοσμικό πνεύμα, που είναι ένα πνεύμα να καλοπερνούμε, να θεραπεύουμε τα πάθη μας και την σάρκα μας και την φιλαυτία μας, και εμείς οι Χριστιανοί έχουμε αρχίσει και χάνουμε αυτό το ασκητικό πνεύμα. Δεν μας αρέσουν πια αυτές οι ωραίες νηστείες, οι σαρακοστές, οι αγρυπνίες, οι προσευχές, η εγκράτεια. Αλλά βλέπετε σήμερα -με πολύ πόνο βέβαια το βλέπουμε- και την Μεγάλη Εβδομάδα ακόμα άνθρωποι Χριστιανοί να καταλύουν και να μη τους πειράζη ο λογισμός, ότι θα έπρεπε τέτοιες μεγάλες και πάνσεπτες εορτές του Πάθους του Κυρίου και αυτοί να συμμετέχουν στο Πάθος του Κυρίου και να κάνουν μία νηστεία και μία εγκράτεια.
Τώρα λοιπόν, εσείς που ήρθατε στο Άγιον Όρος και είδατε ότι με την Χάρι του Θεού γίνεται αγώνας πνευματικός εδώ -βέβαια και εσείς είσθε καλοί Χριστιανοί και αγωνίζεσθε- αλλά τώρα ακόμα περισσότερο και εσείς να φιλοτιμηθήτε κάθε ημέρα α κάνετε ένα αγώνα για την αγάπη του Χριστού και την σωτηρία των ψυχών σας. Να αφιερώνετε λίγο περισσότερο χρόνο στην προσευχή. Γιατί μπορεί κανείς να είναι Χριστιανός, άμα δεν ξεκινήση την ημέρα του με προσευχή; Ας θυσιάσουμε λίγο από τον ύπνο· να σηκωθούμε λίγο νωρίτερα να κάνουμε την προσευχή μας, δέκα λεπτά – ένα τέταρτο – μισή ώρα, και μετά να ξεκινήσουμε για την εργασία μας. Όχι με ένα σταυρό. Κάνουμε τον σταυρό μας και ξεκινάμε. Αυτό δεν είναι θυσία για τον Θεό. Βέβαια καλό είναι να κάνης και τον σταυρό σου και να ξεκινήσης, παρά να μη κάνης τίποτα, αλλά ο Θεός θέλει κάτι περισσότερο από εμάς. Θέλει να προσευχηθούμε, θέλει να κοπιάσουμε λίγο στην προσευχή. Το βραδάκι που γυρίζουμε από την εργασία μας λίγο κουρασμένοι, πάλι να αφιερώσουμε λίγη ώρα στην προσευχή, έστω και αν νυστάζουμε, έστω και αν είμαστε κουρασμένοι. Να κοπιάσουμε λίγο για την αγάπη του Θεού, και με τον κόπο να δείξουμε την αγάπη μας προς τον Θεό. Να νηστεύουμε Τετάρτες και Παρασκευές. Δεν είναι τίποτα δύσκολο πράγμα να τρώμε λαδερό φαγητό- είναι καί υγιεινό πράγμα. Αλλά εμείς να μη το κάνουμε επειδή είναι υγιεινό· να το κάνουμε για την αγάπη του Χριστού. Να θυσιάσουμε κάτι από την καλοπέρασι της κοιλιάς χάριν της αγάπης του Χριστού. Και μακάρι να νηστεύαμε και να τρώγαμε και νερόβραστα, όπως είναι και λένε οι κανόνες της Εκκλησίας. Αλλά εσείς βέβαια, επειδή είσθε μέσα στον κόσμο και αναπνέετε και τα καυσαέρια και τόσα μικρόβια, άμα έχετε εξάντλησι, ας τρώτε και λίγο λάδι Τετάρτη και Παρασκευή. Οι δυνάμενοι ας τρώνε και αλάδωτο. Ευλογία θα έχουν από τον Θεό.
Και να διδάσκουμε και τα παιδιά μας έτσι, διότι επειδή εμείς οι μεγαλύτεροι δεν εγκρατευόμεθα και δεν νηστεύουμε και δεν κοπιάζουμε για την αγάπη του Θεού, δεν διδάσκουμε και τα παιδιά μας σωστά. Και τα παιδιά μας γίνονται άνθρωποι φίλαυτοι, γίνονται εγωϊσταί, και δεν θέλουν τον Θεό, αλλά την κοιλιά τους θέλουν και τις απολαύσεις τις σαρκικές. Και μετά, αφού περιφρονούν τις εντολές του Θεού και τον ίδιο τον Θεό, δεν θα περιφρονήσουν μετά και τους γονείς τους στην ζωή τους; Όταν όμως το παιδί μάθη από μικρό, βλέποντας τον πατέρα του και την μητέρα του να αγωνίζεται και να εγκρατεύεται και να προσεύχεται, δεν θα μάθη και αυτό να αγωνίζεται και να εγκρατεύεται και να προσεύχεται για την αγάπη του Χριστού; Δεν θα μάθη να δοξάζη τον Θεό με την ζωή του, αλλά να τιμά και τους γονείς του, όπως είναι και το θέλημα του Θεού;
Εύχομαι ο υψωθείς εν τω Σταυρώ Κύριος να βοηθήση όλους μας να κάνουμε αυτόν τον αγώνα, και η Χάρις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού να είναι πάντοτε βοηθός στην ζωή μας.
[“ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ (ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1981-1991) Α’ Έκδοσις 2015 Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου]
ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

[toula]

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.
Στο εορταστικό κλίμα του Σταυρού ανήκει και η αυριανή περικοπή του Ευαγγελίου. Αφού τιμήσαμε τον Σταυρό του Κυρίου και νιώσαμε τη σπουδαιότητα της θυσίας Του ως λύτρωσης για όλη την ανθρωπότητα, η Εκκλησία μάς προτείνει έναν διαφορετικό προβληματισμό: τον δικό μας σταυρό.
«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι».
Η εικόνα που δίνει ο Χριστός είναι έντονη, ακόμη και σκανδαλιστική. Για τους ακροατές Του δεν ήταν ένα όραμα δόξας, αλλά η εικόνα του καταδίκου που σέρνει τον σταυρό του προς τον τόπο της εκτέλεσης. Για τον Ιουδαϊκό λαό ο σταυρός ήταν κατάρα, η έσχατη ντροπή. Το ίδιο ισχύει και για κάθε εποχή. Παρά τις προόδους του πολιτισμού, το ιδανικό του κόσμου παραμένει η δύναμη, η κυριαρχία, η υπεροχή, η εξουσία με κάθε τίμημα . Έτσι, το κάλεσμα σε αυταπάρνηση, ταπείνωση και θυσία συνεχίζει να φαίνεται παράλογο και σκανδαλιστικό.
Κι όμως, η Εκκλησία επιμένει: όποιος θέλει να μαθητεύσει στον Χριστό, χρειάζεται να αρνηθεί τον εγωισμό του, να αποδεχθεί τον προσωπικό του σταυρό με ελπίδα και χαρά, και να πορευθεί σε έναν δρόμο που συχνά μοιάζει μαρτυρικός.
Ο προσωπικός σταυρός δεν είναι μόνο βάρος, αλλά μπορεί να γίνει και ευλογία. Αυτό που για τον κόσμο θεωρείται κατάρα , μια ασθένεια, μια αδικία, η φτώχεια, οι δυσκολίες στις σχέσεις, στην εργασία ή στην κοινωνία, ακόμη και οι αδυναμίες του χαρακτήρα μας, μπορεί να γίνει αφορμή ωρίμανσης και χάριτος.
Όταν δεχθείς τον σταυρό σου ως δώρο, σιγά σιγά βρίσκεις σοφία και αυτογνωσία. Ο σταυρός σε διδάσκει εγκράτεια και ταπεινοφροσύνη. Ο Σταυρός σε περιχαρακώνει στα όριά σου. Ο Σταυρός σε προστατεύει από αλαζονεία και ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Ο Σταυρός σε κάνει πιο συμπονετικό και πιο ανεκτικό προς τους άλλους. Τους συσταυρωμένους. Σου δίνει πνευματική διαύγεια για να αντιμετωπίζεις τους πειρασμούς του φόβου, της απογοήτευσης, του πόνου ή και του ίδιου του θανάτου. Ο Σταυρός διασκεδάζει την εικόνα την οποία έχουμε για φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια. Τα αποδεικνύει ως ευκολοδιάβατες προκλήσεις και ευκαιρίες πολύτιμες, που σε οδηγούν σε νικηφόρα πορεία.
Αν αυτό δεν είναι ευλογία, τότε τι είναι; Αν αυτό δεν είναι ευκαιρία, τότε ποια είναι η ευκαιρία της ζωής μας; Αν αυτό δεν είναι του Θεού η σοφία και η δύναμις, τότε τί άλλο είναι;
Παρόλα αυτά, ο άνθρωπος συχνά διαμαρτύρεται: «Γιατί ο Θεός επιτρέπει να σηκώσω έναν τέτοιο σταυρό;». Η απάντηση υπάρχει τόσο στην αρχαία σοφία όσο και στη διδασκαλία της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει νωρίς τα όριά του και τη φύση του. «Ἄνθρωπε, παραδέξου τὴν ἀνθρωπινότητά σου». Αυτή η παραδοχή οδηγεί στην αληθινή ειρήνη και σοφία. Ο Θεός δεν δίνει λόγο για τις πράξεις Του. Εκείνος είναι. Εμείς υπάρχουμε δι’ Αυτού και εν Αυτώ. Η δική μας ελευθερία βρίσκεται στο να δεχθούμε την πορεία μας και να μετατρέψουμε τον σταυρό μας σε γέφυρα προς τη γνώση και τη ζωή.
Τέλος, ας σταθούμε στο αναστάσιμο μήνυμα του Σταυρού. Η Εκκλησία διδάσκει πως στο τέλος κάθε δοκιμασίας βρίσκεται η ανταμοιβή. Όμως οι άγιοι μάς δείχνουν κάτι πιο βαθύ. Η Ανάσταση δεν είναι μόνο στο τέλος. Η Ανάσταση βιώνεται ήδη μέσα στην υπομονή και την πίστη.
Οι μάρτυρες και οι όσιοι γεύονταν τη χαρά του Θεού την ίδια στιγμή που σήκωναν τον σταυρό τους. Με χαρά και ταπείνωση έβρισκαν στον σταυρό την ίδια την πηγή της Ανάστασης. Το ίδιο και οι σύγχρονοι γέροντες, που υπέμειναν δοκιμασίες σαν δώρα του Παραδείσου και έζησαν αγιότητα μέσα στο καμίνι των θλίψεων.
Η Ανάσταση, λοιπόν, δεν είναι μόνο το τέλος. Αρχίζει από τώρα, από τη στιγμή που σηκώνεις τον σταυρό σου με εμπιστοσύνη στον Θεό. Με ευχαριστία . Το τέλος θα είναι απλώς η ολοκλήρωση μιας χαράς που ξεκινά από αυτήν εδώ τη ζωή.
Αυτή την ευλογία ευχόμαστε για όλους μας.
π. Π. Κρουσκος

[toula]

Η Θεολογία του Σταυρού και του Εσταυρωμένου Κυρίου μας (Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας)
Ο Χριστός εἶπε, «οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν Υἱό τοῦ Ἀνθρώπου» (βλ. Ἰω. 3,14). Ἔπρεπε, λοιπόν, νά σταυρωθεῖ ὁ Χριστός, γιατί διαφορετικά δέν θά σωζόμεθα. Αὐτό τό δόγμα, αὐτή ἡ ἀλήθεια, κηρύττει τήν τιμή στόν Τίμιο Σταυρό. Θά ἐξηγήσουμε ἄλλοτε, μέ περισσότερα λόγια σέ ἄλλο κήρυγμά μας, γιατί ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔπρεπε νά σταυρωθεῖ, γιά νά σωθοῦμε ἐμεῖς. Εἶναι μεγάλη θεολογία αὐτό καί θέλει ἰδιαίτερο λόγο.
Ἐδῶ θέλω νά πῶ μόνο γι᾽ αὐτό τό θέμα ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι περίμεναν τόν Μεσσία ὡς ἕνα ἔνδοξο πολιτικό ἡγέτη, πού θά ἐξεγείρει τόν λαό ἐναντίον τῶν Ρωμαίων, δέν μποροῦσαν να δεχθοῦν τόν Ἰησοῦ, ἕνα κρεμασμένο στό ξύλο τοῦ σταυροῦ, γιά Μεσσία. Καί ὅμως ἔτσι, ὡς ἐσταυρωμένο, παρουσίαζε τόν Μεσσία ἡ Παλαιά Διαθήκη, πού ἦταν ἡ Βίβλος τῶν Ἰουδαίων. Πρῶτος ὁ Μωυσῆς εἶχε πεῖ στούς Ἰουδαίους: «Ὄψεσθε τήν ζωήν ὑμῶν κρεαμένην ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν». Καί μάλιστα προέβλεψε τήν ἀπιστία τους καί τούς εἶπε ἀκόμη: «Καί οὐ μή πιστεύσητε τῇ ζωῇ ὑμῶν» (Δευτ. 28,66)! Ἀλλά καί ὁ Ἠσαΐας εἶχε παρουσιάσει τόν Μεσσία ὡς ἀμνό πορευόμενο γιά σφαγή καί εἶπε: «Ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἤχθη, καί ὡς ἀμνός ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτόν ἄφωνος» (Ἠσ. 53,7). Καί γιά τόν Ἰερεμία, πού ἡ ζωή του προτύπωνε τόν Μεσσία, εἶπαν οἱ ἐχθροί του νά τόν θανατώσουν μέ τό νά τοῦ βάλουν θανατικό ξύλο στό ψωμί του: «Δεῦτε ἐμβάλωμεν ξύλον εἰς τόν ἄρτον αὐτοῦ» (Ἰερ. 11,19). Καί ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός πού σταυρώθηκε εἶναι Θεός τό εἶχε πεῖ ὁ Ἔσδρας. Εἶπε: «Εὐλογητός Κύριος ὁ ἐκπετάσας τάς χεῖρας αὐτοῦ (δηλαδή, πού σταυρώθηκε) καί σώσας τήν Ἰερουσαλήμ κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν». Καί ὅπως μᾶς εἶπε τό Εὐαγγέλιο τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, ὅταν οἱ ὄφεις θανάτωναν τόν λαό, ὁ Μωυσῆς, μέ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, κρέμασε ὄφι σέ ξύλο καί εἶπε γι᾽ αὐτό τό σημεῖο: «Τοῦτο προσέχετε καί οὐ μή ἀποθάνητε» (Ἀριθμ. 21,8.9). Καί ὁ Δαβίδ πάλι, μιλώντας ὡς ἐκ προσώπου τοῦ Μεσσία, εἶπε γιά τό πάθημά Του στόν Σταυρό: «Ὤρυξαν χεῖράς μου καί πόδας μου, καί διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς, καί ἐπί τόν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον» (Ψαλμ. 21,17.19). Γι᾽ αὐτό καί τελικά λέγει ὁ Χρυσόστομος στόν ἄπιστο Ἰουδαῖο: «Ἔδει ( ἔπρεπε) τόν Χριστόν σταυρωθῆναι, ὦ παράνομε καί ἀγνώμων Ἰουδαῖε, ὅτι ὁ νόμος καί οἱ προφῆται οὕτως ἐκήρυξαν, σώζεσθαι τήν ἀνθρωπότητα διά Χριστοῦ»!
Ἀλλά καί γιά τόν ἴδιο τόν τίμιο Σταυρό ὁ Θεός ἔδωσε σημεῖο καί τόν παρουσίασε ὡς σωτήριο: Ἐνῶ, ὅπως διαβάζουμε στό βιβλίο τοῦ προφήτου Ἰεζεκιήλ, ὅλοι οἱ ἄνομοι καί μή ἀνήκοντες στόν Θεό θά ἐθανατώνοντο, ὅμως τά τέκνα τοῦ Θεοῦ, τά ἔχοντα στά μέτωπά τους τό σημεῖο ΤΑΒ, δηλαδή, τόν Σταυρό, θά ἐσώζοντο ἀπό τήν καταδίκη καί τήν καταστροφή (βλ. Ἰεζ 9,4.6). Ὁ Σταυρός εἶναι τό σημεῖο, πού ἔδωσε ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός στήν ἀνθρωπότητα γιά νά πιστέψουν. Θυμηθεῖτε, παρακαλῶ, ἐκείνη τήν σκηνή πού οἱ Φαρισαῖοι ζήτησαν ἀπό τόν Χριστό ἕνα σημεῖο γιά νά πιστέψουν. Καί ὁ Χριστός τούς εἶπε ὅτι ὡς τέτοιο σημεῖο θά τούς δοθεῖ τό σημεῖο τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ (Ματθ. 12,32). Ποιό εἶναι αὐτό; Οἱ Πατέρες ἑρμηνεύουν ὅτι εἶναι ὁ Σταυρός καί ὁ θάνατος καί ἡ ταφή καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Kαί θυμηθεῖτε πάλι, χριστιανοί μου, τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ πού εἶπε στούς Ἰουδαίους: «Ὅταν ὑψώσετε (δηλαδή, ὅταν σταυρώσετε) τόν Υἱό τοῦ ἀνθρώπου, τότε θά γνωρίσετε ὅτι εἶμαι ὁ “ἐγώ εἰμι”» , ὁ Γιαχβέ Θεός). Δηλαδή, μέ τήν σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ φάνηκε ἡ θεϊκή Του δύναμη. Πραγματικά, μετά τήν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἔπαυσαν τά ἰουδαϊκά ἤθη καί τότε ξαπλώθηκε τό κήρυγμα στά πέρατα τῆς οἰκουμένης.
Χριστιανοί μου, πρέπει νά τιμᾶμε πάντοτε καί μέ βαθειά εὐλάβεια τόν Τίμιο Σταυρό, τοῦ ὁποίου τήν παγκόσμια Ὕψωση ἑορτάσαμε προχθές. Καί ὅταν λέγω νά τιμᾶμε τόν Τίμιο Σταυρό ἐννοῶ καί τόν σταυρωθέντα πάνω σ᾽ αὐτόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Ἐσταυρωμένο Χριστό. Ἀλλά πρέπει νά γνωρίζουμε γιατί σταυρώθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γιά νά τιμᾶμε τό πάθος Του. Ὅπως λέγει κάπου, σέ μία ὡραία του ὁμιλία στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ὅταν σέ ρωτάει ὁ ἄπιστος Ἰουδαῖος, γιατί σταυρώθηκε ὁ Χριστός, ἐσύ νά τοῦ ἀπαντᾶς: «Γιά νά σταυρώσει τόν Διάβολο». Καί ὅταν σοῦ λέγει, γιατί κρεμάστηκε σέ ξύλο, ἐσύ νά τοῦ λές: «Γιά νά ἀνακαλέσει τήν ἁμαρτία πού ἔκαναν οἱ πρωτόπλαστοι στό ξύλο, στό δένδρο, ὅταν ἔφαγαν ἀπό τόν ἀπαγορευμένο καρπό». Καί ὅταν πάλι σέ ἐρωτᾶ, γιατί φόρεσε ἀκάνθινο στέφανο, ἐσύ νά τοῦ ἀπαντᾶς: «Γιά νά ἐκριζώσει τά ἀγκάθια καί τούς τριβόλους πού ἔφερε ἡ ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ. Ὅπως ὁ Χριστός γεννήθηκε ἀπό γυναίκα γιά νά ἀπαλείψει ἀπό τούς ἀνθρώπους τήν ἁμαρτία πού ἔφερε ἡ Εὔα, ἔτσι καί ἐδῶ. Τήν γῆ πού γεωργήθηκε μέ ἀγκάθια, ἀπό τήν ἀνυπακοή τῶν πρωτοπλάστων, ὁ Χριστός, πού φόρεσε ἀγκάθια στήν κεφαλή Του, ἔκανε, μέ τήν ὑπακοή Του, ἡμερωτέρα. Καί ἄν πάλι σέ ἐρωτᾶ ὁ Ἰουδαῖος, γιατί ὁ Χριστός ἤπιε ὄξος καί χολή, νά τοῦ λές: «Γιά νά ἐξεμέσουμε ἡμεῖς τό θανατηφόρο δηλητήριο, πού ἤπιαμε μέ τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ». Γιατί, ἡ χολή ἐκείνη τοῦ Χριστοῦ στό Σταυρό, «ἐμόν γέγονε γλύκισμα», λέγει ὁ Χρυσόστομος. «Καί τό ὄξος ἐκεῖνο ἐμόν γέγονεν ἴαμα»!
Ἀλλά ὁ Χριστός μᾶς εἶπε καί συγκεκριμένο τρόπο, πῶς νά τιμοῦμε τόν Σταυρό. Γιά εκεῖνον πού θέλει νά εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστός εἶπε: (α) «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν» καί (β) «ἀράτω τόν Σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. 8,35). Γιά τό τί σημαίνει τό πρῶτο, τό νά ἀπαρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας, ἄς τό μάθουμε ἀπό τό τί σημαίνει τό νά ἀπαρνηθοῦμε κάποιον. Σημαίνει ὅτι δέν τόν νοιαζόμαστε, δέν τόν λυπούμαστε, οὔτε τόν βοηθᾶμε καί ἄς παθαίνει τά χειρότερα. Ἔτσι, λοιπόν, καί τό νά ἀρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας σημαίνει νά μήν νοιαζόμαστε γιά τόν ἑαυτό μας, ἀκόμη καί νά μήν τόν λυπούμαστε, ὅταν πάσχει γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Σημαίνει ὅτι γιά τήν πίστη στόν Χριστό πρέπει νά παραδίδουμε τόν ἑαυτό μας σέ κινδύνους καί σέ ἀγῶνες καί νά τά ὑποφέρουμε πρόθυμα αὐτά, σάν νά συμβαίνουν ξένο πρόσωπο, πού τό ἔχουμε ἀπαρνηθεῖ. Καί τό δεύτερο πάλι, τό «ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ», σημαίνει τό ἴδιο. Δέν σημαίνει ἁπλῶς τό νά βαστάζουμε στό χέρι ἤ νά φέρουμε πάνω μας τόν Σταυρό, ἀλλά σημαίνει αὐτό πού λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: Σημαίνει ὅτι γιά τήν πίστη καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά εἴμαστε παρατεταγμένοι σέ κινδύνους, νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά καθημερινό θάνατο καί γιά σφαγή, ὅπως τό εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καθ᾽ ἡμέραν ἀποθνήσκω» (MPG 50,825.52.837).
Εὔχομαι, ἀδελφοί μου, μέ τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων νά νοήσουμε τήν θεολογία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, πού ἑορτάσαμε προχθές τήν παγκόσμια Ὕψωσή Του, καί μέ τήν Χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας νά ζοῦμε τήν θεολογία αὐτή μέ ἀσκητικό βίωμα καί μέ θυσιαστική προσφορά.
Άλλη Όψις

[toula]

Τι τρομερά λόγια: «η αγάπη θα ψυχρανθεί». Ισοδυναμεί με το να πει κανείς ότι η ίδια η ζωή θα σβήσει. Είναι σαν να λέει «το βδέλυγμα της ερημώσεως [θα σταθεί] στον άγιο τόπο». Το να είσαι χριστιανός σημαίνει να είσαι άνθρωπος γεμάτος αγάπη. Πού βρίσκεται η αγάπη στον κόσμο; Στην Εκκλησία του Χριστού. Αν δεν υπάρχει αγάπη στην Εκκλησία, τότε δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στον κόσμο... Ωστόσο, ακόμη και σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει τον Θεό, η ανθρώπινη αγάπη είναι πάντα παρούσα ως ένα φως που επιμένει — ως αυτό που επιτρέπει στην ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει.
Πού υπάρχει κυρίως αυτό το φως που επιμένει; Στην οικογένεια. Κι όμως, σήμερα, ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, γίνονται τα πάντα για να καταστραφεί η οικογένεια — και με μεγάλη επιτυχία, όπως βλέπουμε. Και πού αλλού εκδηλώνεται η ανθρώπινη αγάπη; Στις πιο οικείες και υψηλές σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Τι συμβαίνει τώρα; Αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν πεπρωμένο —το όνειρο της αδελφής ψυχής— αντικαθίσταται όλο και περισσότερο από αυτό που αποκαλείται «συντροφικότητα» ή «σχέση συνεργασίας», μια σχέση δηλαδή που είναι εύκολα αντικαταστάσιμη.
Τέλος, υπάρχουν τα παιδιά. Εκεί που υπάρχουν παιδιά, αναπόφευκτα πρέπει να υπάρχει αγάπη. Όποιος δεν αγαπά τα παιδιά έχει μια επικίνδυνα άρρωστη ψυχή — θανάσιμα άρρωστη. Κι όμως, αυτό έχει γίνει φαινόμενο ευρέως διαδεδομένο. Όλο και συχνότερα, τα παιδιά αντιμετωπίζονται απλώς ως μια ενόχληση...
Ο Κύριος μας λέει σήμερα ότι, μέσα σε αυτή τη φρίκη και το «βδέλυγμα της ερημώσεως στον άγιο τόπο» —όχι μόνο στην Εκκλησία, όπου η αγάπη ψυχραίνεται, αλλά σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος— «εκείνος που θα υπομείνει ως το τέλος, αυτός θα σωθεί»...
Είναι καθήκον μας, ως χριστιανοί, να σταθούμε ακλόνητοι μέχρι τέλους στα τελευταία προπύργια της Βασιλείας του Χριστού, εκεί όπου η αγάπη κυριαρχεί απόλυτα. Πρέπει να σταθούμε ακλόνητοι όπου μπορεί ακόμη να διατηρηθεί η αγάπη — τόσο μέσα στην Εκκλησία όσο και έξω από αυτήν, σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. «Η αγάπη θα ψυχρανθεί στους πολλούς», λέει ο Κύριος. Όμως δεν λέει ότι η αγάπη θα ψυχρανθεί σε *όλους*...
Υπάρχουν εκείνοι για τους οποίους η διατήρηση έστω και μιας σταγόνας της αγάπης που δόθηκε από τον Κύριο είναι πιο πολύτιμη από οτιδήποτε στον κόσμο — πιο πολύτιμη και από την ίδια τη ζωή... «Η αγάπη θα ψυχρανθεί». Όμως ο Κύριος δεν λέει ότι θα πεθάνει... «Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» — αλλά μόνο εν αγάπη.
Πρωθιερέας Αλέξανδρος Σαργκουνόφ
AΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

[toula]

' Η Ορθοδοξία, ως σεσαρκωμένη Αλήθεια, είναι ανυπόφορη, με σταυρούς και θανάτους, αλλά ζωηφόρος για τον άνθρωπο, επειδή τον φέρνει στο θαύμα της Αναστάσεως.
Μεγάλοι δεν είναι οι θορυβοποιοί που προβάλλονται ως πνευματικοί ηγέτες ή προφήτες, για να καταπνίξουν τον κόσμο. Μεγάλοι είναι οι ταπεινοί και «ανυπόκριτοι», που έχουν δεχθεί την παράκληση του Πνεύματος και αποτελούν την παρηγοριά όλου του κόσμου. Τους αρκεί η Χάρις. Και αυτή εκπέμπουν αενάως, μια ακτινοβολία που τρέφεται ακατάπαυστα από την συντριβή της καρδιάς και την αίσθηση που έχουν ότι μολύνουν τον τόπο με την παρουσία τους. Ενώ αυτοί οι ίδιοι είναι ευλογία για όλη τη δημιουργία και όταν ζουν και αφού παρέλθουν, γιατί το Πνεύμα το Άγιον δίδει νόημα και λόγο στην παρουσία και την απουσία τους.
Αντίθετα, μόλις πιστέψεις ότι κάτι είσαι στην αρετή ή στη γνώση, τότε τα χάνεις όλα και γίνεσαι αφορμή μολύνσεως, άσχετα αν νομίζεις εσύ-ή και κάποιοι άλλοι- ότι είσαι υπόδειγμα αρετής και ανανεώσεως της πνευματικής ζωής. Αυτό που έχουν οι Άγιοι δεν είναι τα ανθρώπινα ταλέντα ή προτερήματα: σοφίας, ρητορικής ή ποιήσεως. Αλλά ότι όλα αυτά τα αγίασαν προσφέροντάς τα στον Θεό. Και δι’ αυτών φανερώνεται η Χάρις που παρηγορεί και θεώνει τον άνθρωπο.
Ο αληθινά ταπεινός είναι «ως άνθρωπος μη ελθών εις το είναι».
Είναι ανύπαρκτος για τον κτιστό και φθειρόμενο κόσμο.
Υπάρχει με άλλο τρόπο στην κατά χάριν θεία ύπαρξη.
Αυτοί πού φτάνουν σ’ αυτά τα μέτρα της Χάριτος και ξεπερνούν τα όρια της φύσεως είναι ελάχιστοι. Μακάρι να είναι ένας σε κάθε γενιά. Αυτό δεν δημιουργεί πρόβλημα ζήλειας σε κανένα, αλλά είναι μια ευλογία για όλους.
Για να προχωρήσεις σ’ αυτά τα ιερά, πανάγια και ανέφικτα ανθρωπίνως, πρέπει να είσαι φύση αγαθή και αληθινά ευαίσθητος.
Ή πρέπει να είσαι πολύ κτυπημένος και διαλυμένος.
Και αύτη η έσχατη συντριβή και ο πόνος να σε οδηγήσουν στην ολοκληρωτική παράδοση στο θέλημα του Θεού'.
+ π. Βασίλειος Γοντικάκης. Αιώνια η μνήμη του.

[toula]

Είναι ωφέλιμο να προσέξουμε σήμερα μία λεπτομέρεια από το βίο της Αγίας Σοφίας.
Έδωσε στις θυγατέρες της ως ονόματα τα ονόματα τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών. Και τούτο διότι για αυτήν η ευσέβεια ήταν τρόπος ζωής!
Σήμερα, απορούμε και δεν το καταλαβαίνουμε διότι φθάσαμε στο σημείο να μιλάμε για ...ατομικά θρησκευτικά δικαιώματα... Η ευσέβεια έχει καταντήσει ιδεολόγημα και ο τρόπος ζωής του Σταυρού και της Ευχαριστίας χλευάζεται και απορρίπτεται.
Πόσοι από τους χριστιανούς γονείς έχουν διδάξει την ευσέβεια στα παιδιά τους σε τέτοιο βαθμό ώστε αν προκληθούν να αρνηθούν τον Χριστό για χρήματα, δόξα κι αξιώματα, αυτά να προτιμούν να θυσιάσουν την ζωή τους;
Πως θα χαρακτηρίζαμε σήμερα την Αγία Σοφία; Πρότυπο ευσεβείας και χριστιανικής βιοτής ή μία φονταμενταλίστρια και οπισθοδρομική που άφησε τα παιδιά της να σφαγούν μπροστά στα μάτια της;
Μητρ. Nektarios Tsilis

[toula]

Μια υποκριτική στάση, σταυρώνανε το Χριστό έξω από την πόλη, γιατί ήθελαν να δείξουν ότι δεν τον σταυρώνουνε μέσα στην πόλη, για να μη βεβηλωθεί το πάσχα. Αυτό είναι μια υποκρισία. Και ο Χριστός σπάζει τα τείχη της υποκρισίας και εξέρχεται έξω. Κάνει ένα τίναγμα της κοινωνικής οντολογίας αυτής της πόλης(της Ιερουσαλήμ).
Άρα όλοι οι χριστιανοί είναι σε μία φάση εξόδου και τα τείχη αυτά εκφράζουν την έξοδο, γι᾽ αυτό {στην εικονογραφία) είναι τόσο τείχη κάθετα και δυναμικά, με ελάχιστα ανοίγματα, παραθυράκια και μια πόρτα· είναι δεν είναι πόρτα, αν μπορεί να βγει κάποιος. Είναι τα τείχη της συμβατικότητας, τα οποία τα σπάζει ο χριστιανισμός και ουσιαστικά ο χριστιανισμός είναι μια συνεχής έξοδος και μια συνεχής έκφραση σπασίματος αυτών των τειχών της συμβατικότητας.
Αν η Εκκλησία συμβατικοποιηθεί και εκκοσμικευθεί, γιατί θέλει να συμβιβαστεί με τα πράγματα του κόσμου κι ας μη φαίνεται ότι έχασε την πίστη της, την έχασε την πίστη της, γιατί δεν τολμάει να βγει έξω από τα τείχη της οποιασδήποτε κρατικής δεν ξέρω, οποιασδήποτε συμβατικότητας και συμβιβάζεται ακριβώς για να παραμείνει τακτοποιημένη.
Η Εκκλησία είναι πάντοτε μια πορεία επαναστατική, θα έλεγα, μια πορεία η οποία τινάσσει τα πράγματα όλα στον αέρα, ακόμα και τις νομικές δομές, γιατί δεν μας ενδιαφέρει εμάς να τις συντηρήσουμε τις φθαρμένες κοινωνικές δομές. Δεν μας ενδιαφέρει. Τις αγιάζουμε μεν, αλλά δεν μας ενδιαφέρει να τις συντηρήσουμε, εφόσον δεν αυτοαγιάζονται μέσα από τη χάρη, αν δεν θέλουν δηλαδή.
Έτσι λοιπόν, αυτό δηλώνει κάτι πολύ μεγάλο. Και όσοι χριστιανοί συμβατικοποιούνται, ακριβώς εκκοσμικεύουν το χριστιανισμό χωρίς να φαίνεται ότι κάνουν κάποια αλλοίωση του χριστιανισμού. Δεν φαίνεται που υπάρχει κάποια αίρεση κι όμως είναι αίρεση, γιατί ακριβώς συμβιβάζονται και συνδιαλέγονται με δυνάμεις του κόσμου, προκειμένου να αποκτήσουν στάση και δύναμη μέσα στον κόσμο. Αυτό είναι μια ιστορική πρόκληση στη ζωή της Εκκλησίας και τη ζούμε κάθε μέρα, καθημερινά, αυτήν την πρόκληση της συμβατικοποιήσεως που όλοι θέλουν να μας έχουν στο χέρι τους. Και εμείς δεν είμαστε στο χέρι τους ποτέ, γιατί ακριβώς έχουμε την ελευθερία του Χριστού μας.
Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ (Πατέρα Κωνσταντίνου ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ)

[toula]

● Οδηγείται ο Χριστός στον Γολγοθά και καρφώνεται στον σταυρό. Από τον σταυρό ο Χριστός είπε επτά λόγους μεγάλης σημασίας και αξίας:
• α) «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι». Δικαιολογεί ο Σταυρωμένος τους σταυρωτές Του. Δεν κακιώνει μαζί τους ούτε αυτή την ώρα του φρικτού μαρτυρίου Του. Ο πόνος ήταν βαθύς και μεγάλος. Πρόκειται για λόγο άφθαστου μεγαλείου. Μόνο ένας Θεός μπορούσε να τον πει. Η μεγαλειώδης ανεξικακία απέναντι στην αδικαιολόγητη ανθρώπινη θρασύτητα, αυθάδεια, κακία και μοχθηρία. Η μεγαλόστομη κι ανυπέρβλητη αγάπη της συγχωρητικότητας μπροστά στη βαρβαρότητα της πώρωσης. Η σταυρωμένη αγάπη αντίκρυ στον επηρμένο φθόνο. Λόγια με πνεύμα και αίμα μέσα από την άφατη οδύνη, που τα έλεγε πριν, αλλά τα λέγει και τώρα από το ύψος του σταυρού· αγάπη προς δόλους και προς τους εχθρούς, ακόμη και τους σταυρωτές, ορισμένοι από τους οποίους αργότερα θα μετανοήσουν.
• β) «Αμήν, λέγω σοι. σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Ο αναμάρτητος Χριστός σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο αμαρτωλούς, σε δύο ληστές. Ό,τι έβλεπε κι άκουγε ο ένας, έβλεπε κι άκουγε κι ο άλλος. Ληστές κι οι δύο, σταυρωμένοι κι οι δύο. Ο ένας προκαλεί, βλασφημεί, ειρωνεύεται, αυθαδιάζει. Ο άλλος κάμπτεται, λυγίζει, επανορθώνει, παρακαλεί, μετανοεί. Σαν να εκπροσωπούν οι δύο συσταυρούμενοι τη σύμπασα ανθρωπότητα, τους αμετανόητους και τους μετανοημένους. Ο λόγος του Χριστού στον εκ δεξιών Του ληστή είναι λίαν παραμυθητικός για όλους τους αμαρτωλούς. Ας μην απογοητεύεται κανένας πια. Η φράση αυτή χαρίζει φτερά, κουράγια, ελπίδες σε όλους τους πολλούς αμαρτωλούς. Με πολύ λίγα λόγια αυτός ο ληστής φανέρωσε την ειλικρινή του μετάνοια, παραδέ-χθηκε την αμαρτωλότητά του απροφάσιστα, θέλησε να διορθώσει ταπεινά και τον συναμαρτωλό του, έστω την τελευταία αυτή ώρα, ομολόγησε τον Χριστό αναμάρτητο, Τον παρακάλεσε να τον δεχθεί στην ουράνια βασιλεία Του. Με τη γεύση του καρπού του δένδρου της γνώσεως καλού και κακού, του ξύλου εκείνου, έκλεισε ο παράδεισος για τον πρώτο Αδάμ. Με το ξύλο του σταυρού άνοιξε ο παράδεισος και πρώτος του οικήτορας έγινε ένας μετανοημένος ληστής. Πόση ενίσχυση λαβαίνουν τώρα όλοι οι αμαρτωλοί.
• γ) Προς την Παναγία: «Γύναι, ιδού ο υιός σου». Και προς τον Ιωάννη: «ιδού η μήτηρ σου». Καταπληκτική, κατανυκτική και συγκινητική η στιγμή. Την ώρα του άφατου πόνου, παραμένει ατάραχος, δεν λησμονεί τη μητέρα Του, την Παναγία, την πάνω απ’ όλες τις αγίες, τη σεμνότερη, καθαρότερη, ταπεινότερη γυναίκα όλου του κόσμου, όλων των εποχών. Εκείνη που Του δάνεισε τη σάρκα και το αίμα της, Τον μεγάλωσε και Τον φρόντισε. Δεν την αφήνει μόνη, απροστάτευτη, έρημη. Της δίνει νέο υιό. Έναν εξαίρετο κι αγαπημένο μαθητή του, που τού λέει κι αυτού πως από τώρα έχει νέα μάνα, που τη συνοδεύει και τη φροντίζει έως της μακάριας κοιμήσεως και μεταστάσεώς της. Γίνεται αδελφόθεος. Αδελφόθεοι γινόμαστε και μείς παραμένοντας στη σκιά του Εσταυρωμένου.
• δ) «Θεέ μου. Θεέ μου ίνα τί με εγκατέλειπες;». Μερικοί θεώρησαν τον εκ βαθέων αυτό λόγο ως πικρό γογγυσμό και ως απελπιστική ικεσία. Πρόκειται για λόγο που περιέχει άμετρο βάθος θεολογίας. Ο σταυρωμένος Χριστός γίνεται την ώρα εκείνη ο «επικατάρατος κρεμάμενος επί ξύλου», η «κατάρα» για μας κατά τον θείο Παύλο. Ο Σταυρωθείς σηκώνει τις αμαρτίες όλου του κόσμου, του τότε, του πριν και του μετά, όλων των αιώνων, όλων των ανθρώπων. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, μιλά για μας τους εγκαταλελειμμένους και παραθεωρημένους, που ο Θεός μάς προσέλαβε. Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, κατά τον άριστο βιογράφο του Γέροντα Σωφρόνιο, όταν έχασε τη χάρη, αισθάνθηκε τη θεοεγκατάλειψη, τον πόνο του Αδάμ έξω του παραδείσου, τον πόνο του σταυρού, την απουσία της θεοκοινωνίας.
• ε) «Διψώ». Τα προηγηθέντα μαρτύρια, η άρση του σταυρού, η κοπιώδης ανάβαση στον Γολγοθά, η αγωνία του θανάτου, η οδύνη της σταυρώσεως, έφερε τη δίψα. Τον ξεδιψούν με ξύδι και χολή, πικρό κι απαίσιο κράμα. Πρόκειται για την ύψιστη έξαρση της ανθρώπινης αναξιοπρέπειας, αχαριστίας, αναισχυντίας κι ασέβειας. Ζητά νερό και του δίνουν ξύδι. Ορισμένοι ωραία θέλησαν να ερμηνεύσουν μεταφορικά το ρήμα αυτό λέγοντας πως διψούσε για τη σωτηρία των σταυρωτών Του, το είδαμε στον πρώτο Του λόγο να τους δικαιολογεί και να ζητά από τον ουράνιο πατέρα Του να τους συγχωρέσει. Λέγουν πως διψούσε για την εξάπλωση του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη, για την επικράτηση της ειρήνης, της αγάπης, της αλήθειας και της ελευθερίας.
• στ) «Τετέλεσται». Μια εύκολη ερμηνεία της λέξης αυτής θα σήμαινε ότι όλα πια τέλειωσαν. Στέρεψαν επιτέλους τα μαρτύρια Του. Τί άλλο μαρτύριο θα μπορούσαν ακόμη να σκεφθούν; Λέγοντας αυτό δεν αισθανόταν ανθρώπινη ανακούφιση, Το «τετέλεσται» σημαίνει την ολοκλήρωση του απολυτρωτικού έργου Του. Ο δαίμονας είχε κατατροπωθεί. Το πανάχραντο αίμα
Του μας είχε εξαγοράσει από την κατάρα του νόμου. Το προφητικό κήρυγμα είχε πλήρως εκπληρωθεί. Οι πύλες του παραδείσου ήταν ορθάνοιχτες για όλους τους μετανοημένους, με πρώτο οίκητορα τον μετανοημένο ληστή.
• ζ) «Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου». Παραδίδει τον εαυτό Του στον Θεό Πατέρα. Πεθαίνει σωματικά ως άνθρωπος, όχι μοναχά γιατί το θέλησαν οι εχθροί Του, αλλά και γιατί το ήθελε ο ίδιος.
Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο έγκλημα των ανθρώπων όλων των αιώνων είναι η σταύρωση του Χριστού, που έγινε όμως πηγή αγιασμού, σωτηρίας και λυτρώσεως. Δεν μπορούμε να μεταβούμε στο φως, τη χαρά και τη δόξα της Κυριακής του Πάσχα, αν απαραίτητα δεν διέλθουμε από τον λόφο της Μ. Παρασκευής, δεν αναπνεύσουμε το κλίμα που επικρατεί εκεί, δεν σκιασθούμε στον σταυρό, δεν προσκυνήσουμε ταπεινά, δεν προσλάβουμε γνήσιο ασκητικομαρτυρικό φρόνημα, δεν σταυρώσουμε πάθη κι επιθυμίες. Η μωρία, η αισχύνη, η ατίμωση, η ήττα του σταυρού, γίνεται για τους πιστούς καύχηση, τιμή, δόξα, νίκη. Το νεκρό ξύλο γίνεται ζωοπάροχο. Το σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο απλός, λιτός, απέρριτος, μαρτυρικός σταυρός. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, ταπεινή, αμόλυντη, αρυτίδωτη. Κόσμημα, έμβλημα, τρόπαιο της Εκκλησίας ο σταυρός. Αυτός είναι ο πλούτος της, το κάλλος της, η δύναμη της, η επιρροή της, η έμπνευσή της. Σταυρώσιμη η Εκκλησία, σταυροφόροι οι χριστιανοί. Στον σταυρό μετρούμεθα, ζυγιαζόμαστε, οριοθετούμεθα. καθρεφτιζόμαστε, καυχόμαστε με τον πρωτοκορυφαίο Παύλο. Ο ευλογημένος σταυρός του Χριστού διδάσκει, φρονηματίζει, χαριτώνει, ενισχύει, φυλάγει, παραμυθεί.
(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Η εύλαλη σιωπή», εκδ. Εν πλω, σ. 213-219)