Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κυριακή Θ’ Ματθαίου
(Κατά Ματθαίον 14, 22-34)
Ο Κύριος και δημιουργός της γης και της θάλασσας, ο επιβλέπων αβύσσους, περπατά σήμερα με σάρκα και οστά, πάνω στα κύματα της θάλασσας. Οι μαθητές Τον βλέπουν μέσα στη νύχτα, καθώς το πλοιάριο τους κλυδωνίζεται από τους ανέμους, και φοβούνται. Νομίζουν ότι βλέπουν φάντασμα. Μα τότε ακούγεται η φωνή Του: «Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».
Το περιστατικό συμβαινει αμέσως μετά τον χορτασμό του πλήθους. Ο Κύριος αποποιείται την κοσμική βασιλεία, την οποία του προσέφερε πριν από λίγο ο λαός , ο έκθαμβος από το θαύμα του χορτασμού. Ως κρυφιογνώστης γνωρίζει ότι οι Απόστολοι συμμερίζονται τετοιου ειδους επιγειες και κοσμικές σκέψεις. Περπατάει λοιπόν επί των κυμάτων για να τους αποκαλυφθεί ως ουράνιος Βασιλιάς. Ο Χριστός δεν το κάνει λοιπόν για να προκαλέσει δέος, αλλά για να αποκαλύψει ποιος είναι. Είναι ο Δημιουργός και Δεσπότης του ουρανού, του αέρα, της θάλασσας και όλων των στοιχείων. Όλα υπακούουν στον Λόγο Του, γιατί όλα βγήκαν στην ύπαρξη από το πρόσταγμά Του. Με τέτοιον Κύριο σύμμαχο, δεν υπάρχει κύμα, άνεμος ή σκοτάδι που να μας φοβίζει.
Ο Πέτρος, με θάρρος ζηλωτικό , ζητά να περπατήσει κι εκείνος στα νερά. Και ο Χριστός τον προσκαλεί. Όσο ο Απόστολος κρατά το βλέμμα του στον Διδάσκαλο, δεν βυθίζεται. Όταν όμως στρέφει την προσοχή του στον άνεμο, η καρδιά του γεμίζει φόβο και αρχίζει να χάνεται. Δεν είναι αυτή η δική μας εμπειρία Θεού ; Όσο ζούμε με το βλέμμα στραμμένο στον Χριστό μας, μέσα στην μαύρη τρικυμία του βίου, παραμένουμε όρθιοι και βέβαιοι. Μόλις όμως παραδοθούμε στους φόβους , τους οποίους γεννάει η ροπή προς την αμαρτία, βυθιζόμαστε στην απόγνωση την θανατερή.
Αλλά ο Κύριος της Ζωής είναι παρών ακόμα και στον χώρο του σκότους. Απλώνει το χέρι, μας σηκώνει, μας ανασταίνει εκ βυθού απογνώσεως. Μας ελέγχει γλυκά: «Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;» . Μην διανοηθεί κανένας μας μέσα στην απελπισία του, ότι ο Κύριος μας εγκαταλείπει.
Ο Κύριος δεν υπόσχεται ότι δεν θα υπάρξουν καταιγίδες. Υπόσχεται όμως ότι θα είναι παρών μέσα σε αυτές. Όπως τότε μπήκε στο πλοίο και αμέσως ο άνεμος κόπασε, έτσι και στη ζωή μας, όταν Τον δεχθούμε με πίστη, έρχεται ειρήνη. Η παρουσία Του δεν είναι ιδέα, είναι πραγματικότητα που γεύεται η Εκκλησία μέσα στη Θεία Λειτουργία, στην προσευχή, στη μυστηριακή ζωή. Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας εξασφαλίσει την άνεση και την ειρήνη , αλλά για να μας διδάξει ότι ακόμα και στις μεγάλες φουρτούνες, μπορούμε να παραμένουμε ειρηνικοί και ασφαλείς.
Αδελφοί, ας μην αφήνουμε τους ανέμους του κόσμου να μας εξουσιάζουν και να μας τρομάζουν . Ο Κύριος, ο Πλάστης και Δεσπότης των πάντων, είναι μαζί μας. Με τέτοιον οδηγό, τίποτε δεν μπορεί να μας καταποντίσει. Η φωνή Του διασχίζει τους αιώνες της ανθρώπινης Ιστορίας, ακουστή σε όσους αγάπησε και διάλεξε από τον κόσμο : «Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».Αμήν.
π.Παντ. Κρουσκος.

[toula]

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι αυστηρή νηστεία από τροφές για την αγάπη της Παναγίας. Μόνο για την αγάπη της νηστεύουμε . Όχι λόγω πένθους για την μετάσταση της Θεοτόκου ,ανύπαρκτο για την ορθοδοξία, όχι λόγω προσωπικών αμαρτιών. Η μετάσταση της ειναι χαρά και ολοκλήρωση μιας ζωής αφοσιωμένης στον Θεό. Φυσική κατάληξη λοιπον είναι η δοξα Της και οχι η ήττα της από τον θάνατο .
Αν και είναι σχετικά νέα νηστεία σε σχέση με τα Τετραδοπαράσκευα και την Σαρακοστή του Πάσχα, παγιώθηκε σαν μια από τις κύριες και περιποθητες για τον πνευματικό αγωνιστή νηστείες του χρόνου. Ωστόσο η θερμή και ζωντανή παρουσία Της αυτές τις μέρες ανάμεσα μας ελαφρύνει την πίκρα της στέρησης και μας γεμίζει πνευματική χαρά. Xρήσιμο είναι να θυμόμαστε ότι η αφοσίωση στην προσευχή και η καλλιέργεια των αρετων σε συνδυασμό με την σωματική άσκηση μας φερνει πιο κοντά στα γεγονότα καθε εορτής. Η νηστεία δεν είναι για αυτοβελτίωση προσωπική. Δεν ειναι ενα στοίχημα με τον εαυτό μας. Αν δηλαδή μπορουμε να νικήσουμε τις σωματικές απαιτήσεις και να κοιμησουμε έξεις, πάθη και συνήθειες. Ειναι για να μας επαναφέρει στον Χριστό. Γιατί μέρα με την μέρα χάνουμε κάτι από το κάλλος μας το πρωτόκτιστο.Αντί για αξιώσεις βελτίωσης οφείλουμε να έχουμε ταπεινές εκκλήσεις προς τον Χριστό για βοήθεια.Μέτρο και τέλος είναι ο Χριστός , όχι ο βελτιωμένος άνθρωπος.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Η σχέση του Εσπερινού και του Όρθρου με τη Δημιουργία του Κόσμου και τη Σωτηρία μας (την καθημερινή μας ελπίδα)
Αντίθετα με την κοσμική εμπειρία του χρόνου, η λειτουργική μέρα αρχίζει με τον εσπερινό, και τούτο σημαίνει: αρχίζει το βράδυ. Αυτό φυσικά είναι ανάμνηση του βιβλικού: Και εγένετο εσπέρα, και εγένετο πρωί, ημέρα μία (Γένεσις, 1,5). Ωστόσο είναι κάτι περισσότερο από ανάμνηση. Γιατί αληθινά το τέλος κάθε χρονικής «μονάδας» είναι που φανερώνει το αχνάρι και το νόημα του χρόνου, που χαρίζει στο χρόνο την πραγματικότητά του.
Ο χρόνος πάντα είναι αύξηση, όμως μονάχα στο τέλος μπορούμε να διακρίνουμε την κατεύθυνση αυτής της αύξησης και να παρατηρήσομε τους καρπούς της. Στο τέλος κάθε μέρας, στο βράδιασμα κάθε μέρας, ο Θεός βλέπει τη δημιουργία Του ως καλήν· στο τέλος της δημιουργίας είναι που ο Θεός τη χαρίζει στον άνθρωπο. Και έτσι η Εκκλησια αρχίζει στο τέλος της μέρας τη λειτουργία του καθαγιασμού του καιρού (=χρόνου).
Καθώς ερχόμαστε στην εκκλησία, ο κόσμος και εμείς που βρισκόμαστε στον κόσμο έχομε περάσει πολλές ώρες και αυτές οι ώρες γέμισαν, όπως συνήθως, με δουλειά και ξεκούρασμα, με πόνο και χαρά, με φθόνο και αγάπη. Άνθρωποι πέθαναν και άνθρωποι γεννήθηκαν. Για μερικούς στάθηκε η πλέον ευτυχισμένη μέρα της ζωής τους, μια μέρα που θα τη θυμούνται παντοτινά. Και για μερικούς άλλους έφερε το τέλος σε όλες τις ελπίδες τους, ρήμαξε την ίδια την ψυχή τους. Και ολάκερη η μέρα βρίσκεται τώρα εδώ – μοναδική, αμετάστροφη, ανεπανόρθωτη. Η μέρα διάβηκε, όμως τα αποτελέσματά της, οι καρποί της θα χαρίσουν το σχήμα της στην επόμενη μέρα, γιατί ό,τι κάναμε μια φορά απομένει παντοτινά.
Όμως η εσπερινή ακολουθία (=τελετουργία) δεν αρχίζει ως θρησκευτικός «επίλογος» της μέρας, ως προσευχή προσθετή σε όλες τις άλλες εμπειρίες της μέρας. Αρχίζει στην Αρχή και αυτό σημαίνει στην «ξανά ανακάλυψη», με τη λατρεία και την ευχαριστία, πως ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού. Η Εκκλησία μάς πηγαίνει, σα να πούμε, στο πρώτο εκείνο βράδυ όπου ο άνθρωπος, προσταγμένος από το Θεό, άνοιξε τα μάτια του και αντίκρισε αυτά που ο Θεός του έδωσε με την αγάπη Του, αντίκρισε όλη την ομορφάδα, όλη τη δόξα του ναού μέσα στον οποίο στεκόταν (=της πλάσης), και ο άνθρωπος ανάπεμψε ευχαριστία στο Θεό. Και με την ευχαριστία αυτή έγινε ο εαυτός του.
Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον, Ευλογητός εί Κύριε…
Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε. Πάντα εν σοφία εποίησας.
Επληρώθη η γη της κτίσεώς σου.
Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου
Ψαλώ το Θεώ μου έως υπάρχω (Ψαλμός 104)*
*Στα δικά μας βιβλία: 103 (σημ. του μεταφραστή).
Και έτσι πρέπει να είναι. Πρέπει να υπάρχει κάποιος σε αυτό τον κόσμο – τον κόσμο που απαρνήθηκε το Θεό και που με την απάρνηση αυτή, με τη βλαστήμια αυτή, γίνηκε ένα σκοτιδιασμένο χάος – πρέπει να υπάρχει κάποιος που να σταθεί στο κέντρο του κόσμου και να τον ξεχωρίσει, να τον δει και πάλι να είναι φορτωμένος από το θεϊκό πλούτος, να είναι η ομορφιά και η σοφία, και να ευχαριστήσει το Θεό για τον κόσμο. Αυτός ο «κάποιος» είναι ο Χριστός, ο νέος Αδάμ που έρχεται να αποκαταστήσει αυτή την «ευχαριστιακή ζωή», την οποία εγώ, ο παλαιός Αδάμ, απαρνήθηκα και απώλεσα, που με κάνει πάλι αυτό που είμαι, και έρχεται να μου αποκαταστήσει τον κόσμο. Και αν η Εκκλησία είναι εν Χριστώ, η αρχική πράξη της είναι πάντα η πράξη αυτή της ευχαριστίας, της απόδοσης του κόσμου πίσω στο Θεό.
Σε αντίθεση με την ομορφιά και με το θαύμα της δημιουργίας, ανακαλύψαμε ωστόσο τη σκοτεινάδα και την αποτυχία του κόσμου, το δεύτερο μεγάλο θέμα του εσπερινού. Αν ο Ψαλμός 104 (103) λέει την αλήθεια, ο κόσμος όπως τον ξέρομε είναι – σε αντίθεση – ένας βραχνάς. Επειδή πρώτα είδαμε την ομορφάδα του κόσμου, μπορούμε τώρα να δούμε την ασχημάδα του, να καταλάβομε τι χάσαμε, να νιώσομε το γιατί ολάκερη η ζωή μας (και όχι μονάχα μερικές «παραβάσεις») έγινε Αμαρτία, και μπορούμε να μετανιώσομε για αυτό.
Τα φώτα τώρα σβήστηκαν. Η «Ωραία πύλη» του ιερού κλείστηκε. Ο ιερουργός έβγαλε τα άμφιά του· είναι ο γυμνός και πονεμένος άνθρωπος, που θρηνεί έξω από τον Παράδεισο, και έχοντας νιώσει καλά την εξορία του, την προδοσία του, τη σκοτεινιά του, λέει στο Θεό: Εκ βαθέων εκέκραξά Σοι, Κύριε. Αντίκρυ στη δόξα της δημιουργίας ανάγκη να υπάρχει μια φοβερή θλίψη. Ο Θεός μας χάρισε άλλη μια μέρα, και μπορούμε να δούμε πώς ακριβώς χαλάσαμε αυτό το δώρο Του. Δεν είμαστε οι «καλοί» Χριστιανοί που χωρίστηκαν από τον απαίσιο κόσμο. Αν δε σταθούμε ακριβώς σα να είμαστε αντιπρόσωποι αυτού του κόσμου, σαν αληθινά να είμαστε αυτός ο κόσμος, αν δε σηκώσομε ολάκερο το βάρος της μέρας τούτης, μπορεί η «ευσέβειά» μας να είναι ευσέβεια· δεν είναι χριστιανική.
Έρχεται τώρα το τρίτο θέμα του εσπερινού: η Λύτρωση. Στον κόσμο τούτο της αμαρτίας και της σκοτεινιάς ήρθε φως: φως ιλαρόν αγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ. Ο κόσμος βρίσκεται στο βράδιασμά του επειδή έχει έρθει ο Ένας που φέρνει στον κόσμο το τελικό νόημά του· μέσα στη σκοτεινιά αυτού του κόσμου, το φως του Χριστού φανερώνει ξανά την αληθινή φύση των πραγμάτων.
Τούτος δεν είναι ο κόσμος που ήταν προτού έρθει ο Χριστός: ο ερχομός Του ανήκει τώρα στον κόσμο. Το αποφασιστικό γεγονός του σύμπαντος κόσμου συντελέστηκε. Τώρα γνωρίζομε πως ο Χριστός θα μεταμορφώσει καθετί που έχει να κάνει με τη ζωή μας. Μονάχα εξαιτίας του Χριστού μπορούμε να δοξάζομε τη δημιουργία στην αρχή του εσπερινού, μονάχα επειδή Εκείνος μας έδωσε μάτια ιδείν, καθώς λέει ο Μέγας Βασίλειος, την φιλάνθρωπον χείραν της Σης παντοδυναμίας εν πάσι τοις έργοις Σου.
Την ώρα που μπορούμε να ευχαριστήσομε το Θεό για το Χριστό, αρχίζομε να καταλαβαίνομε πως στο Χριστό όλα έχουν μεταμορφωθεί σε αληθινό θαύμα. Στο αχτιδοβόλο φως Του ο κόσμος δεν είναι κοινοτοπικός. Το ίδιο το έδαφος όπου στεκόμαστε είναι μια θαυματουργική δίνη από άτομα που βουίζουν μέσα στο διάστημα. Το σκοτάδι της αμαρτίας ξεκαθαρίζει, και υπάρχουν τώρα πλάτες για να σηκώσουν το βάρος της. Ο θάνατος στερήθηκε από τον τελικό σκοπό του, πατήθηκε χάμω με το θάνατο του Χριστού. Σε έναν κόσμο όπου όλα όσα φαίνονται παρόντα γίνονται την ίδια στιγμή περασμένα, όλα μπορούν να μοιραστούν μέσα στο Χριστό το αιώνιο παρόν του Θεού. Η ίδια η εσπέρα είναι ο πραγματικός καιρός της ζωής μας.
Και φτάνομε στο τελευταίο θέμα του εσπερινού: το θέμα του Τέλους. Το αναγγέλνει το ψάλσιμο του Νυν Απολύεις (Nunc Dimittis). Το Ευαγγέλιο βάζει τα λόγια στο στόμα του γέρο Συμεών που ανάλωσε τη ζωή του καρτερώντας αδιάκοπα τον ερχομό του Μεσσία επειδή του ειπώθηκε μέσα σε όραμα πως δε θα πέθαινε προτού δει τον επαγγελμένο του Ισραήλ. Όταν η Μαρία και ο Ιωσήφ έφεραν τον Ιησού βρέφος για να τον παρουσιάσουν στο ναό του Θεού, ο άνθρωπος ήταν εκεί και Τον παρέλαβε στην αγκαλιά του, και το Ευαγγέλιο μνημονεύει πως είπε:
Νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ό ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών. φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ (Λουκ. 2, 29-32).
Ο Συμεών καρτερούσε μια ζωή ολόκληρη και στο τέλος ο Χριστός Βρέφος του παραδόθηκε: κράτησε τη Ζωή του κόσμου στην αγκαλιά του. Στην απαντοχή και στη νοσταλγία του συμβόλιζε τον κόσμο και τα λόγια που χρησιμοποίησε για να εκφράσει την ευχαριστία του έγιναν λόγια δικά μας. Μπόρεσε να αναγνωρίσει τον Κύριο επειδή Τον περίμενε. Τον πήρε στην αγκαλιά του γιατί είναι φυσικό να αγκαλιάσεις κάποιον που αγαπάς· και τότε πληρώθηκε (=ολοκληρώθηκε) μια ζωή ολόκληρη απαντοχής. Ο Συμεών αντίκρισε τον Ένα που νοσταλγούσε. Ολοκλήρωσε το σκοπό της ζωής του και βρέθηκε έτοιμος για το θάνατο.
Ο θάνατος για τον Συμεών δεν ήταν καταστροφή. Ήταν μονάχα μια φυσική έκφραση του πληρώματος της απαντοχής του. Δεν έκλεινε τα μάτια του στο φως που τελικά το είδε· ο θάνατός του ήταν μονάχα η αρχή για ένα εσωτερικότερο όραμα αυτού του φωτός. Κατά τον ίδιο τρόπο ο εσπερινός είναι η αναγνώριση πως ήρθε το βράδιασμα αυτού του κόσμου, που αναγγέλνει εκείνη την ανέσπερη Μέρα (δηλ. τη Δευτέρα Παρουσία και την αιώνια ζωή στη Βασιλεία του Θεού). Σε τούτο τον κόσμο κάθε μέρα αντικρίζει τη νύχτα· ο ίδιος ο κόσμος αντικρίζει τη νύχτα. Ο κόσμος δεν μπορεί να βαστάξει παντοτινά. Ωστόσο η Εκκλησία βεβαιώνει πως ένα βράδυ δεν είναι μονάχα ένα τέλος, αλλά είναι και μια αρχή μιας άλλης μέρας. Στο Χριστό και μέσα από το Χριστό μπορεί ένα βράδυ να γίνει η απαρχή μιας καινούργιας ζωής, της ανέσπερης Μέρας, γιατί τα μάτια μας είδαν τη σωτηρία και ένα φως που ποτέ δε θα λείψει. Και για τούτο το λόγο ο χρόνος του κόσμου αυτού βρίσκεται τώρα γεμάτος από καινούργια ζωή.
Παρουσιαζόμαστε στο Χριστό για να Του προσφέρουμε τον καιρό μας, ανοίγομε την αγκάλη μας για να Τον δεχτούμε. Και Εκείνος γεμίζει αυτό τον καιρό με τον εαυτό Του, τον γιατρεύει και τον κάνει – πάλι και πάλι – καιρό της σωτηρίας.
***
Εσπέρας και πρωί… Μόλις ανοίξομε τα μάτια μας, η πρώτη αίσθηση που λαβαίνομε είναι της νυχτιάς, όχι του φωτός· βρισκόμαστε στην πιο αδύνατη, στην πιο αβοήθητη στιγμή μας. Είναι σαν ένας άνθρωπος που πρώτη φορά δοκιμάζει πραγματικά τη ζωή σε όλη την ασυναρτησία και τη μοναξιά της (πρωτύτερα δεν τις έβλεπε, προφυλαγμένος μέσα στη θαλπωρή της οικογένειας).
Κάθε πρωί, μέσα στο ασχημάτιστο σκοτάδι, ανακαλύπτομε την αδράνεια της ζωής. Και έτσι το πρώτο θέμα του όρθρου είναι πάλι ο ερχομός του φωτός στα σκοτεινά. Αρχινάει, όχι με τη Δημιουργία καθώς ο εσπερινός, αλλά με την Πτώση. Μέσα ωστόσο σε αυτή την αδυναμία και τον απελπισμό, κρύβεται μια προσμονή, μια πείνα και δίψα. Και μέσα στο σκηνικό αυτό η Εκκλησία δηλώνει τη χαρά της, όχι μονάχα αντίθετα στο ρεύμα της φυσικής ζωής, αλλά πληρώνοντάς την (by fulfilling it). Η Εκκλησία αναγγέλνει κάθε πρωί πως ο Θεός είναι ο Κύριος και αρχίζει να οργανώνει τη ζωή γύρω από το Θεό.
Στην εκκλησιά τα πρώτα φώτα του όρθρου είναι κεριά, πρόγευση του ήλιου. Αργότερα βγαίνει ο ήλιος, διώχνοντας τα σκοτάδια του κόσμου και η Εκκλησία βλέπει σε τούτο την ανατολή του αληθινού Φωτός του κόσμου, τον Υιό του Θεού. Γνωρίζομε πως ο Λυτρωτής μας ζει, και πως καταμεσίς στην ασυναρτησία της ζωής Εκείνος θα μας αποκαλυφθεί και πάλι. Με όλο που μας «κυκλώνουν» οι ζάλες του βίου, κάθε πρωί μπορούμε να αναγγείλομε ωστόσο με τον ήλιο που βγαίνει τον ερχομό του πολυκαρτερεμένου Μεσσία. Άσχετα με όλα αύτη είναι η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος – αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή. Ευλογημένος ο Ερχόμενος εν Ονόματι Κυρίου (Ψαλμός 117, 24).
Καθώς πληθαίνει ο φως, η ακολουθία (=τελετουργία) σχετίζει το καινούργιο πρωινό με τον καινούργιο καιρό (=χρόνο). Όπως ο εσπερινός σχέτιζε το βράδιασμα με ολόκληρη τη χριστιανική εμπειρία του κόσμου ως «βραδιάσματος» – έτσι και ο όρθρος σχετίζει το πρωινό με τη χριστιανική εμπειρία της Εκκλησίας ως «πρωινού» και ως απαρχής.
Αυτές οι δυο συμπληρωματικές, ωστόσο απόλυτα ουσιαστικές, διαστάσεις του καιρού χαρίζουν σχήμα στην καιρική ζωή μας και, δίνοντας στο χρόνο καινούργιο νόημα, τον μεταμορφώνουν σε χριστιανικό χρόνο. Η διπλή αυτή εμπειρία αληθινά εφαρμόζεται σε όλα όσα έχομε να κάνομε. Βρισκόμαστε πάντα ανάμεσα πρωί και βράδυ, ανάμεσα Κυριακή και Κυριακή, ανάμεσα Πάσχα και Πάσχα, ανάμεσα στους δυο ερχομούς του Χριστού. Η εμπειρία του καιρού ως τέλους χαρίζει απόλυτη σπουδαιότητα σε οτιδήποτε καταπιανόμαστε τώρα· το κάνει τελικό, αποφασιστικό. Η εμπειρία του καιρού ως απαρχής γεμίζει όλο το χρόνο μας με χαρά, γιατί του προσθέτει το «συντελεστή» της αιωνιότητας. Ουκ αποθανούμαι, αλλά ζήσομαι και διηγήσομαι τα έργα Κυρίου (Ψαλμός 117, 17).
Δουλεύομε στον κόσμο και η δουλειά αυτή – πραγματικά οποιαδήποτε δουλειά – αν αναλυθεί καθαρά από την άποψη του κόσμου, χάνει το νόημά της, γίνεται άσκοπη, ξεκάρφωτη. Σε κάθε πολιτεία του κόσμου υπάρχει κάθε πρωί ένα κύμα από καθαρούς και ξυρισμένους ανθρώπους που πηγαίνουν στη δουλειά τους. Και κάθε βράδυ υπάρχει ένα κύμα από τους ίδιους ανθρώπους, αποσταμένους και βρωμισμένους, που πηγαίνουν τώρα στην αντίθετη κατεύθυνση. Όμως εδώ και πολλά πολλά χρόνια ένας σοφός άνθρωπος παρακολούθησε το κύμα αυτό (οι μορφές αλλάζουν, το άσκοπο δεν αλλάζει) και είπε:
Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.
Τίς περισσεία τω ανθρώπω εν παντί μόχθω αυτού, ώ μοχθεί υπό τον ήλιον;
Γενεά πορεύεται και γενεά έρχεται,
και η γη εις τον αιώνα έστηκε.
Ου πλησθήσεται οφθαλμός του οράν, και ου πληρωθήσεται ούς από ακροάσεως.
Και ουκ έστι παν πρόσφατον υπό τον ήλιον...
(Εκκλησιαστής, 1, 2-4,8,9)
Και αυτό αληθεύει για τον πεσμένο κόσμο. Μα εμείς οι Χριστιανοί λησμονήσαμε πολλές φορές πως ο Θεός λύτρωσε τον κόσμο. Για αιώνες κηρύξαμε στους βιαστικούς ανθρώπους: η καθημερινή βιασύνη σας δεν έχει νόημα, δεχτείτε την ωστόσο – και θα λάβετε για ανταμοιβή σας την αιώνια ανάπαυση σε έναν άλλο κόσμο. Όμως ο Θεός μας αποκάλυψε και μας προσφέρει αιώνια Ζωή, όχι αιώνια ανάπαυση. Και ο Θεός αποκάλυψε αυτή την αιώνια Ζωή καταμεσίς του καιρού – και της βιασύνης του – ως κρυμμένο νόημα και ως σκοπό του καιρού. Και έτσι έκανε τον καιρό, και τη δουλειά μας μέσα στον καιρό, μυστήριο του ερχόμενου κόσμου, μια λειτουργία πλήρωσης (=ολοκλήρωσης, τελειοποίησης) και ανεβάσματος.
Όταν φτάσομε στο τέρμα της αυτάρκειας του κόσμου, τότε ο κόσμος ξαναρχίζει για μας από την αρχή ως υλικό ή ως συστατικό του μυστηρίου που έχομε να πληρώσομε (to fulfill) στο Χριστό.
Και ουκ έστιν παν πρόσφατον υπό τον ήλιον. Ωστόσο κάθε μέρα, κάθε στιγμή αντηχάει τώρα η νικηφόρα βεβαίωση: Ιδού καινά ποιώ πάντα. Εγώ ειμί το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος… (Αποκάλυψις, 21, 5-6).
+ π. αλέξανδρος σμέμαν, για να ζήσει ο κόσμος
Από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ
ΕΥΧΗ

[toula]

Εκεί, στο Άγιον Όρος, αύτο έμαθα . Aλλα πέρασα απ' όλα, μη νομίζεις. Και από τον φόβο της κολάσεως και του θανάτου. Είδα όμως στο τέλος αυτό: Την χαρά και το νόημα της ζωής.
Τώρα, με την Χάρη του Θεού, ζω αύτό που λέει, ότι η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον. Θα μου πείς: «Τώρα δηλαδή έξασφαλίστηκες;». Όχι, καμία έξασφάλιση δεν έχω. Αλλά αν μου πει ο Χριστός σύρε στην κόλαση», θα πάω, διότι η αγάπη Του θα το πεί. Πίστεψέ με, τα ζώ αυτά, με την Χάρη Του. Δεν μ' ενδιαφέρει ο Παράδεισος, άλλα μόνον ο Χριστός.
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.

[toula]

Αγίου Ισαάκ του Σύρου
Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα, και ότι έπαθες για τον Χριστό, και αξιώθηκες την ομολογία Του.
Καθότι και ο Χριστός για τους αμαρτωλούς πέθανε και όχι για τους δίκαιους.
Σκέψου πόσο μεγάλη είναι αυτή αρετή· στ’ αλήθεια μεγάλη αρετή είναι να λυπάται κάποιος για τους κακούς, και να ευεργετεί τους αμαρτωλούς περισσότερο παρά τους δίκαιους· αυτό ο απόστολος Παύλος το αναφέρει ως άξιο θαυμασμού· εάν σε όλα σου τα έργα μπορέσεις να έχεις την συνείδησή σου καθαρή, μην φροντίσεις να εκτελέσεις άλλη αρετή.
Σε όλα σου τα έργα ας προηγηθεί η σωφροσύνη του σώματος σου και η καθαρότητα της συνείδησής σου· διότι χωρίς αυτά τα δύο κάθε άλλη αρετή θεωρείται μάταια για τον Θεό.
Να γνωρίζεις ότι κάθε έργο που κάνεις χωρίς σκέψη και εξέταση υπάρχει μάταιο· καθώς ο Θεός υπολογίζει την αρετή με την διάκριση και όχι με την αδιάκριτη ενέργεια.

[toula]

Κοντά στις Καρυές ασκήτευαν δύο Ρουμάνοι σε ένα Κελλί. Ο ένας είχε αρρωστήσει κάποτε πολύ βαριά και ο άλλος, δυστυχώς, βαριόταν να τον διακονή. Γι’ αυτό παρακαλούσε συνέχεια τον Άγιο Παντελεήμονα ή να γιατρέψη γρήγορα τον άρρωστο ή να τον πάρη απ’ αυτή την ζωή, για να απαλλαγή από τον λίγο κόπο που έκανε διακονώντας τον άρρωστο.
Μια μέρα λοιπόν, ενώ παρακαλούσε πάλι τον Άγιο Παντελεήμονα, του παρουσιάστηκε ο Άγιος και του λέει:
‐ Τι παρακαλείς; Από αρετές είσαι γυμνός· από την περιποίηση του αδελφού σου θα πάρης λίγο μισθό από τον Θεό.
Τα λόγια αυτά του Αγίου Παντελεήμονος συγκλόνισαν τον διακονητή αδελφό.
Έκτοτε διακονούσε με πολλή προθυμία τον άρρωστο και παρακαλούσε τον Θεό να
ζήση πολλά χρόνια, για να τον γηροκομήση στην συνέχεια.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»
***
Συμφέρει πολλές φορές το σώμα να είναι άρρωστο για να σωθεί η ψυχή
Στην Καλύβα «Άγιος Χρυσόστομος» της Κουτλουμουσιανής Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος, βρίσκεται ακόμη στη ζωή και ασκητικά αγωνίζεται ο Μοναχός Δανιήλ, ο οποίος, όπως μας βεβαίωσε ο ίδιος και από άλλους Πατέρες, πληροφορηθήκαμε, είκοσι και πλέον χρόνια είναι άρρωστος, πονεί το κεφάλι, η μέση, τα νεφρά, η καρδιά, τα πόδια και πολλές φορές όλο το σώμα. Σε πολλούς γιατρούς πήγε, πολλές εξετάσεις, ακτινοσκοπήσεις και ακτινογραφίες έκανε, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Οι γιατροί δεν βρίσκουν καμιά σωματική οργανική βλάβη ή πάθηση, ο αδελφός όμως ακόμη υποφέρει από ανεξήγητη ασθένεια, στην οποία δεν μπορούν να τον βοηθήσουν οι γιατροί και η επιστήμη.
Πριν από λίγα χρόνια, την 27 Ιουλίου, στην αγρυπνία του Αγίου Παντελεήμονος, ο αδελφός Δανιήλ, με πίστη πολύ και δάκρυα στα μάτια, παρακάλεσε τον Άγιο Παντελεήμονα, προς τον οποίο είπε : «Άγιε του Θεού και προστάτη της Σκήτης μας, συ που είσαι γιατρός και για την αγάπη του Χριστού μαρτύρησες και έχυσες το αίμα σου, κάμε αγάπη και παρακάλεσε τον Δεσπότη Χριστό να μου δώσει την υγεία μου, να μπορώ κι εγώ υγιής να δοξάζω το όνομά Του και να ψάλλω στις αγρυπνίες».
Λέγοντας αυτά, ο μοναχός Δανιήλ, από τον πόνο και την κούραση, τον πήρε λίγο ο ύπνος και βλέπει σε όραμα τον Άγιο Παντελεήμονα να είναι γονατιστός μπροστά στον θρόνο του Θεού και να παρακαλεί για την υγεία του αδελφού.
Ο μοναχός Δανιήλ, άκουσε τον Δεσπότη Χριστό να λέει στον Άγιο Παντελεήμονα : «Αδελφέ μου μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα, μήπως εσύ είσαι πιο σπλαχνικός από μένα ; Ή αγαπάς πιο πολύ από μένα τους ανθρώπους ; Γνωρίζω πως για την αγάπη μου έχυσες το αίμα σου, αλλά μήπως εγώ δεν έχυσα και για την ψυχική σωτηρία των ανθρώπων δε χύνω κάθε μέρα το αίμα μου; Μάθε ότι θέλημά μου είναι και συμφέρει πολλές φορές το σώμα να είναι άρρωστο για να σωθεί η ψυχή. Έτσι θέλω πολλοί άνθρωποι να σωθούν».
Όταν άκουσε αυτά, ο αδελφός Δανιήλ, ξύπνησε και δόξασε το όνομα του Θεού, ευχαρίστησε και τον Άγιο Παντελεήμονα για την προσπάθεια και μεσιτεία του, κι αμέσως, όπως μας είπε ο ίδιος, έφυγε ένα βάρος από πάνω του και πληροφορήθηκε, πως πρέπει να φέρει με υπομονή, με χαρά και με ευχαρίστηση τον Σταυρό και την κατάσταση της ασθένειάς του.
Απόσπασμα από το βιβλίο : “Το Γεροντικό του Αγίου Όρους”, Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου, τομ. Α΄, ΑΘΗΝΑΙ 1980, σσ. 287 – 288.
*
Γενεές γενεών μεγάλωσαν μαζί με τον άγιο, μαζί με τη χάρη του, έλαβαν τα θαύματά του , εμπνεύστηκαν από την ζωή του, και τους έδωσε τόσα και τόσα.
Ιδιαίτερα δε αγαπούσε τον Άγιο Παντελεήμονα ο νεότερος Άγιος της Εκκλησίας μας κι εδώ των Αθηνών, ο Άγιος Nικόλαος Πλανάς. Υπηρετούσε αρχικά στην εκκλησούλα του που’ ταν στο Nέο Kόσμο, κι είχε δεκατρείς φαμελιές. Όμως εκείνος χαιρότανε, αγαπούσε τον άγιο, λειτουργούσε στην εκκλησούλα. Μαζευόταν οι απλοϊκοι και αγαθοί χριστιανοί, και ήταν μιά ζωγραφιά του Παραδείσου εκείνος ο ναϊσκος, μιά ομορφιά κι ένα λιμάνι στο οποίο κατέφευγαν τρικυμισμένες ψυχές κι εύρισκαν θεία γαλήνη , στήριξη, υπομονή, ελπίδα και θεραπεία, και κάθε καλό. Όμως έφυγε από κει ο παπα-Νικόλας, ο άγιος Νικόλαος, κάποιος άλλος πήρε την θέση του με άλλους τρόπους κι άλλα μέσα. Πάντοτε υπάρχουν αυτά δυστυχώς. Και πήγε στον άγιο Ιωάννη τον Κυνηγό που’ναι στην οδό Βουλιαγμένης. Το εκκλησάκι εκείνο που’ναι στο ιερό της μεγάλης πιά σήμερα εκκλησίας , το κομματάκι αυτό που υπάρχει, το λείψανο αυτό , το υπόλοιπο αυτο του παλαιού ναού που λειτούργησε τόσα και τόσα χρόνια ο παπα- Πλανάς, και ξεκλειδώθηκαν τόσες ψυχές . Του ‘χε μείνει όμως η στενοχώρια και ο πόνος που έφυγε από τον άγιο Παντελεήμωνα , και ένα βράδυ καθώς έφευγε από τον άγιο Ιωάννη γιά το φτωχικό σπιτάκι του, έκλαιγε στο δρόμο, η αδικία πάντα πονά, πάντα πονάει η αδικία, πάντα συγκλονίζει η αδικία, και πάντα μας κάνει να κλαίμε, κι να ρωτάμε γιατί, και να υποφέρουμε. Κι εκεί καθώς προχωρούσε κλαίγοντας ο παπα-Πλανάς προστέθηκε μιά ύπαρξη. Ήρθε κοντά του ένας νεαρός που έλαμπε, και του λέει: «Παππούλη, γιατί κλαίς;» «Ε, παιδί μου, κλαίω, γιατί με διώξανε. Αλλά ποιός είσαι ο καλός άνθρωπος που’ρθες και με συμπόνεσες, και με ρωτάς γιατί κλαίω;» Άμα πονάμε και κλαίμε έχουμε ανάγκη να μας ρωτάνε οι άνθρωποι. Τί έχουμε, γιατί κλαίμε, γιατί υποφέρουμε.
«Eίμαι ο Παντελεήμων, που κατοικώ εδώ στο Nέο Kόσμο. Και μη στενοχωριέσαι που σε διώξανε. Εγώ είμαι πάντα μαζί σου, και θα’ μαι μαζί σου».
Και κάθε χρόνο ο παπα-Nικόλας Πλανάς, ο άγιος της Εκκλησίας μας, πήγαινε στον Άγιο Παντελεήμονα στο Nεο Kόσμο, ανήμερα στη χάρη του και έκαμε αγρυπνία.
+ π. Ανανίας Κουστένης
Iconandlight

[toula]

Σήμερα διαβάσαμε τὴν περικοπὴ γιὰ τὸν χορτασμὸ τοῦ πλήθους ἀπὸ τὸν Χριστὸ. Καὶ πιὸ συχνὰ ἔχουμε διαβάσει στὰ κείμενα τῶν Πατέρων καὶ σὲ πνευματικοὺς συγγραφεῖς γιὰ τὸ αἴσθημα τῆς κατάπληξης στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς δύναμης ποὺ μποροῦσε νὰ θρέψει τόσους πολλοὺς μὲ τόσο λίγα, ποὺ πράγματι κάνει θαύματα σ’ ἕναν κόσμο τόσο πολὺ ἀποξενωμένο ἀπὸ Ἐκεῖνον, ὅταν μοναχὰ μιὰ ὑποψία πίστης, μιὰ ρωγμὴ στὴν ἁρματωσιὰ τῆς ἀπιστίας μας θὰ τοῦ ἐπέτρεπε νὰ ἐνεργήσει.
Καὶ σήμερα διαβάζοντας τὴν Εὐαγγελικὴ περικοπὴ μὲ ξάφνιασαν ξανὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Οἱ μαθητὲς του κάνουν ἔκκληση νὰ διώξει τὰ πλήθη, ἐπειδὴ ἡ μέρα ἔφθασε στὸ τέλος της, ἐπειδὴ ἡ ἀπόσταση ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ βρίσκονται μέχρι τὰ γειτονικὰ χωριὰ εἶναι μεγάλη, ἡ κούραση καὶ τὸ σκοτάδι θα τοὺς καταβάλλουν ἐὰν παραμείνουν ἐκεῖ περισσότερο. Καὶ ὅμως, ἔμειναν χωρὶς φαγητὸ μιὰ ὁλόκληρη μέρα, ἀκούγοντας τὸν ζωηφόρο λόγο τοῦ Χριστοῦ.
Καὶ ὁ Χριστὸς λέει στοὺς μαθητὲς: Ὄχι, δὲν χρειάζεται νὰ φύγουν· δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε.. Πῶς μποροῦν νὰ θρέψουν ἕνα πλῆθος τόσο μεγάλο; Χιλιάδες ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιὰ, ἐνῶ τὸ μόνο ποὺ ἔχουν εἶναι πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια. Καὶ ἐδῶ εἶναι ἡ πρόκληση ποὺ ἀπευθύνει ὁ Χριστὸς σ’ ἐκείνους καὶ σ’ ἐμᾶς. Ναί – ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ πραγματοποιήσει αὐτὸ τὸ θαῦμα· ἀλλὰ ὄχι ἄν δὲν συμβάλλουμε σ’ αὐτὸ ἁπλόχερα καὶ μ’ ἀνοιχτὴ καρδιὰ. Δὲν εἶπε στοὺς μαθητὲς Του: Κρατῆστε ὅσο περισσότερα τρόφιμα μπορεῖτε γιὰ σᾶς, καὶ δῶστε τὰ ὑπόλοιπα, ὅ,τι ἀπέμεινε στοὺς ἄλλους. Τοὺς λέει: Πᾶρτε ὅ,τι ἔχετε καὶ δῶστε τα ὅλα…
Αὐτὸ δὲν μᾶς λέει ὁ Χριστὸς, μὲ πολὺ ἰδιαίτερο τρόπο, σὲ ἐποχές ποὺ εἴμαστε τόσο ἀσφαλεῖς, τόσο πλούσιοι, καὶ ὅταν καθημερινὰ ἀκοῦμε γιὰ πείνα, δυστυχία, γιὰ θάνατο ἀπὸ ἀσιτία ἑκατοντάδων ἀνθρώπων. Καὶ αὐτὸ ποὺ ἁπλὰ μᾶς λέει ὁ Θεὸς εἶναι: δῶστε ὅ,τι μπορεῖτε καὶ ἄφηστε με μετὰ νὰ ἐνεργήσω· μὴν μοῦ ζητᾶτε νὰ κάνω ἕνα θαῦμα, ἐνῶ μπορεῖτε νὰ τὸ κάνετε μόνοι σας.
Οἱ Ἀπόστολοι μποροῦσαν νὰ κάνουν λίγα πράγματα· μποροῦσαν νὰ μοιράσουν πέντε ἅρτους καὶ δύο ψάρια· ἀλλὰ ἐμεῖς μποροῦμε νὰ μοιράσουμε τόσα πολλὰ! Ἐὰν οἱ καρδιὲς μας ἦταν ἀνοιχτὲς, ὁ Θεὸς θὰ ἔκανε τὶς πέτρινες καρδιές μας καρδιὲς ζωντανές, ἄν εἴχαμε μάθει τὶ σημαίνει νὰ εἴμαστε γενναιόδωροι καὶ ὑπεύθυνοι ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον, ἄν εἴχαμε μάθει λίγο, τόσο λίγο! – ν’ ἀγαπᾶμε στὴν πράξη τὸν πλησίον μας, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε πείνα στὸν κόσμο.
Καὶ αὐτὸ ποὺ μᾶς λέει σήμερα το Εὐαγγέλιο, εἶναι , «κοιτᾶξτε γύρω σας»· σὲ κάθε πρόσωπο ποὺ πεινάει, ποὺ δὲν ἔχει στέγη, ποὺ βρίσκεται σὲ ἀνάγκη καὶ θυμηθεῖτε ὅτι καθένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ πρόσωπα εἶναι δική σας εὐθύνη, ἡ πείνα τους, ἡ ἔλλειψη στέγης, ἡ δυστυχία τους εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ πλούτου, τῆς ἄνεσης, καὶ τῆς ἄρνησής σας νὰ μοιραστεῖτε, νὰ προσφέρετε, ὄχι νὰ δώσετε περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε -ἁπλὰ νὰ δώσετε.
Ἄν μοναχὰ θυμόμασταν, καθὼς ἕνας Ἅγιος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα δὲν θυμᾶμαι τώρα, γράφει σ’ ἕνα κείμενό του, ὅτι ὅποτε τρώει μιὰ μπουκιὰ ποὺ δὲν τοῦ εἶναι ἀπαραίτητη, ὅποτε ἀποκτᾶ ἥ κατέχει ὁ,τιδήποτε πέρα ἀπὸ τὶς ἀπόλυτες ἀνάγκες του, τὸ κλέβει ἀπὸ τοὺς πεινασμένους, ἀπὸ τοὺς ἄστεγους, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ροῦχα – εἶναι κλέφτης.
Δὲν ἀπευθύνεται ἀκριβῶς αὐτὸ σὲ μᾶς ἀπ’ ὅτι στὸν ἀσκητή;
Ἄς προβληματιστοῦμε, ἐπειδὴ συμπεριφέρομαστε σὰν ἀνόητοι, ἀνάξιοι οἰκονόμοι· ὑπάρχει κάτι παρόμοιο ὅπως ἡ διαχείριση τοῦ πλούτου- πνευματικοῦ, συναισθηματικοῦ, ἠθικοῦ καὶ ὑλικοῦ. Θυμᾶστε πιθανὸν τὴν ἱστορία τοῦ ἀνάξιου, ἀπίστου οἰκονόμου ποὺ γέλασε τὸν κύριο του, τὸν ἔκλεψε, καὶ ὅταν ἐπρόκειτο ν’ ἀπολυθεῖ ἐπειδὴ ὁ κύριος του ἀνακάλυψε τὴν ἀτιμία του, κάλεσε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοῦ χρωστοῦσαν χρήματα καὶ μείωσε τὸ χρέος τους. Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ μάθουμε. Στράφηκε στοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἔδωσε ὅποια βοήθεια μποροῦσε· ἐμεῖς δὲν τὸ κάνουμε. Ἄς μᾶς προβληματίσουν τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ: Δὲν χρειάζεται νὰ φύγουν μακρυά μου γιὰ νὰ φᾶνε· δῶστε τους ὅ,τι χρειάζονται. Καὶ ἄν κοιτάξουμε γύρω μας, ὄχι μακρυά, ἀλλὰ ἀκριβῶς δίπλα μας, τὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων ποὺ πεινᾶνε, ποὺ εἶναι ἄστεγοι, ποὺ εἶναι στερημένοι ἀπὸ δικαιώματα, ἤ ἁπλὰ τοὺς γείτονες μας ποὺ εἶναι κάποιες φορὲς τόσο μοναχικοὶ, ποὺ χρειάζονται ἕναν λόγο παρηγοριᾶς, φιλία, ἀλληλεγγύη, θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε πράξη τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ.
Ἄς μὴν ξεγελιόμαστε, δὲν θὰ γίνει αὐτὸ μὲ λόγια παρηγοριᾶς, μ’ εὐγενικὲς χειρονομίες. Ὁ Χριστὸς εἶπε: Δῶστε ὅ,τι ἔχετε καὶ ἴσως θὰ πεῖ σὲ μᾶς ἐκτιμώντας τὴν λιγοστὴ πίστη ποὺ ἔχουμε, τὴν στενότητα καὶ τὴν σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μας: Δῶστε ὅ,τι εἶναι περιττὸ στὴ ζωὴ σας, ὅ,τι ξοδεύετε γιὰ τὸν ἑαυτὸ σας χωρὶς νὰ χρειάζεται, δίχως ν’ ἀντλεῖται ἀπ’ αὐτὰ ἀληθινὴ χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση- δῶστε τα καὶ τὸτε ἀφῆστε τὸ Θεὸ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ δῶρο Του, νὰ κάνει τὰ ὑπόλοιπα.
Αὐτὴ εἶναι ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ ἐπάνω μου· εἶναι ἐπίσης τὸ κάλεσμα ποὺ ἀπευθύνει στὸν καθένα ἀπὸ σᾶς. Ἀμήν.
+ μητρ. Σουρόζ Αντώνιος Bloom
(Πηγή: agiazoni.gr) Λιγότερα

[toula]

Οι πνευματικοί λένε ότι τον περισσότερο καιρό είμαστε κάπως σαν υπνοβάτες: μπορεί κάποιος να κάνει πολλά πράγ­ματα, να είναι πολύ ενάρετος, και να ζει σαν υπνοβάτης, ποτέ πια να μην μπορεί να σταματήσει έτσι, χωρίς λόγο, για να θαυμάσει, για ν' αγαπήσει ή απλούστατα για να εκπλαγεί. Είναι βασικό να μάθει κανείς να ξυπνά.
Ένας βυζαντινός πνευματικός του 14ου αιώνα, ο Νικόλαος Καβάσιλας, ένας υψηλόβαθμος λαϊκός σε μια φοβερή εποχή, όπου η Αυτοκρατορία δεχόταν πολλαπλές επιθέσεις και ζούσε εμφυλίους πολέμους, δοκίμασε να πει κάτι στους χριστιανούς που ζούσαν, όπως εκείνος, μέσα στην ταραχή του κόσμου. Τα λόγια του σήμαιναν: «Μάθε πως μέσα στην καρδιά σου βρίσκεται ο Χριστός, και πως, αν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον Χριστό, η καρδιά σου θα είναι προφυλαγμένη». Γι' αυτό συνιστά μια έντονη λειτουρ­γική ζωή, και, από καιρό σε καιρό, «σύντομες περισυλλογές» όπως τις ονομάζει: «Περπατάς στον δρόμο και είσαι πολύ απασχολημένος, αλλά ξαφνικά θυμάσαι ότι ο Θεός υπάρχει, ότι ο Θεός σ' αγαπάει, ότι ο Χριστός είναι παρών στα βάθη του είναι σου, κι έτσι, λίγο λίγο, η καρδιά σου θα ξυπνήσει».
Οφείλουμε όχι μόνο να προσπαθούμε ν' ανοίγουμε μέσα στον καθένα μας το βάθος της καρδιάς, αλλά και να δημιουργούμε πολιτισμούς που θα είναι διαποτισμένοι απ' αυτή την ευαισθησία. Αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε τέχνη, σε μουσικές συνθέσεις, σε πίνακες ζωγραφικής, σε ποίηση, κτλ. Όταν υπάρχει έντονη λειτουργική ζωή, δημιουργούμε μια τέχνη της καρδιάς. Δεν μπορεί κανείς να δημιουργήσει έναν πολιτισμό συνδεμένο με το μυστήριο της καρδιάς παρά μόνο αν δημιουργήσει πρώτα μια λειτουργία που να εκφράζει αυτό το μυστήριο της καρδιάς. Κι αυτή η λειτουργία θα εγγραφεί στη συνέχεια, πέραν των τειχών της Εκκλησίας, σε μια πολλαπλή δημιουργία που θα σπάσει μέσα στον άνθρωπο την υπνοβασία.
Ολιβιέ Κλεμάν

[toula]

Γιατί όσοι αγαπούν τον Κύριο βασανίζονται τόσο σε αυτή την ζωή; Και όσοι ασθενούν και πειράζονται , προσεύχονται αλλά δεν εισακούονται; Γιατί η στέρηση, η δοκιμασία, η καταφρόνηση ήταν τόσο επιθυμητά και αγαπητά στους αγίους;
Πάρε τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες από τους ανθρώπους, διδάσκουν οι έμπειροι πολυβασανισμένοι μας Πατέρες και ουδείς σώζεται.
Είναι χρήσιμη η άσκηση και ο σωματικός και πνευματικός κάματος. Είναι ίδιον του κατά Θεόν σοφού ανθρώπου. Προλαμβάνει σκληρότερες δοκιμασίες η εκούσια παράδοση μας στις θλίψεις. Άμα δεν έχεις διάθεση να δώσεις αίμα για να λάβεις πνεύμα, αλλά ζεις με άνεση, αυτοδικαίωση και τρυφηλοτητα, ο Θεός θα οικονομησει να σου στείλει μια μεγάλη αποτυχία, ασθένεια, πένθος, απόρριψη, δοκιμασία σαν μια δεύτερη ευκαιρία να πνευματοποιηθείς. Και να εύχεσαι να γίνει έτσι. Είναι δώρο να υποφέρουμε για να τελειοποιηθούμε. Αν δεν σου έρθει έως τέλους πειρασμός, είναι καταδίκη. Ο παντογνώστης και προνοητής Θεός γνωρίζει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει περιθώριο μεταστροφης ή τελείωσης. Υπάρχει πωρωση, σκληρότητα αμετάτρεπτη. Γι' αυτό σε αφήνει σε άνεση εως τέλους. Αυτά είναι στ' αλήθεια τα κακά μαντάτα. Έξω από την κοινή λογική είναι όλα αυτά, γι' αυτό και υπέροχα.Ωστόσο όμως ακόμα και οι αναπολόγητοι τυχαίνουν κάποιου οίκτου. Αλλά ποιος είναι τόσο παράλογος να ποντάρει στην συμπάθεια του Θεού όταν πλέον κολαστεί; Η ελευθερία που μας δόθηκε δεν εξασφαλίζει μόνο την επιλογή να την επιστρέψουμε και να χαρίσουμε στον Κύριο. Γεννάει και την αμετάβλητη σκληρότητα και την αποστροφή για Εκείνον , ο οποίος ασταμάτητα και επίμονα επιδιώκει να μας σώζει. Γι' αυτό ξεκινά να ματώνεις τώρα γιατί η άσκηση και ο αγώνας δεν είναι πιο οδυνηρά από την θεϊκή επίσκεψη ή εγκατάλειψη.Ειναι φιλανθρωπέστερα. Θα ξυπνήσουμε στην πραγματικότητα και θα είναι αργά. Να προσευχόμαστε για την ενδυνάμωση και την χαρίτωση μας στο καμίνι των θλίψεων και όλα τα άλλα θα μας δοθούν ή θα αρθούν ανέλπιστα και θαυμαστά, κατά το συμφέρον.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Κυριακή Η' Ματθαίου
Το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα μας φέρνει μπροστά σε ένα από τα πλέον συγκλονιστικά θαύματα του Κυρίου: τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων.Απο αυτά χορτασαν πέντε χιλιάδες άνθρωποι. Όμως, ας μην παρασυρθούμε από την εξωτερική εντύπωση του θαύματος. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δεν ενεργεί για να εντυπωσιάσει ή να προκαλέσει θαυμασμό. Η πράξη Του είναι βαθιά λειτουργική, ευχαριστιακή, και αποκαλυπτική της αληθινής φύσεως της Εκκλησίας.
Μέσα από αυτό το θαύμα, ο Χριστός δεν μας προσφέρει απλώς ψωμί και τροφή. Μας εισάγει μυστικά στο γεγονός της Θείας Ευχαριστίας. Μας καλεί να ενωθούμε όλοι γύρω από την μία Τράπεζα, να συμμετάσχουμε όλοι στο ένα Ποτήριο, να τελέσουμε μαζί την μία και μοναδική Λατρεία. Εδώ δεν πρόκειται για απλή φιλανθρωπία, αλλά για Θεία Πρόνοια και Θεϊκή Οικονομία.
Ο Κύριος τρέφει τα παιδιά Του. Δεν τα εγκαταλείπει ποτέ. Όλη μέρα διδάσκει και θεραπεύει ως τρυφερός Πατέρας. Και στο τέλος, ταΐζει τον λαό Του. Φροντίζει ώστε κανείς να μην εξαντληθεί και χαθεί στην ερημία. Πρόκειται για μια πράξη στοργής, που μαρτυρεί την αγάπη Του προς όλους.
Κι όμως, οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πάντα το βαθύτερο μήνυμα. Ο λαός εντυπωσιάζεται και σπεύδει να Τον κάνει βασιλιά. Γιατί; Επειδή θέλουν έναν Θεό που να λύνει προβλήματα, να κάνει θαύματα, να υπηρετεί θελήματα. Θέλουν μια θρησκεία βολική, που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του σώματος και την εξουσία επί των άλλων.
Ο Χριστός όμως αποσύρεται. Δεν θέλει τον έπαινο, δεν επιδιώκει την αναγνώριση των πολλών. Δεν ήρθε για να εξουσιάσει, αλλά να υπηρετήσει. Δεν επιθυμεί να Τον χειροκροτούν, αλλά να Τον μιμούνται. Ο έπαινος των ανθρώπων – όπως μας διδάσκει – είναι σαν το δηλητήριο του φιδιού. Δημιουργεί υπερηφάνεια και πνευματικό θάνατο. Καλύτερα η καταφρόνηση παρά η φιλοδοξία.
Και όταν τελειώνει η ημέρα, ο Χριστός απομονώνεται και προσεύχεται. Μόνος, σιωπηλός, ταπεινός. Μα δεν είναι ποτέ μακριά μας. Και αν όλοι μας ξεχάσουν, αν φίλοι και συγγενείς μας εγκαταλείψουν, Εκείνος μένει. Υπάρχει πάντοτε ένας που προσεύχεται για μας, ένας μεσίτης προς τον Πατέρα: ο Χριστός. Και αυτή Του η ικεσία, εν Πνεύματι Αγίω, είναι αδιάλειπτη – μέχρι της συντελείας των αιώνων.
Αδελφοί, ας μην ζητάμε θαύματα για εντυπωσιασμό. Ας μην ποθούμε έναν Θεό που απλώς ικανοποιεί τις ανάγκες μας. Ας μαθητεύσουμε στη σιωπή, στην ταπείνωση και στη θυσιαστική αγάπη του Χριστού. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό θαύμα: στην καρδιά που κοινωνεί, στην ψυχή που προσεύχεται, στον άνθρωπο που αγαπά.
Αμήν.
π. Παντ. Κρ.