Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

- Ἄκουσε Ἀνάργυρε, μοῦ λέει. Θὰ σοὺ κάνω μία πρόταση, ἀλλὰ θέλω ἐξ ἀρχῆς νὰ μοῦ ὑποσχεθεῖς, ὅτι θὰ τὴν δεχτεῖς, καὶ θὰ τὴν τηρήσεις. -;σᾶς τὸ ὑπόσχομαι, Παππούλη.
Εἶμαι ἕτοιμος νὰ κάνω ὅτι μου πεῖτε.
-Ἐ! τότε σου προτείνω νὰ προσευχόμεθα τὴν ἴδια ὥρα ἀκριβῶς, καὶ οἱ δύο μαζί.
Καὶ ὁ ἕνας θὰ προσεύχεται γιὰ τὸν ἄλλο.
Συμφωνήσαμε καὶ ὑποσχεθήκαμε. Καθορίσαμε, μάλιστα καὶ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς.
Ἦταν ἡ 10 μ.μ. Ὁ Παππούλης, ὅπως μου ἐξήγησε, πίστευε πάρα πολὺ σ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς προσευχῆς.
Τὰ ἀποτελέσματα, μοῦ ἔλεγε, τῆς κοινῆς προσευχῆς, εἶναι καταπληκτικά.
Θὰ τὸ διαπιστώσεις καὶ μόνος σου.
Θέλω ὅμως, ἀκριβῶς στὶς 10 μμ. Νὰ εἶσαι πιστὸς στὸ ραντεβού μας.
Νὰ μὴν παραλείψεις, οὔτε μία φορὰ νὰ τηρήσεις τὴν ὑπόσχεσή σου.
Καὶ ἐγὼ θὰ κάνω τὸ ἴδιο.
Προχωρώντας μὲ τὸν Παππούλη, φτάσαμε στὴν ἀφετηρία τῶν λεωφορείων τοῦ Πολυγώνου. Αὐτὴν τὴν φορὰ δὲν μὲ ἄφησε νὰ τὸν ἀκολουθήσω μέχρι τὸ σπίτι του, ὅπως συνήθως ἔκανα.
Ὄχι, μοῦ λέει, δὲν θὰ ἔρθεις μαζί μου. Θὰ πᾶς σπίτι σου. Πρὸ ὀλίγου ὑποσχεθήκαμε κάτι. Πρέπει νὰ ἀρχίσεις ἀμέσως.
Ἀπὸ ἀπόψε. Τὸ γοργὸν καὶ χάριν ἔχει. Ὑπάκουσα. Ὁ Παππούλης ἐπιβιβάστηκε στὸ λεωφορεῖο καὶ ἐγὼ περίμενα τὴν ἀναχώρησή του. Μόλις ξεκίνησε τὸ λεωφορεῖο, θυμᾶμαι καλά, μοῦ χτύπησε τὸ τζάμι καὶ μοῦ εἶπε:
Στὶς 10 ἀκριβῶς!
Νομίζω πὼς αὐτὴ τὴν στιγμὴ βλέπω τὴν μορφή του καὶ ἀκούω τὴν φωνή του!
Τὸ πρόσωπο τοῦ ἔλαμπε καὶ ὁμοίαζε μὲ ἀγγελικό! Ἦταν βέβαια, καὶ κατὰ 30 χρόνια νεώτερος.
Στὴν πιὸ δημιουργικὴ ἡλικία.
Περίμενα στὴν ἀφετηρία μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ λεωφορεῖο χάθηκε μέσα στὸ χάος τῆς ἀπέραντης Ἀθήνας κουβαλώντας μαζί του καὶ ἕναν ἄγνωστο, μέχρι τότε, Ἅγιό της Ἐκκλησίας τοῦ Δεσπότου χριστοῦ καὶ ἀμέσως μετὰ ἔφυγα τροχάδην γιὰ τὸ σπίτι μου, προκειμένου νὰ εἶμαι ἀπόλυτα συνεπὴς στὸ ραντεβοὺ τῆς προσευχῆς.
Πράγματι! Στὶς 10 μ.μ. κλείστηκα στὸ δωμάτιό μου καὶ ἄρχισα νὰ προσεύχομαι.
Ὅμως, ἀπὸ τὸ πρῶτο κιόλας λεπτό, ἄρχισαν νὰ διαπερνοῦν τὸ σῶμα μου ἔντονα ρεύματα , ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὰ κάτω ἄκρα καὶ ἔφθαναν μέχρι τὴν κεφαλή μου καὶ τανάπαλιν(!), ἐνῶ ἕνα ἰσχυρὸ ἄπλετο φῶς πλημμύρισε ὅλο τὸ δωμάτιό μου καὶ μοῦ ἔδινε τὴν ἐντύπωση, ὅτι βρισκόμουν μέσα σὲ φλόγες, οἱ ὁποῖες, ὅμως δὲν μὲ ἔκαιγαν!
Στὴν ἀρχὴ τρόμαξα πολὺ καὶ λίγο ἔλειψε νὰ καταληφθῶ ἀπὸ πανικὸ ! ἀμέσως ὅπως συνειδητοποίησα ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ φαινόμενα ἀπέρρεαν ἀπὸ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς τοῦ Παππούλη καὶ ὄχι μόνο ἠρέμησα, ἀλλὰ καταλήφθηκα ἀπὸ μία πρωτοφανῆ ἀγαλλίαση, πού μου ἔδινε τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν πατούσα καθόλου στὴν γῆ!
Ὅλα αὐτὰ συνεχίστηκαν μέχρι τὸ τέλος τῆς προσευχῆς. Τὴν ἄλλη μέρα ἡ πρώτη μου δουλειὰ ἦταν νὰ ἐπικοινωνήσω μὲ τὸν Παππούλη.
Ἤμουν ἀποφασισμένος νὰ μὴν τοῦ πῶ τίποτα. Ἤθελα πρῶτα νὰ μιλήσει ὁ παππούλης. Καὶ ἔτσι ἔγινε. Μόλις ζήτησα τὴν εὐχή του, ὁ παππούλης μὲ ἰδιαίτερη ἱκανοποίηση καὶ μὲ τρανταχτὰ γέλια, μοῦ εἶπε: Τρόμαξες ἐ! Καὶ λίγο ἔλειψε νὰ τὸ βάλεις στὰ πόδια …;
Ὅμως ἐγὼ σὲ ἔβλεπα μέσα σὲ ἔντονο φῶς, ποὺ πλημμύριζε ὅλο τὸ δωμάτιό σου καὶ ἐσὺ περιχαρὴς ἀνέβαινες – ἀνέβαινες σὰν νὰ ἤθελες νὰ φτάσεις στὸ Θρόνο τοῦ Κυρίου! Βλέπεις τί δύναμη ἔχει αὐτοῦ του εἴδους ἡ προσευχή;
Συνέχισε καὶ θὰ μὲ θυμηθεῖς.
Πράγματι! Τὸν θυμᾶμαι. Καὶ θὰ τὸν θυμᾶμαι ὄχι μόνον σ’; αὐτή, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄλλη ζωή. Γιατί τὰ φαινόμενα αὐτὰ προϊόντος του χρόνου, ἔγιναν τόσο ἔντονα ὥστε νὰ μὴν μπορῶ νὰ τὰ περιγράψω!
Μακάρι νὰ προσεύχεται καὶ τώρα μαζί μου. Δὲν θὰ ἤθελα τίποτε ἄλλο. Γένοιτο!
Ἀνάργυρος Ι. Καλιάτσος
Ὁ Πατὴρ Πορφύριος: Ὁ Διορατικός, ὁ Προορατικός, ὁ Ἰαματικός, Ἑπτάλοφος 1996

[toula]

«Παιδί μου Πρόχορε, όταν κληρώθηκε σ’ εμένα η Ασία και εγώ είχα δισταγμούς, θυμάσαι σε τι ναυάγιο πέσαμε;
Και όχι μόνο εμείς, αλλά και όσοι ήταν στο πλοίο, χωρίς να φταίνε, έγιναν συμμέτοχοι της δικής μου καταδίκης και ναυάγησαν και εκείνοι, έστω και αν σώθηκαν με την πρόνοια του Θεού.
Θυμάσαι επίσης ότι έκανα σαράντα μέρες στη θάλασσα, για να μάθω να υπακούω στον Θεό και όχι σε ανθρώπινους λογισμούς, ώσπου ο Θεός κάμφθηκε από την ίδια του την ευσπλαχνία και με έβγαλε στην στεριά;
Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, δεν πρέπει να στενοχωριέσαι αλλά να ευχαριστείς για τους πειρασμούς, και ούτε να θεωρείς πειρασμό τις άθλιες απειλές μιας γυναίκας.
Πήγαινε λοιπόν στη δουλειά που σου ανατέθηκε και κάνε την με κάθε επιμέλεια.
Γιατί ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο δημιουργός του σύμπαντος, έγινε για μας παράδειγμα και πρότυπο και δείχνοντάς μας το κέρδος της υπομονής είπε:
«Με την υπομονή σας θα σώσετε τις ψυχές σας»
Από το βιβλίο: Ευεργετινός: “Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα.”, Τόμος 2-ος.

[toula]

Μνήμη του Αγίου Ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου.
Ο Ιωάννης κάποτε, (την ημέρα της Αναστάσεως), έτρεξε πρίν από τον Πέτρο (στον τάφο του Κυρίου).
Και εμείς ετοποθετήσαμε τον λόγο της υπακοής πρίν από τον λόγο της μετανοίας.
Διότι ο Ιωάννης έγινε τύπος υπακοής, ενώ ο Πέτρος μετανοίας.
Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή.
Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως.
Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας.
Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα και μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας.
Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος και αποκήρυξις της απελπισίας.
Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη.
Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως. Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων.
Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του.
Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας (με νηστεία) και κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθησι.
Τρέξατε και ελάτε.
Ελάτε όλοι όσοι παρωργίσατε τον Θεόν, για να ακούσετε αυτά που έχω να σας διηγηθώ.
Συγκεντρωθήτε για να ιδήτε αυτά πού μου έδειξε ο Θεός προς οικοδομήν.
Ας τοποθετήσωμε πρώτη και ας προτιμήσωμε μια διήγησι πού αναφέρεται σε τιμημένους εργάτες της αρετής πού ζούσαν χωρίς τιμή.
Όσοι ανέλπιστα επέσαμε σε κάποια αμαρτία, ας τα ακούσωμε αυτά και ας τα κρατήσωμε και ας τα μιμηθούμε.
Σηκωθήτε και καθήσατε (να ακούσετε) εσείς πού είσθε πεσμένοι από τις αμαρτίες.
Δώστε προσοχή στον λόγο μου, αδελφοί μου. Ανοίξατε τα αυτιά σας όλοι εσείς πού θέλετε με πραγματική επιστροφή να συμφιλιωθήτε πάλι με τον Θεόν.
Αγίου Ιωάννου Σιναιτου.

[toula]

Ἡ θεωρία τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι ζήτημα ἐξυπνάδας, ὀξύνοιας, ὀξυδέρκειας ἢ ἄλλων ψυχικῶν καὶ πνευματικῶν δεξιοτήτων. Δὲν εἶναι προνόμιο μερικῶν ψυχῶν ποὺ ρέπουν στὴ μυστικὴ καὶ ἐσωτερικὴ ζωή, ποὺ εὔκολα βυθίζονται σὲ ἐνοράσεις καὶ χάνονται σὲ κόσμους ἀνεξέλεγκτους καὶ αὐθαίρετης ὑποκειμενικότητας. Ὁ Ἰησοῦς χάνεται ἀπὸ τὸ αἰσθητὸ ὀπτικὸ πεδίο, «μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με», ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀπομάκρυνσή του θὰ γίνει ἀφορμὴ νὰ τὸν ξαναδοῦν οἱ μαθηταί του καὶ τότε καὶ τώρα καθαρότερα: «καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα» (Ἰωάν. ιστ΄ 16). Ὁδηγὸς στὴ θέα αὐτὴν εἶναι ὁ Παράκλητος. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ ὁδηγὸς «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν». Ἐκεῖνος θὰ διδάξει καὶ θὰ ἀποκαλύψει τὴν ἀλήθεια καὶ γιὰ τὸν Ἰησοῦ. Ἐκεῖνος θὰ τὸν δοξάσει (Ἰωάν ιστ΄ 14 ἑ.). Θὰ μιλήσει γι’ αὐτὸν καὶ θὰ τὸν φανερώσει στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
Ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία του διὰ τοῦ Παρακλήτου. «μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με, καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα … καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ (ὅταν δηλ. θὰ ἔλθει ὁ Παράκλητος) ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε οὐδέν· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν». Ὁ Παράκλητος μιλάει στὶς καρδιὲς καὶ φυτεύει τὴν πίστη. «ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες» (Ἰωάν. κ΄ 29). Ἀπὸ τώρα δὲν θὰ εἶναι ἀναγκαία ἡ αἰσθητὴ ψηλάφηση. Τώρα πιὰ εἶναι κατατεθειμένη ἡ μαρτυρία γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα θὰ φανερώνει τὸ βαθύτερο καὶ μυστικότερο νόημά της.
Τὸ Πνεῦμα ὑπάρχει μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὸ ἀνήκειν στὴν Ἐκκλησία, τὸ εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ μυστικὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τὸ ἐχέγγυο τῆς μετοχῆς στὸ Πνεῦμα καὶ τῆς χορηγήσεως ἀπὸ αὐτὸ τῆς δωρεᾶς «τοῦ ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν». Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀνήκει κανεὶς στὸν κόσμο καὶ «οὐ δύναται λαβεῖν» τὸ Πνεῦμα (Ἰωάν. ιδ΄ 17). Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν Ἰησοῦ. Ὅλες οἱ προσπάθειες γιὰ τὴν ἀπομύθευση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν ἀνατομία της ὑπὸ τὸ φῶς τῆς γνώσεως τοῦ κόσμου αὐτοῦ καὶ μὲ κριτήριο τὶς ἀνθρώπινες δυνατότητες κατανοήσεως δὲν κατέληξε παρὰ στὴν ἐξαφάνιση τοῦ Ἰησοῦ. Καθόλου παράξενο γιατί μετὰ τόση συζήτηση γίνεται λόγος «περὶ τίνος Ἰησοῦ τεθνηκότος ὃν ἔφασκεν ὁ Παῦλος ζῆν». (Πρ. κε΄ 19).
Τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, ἀδύναμο καθὼς εἶναι, εἶναι ἀνίκανο νὰ ξεπεράσει τοὺς φυσικοὺς ὅρους, ποὺ τὸ διέπουν καὶ τὸ κρατοῦν δέσμιο τοῦ παρόντος, καὶ νὰ κατανοήσει καὶ ἀκόμη πιὸ πολύ, νὰ θεωρήσει τὸν Ἰησοῦ. Μέσα ὅμως στὴν Ἐκκλησία ἐμφανίζεται ὁ Ἰησοῦς. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ Παράκλητος μᾶς ὁδηγεῖ στὴ θεωρία τοῦ Ἰησοῦ. Μᾶς ἀποκαλύπτει τὸν Ἰησοῦ.
+αρχιμ. Ευσεβίου Βίττη , θεωρείν τον ιησούν

[toula]

Με τον Σταυρό σου, Χριστέ,
μας ελευθέρωσες
από την αρχαία κατάρα·
και με τον θάνατό σου
κατήργησες τον Διάβολο,
που είχε τυραννήσει τη φύση μας.
Και με την Ανάστασή σου
γέμισες τα πάντα με χαρά.
Γι’ αυτό σου φωνάζουμε·
Εσύ που αναστήθηκες από τους νεκρούς,
Κύριε, δόξα σε Σένα.
*
Όταν παρουσιάστηκες στον Ναό,
Χριστέ ο Θεός,
στη μέση της γιορτής,
τότε δίδασκες τους λαούς
φωνάζοντας·
«Όποιος πιστεύει σε μένα,
ακόμη κι αν πεθάνει,
θα ζήσει».
Οι Ιουδαίοι όμως αγανακτούσαν
μαζί με τους Φαρισαίους,
τους Σαδδουκαίους
και τους Γραμματείς,
λέγοντας·
«Ποιος είναι αυτός
που μιλά βλασφημίες;»
χωρίς να καταλαβαίνουν
ότι Εσύ είσαι Αυτός
που υπάρχει πριν από όλους τους αιώνες,
που δοξάζεται
μαζί με τον Πατέρα
και το Άγιο Πνεύμα,
ο Θεός μας.
Δόξα σε Σένα.
[ Από την ακολουθία της ημέρας]

[toula]

Η Σαμαρείτισσα έγινε αγία επειδή ακριβώς γνώριζε ότι ήταν αμαρτωλή. Αν δεν είχε επίγνωση της αμαρτίας της δεν θα είχε διαίσθηση και επίγνωση της αβύσσου, που την διέκρινε από τον Χριστό. Μόνο οι αμαρτωλοί αισθανονται αυτό το χάσμα. Αυτοί που είναι πλήρεις και αυτάρκεις από τις πεποιθήσεις, τον δικαιωματισμό, την δικαιοσύνη, την αγιότητα τους, δεν έχουν χώρο για τον Χριστό. Και άρα και η αισθησις τους είναι αμβλυμένη έως ανύπαρκτη.Ο Χριστός κυριολεκτικά δεν σταματά να την ' χτυπάει'.Φυσικά για να αναδείξει το βάθος και την ποιότητα της, όχι για να την στιγματίσει ή να την εξουθενώσει. Ακυρώνει τον τρόπο ζωής της, ακυρώνει κάθε σωτηρία από το έθνος της, ακυρώνει την θεολογία του λαού της. Εκείνη παραμένει εκεί υπομονετικά και Τον ακούει και επιμένει να Τον ρωτάει και να αντλεί αλήθειες πάνω στις αλήθειες. Νομίζετε ότι αν δεν ήταν αμαρτωλή, αλλά κάποια επαναστατημένη γεμάτη αυτοπεποίθηση για τις ιδέες και τα κατορθώματα της θα καθόταν να Τον ακούει; Όχι βέβαια. Γραφει ο μακαριστός π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος: Δεν μπορείς να εισέλθεις στην ουσία του Χριστιανισμού, εάν έχεις μια αυτάρκεια, εάν δεν συγκλονίζεσαι, όπως εκείνα τα αμαρτωλά υποκείμενα συγκινήθηκαν μπροστά στον Ιησού και πήγαν πιο κοντά του από τους αυτάρκεις τηρητάς του νόμου. Σ’ αυτούς ο Ιησούς λέγει: “εσάς τι να σας κάνω, εσείς τα ξέρετε όλα, ετηρήσατε όλας τας εντολάς, δεν έχω τίποτα να σας προσφέρω!”. Ενώ γι’ αυτούς που νοιώθουν πώς κάτι τους λείπει και κλαίνε και γονατίζουν ζητώντας την αλήθεια, τους λέει ο Ιησούς, για σας ήλθα εγώ στη γη".
Κανένας αυτοδικαιωμένος δεν πάει στον παράδεισο.Αν δεν κάνεις έξοδο από τον εαυτό σου δεν σωζεσαι. Και για να το επεκτείνω σε σύγχρονους όρους, δικαιωματισμός και Χριστός δεν συμβιβάζονται. Ο πηρύνας της πρώτης Εκκλησίας αποτελείται από αδυναμους, αμαρτωλούς, ευμετάβλητους, πρωην κατεγνωσμένους για τις πράξεις τους ανθρώπους. Ουτε από Φαρισαίους, ουτε από Ζηλωτές, ούτε καν από αρχιερείς και Γραμματείς.
Αυτοί οι αδύναμοι μεταμορφώνονται σε δυνατές προσωπικότητες χωρίς ιδιαίτερο νοιάξιμο για την γνώμη ή την εχθρότητα των αλλων. Γιατι στην ζωή τους είναι παρων ο Χριστός. Τα γεμίζει όλα. Να λοιπόν που η αμαρτία πολλές φορές όχι μόνο δεν είναι στίγμα, αλλά και προνόμιο. Γι' αυτό η Εκκλησία τέτοιους ανθρώπους τους έχει κάνει σημαία και δεν σταματά να χρησιμοποιεί σκανδαλιστικές και απαραδεκτες εκφράσεις, οι οποίες μοιάζουν με βρισιές. ' Πόρνη, αμαρτωλός, άσωτος, ληστής'. Τόσο προκλητικές γιατί είναι βόμβες στα θεμέλια της αυτοπεποίθησης και οποιασδήποτε ορθότητας.Αλλά μέσα από τον Χριστό παίρνουν άλλο νόημα και προοπτική. Και δόξα τω Θεώ γι' αυτό!

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Στάθηκε πλάι στην πηγή,
την πηγή των θαυμάτων,
την έκτη ώρα της ημέρας,
εκεί όπου κάποτε η Εύα
γύρεψε τον καρπό της γνώσης·
γιατί τότε ήταν που η Εύα,
πλανεμένη απ’ το φίδι,
βγήκε εξόριστη απ’ τον Παράδεισο.
Και να, πλησίασε η Σαμαρείτισσα
να αντλήσει νερό.
Μα σαν την είδε ο Σωτήρας, της είπε:
«Δώσε μου να πιω νερό,
κι εγώ θα σε γεμίσω
με νερό που αναβλύζει αιώνια.»
Κι εκείνη, συνετισμένη πια και φωτισμένη,
έτρεξε στην πόλη
και φώναξε αμέσως στα πλήθη:
«Ελάτε, δείτε τον Χριστό, τον Κύριο,
τον Σωτήρα των ψυχών μας.»
*
Όταν ο Κύριος έφτασε στο πηγάδι,
η Σαμαρείτισσα ικέτευσε τον Ελεήμονα:
«Χάρισέ μου το νερό της πίστης,
για να δεχθώ τα ρεύματα της κολυμβήθρας,
τη χαρά και τη λύτρωση.»
Ζωοδότη Κύριε,
δόξα σε Σένα.
[Από την Ακολουθία της Σαμαρείτιδος]

[toula]

Σαμαρείτιδα, η αμαρτωλή που έγινε Αγία
+ Γερ. Μωϋσής Αγιορείτης
Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή του ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου ακούσαμε στις εκκλησίες μας τη συνάντηση του Ιησού με τη Σαμαρείτιδα δίπλα σε ένα πηγάδι. Η συνάντηση αυτή είναι ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας όχι μόνο για την ταλαιπωρημένη γυναίκα.
Ο Χριστός συναντάται με όλο τον ξεπεσμένο κόσμο, ακόμη και τον σημερινό. Δεν ξεσυνερίζεται, δεν απορρίπτει και αποδιώχνει κανένα. Θέλει να επικοινωνήσει με όλους, ακόμη και τους πιο παρακατιανούς. Ο Χριστός, το είπε, κυρίως ήλθε για τους αμαρτωλούς. Αρκεί να τον δεχθούν, να του ανοίξουν τα φύλλα της κλειστής καρδιάς τους. Δεν ζητά κάτι το πολύ. Λίγο νερό. Κάτι ελάχιστο, για να γίνει αφορμή εξόδου από το κλουβί της αυτοφυλάκισής μας.
Η Σαμαρείτιδα στην αρχή είναι αρκετά επιφυλακτική. Είναι δέσμια λαθεμένων απόψεων, φανατικών ιδεών, χρόνιων προκαταλήψεων και ως εκ τούτου εγκλωβισμένη, παγιδευμένη, μπλοκαρισμένη και καχύποπτη. Αδυνατεί να δώσει, κατά την παράδοσή της, νερό σ’ έναν Ιουδαίο, σ’ έναν εχθρό. Ο Χριστός δεν είναι αλήθεια πως διψά πολύ για νερό. Διψά για απελευθέρωση της ταλαιπωρημένης συνομιλήτριάς του. Η συζήτηση αρχίζει να γίνεται συναρπαστική και αποκαλυπτική.
Ο Χριστός δεν επιθυμεί να την εκθέσει, να την ντροπιάσει, να της στραπατσάρει την προσωπικότητα. Αντίθετα, μάλιστα, τη λυπάται που πέντε φορές προσπάθησε να βρει αγάπη, να δημιουργήσει οικογένεια και δεν τα κατάφερε. Η Σαμαρείτιδα δεν αντιδρά, δεν νευριάζει, δεν δικαιολογείται, αλλά ταπεινώνεται, μετανοεί, παραδέχεται την ήττα της. Αποδέχεται τον Ιησού ως προφήτη μέγα, καρδιογνώστη και θαυματοδότη. Ο Χριστός τής εμπιστεύεται ότι είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας. Η Σαμαρείτιδα σώθηκε, γέμισε από χαρά αληθινή για πρώτη φορά στην ταραγμένη ζωή της.
Η Σαμαρείτιδα δεν ήταν καμιά σπουδαία γυναίκα. Ήταν μια όχι και τόσο καλής φήμης γυναίκα και ως εκ τούτου καταφρονεμένη. Συγκαταβαίνει ο Σωτήρας στην ανθρώπινη αθλιότητα, τον ξεπεσμό, την αήθεια. Καθαρίζει, φωτίζει, υιοθετεί και διορθώνει την ανθρώπινη αδυναμία. Η συζήτηση με τον Ιησού θα λέγαμε ξεναρκώνει τη Σαμαρείτιδα και της θυμίζει την παιδική της αθωότητα. Της εμπιστεύεται μάλιστα ο Χριστός σπάνιες και υψηλές αλήθειες. Η Σαμαρείτιδα ήταν μια φεμινίστρια της εποχής της. Θα τη διευκόλυνε μάλιστα το πολυσυζητημένο συμβόλαιο ελεύθερης συμβίωσης. Η Σαμαρείτιδα όμως μετά την εξαίσια συζήτηση με τον Χριστό μετατρέπει το σαρκικό έρωτα σε θείο. Αναγεννάται, μεταμορφώνεται, ανίσταται.
Πέντε άνδρες δεν μπόρεσαν να της δώσουν χαρά. Κατέληξε σε ευαγγελίστρια, ισαπόστολο και μεγαλομάρτυρα. Μαρτύρησε με τις κόρες της για την αγάπη του Χριστού. Πρόκειται για την αγία Φωτεινή. Η ζωή της γέμισε χαρά και ειρήνη. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει με τη μετάνοια γίνεται και ο λύκος αρνί.

[toula]

Η πιο ισχυρή μητρική φιγούρα στην Πίστη μας είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Μέσα σε τόσα θηλυκά ή μητρικά πρότυπα, όπως η Θεοτόκος, η Εκκλησία, η Πίστη, η Γραφή, κρύβεται . Τον έχουμε συνηθίσει σαν Υιό, σαν προέκταση του Πατέρα Θεού ή σαν Εκλεκτό Γιο τής Ανθρωπότητας. Βασιλιά Σωτήρα, ήρωα, Θεανδρικό Πρόσωπο, νέο Αδάμ. Αλλά Αυτός είναι που μας αγάπησε ως τον έσχατο βαθμό, που μας ανέλαβε απανω στο Πρόσωπο Του, σαν σε μητρική αγκαλιά, που μας πρόσφερε στον Πατέρα υιοθετημένους. Αυτός μας τάισε το Σώμα και το Αιμα Του και μας ξέπλυνε απο τα βάσανα της αμαρτίας και τους ρύπους του θανάτου με το αιματηρό ύδωρ της πλευράς Του. Από την πλευρά Του θηλασαμε την ζωή και στην μήτρα της κολυμβήθρας μας γέννησε στον κόσμο Του, μάς έφερε από το μη ον στην ύπαρξη. Σαν την Μάνα μας ακριβώς.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Η Σαμαρείτιδα, όμοια με τις προηγούμενες γυναίκες,(ἡ Αιμορρούσα, ἡ Συροφοινίκισσα ἡ Συγκύπτουσα) σημαίνει τη φύση ή την ψυχή του καθενός, που χωρίς το προφητικό χάρισμα συμβίωσε, σαν με άνδρες, με όλους τους νόμους που δόθηκαν στη φύση μας, από τους οποίους οι πέντε είχαν προηγηθεί, ενώ ο έκτος, αν και ήταν παρών, αλλά όμως αυτός δεν ήταν άνδρας της φύσης ή της ψυχής, με το το να μή γεννά από αυτήν την δικαιοσύνη που σώζει στον αιώνα.
Έλαβε λοιπόν η φύση ως άνδρα τον
πρώτο, τον νόμο στον παράδεισο·
δεύτερο τον νόμο μετά τον παράδεισο·
τρίτο τον νόμο κατά τον κατακλυσμό του Νώε·
τέταρτο τον νόμο της περιτομής επί του Αβραάμ·
πέμπτο τον νόμο της προσφοράς του Ισαάκ.
Αυτούς όλους τους έλαβε η φύση και τους απέρριψε εξαιτίας της ακαρπίας της στα έργα της αρετής. Έκτο είχε τον νόμο μέσω του Μωϋσή που ήταν σαν να μην τον είχε ή επειδή δεν εκτελούσε τις πράξεις δικαιοσύνης που εκείνος όριζε ή επειδή επρόκειτο αυτή να μεταβεί σε άλλο νόμο ως άνδρα, δηλαδή το ευαγγέλιο, γιατί ο νόμος δεν είχε δοθεί στους ανθρώπους αιώνια, αλλά κατά οικονομία που παιδαγωγούσε προς το μεγαλύτερο και μυστικότερο. Μ'αυτή την έννοια νομίζω είπε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα «και νυν ον έχεις ουκ έστι σός». Γιατί γνώριζε ότι ο άνθρωπος θα μεταφερόταν στο Ευαγγέλιο. Γι'αυτό και γύρω στην έκτη ώρα( καταμεσήμερο), όταν κατ'έξοχή περιλάμπεται η ψυχή από παντού από τις ακτίνες της γνώσης εξαιτίας της παρουσίας σ'αυτήν του Λόγου, κι ενώ είχε φύγει η σκιά του νόμου, συνομιλούσε την ώρα αυτή μαζί της, και κοντά στο πηγάδι του Ιακώβ, στέκοντας δηλαδή κοντά στην πηγή μαζί με το Λόγο των θεωρημάτων της Γραφής. Αυτά ας λεχθούν πρός το παρόν και για το θέμα αυτό.
Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής