Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου.
Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής: Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα….
Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.
– Κάποιο ζωάκι μάλλον θα ταΐζει σκέφτηκε.
Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα
.- Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω. Πράγματι, τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα.
Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ’ αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του… Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!
-Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς…ούτε και η μαμά Σου…Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί. Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα.
Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος, έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη.
Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:
Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες. Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:
– Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου.
Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δεν ξέρω! Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ’ όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο. Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου.
Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς!
Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος.
Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία:
” Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος”.
Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του.
Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε.
Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.
Πηγή κειμένου: Από το βιβλίο “Εμπειρίες κατά την Θ. Λειτουργία” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

[toula]

11 Ιουνίου μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας του Θαυματουργού.
Ἐάν ἐκπληρώσετε ὅλα, ὅσα κληροδοτῶ σέ σᾶς, θά κατέβη σέ σᾶς ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τά ἀδιάψευστα λόγια τοῦ προφητάνακτα Δαβίδ. «Τό δέ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπό τοῦ αἰῶνος καί ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπί τούς φοβουμένους αὐτόν, καί ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπί υἱοῖς υἱῶν τοῖς φυλάσσουσι τήν διαθήκην αὐτοῦ καί μεμνημένοις τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ τοῦ ποιῆσαι αὐτάς» (Ψαλμ. 102).
Γι’ αὐτή τήν εὐλογία καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ πάντα προσευχόμουν στή ζωή μου γιά σᾶς τά παιδιά μου, τά ἐγγόνια καί δισέγγονά μου καί, βέβαια, πάντα θά προσεύχομαι στήν αἰώνια ζωή, ὅταν θά σταθῶ ἐμπρός στό βῆμα τοῦ Θεοῦ μου καί Θεοῦ σας, Δημιουργοῦ μου καί Δημιουργοῦ σας.
Καί ὁ καιρός αὐτός προφανῶς εἶναι κοντά, γιατί ἐξασθένησαν ἡ καρδιά μου καί οἱ δυνάμεις μου.
Ὁ πατέρας σας
Αρχιεπίσκοπος Λουκάς
Ἀλούστα, 22 Ἰουλίου 1956»

[toula]

“Είναι εύκολο να είσαι καταδιωγμένος;
Είναι εύκολο να περνάς από τη στενή πύλη και από το δρόμο με αγκάθια;”
Θα με ρωτήσετε με απορία.
Στην καρδιά σας ίσως φωλιάσει η αμφιβολία, αν είναι ελαφρύς ο σταυρός του Χριστού. Εγώ όμως θα σας πω:
“Ναί, ναί! Είναι ελαφρύς, εξαιρετικά ελαφρύς.” Και γιατί είναι ελαφρύς;
Γιατί είναι εύκολο να τον ακολουθείς σ΄αυτό τον αγκαθωτό δρόμο;
Διότι δεν θα προχωράς μόνος σου. Θα σε συνοδεύει ο ίδιος ο Χριστός. Διότι το άπειρο έλεός Του θα σε ενδυναμώνει, όταν θα λυγίζεις από το βάρος του σταυρού.
Διότι ο ίδιος θα σε στηρίζει, θα σε βοηθάει να σηκώνεις το σταυρό σου.
Δεν μιλάω μόνο από γνώση, αλλά και από προσωπική εμπειρία.
Πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι όταν προχωρούσα σ΄αυτόν τον δύσκολο δρόμο, όταν σήκωνα το βαρύ σταυρό του Χριστού, δεν τον ένιωθα βαρύ και ο δρόμος αυτός ήταν ο δρόμος της χαράς, επειδή το ένιωθα απόλυτα και το διαισθανόμουν ότι δίπλα μου πορεύεται ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός και ότι με βοηθάει να σηκώνω το σταυρό μου.
Ήταν βαρύ το φορτίο αλλά το θυμάμαι σα να ήταν λαμπρή χαρά, σα να ήταν ευλογία του Κυρίου.
Διότι ο Κύριος είναι ελεήμων για όλους τους ανθρώπους που σηκώνουν το σταυρό τους… δεν θα εγκαταλείψει μόνο του εκείνον που πήρε το σταυρό του και Τον ακολούθησε, αλλά θα πορεύεται δίπλα του, θα είναι στήριγμα στο δρόμο του και θα τον ενδυναμώνει με τη χάρη Του.
Να θυμάστε τα άγια λόγια Του, διότι κρύβεται μεγάλη αλήθεια σ΄ αυτά:
“Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ΄ υμάς και μάθετε απ΄ εμού, ότι πράός ειμι και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταίς ψυχαίς υμών.
Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν’’.
Όλους εσάς, όλους που πίστεψαν στον Κύριο καλεί να Τον ακολουθήσετε, να σηκώσετε το φορτίο του, το σταυρό Του.
Μη φοβάστε, λοιπόν.
Προχωρείτε με θάρρος.
Μη σας φοβίζουν οι επιθέσεις του διαβόλου, που σας εμποδίζει να να προχωρείται στο δρόμο αυτό.
Φτύστε το διάβολο, διώξτε τον με το σταυρό του Κυρίου, στο όνομά Του.»
Ένας από τους τελευταίους λόγους του Αγίου Λουκά Κριμαίας, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Συμφερουπόλεως, Κριμαίας.

[toula]

Πιστεύω, ὅτι τώρα σᾶς εἶναι κατανοητὸ ὅλο τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ λόγου τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Μπορεῖ ἐξωτερικὰ νὰ βαδίζουμε στὸ θάνατο, ἐσωτερικὰ ὅμως, μέρα μὲ τὴν ἡμέρα, ἡ ζωή μας ἀνανεώνεται»
(Β΄ Κόρ. 4, 16).
Νομίζω, ὅτι καὶ ἀπὸ μόνοι σας μπορεῖτε νὰ βγάλετε τὸ σωστὸ συμπέρασμα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ πού σᾶς εἶπα καὶ νὰ καταλάβετε, ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἀνακαίνιση τῆς ψυχῆς μας μὲ τὴν μεγάλη ὑπομονὴ στὴν τεθλιμμένη καὶ τὴν ἀκανθώδη αὐτὴ ὁδό, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Εἶναι, ἐπίσης, καὶ ἡ ἀκούραστη πάλη μὲ τὸν διάβολο καὶ τοὺς κακοὺς ἀγγέλους του, ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς πλανήσουν, γιὰ νὰ ἐκτραποῦμε ἀπὸ τὴ σωτήρια αὐτὴ ὁδό.
Ἡ θεία βοήθεια τῆς Ἁγίας Τριάδος νὰ μᾶς δυναμώσει σ’ αὐτὴ τὴ δύσκολη πορεία μας.
Ἀμήν.
(“Λόγοι καὶ ὁμιλίες”, τ.Α΄, ἔκδ. “Ὀρθόδοξος Κυψέλη”)

[toula]

Δὲν εἶναι τοῦ καθενὸς νὰ θεολογεῖ, νὰ φιλοσοφεῖ γιὰ τὸ Θεό.
Τὸ ἔργο τοῦτο ἀνήκει μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι δοκιμασμένοι, ποὺ ἔχουνε ζήσει τὰ θεία πράγματα, ποὺ ἔχουνε καθαρίσει τὴν ψυχή τους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἢ τουλάχιστον ἀγωνίζονται συνεχῶς γιὰ τὴν ψυχική τους καθαρότητα.
Εἶναι φοβερὰ ἐπικίνδυνο νὰ πλησιάζει κανεὶς τὸν καθαρὸ Θεό, χωρὶς κι ὁ ἴδιος νὰ εἶναι καθαρός.
Ὅπως ὅταν πέσουνε οἱ καυτερὲς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου σὲ μάτι ἄρρωστο, τὸ μάτι τότε θ’ ἀρρωστήσει περισσότερο.
Προσοχή, λοιπόν, μὴν ἐπιχειρεῖτε νὰ θεολογεῖτε χωρὶς προϋποθέσεις.
Καὶ ἡ κάθαρση πρώτη προϋπόθεση.
Αλίμονο σὲ ὅποιον θεολογεῖ χωρὶς καθαρότητα καὶ ἄσκηση.
Προσπαθῶ καὶ ἐπιθυμία μου εἶναι, νὰ γίνω μέσα μου πεντακάθαρος καθρέφτης, γιὰ νὰ καθρεφτιστεῖ ἐκεῖ ὁ Θεός, ἡ ἀλήθεια.
Κι ἐπειδὴ ἔβλεπε στὸ ἀκροατήριο κάποιον ἰδιώτη, ποὺ χωρὶς φόβο μίλαγε γιὰ ὁποιοδήποτε σημεῖο τῆς ἀλήθειας, σταμάτησε τὸ λόγο καὶ τοῦ εἶπε:
Θές κάποτε καὶ ἐσὺ νὰ γίνεις θεολόγος, φύλαγε τὶς θεῖες ἐντολές, πορέψου ἐφαρμόζοντας τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου.
Καὶ μὴν ξεχνᾶς ποτέ, γιὰ νὰ ζήσεις τὴ θεωρία, θὰ περάσεις ἀπὸ τὴν πράξη.
Πρῶτα ἡ ἄσκηση καὶ ἔπειτα ἔρχεται ἡ θεοπτία.
[Ὁ Πληγωμένος Ἀετὸς (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος) – Στυλιανός Παπαδόπουλος, εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας]

[toula]

Θυμήσου, θυμήσου αγαπημένο μου παιδί όλα τα συμβάντα της ζωής μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης οικονομίας του Θεού.
Τώρα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, αλλά πιο αργά θα τα καταλάβουμε.
Τώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε αδικημένοι και λοιδορούμενοι.
Αργότερα θα καταλάβουμε ότι από τα πάντα θα μπορούσαμε να έχουμε ένα τεράστιο όφελος: τον ταπεινό λογισμό.
Εσύ τώρα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις το Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με τη προσευχή και τη άσκηση.
Τήρησε το κανόνα που σου έχει δώσει ο πνευματικός σου και προσπάθησε να αισθανθείς το Θεό.
Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις να Τον βάλεις στη καρδιά σου.
Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από το ψυχικό θάνατο, προστατεύοντας σε από τις βρωμιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων…
Ο γλυκύτατος Ιησούς να είναι πάντα στις σκέψεις σου, να είναι ένα λιμάνι στο οποίο θα επανέρχεσαι ξανά και ξανά …
Επίσης μη διστάσεις να καλείς τη Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο.
Να συνεχίσεις το δρόμο σου με θάρρος με πολύ θάρρος.
Χάρισε τη καρδιά σου στο Κύριο και Εκείνος θα της δώσει όλες τις βιταμίνες και όλη τη ενέργεια που χρειάζεται για να μη καταρρεύσει.
Τίποτε να μη σου φαίνεται δύσκολο.
Κάποιος Άλλος αδερφέ κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου…
Θάρρος, θάρρος, το βλέμμα ψηλά και θα δεις τον Κύριο, όταν θα κλάψεις, όταν θα ψάξεις με λαχτάρα, όταν θα ματώσεις, ίσως θα Τον δεις πως σου απλώνει το στέφανο με το Αγαπητικό και Παρηγορητικό χέρι Του.
Μην θλίβεσαι, μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στο πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη…
Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι. Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου … «
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.
(Απόσπασμα από ανέκδοτες επιστολές Αγίου Λουκά Κριμαίας προς πνευματικό του παιδί)

[toula]

«Κύων επιστρέψας επί το ίδιον εξέραμα, και υς λουσάμενη εις κύλισμα βορβόρου»
(Β΄ Πέτρ. 2/β: 22).
Ας μη σε πλανέσει όμως ο λογισμός, αδελφέ, λέγοντας σου:
"Να που οι Πατέρες λένε «Πιπτ' έγειραι».
Δηλαδή όσες φορές πέσεις, σήκω και σώζεσαι".
Λοιπόν αυτή είναι η μετάνοια, το να πέφτει κάποιος και πάλι να σηκώνεται, και το να σηκώνεται και πάλι να πέφτει;
Πλανεμένη, αδελφέ και κακή εξήγηση είναι αυτή, όπου κάνεις εσύ σε αυτό το ρητό.
Διότι οι Πατέρες το είπαν αυτό, για να βγάλουν από τους ανθρώπους τον φόβο της απόγνωσης και όχι για να τους κάνουν να αμαρτάνουν με την ελπίδα της εξομολόγησης και μετάνοιας.
Μακριά από μάς!
Γι' αυτό λέγει ο Άγιος Ισαάκ:
«Την ανδρίαν ην οι Πατέρες εν ταις θείαις Γραφές αυτών τεθείκασι... περί της μετανοίας, ου χρή ημάς εκλαμβάνειν προς βοήθειαν του αμαρτάνειν... Ίνα γαρ ελπίδα μετανοίας σχώμεν, εμηχανήσαντο υποκλέπτειν εκ της αισθήσεως τον φόβον της απογνώσεως». (Λογ. Ο΄ Σελ. 405).
Έπειτα οι Πατέρες είπαν «Πίπτ' έγειραι».
Πέσε και σήκω, και όχι σήκω και πέσε, καθώς αντιστρόφως το ερμηνεύεις εσύ.
Γιατί πολύ διαφέρει το ένα από το άλλο.
Ωστε το να πέφτει κάποιος και να σηκώνεται, και έπειτα, αφού σηκωθεί, πάλι να πέφτει, αυτή ούτε είναι ούτε ονομάζεται μετάνοια, καθώς την ονομάζεις εσύ, αλλά είναι και ονομάζεται από τον Απόστολο Πέτρο, "σκύλος όπου γυρίζει στον εμετό του, και γουρούνι που κυλιέται πάλι στην προηγούμενη λάσπη του".
«Κύων επιστρέψας επί το ίδιον εξέραμα, και υς λουσάμενη εις κύλισμα βορβόρου» (Β΄ Πέτρ. 2/β: 22).
Το αληθινό όμως νόημα του «Πίπτ' έγειραι» είναι ότι ο άνθρωπος πρέπει με όλες του τις δυνάμεις να απέχει από την αμαρτία και να φυλάγεται να μην πέσει.
Εάν όμως από ασθένεια ανθρώπινη, τύχει και πέσει και όχι με τέλεια προαίρεσή του, πρέπει να μην απελπίζεται, αλλά να σηκώνεται αμέσως και να εξομολογείται και να μετανοεί χωρίς να χάσει καιρό.
Επειδή κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος: «Αγγέλων εστί το μη πίπτειν, ίσως ουδέ δυναμένων... ανθρώπων δε το πίπτειν, και θάττον ανίστασθαι οσάκις αν τούτο συμβαίνη» (Λογ. 4/δ΄ περί Υπακοής).
Από το Εξομολογηταριον του Οσίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου.

[toula]

+ 8 Ιουνίου 2014
Ευχαριστώ τον Κύριο για όλα τα δώρα Του.
Γιατί μου χάρισε την ζωή.
Γιατί ευλόγησε την ζωή μου παρά τις αμαρτίες μου και τις ατέλειές μου.
Τον ευχαριστώ για σας, που είστε δώρα του Θεού στην ζωή μου.
Ευγνωμονώ τον Θεό για όλα αυτά.
Η αλήθεια είναι ότι η Χάρις του Θεού μας έχει συνδέσει πνευματικά για την αιωνιότητα και τέτοιους δεσμούς δεν είναι εύκολο ούτε ο χρόνος να τους διαλύση ούτε η ματαιότης του κόσμου. Γι’ αυτό ευχαριστούμε τον Κύριο.
Και εγώ τον ευχαριστώ για σας, γιατί χωρίς εσάς δεν γινόταν τίποτε.
Σας παρακαλώ να αγαπάτε την αδελφότητά μας, όπως την αγαπούσατε, και να κάνετε ο,τι μπορείτε χάριν της ειρήνης και της ενότητος και της αγάπης.
Εγώ προ 40 ετών, όταν εξελέγην Καθηγούμενος, πήρα το μπαστούνι αυτό (το ηγουμενικό) από την εικόνα του αγίου Νικολάου στο Καθολικό, διότι, μέχρι την εκλογή του νέου ηγουμένου και την ενθρόνισί του, εκεί περιμένει το μπαστούνι αυτό.
Αυτό το μπαστούνι είναι απλό, αλλά το κράτησαν άγιοι άνθρωποι, ο παπα-Αθανάσιος, ο παπα-Βησσαρίων και άλλοι.
Μακαρίζω την μνήμη τους και τους παρακαλώ να βοηθήσουν και εμένα ώστε η έξοδός μου εκ του κόσμου να γίνη εν ειρήνη Χριστού.
Και τώρα σας παραδίδω όλους στην αγάπη του Χριστού και στο πλούσιον έλεός Του.
Συγχωρήστε με, πατέρες, για τα λάθη μου και για τις αδυναμίες μου.
Σας αγαπώ όλους.
Προσπάθησα να μη στενοχωρήσω τους πατέρες, όσο μπορούσα.
Δεν ξέρω, αν τα κατάφερα.
Και τώρα χωρίζομαι ειρηνικά από σας, με καλές αναμνήσεις και με την ευλογία του Θεού.
Σας εύχομαι ο Θεός να σας σκεπάζη, να σας στηρίζη, να σας αγιάζη και να σας κρατήση μέχρι τέλους της ζωής σας πιστούς και αγαθούς δούλους Του.
Να μείνετε δούλοι του Βασιλέως Χριστού, του Κυρίου και Θεού μας, και μέχρι τελευταίας σας πνοής να είστε αφωσιωμένοι στα μοναχικά σας καθήκοντα.
Ο Θεός να σας ευλογή. Ο Θεός να σας στηρίζη. Ο Θεός να σας σκεπάζη.
Ο Θεός να σας αναδείξη αγίους και ευάρεστον ζωήν έχοντας απέναντί Του.
Ο Θεός να σας σκεπάζη μέχρι τέλους της ζωής σας.
Εύχεσθε και για μένα, γιατί μπαίνω τώρα σε μία περίοδο δυσκολιών σωματικών, οι οποίες συνεπάγονται και ψυχολογικές ταλαιπωρίες, αλλά ελπίζω στο έλεος του Θεού και στην καλή μας Παναγία.
Πιστεύω ότι η Κυρία Θεοτόκος όλους μας, και εσάς και εμένα, μας σκεπάζει, μας ευλογεί, μας έχει παιδιά της, μας αγαπά και θέλει να την ευαρεστήσωμε.
Πιαστήτε από τον μανδύα της Παναγίας και μη χωριστήτε ποτέ από την μητέρα μας, την Κυρία Θεοτόκο, γιατί αυτή είναι εγγύησις της σωτηρίας μας.
Και αμαρτωλοί να είμαστε, και ανάξιοι να είμαστε, η Παναγία θα μας βοηθήση να σωθούμε, εφ’ όσον όμως και εμείς έχουμε φιλότιμο και αγωνιζόμαστε.
Ευλογημένη η αφιέρωσίς σας.
Ευλογημένος ο πόνος και ο κόπος σας για το μοναστήρι.
Ελπίζω να πάνε όλα καλά.
Μη στενοχωρείσθε υπερβαλλόντως.
Ξέρω ότι αγαπάτε τον Γέροντά σας.
Μία ζωή ζήσαμε μαζί. Δεν είναι λίγα 40 χρόνια η 30 η 20.
Πιστεύω όμως ότι ο Θεός δεν θα μας αφήση. Πιστεύω και ελπίζω στην Χάρι και την ευλογία της Παναγίας μας.
Η Παναγία να μας οικονομήση όλους και να μας αξιώση να έχουμε καλή αντάμωσι στον Παράδεισο.
«Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς».
«Διαφυλάξαι Κύριος ο Θεός πάντας υμάς!».
Μακαριστός Γέρων Γεώργιος Καψανης .

[toula]

""Ο γνωρίζων την Αλήθεια ή γίνεται Μάρτυς ή προδότης.""
Ο Αρχηγός της Εκκλησίας και Βασιλεύς του Σύμπαντος, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, είναι ο Χριστός .
Και βέβαια, όλοι οι σωστοί Χριστιανοί κάνουν μόνο ό,τι λέγει ο Αρχηγός, “Εντολή Αρχηγού”.
Οι υπόλοιποι, κάνουν αυτοί τον Αρχηγό, έχουν δηλαδή, δική τους… οπτική γωνία, όπως ακριβώς και ο σατανάς και χάνουν έτσι την αιωνιότητα.
Υπάρχει άραγε τραγικότερο;
Ο γνωρίζων την Αλήθεια ή γίνεται Μάρτυς ή προδότης.
Είναι αδύνατον να μη διωχθή ο εργάτης του Ευαγγελίου.
«Ουκ έστι δούλος μείζων του κυρίου αυτού. εί εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν·»
Η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας είναι το κλειδί για την ερμηνεία της Αγίας Γραφής.
Ξέρετε ποιά θρησκεία έχει τους περισσότερους οπαδούς;
Η θρησκεία του εγώ.
Ο εγωιστής άνθρωπος δουλεύει μόνο για τον εαυτό του, όπως ο διάβολος.
Ξέρετε ποιά θρησκεία έχει τους λιγότερους οπαδούς;
Η θρησκεία της ταπείνωσης.
Οι ταπεινοί άνθρωποι, που είναι μιμητές Χριστού, είναι ελάχιστοι.
Οι εγωιστές δοξάζουν τον εαυτό τους, ενώ οι ταπεινοί δοξάζουν τον Θεό.
Όσιος Γέροντας Ιγνάτιος (Καπνίσης) της Ευβοίας

[toula]

Οι φτωχοί Απόστολοι (π. Δημητρίου Μπόκου)

Το Πεντηκοστάριο έκλεισε. Ο τεράστιος κύκλος των κινητών εορτών του Πάσχα, από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων συμπληρώθηκε. Ξαναμπαίνουμε στην ομαλή ροή του λειτουργικού εκκλησιαστικού έτους. Η ανάγνωση του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου τελείωσε και άρχισε ήδη από την προηγούμενη Κυριακή η ανάγνωση του κατά Ματθαίον.

Ο Χριστός καλεί σήμερα τους πρώτους μαθητές του. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, αποτελούν την απαρχή των αποστόλων (Κυριακή Β΄ Ματθαίου).

Ο Χριστός συμπλήρωσε σιγά-σιγά την ομάδα των δώδεκα (ΙΒ΄) και στη συνέχεια των εβδομήκοντα (Ο΄) αποστόλων. Στη διάρκεια των τριών ετών που ήταν μαζί τους, φρόντισε να τους προετοιμάσει με κάθε τρόπο για τη μεγάλη τους αποστολή. Τους έστελνε και σε μικρές περιοδείες στις πόλεις και τα χωριά του Ισραήλ, για να εκπαιδεύονται στην αποστολική δράση.

Τους προίκιζε με τα πνευματικά εφόδια που ήταν απαραίτητα για το έργο τους, εφιστούσε όμως ιδιαίτερα την προσοχή τους να μην αγωνιούν για τα υλικά. «Μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών». Μην κουβαλάτε πορτοφόλια με λεφτά, τους έλεγε. Ούτε σακούλι με προμήθειες να έχετε, ούτε δύο χιτώνες, ούτε υποδήματα, ούτε ραβδί. «Άξιος γαρ εστιν ο εργάτης της τροφής αυτού». Θα σας τρέφουν αυτοί για τους οποίους εργάζεστε (Ματθ. 10, 9-10).

Έτσι ο Χριστός νομοθέτησε, «τοις το Ευαγγέλιον καταγγέλλουσιν εκ του Ευαγγελίου ζην». Διέταξε, όσοι κηρύττουν το Ευαγγέλιο, να ζουν από τη συνδρομή εκείνων που ακούνε το ευαγγελικό κήρυγμα.

Οι απόστολοι όμως, μιμούμενοι την πτωχεία του Κυρίου τους, χρησιμοποίησαν γενικά με φειδώ το δικαίωμα αυτό. Έκαναν περιορισμένη και διακριτική χρήση του, «μηδεμίαν εν μηδενί διδόντες προσκοπήν», αποφεύγοντας δηλαδή κάθε αφορμή σκανδάλου, «ίνα μη μωμηθή η διακονία». Για να μην υπάρξει καμμιά μομφή, καμμιά κατηγορία εναντίον του έργου τους, που ήταν η κήρυξη του Ευαγγελίου (Α΄ Κορ. 9, 12).

Έτσι, για να είναι αληθινοί διάκονοι του Θεού, για να μην προκαλούν και σκανδαλίζουν τους πιστούς, έζησαν λιτά και φτωχικά. «Ως πτωχοί, …ως μηδέν έχοντες». Διαβιούσαν «εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι». Με απλά λόγια, πεινούσαν και διψούσαν, στερούνταν την τροφή, βρίσκονταν στο κρύο χωρίς τα κατάλληλα ρούχα (Α΄ Κορ. 9, 14. Β΄ Κορ. 6, 3. 10. 11, 27).

Περισσότερο μάλιστα από όλους υπέφερε ο Παύλος, γιατί δεν θέλησε να κάνει καθόλου χρήση της εξουσίας του να ζει από το Ευαγγέλιο, να τον συντηρούν δηλαδή οι πιστοί. «Αργυρίου ή χρυσίου ή ιματισμού ουδενός επεθύμησα», λέει. Για τις ανάγκες τις δικές μου και των συνεργατών μου δούλεψαν αυτά εδώ τα χέρια μου. Εργαζόταν στα μικρά περιθώρια του χρόνου του ως σκηνοποιός, για να μη δημιουργήσει «εγκοπήν τινα», ούτε το παραμικρό εμπόδιο στο έργο του Ευαγγελίου (Πράξ. 20, 33-34. Α΄ Κορ. 9, 12).

Ρίζα όλων των κακών θεωρούσαν οι απόστολοι τη φιλαργυρία. Ονόμαζαν την πλεονεξία ειδωλολατρία (Α΄ Τιμ. 6, 10. Εφ. 5, 5. Κολ. 3, 5). Ιδιαιτέρως τόνιζαν στους διαδόχους τους, τους επισκόπους, να είναι αφιλάργυροι (Α΄ Τιμ. 3, 3).

Και όντως διαχρονικά, πολλοί από αυτούς μιμήθηκαν το αποστολικό φρόνημα. Άλλοι όμως έπραξαν το αντίθετο. Θεώρησαν «πορισμόν την ευσέβειαν» (Α΄ Τιμ. 6, 5). Ευκαιρία να πλουτήσουν. Μα πήγαν με το αργύριό τους στην απώλεια (Πράξ. 8, 20).

Σήμερα; Απομένει τάχα τίποτε από το πνεύμα των αποστόλων;

Βαθύς ήδη σκεπτικισμός επικρατεί για τις σκανδαλώδεις αιφνίδιες παροχές της πολιτείας προς τους ταγούς της Εκκλησίας, σε μια συγκυρία που ο κόσμος υποφέρει. Προς τί ο εναγκαλισμός αυτός; Αποσκοπεί σε πολιτική συναλλαγή και συμπαιγνία;

Και ο μεν καίσαρας, καλώς. Τη δουλειά του κάνει. Δημιουργεί τα ερείσματά του όπου μπορεί, με τον τρόπο που ξέρει.

Οι εκκλησιαστικοί άρχοντες όμως; Με ποια ελευθερία θα ενεργούν και τί ορθό προσδοκούν να πράξουν, προσδεδεμένοι με χρυσό χαλινάρι στο άρμα του;