Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Μάθετε από μένα», λέει ο Χριστός, «ότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία.
Κι έτσι ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς ημών».
«Θα μάθετε από Μένα», λέγει ο Χριστός, «εγώ θα σας το διδάξω, δεν θα σας το διδάξουν άλλοι άνθρωποι.
Εγώ ο ίδιος θα σας διδάξω, όταν θα σας εμφανίσω τον εαυτό μου, όταν θα σας αποκαλύψω τον εαυτό μου, ότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία.
Κι έτσι θα βρείτε ανάπαυσιν μέσα σας.»
Και πράγματι ποιος αναπαύεται τελικά; Ο ταπεινός άνθρωπος!Μόνο ο ταπεινός άνθρωπος αναπαύεται εν Χριστώ!
Εμείς, οι υπερήφανοι άνθρωποι, οι εγωιστές άνθρωποι, οι φίλαυτοι άνθρωποι δεν μπορούμε να αναπαυθούμε, γιατί εμποδίζομε τον Χριστό να μας πάρει στην αγκαλιά Του.
Δεν δεχόμαστε, δεν θέλουμε ν’ αφεθούμε στον Θεό!
Φοβούμαστε τον Θεό! Ή δεν Του έχουμε εμπιστοσύνη.
Φοβούμαστε να τα δώσουμε στα χέρια του Θεού! Φοβόμαστε ν’ αφήσουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού!
Δεν είναι εύκολο πράγμα να πεις στον Θεό «γενηθήτω το θέλημά Σου»!…
Ο Θεός προνοεί τον ταπεινό άνθρωπο, ο οποίος έμαθε αυτό το μεγάλο πράγμα, να τ’ αφήνει στα χέρια του Θεού• όλα!
Αλλά έμαθε ότι όποιος τ’ αφήνει στα χέρια του Θεού, ο Θεός δεν μένει αδρανής, ο Θεός αναλαμβάνει την ευθύνη πλέον.
Και τα έργα του Θεού είναι πολύ σημαντικότερα και πολύ σπουδαιότερα από τα δικά μας έργα.
Εσύ κάμε αυτό που μπορείς κάμε ό,τι μπορείς, χωρίς ν’ αγχώνεσαι, χωρίς ν’ αγωνιάς, χωρίς να ταλαιπωρείσαι.
Αφού κάνεις αυτό που μπορείς και η συνείδησή σου σου καταμαρτυρεί ότι «έκανα ότι μπορούσα, μέχρις εδώ!
Από ‘δώ και κάτω δεν μπορώ να κάνω τίποτα!» Τότε παραδίδεις το θέμα, το πρόβλημα, το παιδί σου, την υγεία σου, τα οικονομικά σου, ό,τι έχεις που σε βαραίνει το παραδίδεις στα χέρια του Θεού.
Και τότε πράγματι, εκεί ο Θεός εμφανίζεται!
Κι αν ακόμα αργήσουν να γίνουν τα πράγματα, όπως πιθανόν πρέπει να γίνουν, κι αν ακόμα φανεί ότι ο Θεός σιωπά και δεν ενεργεί και παραμείνει ο άνθρωπος μέσα στην εμπιστοσύνη του Θεού, τότε ο Θεός αποκαλύπτει πράγματι με θαυμαστό τρόπο τον εαυτό Του.
Κανένας, λέγει η Γραφή, κανένας δεν ήλπισε επί Κύριον και καταισχύνθηκε.
Λέει ο Δαβίδ ένα ωραίο λόγο: «Εμβλέψετε, κοιτάξετε στις αρχαίες γενεές, βρέστε μου ένα άνθρωπο ο οποίος ήλπισε επί Κύριον και εντράπηκε.
Ένας άνθρωπος να βρεθεί που να πει ότι εγώ, είχα την ελπίδα μου στον Χριστό κι ο Χριστός δεν ανταποκρίθηκε.
Δεν με βοήθησε. Μ’ εγκατέλειψε!» Κανένας!
Βέβαια θα μου πεις ότι μπορεί να μην έγινε αυτό που ήθελα, μπορεί να μην έγινε αυτό που εγώ ζητούσα…
Εάν όμως έχεις εμπιστοσύνη στον Θεό, θα δεις πως τελικά αυτό που έγινε, αυτό ήταν το καλύτερο.
Εσύ μπορεί να μην ήξερες ποια ήταν η πραγματικότητα…
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
Απόσπασμα ομιλίας στα «Δημήτρια» του Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου (Άγιος Δημήτριος Αττικής, 22/10/2009).

[toula]

Ποιός μπο­ρεί να ομι­λή­σει περί της Πα­να­γί­ας.
Εγώ με τα ρυ­πω­μέ­να χεί­λη, με την βδε­λυ­ρή και ακά­θαρ­τη γλώσ­σα μου, δεν μπο­ρώ να ανα­φέ­ρω το υπε­ρά­γιο όνο­μά της.
Την ευ­χα­ρι­στώ για όλα όσα με έχει ευερ­γε­τή­σει η χά­ρις της.
Δεν μπο­ρώ να πω λόγο προς ευ­χα­ρι­στία και πλη­ρω­μή των ευερ­γε­σιών και χα­ρί­των της.
Για τις ευερ­γε­σί­ες που έχει κά­νει σε εμέ­να η Πα­να­γία, εγώ φαί­νο­μαι αγνώ­μων και αχά­ρι­στος...
Άγιος Άνθιμος Χίου

[toula]

"Πόσο ομόρφηνες, πόσο γλύκανες!!"
Ώ, πως την ιερή ψυχή, καθώς αποχωρίζεται από το σώμα που δέχτηκε τον Θεό, την υποδέχεται με τα ίδια του τα χέρια ο Δημιουργός του παντός , τιμώντας καθώς πρέπει εκείνην, που ενώ κατά την φύση της ήταν δούλη, σύμφωνα με το ανεξερεύνητο πέλαγος της φιλανθρωπίας του και κατά το σχέδιό του την έκανε Μητέρα του, και σαρκώθηκε αληθινά κι όχι ψεύτικα.
Γιατί παρακολουθούσαν, όπως λέει η Παράδοση, τα παριστάμενα τάγματα των αγγέλων και περίμεναν τον αποχωρισμό σου από τους ανθρώπους.
Ώ, τι ωραιότατη εκδημία, που χαρίζει τη συνάντηση και παραμονή κοντά στον Θεό!
Γιατί, παρόλο που ο Θεός σ’όλους τους αφοσιωμένους σ’αυτόν και τους θεοφόρους ανθρώπους έχει χαρίσει αυτό το δώρο – ναι, έχει χαριστεί και το πιστεύουμε – όμως η διαφορά μεταξύ δούλων του Θεού και Μητέρας είναι άπειρη.
Επομένως πώς να ονομάσουμε αυτό το μυστήριο που σου συμβαίνει θάνατο;
Σε μετέφεραν από τη γή στον ουρανό άγγελοι μαζί με αρχαγγέλους.
Βλέποντας την άνοδό σου τρόμαξαν τα ακάθαρτα πνεύματα που βρίσκονται μεταξύ γής και ουρανού.
Κατά τη διάβασή σου αυτή ο μεν αέρας ευλογείται, ο δε αιθέρας ψηλά αγιάζεται.
Χαίροντας υποδέχεται ο ουρανός την ψυχή σου.
Εσένα με ιερούς ύμνους και ολόφωτες λαμπάδες χαρούμενης γιορτής προϋπαντούνε ουράνιες δυνάμεις, σχεδόν λέγοντας «ποιά ειν’ αυτή που ανεβαίνει ανθισμένη στα λευκά, που προβάλλει σαν αυγή, όμορφη σαν φεγγάρι, λαμπερή σαν τον ήλιο»;
Πόσο ομόρφηνες, πόσο γλύκανες!
Είσαι σαν το αγριολούλουδο, σαν κρίνο μες στα αγκάθια, γι’αυτό σ’αγάπησαν οι νεάνιδες, τρέχουν ξοπίσω απ’το άρωμά σου.
Σ’οδήγησε ο Βασιλιάς στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του» (Άσμα Ασμάτων).
Εκεί σε περιτριγυρίζουν οι εξουσίες, σε δοξολογούν οι αρχές, σε ανυμνούν οι θρόνοι, χαίρονται απορώντας τα χερουβείμ, δοξάζουν τα σεραφείμ εσένα που έγινες η φυσική Μητέρα του Κυρίου μας χάρη στην πραγματική φιλανθρωπία του.
Γιατί δεν ανέβηκες ως τον ουρανό όπως ο Ηλίας, ούτε «ανηρπάγης» μέχρι τον τρίτο ουρανό όπως ο Παύλος (Β΄ Κορ. 12,2).
Αλλά έφτασες ως τον ίδιο το βασιλικό θρόνο του Υιού σου, όπου τον βλέπεις με τα μάτια σου και χαίρεσαι και στέκεις δίπλα του, με πολλή και ανείπωτη παρρησία.
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

[toula]

«Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην …».
Γιατί φέρθηκε έτσι ο Άγιος Στέφανος; Απλούστατα, γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ήταν αιχμάλωτος του καλού.
Νομίζετε, είναι εύκολο να ρίχνουν πάνω σας σωρό τις πέτρες;
Για να σου ρίξουν καμιά πέτρα!
Καλός, καλός, αλλά άμα σου έλθει η πέτρα, «ά!» θ’ αρχίσεις να φωνάζεις, «παλιόπαιδο!» κ.λπ.
Αυτό δείχνει ότι παθαίνομε κατάληψη από το κακό πνεύμα.
Και τότε πού να μπει ο Χριστός, πού να σταθεί;
Είναι όλα μέσα μας κατειλημμένα.
Μόλις, όμως μπούμε στην πνευματική ζωή, μόλις μπούμε στον Χριστό αλλάζουν όλα.
Και κλέπτης να ήταν κανείς, παύει να κλέβει, και φονιάς, παύει να είναι φονιάς, και αιμοβόρος και κακός και μνησίκακος …
Παύουν όλα.
Παύει η αμαρτία και ζει ο Χριστός.
Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας.
Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς.
Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια κι αν είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι.
Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή.
Όχι να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.
Μην κοιτάζετε αυτό που σας συμβαίνει, αλλά να κοιτάζετε το φως, τον Χριστό, όπως το παιδί κοιτάζει την μητέρα του, όταν κάτι του συμβεί. Όλα να τα βλέπετε χωρίς άγχος, χωρίς στενοχώρια, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο.
Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε.
Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε προς το φως, να κατακτήσετε το φως.
Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, θα δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.
Όλα τα δυσάρεστα που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σας καταπονούν.
Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.
Τότε ξενοιάζετε και γίνεσθε όργανά Του.
Bίος καί Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου,σελ. 305-9, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Χανιά Κρήτη

[toula]

«Ιδού η μήτηρ σου».
Ο κόσμος είναι ένα σπίτι.
Ο Κτίστης και Κύριος αυτού του σπιτιού είναι ο Θεός, ο Πατήρ των πιστών που ζουν σ’ αυτό το σπίτι.
Η Οικοδέσποινα, η Μητέρα στο σπίτι, είναι η Υπεραγία Θεοτόκος.
Ας συμπεριφερόμαστε στον κόσμο, έχοντας ζωηρό το αίσθημα ότι αυτός ο Πατέρας και αυτή η Μητέρα είναι μπροστά μας.
Στην Παναγία, ό ίδιος ο θείος Υιός της είπε σχετικά μ’ εμάς:
«Γύναι, ίδε ο υιός σου».
Και σ’ εμάς, σχετικά μ’ Αυτήν:
«Ιδού η μήτηρ σου»
(Ιω. ιθ 26,27).
Γιατί, στο πρόσωπο του Αγίου Ιωάννου, του Ευαγγελιστού της αγάπης και Μαθητού του Κυρίου, ειπώθηκε αυτό το «Ιδού…» και για μας.
Ναι, πράγματι είναι η Μητέρα μας, που μας οδηγεί, σαν παιδία της, στην αγιότητα.
(Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, Η εν Χριστώ ζωή μου,εκδ. Παπαδημητρίου 1996)

[toula]

Καλή Παναγιά..
Καλόν αγώνα ..
"Αύτη είναι η χαρά και η ελπίς ημών".
Ώ Άσπιλε Παρθένε Θεοτόκε, ειπέ εις ημάς, τα τέκνα Σου, πώς, ότε έζης επί της γης, ηγάπας τον Υιόν Σου και Θεόν;
Πώς ηγάλλετο το πνεύμα Σου επί τω Θεώ τω Σωτήρι Σου;
Πώς προσέβλεπες εις το κάλλος του προσώπου Αυτού;
Πώς εσκέπτεσο ότι Αυτός είναι Εκείνος, τον Οποίον διακονούν μετά φόβου και αγάπης πάσαι αι δυνάμεις των ουρανών;
Ειπέ εις ημάς τί ησθάνετο η ψυχή Σου, ότε εβάσταζες εις τας χείρας Σου το Θαυμαστόν Νήπιον;
Πώς ανέτρεφες Αυτό;
Πώς επόνει η ψυχή Σου, ότε μετά του Ιωσήφ επί τρεις ημέρας εζήτεις Αυτόν εν τη Ιερουσαλήμ;
Οποίαν έζης αγωνίαν, ότε ο Κύριος παρεδόθη εις σταύρωσιν και απέθανεν επί του Σταυρού;
Ειπέ εις ημάς:
Οποία χαρά εγένετο εις Σε δια την Ανάστασιν ή πώς επλήττετο η ψυχή Σου εκ του πόθου του Κυρίου μετά την Ανάληψιν;
Αι ψυχαί ημών έλκονται, ίνα γνωρίσουν περί της ζωής Σου μετά του Κυρίου επί της γης, Συ δε δεν ηυδόκησας να παραδώσης πάντα ταύτα τη Γραφή, αλλ’ εκάλυψας δια της σιγής το μυστήριον Σου.
Πολλά θαύματα και ελέη είδον από του Κυρίου και της Θεοτόκου, αλλά τελείως αδυνατώ να ανταποδώσω πως την αγάπην αυτήν.
Τί να ανταποδώσω εγώ εις την Υπεραγίαν Δέσποιναν,
Ήτις δεν απεστράφη εμέ τον πεπτωκότα εν τη αμαρτία, αλλ’ εν ελέει επεσκέφθη εμέ και εσυνέτισεν;
Εγώ δεν είδον Αυτήν, αλλά το Άγιον Πνεύμα έδωκεν εις εμέ να αναγνωρίσω Αυτήν εκ των πλήρους χάριτος λόγων Αυτής, και ευφραίνεται το πνεύμα μου, και η ψυχή μου ούτως έλκεται προς Αυτήν δια της αγάπης, ώστε και μόνον η επίκλησις του ονόματος Αυτής γλυκαίνει την καρδίαν μου.
Και αυτήν την Άχραντον Μητέρα Αυτού ο Κύριος έδωκεν εις ημάς.
Αύτη είναι η χαρά και η ελπίς ημών.
Αύτη είναι η κατά πνεύμα Μήτηρ ημών, και είναι πλησίον εις ημάς κατά φύσιν ως άνθρωπος, και εκάστη χριστιανική ψυχή έλκεται προς Αυτήν εν αγάπη.
Αρχιμ. Σωφρονίου, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι.Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1999, σελ. 291-293

[toula]

Μπαίνει ο Δεκαπενταύγουστος.
Μια περίοδος προσευχής, νηστείας και βαθιάς αγάπης προς την Παναγία. Το Πάσχα του καλοκαιριού όπως αναφέρει η παράδοση μας, που όμως φαίνεται πως χρειαζόταν την Σταύρωση του.
Η Ελλάδα, η γη και πατρίδα μας, τόπος ιερός και άγιος καίγεται.
Το γαλάζιο του ουρανού και το βαθύ μπλε της θάλασσας θολώνουν από τους καπνούς. Ο ήλιος κρύβεται. Οι ελπίδες μας κλονίζονται.
Η Ελλάδα δε μπορεί να πάρει ανάσα.
Πνιγόμαστε από καπνούς, από φόβο, αγωνία, πένθος και εκείνο το αβάσταχτο «γιατί;», όταν ένα σπίτι, ένα δάσος, ο κόπος μιας ζωής γίνονται στάχτη.
Και μέσα σε όλα αυτά στρεφόμαστε στην Παναγία. Όχι για να δώσουμε μια εύκολη θρησκευτική εξήγηση στη συμφορά. Ούτε για να πούμε σε εκείνον που έχασε τα πάντα ότι, εάν προσευχόταν περισσότερο, θα είχε σωθεί. Μπροστά στον πόνο δεν χωρούν εύκολες απαντήσεις. Χωρά μόνο η σιωπή, η παρουσία και η αγάπη.
Η Παναγία γνωρίζει αυτή τη σιωπή. Στάθηκε κάτω από τον Σταυρό του Παιδιού της. Δεν της δόθηκε εξήγηση. Δεν έφυγε όμως. Έμεινε εκεί.
Γι’ αυτό την επικαλούμαστε. Όχι σαν μια μαγική δύναμη που ακυρώνει κάθε συμφορά, αλλά σαν τη Μάνα που στέκεται κοντά στον πληγωμένο άνθρωπο και δεν τον αφήνει να χαθεί στην απόγνωση.
Αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο ας μη νηστέψουμε μονάχα από τροφές.
Ας νηστέψουμε από την κοινωνική και περιβαλλοντική αναισθησία. Από την αδιαφορία που ανάβει φωτιές, δημιουργεί χωματερές, πετά σκουπίδια, καταστρέφει για το κέρδος και ύστερα κρύβεται πίσω από τις στάχτες.
Δεν βρισκόμαστε έξω από τη φύση. Είμαστε μέρος της. Η ανάσα της είναι και δική μας ανάσα. Όταν πληγώνουμε τη δημιουργία, γκρεμίζουμε το ίδιο μας το σπίτι.
Η φύση δεν εκδικείται. Μας επιστρέφει τις συνέπειες της αδιαφορίας μας.
Γι’ αυτό η προσευχή μας προς την Παναγία δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για να μη δράσουμε. Πρέπει να γίνει ευθύνη, φροντίδα, σεβασμός και αγάπη.
Και κάθε βράδυ στις Παρακλήσεις ας της ψιθυρίζουμε:
Παναγία μας, σκέπασε εκείνους που κινδυνεύουν.
Παρηγόρησε όσους έχασαν.
Δυνάμωσε εκείνους που αγωνίζονται μέσα στις φλόγες.
Μάθε μας να μη ζητούμε μονάχα προστασία,
αλλά να γινόμαστε κι εμείς προστάτες.
Και κράτησε αναμμένο μέσα μας εκείνο το φως
που καμία φωτιά δεν μπορεί να κάψει:
την πίστη, την ευθύνη, την ελπίδα και την αγάπη.
– π. Λίβυος –

[toula]

Όταν αναρωτιέσαι και σε πιάνει τρέλα για το τι θα πει ο κόσμος, μην ξεχνάς ότι ο κόσμος είσαι εσύ.
Ότι κάποια στιγμή αυτός που έλεγε ότι “Δεν αντέχω τι θα πει ο κόσμος” κάποιες φορές το έλεγε και για σένα. Λειτούργησες κι εσύ σαν τον όχλο , παρασύρθηκες. Έχεις ρίξει βάγια αλλά και καρφιά. Έχεις φωνάξει “Ωσαvνά” αλλά και “σταυρωθήτω” για κάποιους. Έχεις «σκοτώσει» πολλούς με τη γλώσσα σου για να βγεις από πάνω καλύτερος και όταν σου κάνουν μια παρατήρηση γίνεται θηρίο. Να τα λέμε και αυτά. Βλέπω πολλές διαφημίσεις από τους λεγόμενους Life coach στο FACEBOOK με ομιλίες για τις τοξικές σχέσεις και τους τοξικούς ανθρώπους και πως μπορούμε να τους αποφύγουμε. Αναρωτηθήκαμε ποτέ μήπως τελικά οι τοξικοί και οι ξινοί είμαστε εμείς ; Μήπως τελικά αντί να κατηγορώ τους άλλους και να κατακρίνω συνεχώς συμπεριφορές εν τέλει είμαι εγώ ο τοξικός, νομίζω όμως ότι είμαι ο τέλειος;
Σεμινάρια, διαφημίσεις, φυλλάδια , βιβλία με τίτλους: Φταίει ο άλλος , Φύγε από τη σχέση που σε πιέζει, πώς να απαλλαγείς από τον τοξικό άνθρωπο. Πάντα φταίει ο άλλος , πάντα ο άλλος είναι η κόλαση μου και το πρόβλημα μου αλλά εγώ δεν φταίω πουθενά. Είμαι ο τέλειος και πρέπει όλοι να προσαρμόζονται στην τελειότητα μου. Φοβερά πράγματα!
Πότε θα αναρωτηθούμε μήπως τελικά φταίμε κι εμείς κάπου;
Πότε θα αναρωτηθούμε μήπως ο τοξικός τελικά είμαι εγώ και πρέπει να διορθωθώ;
Μιλάμε για μετάνοια των άλλων!!! Να μετανοήσουν οι άλλοι για να προσκυνήσουν την τελειότητά μας ! Μετάνοια σημαίνει να αλλάξω εγώ, όχι να αλλάξουν οι άλλοι όπως εγώ θέλω. Κάνει πολύ καλή δουλειά ο δαίμων της φιλαυτίας μας, καθώς μας υπαγορεύει αυτά που θέλει για να βλέπουμε πάντα τα στραβά στους άλλους και εμείς να μένουμε στα σκοτάδια μας.
Τα εξομολογητήρια είναι γεμάτα από φράσεις όπως : «Πάτερ μου εγώ είμαι τέλειος! Φταίει η γυναίκα μου , η πεθερά μου, ο γείτονας ! Εγώ δεν έκανα τίποτα, είμαι τέλειος σε όλα !». Δικαιολογούμε τον εαυτό μας σε όλα και για τους άλλους είμαστε έτοιμοι να τους πυροβολήσουμε.
Σπάνια θα ακούσουμε : «Πάτερ μου ο γάμος μου δεν πάει καλά και θέλω να δω που φταίω για να διορθωθώ». Όσους έχω ακούσει ότι χωρίσανε, πάντα ρίχνουν απίστευτη λάσπη στον άλλον και οι ίδιοι θεωρούν τον εαυτό τους Άγιο!
Φταίει λέμε ο κόσμος και τι θα πει ο κόσμος..χμ… Εμείς τελικά τί είμαστε ; Δεν είμαστε μέλη αυτού του κόσμου;
Η δική σου όμως θέση ως κομμάτι του κόσμου ποια είναι ;
Η δική σου θέση στην πόλη σου , τη γειτονιά σου, το χωριό σου ποια είναι ;
Είναι προδοτική , κουτσομπολίστικη ή είναι αληθινή και σταράτη με ένδυμα αληθείας και χάριτος ;
Όταν λέμε ότι φταίει ο κόσμος και η κοινωνία, καλύτερα να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Εμείς είμαστε ο κόσμος και η κοινωνία. Είμαστε μέλη αυτού του κόσμου αλλά και μέλη του Σώματος του Χριστού.
Είμαστε παρανοϊκοί αν κατηγορούμε τον κόσμο ενώ είμαστε κομμάτι του. Τι ειρωνεία Θεέ μου!
Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας .
Άσε τον κόσμο και πιάσε τον εαυτό σου, γύρνα το μικροσκόπιο προς τα μέσα και άσε τους άλλους.
Οπότε μετά άσε τον κόσμο να λέει για την αγιότητά σου και τότε θα έχεις κάνει την καλύτερη αλλαγή.
Με ρώτησε κάποιος: «Πάτερ, πως έγινε έτσι ο κόσμος; Τί πρέπει να κάνουμε;».
Και πήρε την απάντηση: «Να αλλάξεις εσύ αδερφέ μου, και τότε μπορεί να μην αλλάξει ο κόσμος, αλλά σίγουρα ένα κομμάτι του.»
Και το κλισέ “Τί θα πει ο κόσμος”, θα γίνει η χαρά όλων να μην χορταίνουν να λένε τί άνθρωπος αγάπης είσαι . Και άσε τον κόσμο να λέει ...Κάθε κουβέντα θα μυρίζει λιβάνι.
Aυτό έκαναν οι Άγιοι. Ήταν μέρος του κόσμου, αλλά ζούσαν ήδη στον άλλο κόσμο, στον κόσμο της χάριτος και προσπαθούσαν αυτόν τον κόσμο να τον καλέσουν εκεί με την προσευχή τους.
Γίνε αυτό που είσαι προορισμένος να γίνεις...Άγιος..και άσε τον κόσμο να λέει και τα συναξάρια να γράφουν το όνομά σου. Καλό αγώνα.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr
euxh.gr - Μήπως φταις κι εσύ κάπου; Αναρωτήθηκες ποτέ;

[toula]

Μεταμόρφωση του Σωτήρος- Ο Κήπος στις φλόγες- π.ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΚΑΝΑΣ
Τα ψηλά βουνά ελκύουν τους ανθρώπους. Στην Αγία Γραφή η άνοδος σ’ αυτά αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: οι βιβλικοί ήρωες ανεβαίνουν σε ένα βουνό ως προνομιακό τόπο συνάντησης με τον Θεό. Έτσι και σήμερα διαβάσαμε στο ευαγγέλιο για τη άνοδο του Χριστού και των τριών μαθητών, του Πέτρου, του Ιάκωβου και του Ιωάννη, στο όρος Θαβώρ. Αυτό γίνεται έξι ημέρες μετά από την ομολογία του Πέτρου ότι ο Χριστός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο Υιός του Θεού του Ζώντος. Οι έξι αυτές ημέρες μάς φέρνουν στο νου την περίοδο της δημιουργίας κι αυτή, η εβδόμη ημέρα της ανόδου στο Θαβώρ, θα φανερωθεί ως ημέρα της κατάπαυσης.
Αυτή η συμβολική αλήθεια θα επαληθευθεί με ένα θαυμαστό γεγονός. Στην κορυφή του όρους ο Χριστός μεταμορφώνεται ενώπιον των τριών μαθητών. Το πρόσωπο του έλαμψε όπως ο ήλιος και τα ρούχα του έγιναν λευκά όπως το φως. Και δίπλα του εμφανίστηκαν δυο από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της ιστορίας του λαού του Θεού, ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι οποίοι συνομιλούν με τον Χριστό. Ας θυμηθούμε εδώ πως και ο Μωυσής και ο Ηλίας είχαν τη δική τους προσωπική ιστορία ανόδου στα βουνά. Ο Μωυσής είχε ανέβη στο όρος Σινά όπου του αποκαλύφθηκε ο Θεός και του έδωσε τους όρους της Διαθήκης, τις Δέκα Εντολές. Και ο Ηλίας είχε ανέβη στο ορός Χωρήβ για να ξεφύγει από τον Αχαάβ και την Ιεζάβελ, το βασιλικό ζεύγος που τον καταδίωκε γιατί είχε αποκαλύψει τους ψευδείς θεούς που λάτρευαν και είχε εξοντώσει τους ιερείς τους. Εκεί, στο Χωρήβ, ο Θεός θα αποκαλυφθεί με όλη του τη δόξα στον αποκαρδιωμένο από την καταδίωξη και την εγκατάλειψη των συμπατριωτών του Ηλία και θα τον εγκαρδιώσει για να συνεχίσει να κηρύττει τον αληθινό Θεό στους Εβραίους.
Βλέποντας ο Πέτρος τη δόξα του Θεού να αποκαλύπτεται σε όλο το μεγαλείο της θα κάνει μια σκέψη. Να φτιάξουν τρεις σκηνές, μια για τον Χριστό, μια γα τον Μωυσή και μια για τον Ηλία και να μείνουν όλοι για πάντα εκεί. Όσο κι αν η σκέψη αυτή μοιάζει ανθρωπίνως ορθή θα αποδοκιμαστεί από τον Θεό. Νεφέλη φωτεινή θα επισκιάσει τους μαθητές και μέσα από τη νεφέλη θα ακουστεί μια φωνή: «αυτός είναι ο υιός μου ο αγαπητός, αυτόν εξέλεξα ως εκλεκτό μου, αυτόν να ακούτε».
Ποιο όμως είναι το λάθος στη σκέψη του Πέτρου; Και μήπως το λάθος αυτό συνιστά έναν διαχρονικό πειρασμό για τους χριστιανούς; Ο Πέτρος θέλει να αδράξει τη στιγμή αυτή της θεϊκής δόξας και να την κρατήσει για πάντα. Θέλει να σταματήσει το χρόνο γιατί φοβάται πως αν τα πράγματα εξελιχθούν θα οδηγήσουν στο μαρτυρικό τέλος του Χριστού, όπως άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός είχε εξαγγείλει έξι μέρες πριν, προς μεγάλη δυσφορία του Πέτρου. Κάνοντας ένα βήμα πιο πέρα, εμείς, οι χριστιανοί κάθε εποχής, θέλουμε να εξασφαλίσουμε την ισχύ του Θεού, θέλουμε να εξημερώσουμε αυτό τον Θεό των εκπλήξεων και να τον θέσουμε υπό τον έλεγχό μας. Θέλουμε να οικειοποιηθούμε τα επιτεύγματα του παρελθόντος και όχι να ανοιχτούμε με εμπιστοσύνη στο μέλλον που εμπεριέχει πάντοτε την πιθανότητα του μαρτυρίου, της δοκιμασίας, της οδύνης. Με άλλα λόγια επιχειρούμε να μετατρέψουμε τον Θεό σε ένα είδωλο που θα εγγυάται την ευτυχία μας και θα μας δίνει τη δυνατότητα να τα έχουμε όλα υπό τον έλεγχό μας.
Όμως ο Θεός της Βίβλου δεν είναι ένας τέτοιος θεός. Είναι ένας Θεός πέρα από οτιδήποτε μπορεί να βάλει με το μυαλό του ο άνθρωπος. Είναι ο Θεός των δημιουργικών εκπλήξεων, ο Θεός που παράγει κόσμο από το χάος, ο Θεός που φωτίζει με το φως του το σκοτάδι της ανυπαρξίας. Ένας Θεός που δεν θέλει να μαγνητίζει το βλέμμα μας σε κάτι ορατό και πεπερασμένο, όπως ένα είδωλο, αλλά μας συναντά ως μια εικόνα που μας παραπέμπει σε κάτι βαθύτερο. Μέσα από την εικόνα αυτή το αόρατο κοιτάζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί όχι στη θέα αλλά στη λατρεία .
Ένας ζωγράφος του καιρού μας υποστήριξε πως η Μεταμόρφωση του Σωτήρος είναι ημέρα γιορτής για τους ζωγράφους. Όπως σήμερα ο Χριστός μάς παρουσιάζεται εν ετέρα μορφή, δηλαδή με τη δόξα της θεϊκής φύσης του, κατ’ αναλογία, οι ζωγράφοι επιχειρούν να μας δείξουν τον κόσμο εν ετέρα μορφή, επιχειρούν να απεικονίσουν όχι ένα στιγμιότυπο ζωής κάτι που αιχμαλωτίζει φευγαλέα το βλέμμα του δημιουργού και του θεατή, αλλά κάτι που να παραπέμπει σε ένα αίτημα αιωνιότητας και αλήθειας. Έχει δίκιο. Την άποψη αυτή έχει ήδη διατυπώσει ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας ο οποίος υποστήριξε σθεναρά την προσκύνηση των αγίων εικόνων, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Η αυθεντική εικόνα παραπέμπει πάντοτε σε κάτι άλλο. Όσο στρεφόμαστε μέσα στην ανθρώπινη φύση για να ανακαλύψουμε την αλήθεια τόσο θα οδηγούμαστε στην ειδωλοποίηση του εαυτού μας, στην αυτό-εξαπάτηση, σ’ αυτό που στη νεότερη γλώσσα της ψυχολογίας ονομάστηκε ναρκισσισμός. Τα είδωλα πρέπει να πεθάνουν ώστε να ζήσουν τα σύμβολα που παραπέμπουν σε αυτό που υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη σύλληψη: τον Θεό.
Η σημερινή γιορτή μας φανερώνει και κάτι ακόμα. Όταν ο άνθρωπος αποφύγει την ειδωλοποίηση του Χριστού, όταν αρχίζει να ανοίγεται προς τη δυνατότητα να δει τον Χριστό εν ετέρα μορφή, ως Υιό δηλαδή του Θεού, συμμέτοχο στη θεϊκή φύση, τότε αρχίζει να μεταμορφώνεται και ο ίδιος. Γίνεται ο ορατός καθρέφτης ενός αόρατου βλέμματος που μας αίρει, μας ανυψώνει στο μέτρο της δικής του δόξας. Η βαθειά αλήθεια που μας αποκαλύπτει η σημερινή γιορτή είναι πως η μεταμόρφωση έχει μια απροσδόκητα συμμετρική λειτουργία. Για να γίνουμε μέτοχοι της μεταμόρφωσης του Χριστού πρέπει να μεταμορφωθούμε, να δοξαστούμε, κι εμείς. Στο δοξασμό αυτό των κτισμάτων, ως μια ενέργεια του Θεού κατά την οποία το είναι του ανθρώπου μεταβάλλεται ώστε να γίνεται δυνατή η μετοχή του ανθρώπου στην αιώνια δόξα του Θεού, αντιστοιχεί ο δοξασμός του Θεού από τα κτίσματά του, τους ανθρώπους, δηλαδή η λατρεία του Θεού ως δημιουργού μας κατά την οποία γίνεται σαφής η διάκριση Θεού και κτισμάτων. Θεός είναι ο Θεός κι εμείς δεν είμαστε. Όσο βαθύτερα κατανοούμε και βιώνουμε αυτή την αλήθεια τόσο συμβαίνει κάτι το φαινομενικά παράδοξο: η αναγνώριση της διάκρισης κάνει δυνατή την ένταση της μετοχής.
Με το άκουσμα της φωνής μέσα από τη νεφέλη, «αυτού ακούετε», η θαυμαστή εμπειρία ολοκληρώνεται. Ο Ιησούς, όπως θα μας πει ο ευαγγελιστής Λουκάς, θα βρεθεί μόνος ενώ τα μάτια των μαθητών θα είναι βαριά από την επιθυμία του ύπνου. Όλη η σκηνή παραπέμπει στην μελλοντική δοκιμασία της Γεθσημανή. Ο Χριστός θα είναι κι εκεί μόνος του. Οι τρεις μαθητές κι εκεί θα βυθίζονται στον ύπνο προσπαθώντας έτσι να αποδιώξουν από τη σκέψη το επικείμενο μαρτύριο του Χριστού. Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή πάνω στο όρος Θαβώρ ο Χριστός θα πλησιάσει τους μαθητές, θα τους αγγίξει και θα τους πει να μη φοβούνται. Αυτή είναι μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη εμπειρία για όσους ζουν μέσα στην Εκκλησία. Νιώθουμε τόσο συχνά στη ζωή μας βαρύθυμοι, κουρασμένοι, απελπισμένοι. Ο Χριστός μοιάζει να βρίσκεται μόνος του κάπου μακριά από μάς κι εμείς δεν μπορούμε να τον ακολουθήσουμε στο πάθος. Όμως ο Χριστός θα εμφανιστεί και πάλι, θα μας αγγίξει και θα μας πει να μη φοβόμαστε, όπως το κάνει σε όλες τις εμφανίσεις του στους μαθητές μετά την ανάσταση.
Ο πειρασμός για τον οποίο μας μιλά η σημερινή περικοπή, ο πειρασμός να κάνουμε τον Χριστό ένα είδωλο που να εγγυάται την ευημερία μας δεν είναι παρά μια παραλλαγή του πανάρχαιου πειρασμού στον κήπο της Εδέμ: ο άνθρωπος να κατέχει όλη τη γνώση, ο άνθρωπος να γίνει θεός στη θέση του Θεού. Σήμερα βλέπουμε την αναίρεση αυτού του πειρασμού. Ακούγοντας τον Υιό του Θεού, όπως ορίζει φωνή μέσα από τη νεφέλη, ακολουθώντας τον Χριστό στο δρόμο του μαρτυρίου, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης δεν βλέπουν απλώς τον Χριστό μεταμορφωμένο, μεταμορφώνονται κι αυτοί και δείχνουν και σε μας το δρόμο για τη δική μας μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος που πήρε λάθος πορεία στον κήπο της Εδέμ βρίσκει τώρα τη σωστή κατεύθυνση. Στον κήπο της Εδέμ ο άνθρωπος επεχείρησε να υφαρπάξει τη θεότητα, στο Θαβώρ οι μαθητές γίνονται μέτοχοι της θεϊκής δόξας δοσμένης ως άνωθεν δωρεά. Από τον κήπο ανεβήκαμε στο όρος. Το όρος έχει γίνει τώρα κήπος, έχει γίνει τόπος πρόγευσης της Βασιλείας του Θεού. Είναι ο κήπος στις φλόγες. Οι φλόγες του θεϊκού φωτός καθαίρουν και λαμπρύνουν τον άνθρωπο. Με τα λόγια του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους: «Όλοι εμείς, χωρίς κάλυμμα στο πρόσωπο, κοιτάζουμε σαν σε καθρέφτη τη λαμπρότητα του Κυρίου και μεταμορφωνόμαστε σ’ αυτήν τη λαμπρή εικόνα του∙ με την ενέργεια του Κυρίου, που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα, βαδίζουμε από δόξα σε δόξα» (Β΄ Κορ. 3, 18).
1. Θεοφύλακτος Βουλγαρίας.
Richard Kearney, The God who may be, p. 39ff.
Jean-Luc Marion, Ο Θεός χωρίς το Είναι.
Wolfhart Pannenberg, Systematic Theology, vol. 3, p. 625.
Stanley Hauerwas, Matthew.
Χρήστος Μποκόρος, eμερολόγιο, σ. 142
Joseph Ratzinger, Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, τ. Α
ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΦΩΝΟ

[toula]

Ει μη γαρ Συ προΐστασο, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων;
Μητροπολίτου Πέργης κυρού Ευαγγέλου (1928-+2018)
Ο Αύγουστος έχει τη χάρη του. Είναι το ύστατο χαίρε του καλοκαιριού. Αλλά έχει και τη "χάρη", του. Είναι "η Παναγία του Δεκαπενταύγουστου", με το χαίρε, "εκ γης προς ουρανόν". Το πρώτο, μια έκφανση της χαρίεσσας φύσης. Το δεύτερο, μια έκφραση της πάσχουσας φύσης. Η ίλεως της Θεοτόκου σε αναζήτηση. Την θυμάται με πάθος ο Παρακλητικός. Αυτήν που κατέστησε τα επίγεια ουρανό. Και που δεν είναι απλός σταλαγμός λυτρώσεως. Ούτε απλή μαρτυρία συναισθηματικής χροιάς. Αλλά καταστάλαγμα ιστορημένων εμπειριών. Αναμόχλευση μνήμης.
Αυτό είναι το αυγουστιάτικο χαίρε, που σε λειτουργική συμφωνία με το εαρινό των χαιρετισμών, πλαισιώνουν μέσα στο φως και την ανοιχτοσύνη του κόσμου την "πλατυτέραν των ουρανών". Αυτήν που γνώρισε "τα μείζω των μεγαλουργημάτων", ωθώντας μας στο τελικό στάδιο της Θέωσης. Αυτήν που υπερυψωμένη στη σκέψη και τη συνείδησή μας, καλύπτει την καθημερινότητά μας "ως Σκέπη του κόσμου".
Την Παναγία η Ρωμιοσύνη την έχει σε αδιάσπαστη ενότητα μαζί της. Συνευρίσκονται μέσα στο "κεκρυμένον μυστήριόν" της που το κατευθύνει ο Θεός. Χώρα Της θεωρεί την Πόλη. Το χώρο της ακοίμητης περιπέτειας του νου. Γι' αυτό και χώρο της ζωντανής παρουσίας Της. Και όχι μόνον "τη βουλή του Υψίστου", ως Χώρας του Αχωρήτου. Αλλά και με την κρίση των θνητών, ως Χώρας των ζώντων. Με τη συνδρομή των γεγονότων και με τη συμπαράσταση των τελεσιουργουμένων. Με τη συμμαρτυρία των ονείρων του ύπνου της και με τη λύση των φανερών οραμάτων της.
Είναι μια βεβαίωση η Παναγία του Θρύλου της Ρωμιοσύνης, που βαδίζει με μοναστική και μοναδική υποταγή στο μυστήριο της δικής της ιστορίας. Είναι χρώμα έντονο στη ζωή της από χρωστήρες νηστεμένων μέσα στο κάλλος και την κρισιμότητα του χρόνου της. Είναι και Θεία, επιστασία της χάριτος στη διατήρηση της ιερής ιθαγενείας της και του τόπου της. Της Πόλης.
Λειτουργούμαι στον πατριαρχικό ναό. Ακούω τη μια μετά την άλλη τις εκφωνήσεις του ιερέα. Έρχεται και η σειρά της αποκλειστικής για την Παναγία, που βρίσκει τον πατριάρχη γονατιστό από τον προηγούμενο ύμνο της ευχαριστίας. Και δεν τον βλέπω να ανεβαίνει μετά στο Θρόνο του. Τον βλέπω "εξαιρέτως" να παραμένει όρθιος και ασκεπής στο δάπεδο. Σα να τον καθηλώνει η χάρη Της, κι εκείνος να δείχνει στην οικουμένη ότι "άξιον εστί", να ορθοστατεί.
Μα βλέπω και κάτι άλλο στον πατριάρχη. Να σταυροκοπείται και πάλι εξαιρέτως, τρις πριν ανέβει τα σκαλιά του θρόνου του. Με σχήματα αρχοντικά μετανοίας την κάθε φορά. Μια, ατενίζοντας κατάματα την Εικόνα τη δεσποτική της Παναγίας του τέμπλου, κι ευχαριστώντας Την για την προστασία Της στο κέντρο της Ορθοδοξίας. Μια γι' αυτή που τετρακόσια χρόνια αγρυπνεί στο κλίτος το δεξί. Και μια για την εικόνα "της ανταλλαγής", που σχηματίζει το τόξο της χάριτος από τ' αριστερά. Και στοχάζομαι την κρίσιμη ταραχή αυτών των προσευχητικών κινήσεων. Αυτών των σημείων αναφοράς και λόγου της Ρωμιοσύνης στο μεγαλόχαρο "παρών" του ουρανού.
Ώρα λειτουργική μέσα στον πάνσεπτο ναό του Φαναρίου, που με την ορατή της φανέρωση η Μεγάλη Εκκλησία σχεδιάζει την ευγνωμοσύνη της για την "εις το κρείττον αλλοίωσίν" της. Και πάνω στη λαμπερή επιφάνεια της εικόνας της Παναγίας, βλέπει όλο τον αθέατο πόνο του λαού της να γίνεται ένα με το μήνυμά Της. Και να την καλεί με ονόματα που τις τα αφιέρωσε το γένος. Παμμακάριστο, Φανερωμένη, Μπαλουκλιώτισσα, Βλαχερνήτισσα...
* * *
Ξέφυγε η σκέψη από την ώρα τη λειτουργική. Κι άρχισε να πλανάται στις μνήμες. Αυτές που δροσίζουν με νάμα πολίτικο τον πάνσεπτο ναό. Να διαλέγεται με τ' άρρητα και να μυσταγωγείται χαϊδεύοντας λόγια παρακλητικά του Κανόνα, "ποίημα του Βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως". Το Αυγουστιάτικο δειλινό κλείνει, ανοίγοντας την ψυχή "εν τω κεκραγέναι", το "και πού λοιπόν άλλην ευρήσω αντίληψιν;".
Ένιωσα την Παμμακάριστο μπροστά μου, με αποτυπωμένο στο χέρι Της το φιλί του Πατριάρχη. Έλαμπε το μωσαϊκό της από τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου. Την άγγιξα, μήπως και τυπωθούν στην παλάμη μου οι αιώνες και πέσουν μέσα της λουλούδια από τις παννυχίδες Της. Μήπως και φανερωθούν μπροστά μου βασιλιάδες, πατριάρχες και λαός, από την ώρα που την κατηφόριζαν από τον πέμπτο λόφο στο καινούργιο αρχονταρίκι Της. Ευωδίασα, σαν το ορθόδοξο μύρο. Και τη φίλησα κι εγώ. Στο ίδιο μέρος που θα την ασπάζεται τα δειλινά του Δεκαπενταύγουστου στον αιώνα ο δεσπότης της Ρωμιοσύνης, πάνω στο ρυθμό "των προσκυνούντων την εικόνα Της την σεπτήν", για να 'χουν εύλαλα χείλη. Και Της άναψα άλλο ένα κερί, να φέξει πιο πολύ η μορφή Της, να Τη γνωρίσουν και τα καινούργια παιδιά. Να σταθούν κι αυτά ακίνητα μπροστά Της, αποθηκεύοντας το ήδυσμα, την ανάχυσιν, το ευφροσύνης αμβρόσιον". Να 'ρχονται συχνά να Τη φιλούν.
Είχε τελειώσει η Ακολουθία. Μα όχι κι ο δικός μου ακήρατος λόγος των ιδεών για τη Μεγαλόχαρη. Και πέρασα στ' αριστερά. Εκεί που έφθανε το τρίτο σταυροκόπημα του πατριάρχη. Στη Φανερωμένη, με την άλω του γένους. Αυτή την ιστορημένη Ανατολή με τα χίλια φυλαχτά και τ' άλλα τόσα επωνύμια.
Βραδιά Δεκαπενταύγουστου και δεν συνδιαλέγομαι με μια ιδέα άσαρκου λόγου θεωρητικού. Καλύπτει τη σκέψη μου η πιο εύχυμη μερίδα του κηρύγματος του Λόγου. Κι ο πιο καυτός λόγος της τελευταίας ιστορίας μας. Και χτυπημένη από την ενδημούσα λάμψη Της η ψυχή μου, ζωγραφίζει μέσα της αυτή την άλλη εικόνα της Ρωμιοσύνης που την έφερε στο Φανάρι η δονούσα φλόγα της.
Μου ήρθαν "ηθελημένοι οπτασιαμοί" με τρικυμισμένη σκέψη, σαν εκείνα τα νερά της Προποντίδας την ώρα που δεχότανε τη μεγαλόχαρη. Όλα σαν σκόρπια φύλλα ενός τόμου. Και σαν σκόρπια μηνύματα, για να πάρει ο καθείς από ένα κι από μια γεύση του χρέους της Ρωμιοσύνης, που δεν έπαυσε να γεύεται την ουσία της υποταγής στο θέλημα του Θεού. Έτσι βγαίνει η αστραπή που φωταγωγεί την ευγενική εγκαρτέρηση και σπρώχνει τον πατριάρχη του γένους να στείλει κι έναν ακόμα ασπασμό στην Παναγία, ξαναλέγοντας χίλιες φορές το "άξιον εστίν".
Πόσο ομορφαίνει ο χρόνος στο Φανάρι με την Παναγία τη Φανερωμένη. Μας σπρώχνει σε ώρες φιλίας με τη μοίρα. Μας ωθεί μέχρι να νηστέψουμε, να υπερβούμε τον εαυτό μας; να μεταλάβουμε. Να φθάσουμε και πάλι στο θέρος. Να ξανάρθουμε εδώ μια βραδιά του Δεκαπενταύγουστου. Να μιλήσουμε μαζί Της για τα περασμένα.
Μένω στον πατριαρχικό ναό με την εικόνα των Εικόνων του της Παναγίας κατενώπιόν μου. Ένας καινούριος Παρακλητικός Κανόνας του είναι μου, τροφοδοτεί το ψάλμα μου: "Ει μη γαρ Συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων;". Και μια καινούρια "Δέηση" φανερώνεται μπροστά μου, με τις εικόνες τις θεομητορικές και τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, σύναθλο κι αυτόν ιστορικά της Παμμακαρίστου.
Ποια φωτισμένη από Άγιο Πνεύμα πολιτεία κυριαρχεί μέσα σε αυτή τη δική μας την εγκόσμια και μας κάνει και αντέχουμε και παίρνουμε γεύση αυτών των Θείων παρουσιών; Παίζουμε με δωρεές γεμάτες από φως και αλήθεια, και ζωγραφίζουμε καινούργιες διεισδύσεις στο ανεξιχνίαστο και αποκεκρυμμένο, να μας αγγίζει συνεχώς με το προσδοκώμενο η ελπίδα.
Πάντα μια "Δέηση" μπροστά μας στον πατριαρχικό ναό με το Χριστό, την Παναγία και τον Ιωάννη. Και γύρω από τη βασίλειο Πύλη και στα κλίτη και με μόνιμες προσκυνήτριες και ικέτιδες τις Μοναχές των Λείψάνων. Είναι γεμάτες από ειρμούς και στίχους παρακλητικούς, από Συναξάρια διαβασμένα μπροστά τους σε παννυχίδες από το λαό της χάριτος. Ποια "εσώτερη σοφία", όπως έγραφε ο πατριάρχης Λούκαρις για τους ορθοδόξους, μας έδωσε αυτή την παράδοση, να ασπάζεται ο πατριάρχης αυτή τη δέηση του κλίτους με τις μωσαϊκές παραστάσεις της χάριτος τις βραδιές του Δεκαπενταύγουστου; Σκεφθήκατε τι θα πει ασπασμός της Παμμακαρίστου από τον πατριάρχη την ώρα που τα πάντα σωπαίνουν με το "άλαλα τα χείλη των ασεβών"; Είναι η δραματική διάσταση του οικουμενικού πατριαρχείου που εκφράζεται σε ώρα λειτουργική. Είναι και η σάρκωση του λυτρωτικού του λύγου. Συγκεφαλαίωση της μαρτυρίας του που καταγράφεται εκείνη τη στιγμή πάνω στο χέρι της Οδηγήτριας.
Ελάτε να ορθοστατήσουμε μπροστά στη "Δέηση" της Μεγάλης Εκκλησίας, ψάλλοντας τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα, που παρακάμπτοντας τα επίπλαστα των καιρών μας, ξεπερνάει το φθαρτό και φευγαλέο, μνημειώνοντας το άδυτο και το αληθινό.