Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Εάν αισθανόμαστε, αδερφοί μου αγαπητοί,
ότι οι άλλοι άνθρωποι ασχολούνται μαζί μας και ιδιαίτερα εάν νομίζουμε ότι οι άλλοι
μάς ζηλεύουν και λέμε ότι: «μας ζηλεύει αυτός ο άνθρωπος» πρέπει να ξέρουμε ότι πάσχουμε από υπερηφάνεια.
Νομίζουμε ότι κάποιοι είμαστε!
Αυτός που νομίζει ότι δεν είναι τίποτα, δεν αισθάνεται ότι τον ζηλεύουν, ούτε ότι ασχολείται κανένας μαζί του ούτε καν ότι τον προσέχει κανένας.
Διότι είναι υπό κάτω πάντων.
Και όπως λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:
«Ὁ ὑπὸ κάτω πάντων ὢν ποῦ πεσεῖται!».
Αυτός που είναι κάτω από όλους, που θα πέσει πιο κάτω αφού έβαλε τον εαυτό του κάτω από όλη την κτίση.
Ποιος είσαι τελοσπάντων και νομίζεις ότι κάτι είσαι;
Ποιος είσαι τελοσπάντων;
Γι' αυτό λέει ένα ωραίο ο Άγιος Βαρσανούφιος:
«Ποιος είμαι εγώ και ποιος με λογαριάζει;»
Έτσι λέει ο Άγιος να λες στον εαυτό σου! Ποιος είμαι εγώ και ποιος με λογαριάζει εμένα για να αισθάνομαι κιόλας ότι είμαι κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό στη ζωή των ανθρώπων...
π.Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.

[toula]

Από που προέρχεται ο φόβος;
Από την απώλεια αγάπης.
Από τι αποτελείται η αγάπη;
Ας μιλήσει ο Απόστολος:
«Ο Ιησούς Χριστός θυσιάστηκε για να μας ελευθερώσει από τις αμαρτίες μας και μάλιστα θυσιάστηκε όχι μόνο για τις δικές μας αμαρτίες αλλά και όλου του κόσμου. Το βέβαιο κριτήριο πως τον έχουμε γνωρίσει είναι ότι τηρούμε τις εντολές του»
(Α΄Ιωάν. 2, 3-3).
Μόλις η εντολή του Θεού καταπατείται, η αγάπη σαν πουλί φεύγει πετώντας από την καρδιά αυτού που καταπατά την εντολή και το μέρος της αγάπης κατακτά ο φόβος.
Ο φόβος δεν διαφέρει από την ανυπακοή, από την αμαρτία και από την παρανομία.
Από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτσ: «ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ».

[toula]

Οι άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν από την έλλειψη Θεού και μπορούμε να βοηθήσουμε προσφέροντάς τους τον Θεό.
Προφανώς ποτέ δεν υπήρχαν άνθρωποι πιο δυστυχισμένοι από τούς ανθρώπους των ήμερων μας – έστω και με όλες τις εξωτερικές ευκολίες και ανέσεις πού ή κοινωνία μας ,μας παρέχει.
Ή αγάπη των πολλών έχει αληθινά ψυχρανθεί στις μέρες μας, αλλά ας μην παγώσουμε κι εμείς.
Εφόσον μας στέλνει ό Χριστός την χάρη Του και θερμαίνει τις καρδιές μας, δεν χρειάζεται να είμαστε ψυχροί.
Π.Σεραφειμ Ροουζ.

[toula]

Ο Κύριος την έλεγξε και την παίδευσε, όχι όμως για να την εξουθενώσει.
Έτσι πράττει με όλο το γένος των ανθρώπων.
Τα παθήματα που επιτρέπει να πλήξουν τον άνθρωπο και η παιδεία Του, δεν είναι εκδίκηση ή τιμωρία.
Αντιθέτως, είναι πόθος να φέρει τον αποστάτη της χάριτός Του σε κατάσταση, που να μπορεί να δεχθεί τη δωρεά Του, να την εκτιμήσει, να τη διαφυλάξει ως πολύτιμο μαργαρίτη και να την πολλαπλασιάσει προς σωτηρία δική του και των συνανθρώπων του.
Η γυναίκα εξεπλάγη, και με την καρδιά αλλοιωμένη από την ενέργεια της παρουσίας και του λόγου του Κυρίου λησμόνησε την παραφθορά του βίου της και άρχισε να θεολογεί.
Ο νούς της άνοιξε, και σταδιακά συμμορφωνόταν στην αποκάλυψη της καινής ζωής, η δύναμη της οποίας δονούσε την καρδιά της.
Συναισθάνθηκε πως αυτό που σώζει δεν είναι η ηθική, αλλά η Θεογνωσία και η Θεολογία, που προσδίδουν τον ορθό προσανατολισμό στη ζωή του ανθρώπου και την έμπνευση για να καθορίσει ανάλογα την πορεία του.
Στην ερώτησή της για τον τόπο λατρείας του Θεού, ο Χριστός της αποκρίθηκε κατά την υπόνοιά της, εντούτοις, αποκαλύπτοντας σταδιακά ύψιστες αλήθειες, ότι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος η λατρεία λαμβάνει χώρα πλέον σε αχειροποίητους ναούς, ότι η καρδιά του ανθρώπου οικοδομείται σε σκήνωμα του Θεού Ιακώβ.
Ο Κύριος, όταν λέει ότι «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν Πνεύματι και αληθεία δεί προσκυνείν», μιλάει πολύ συγκεκριμένα και καθαρά.
Ο Θεός δεν είναι μια φιλοσοφική ιδέα.
Είναι ο Θεός Πατήρ, ο κατ’ ουσία Πατέρας του Κυρίου Ιησού, και κατά χάρη Πατέρας όλων των ανθρώπων.
Γράφει ο άγιος Σωφρόνιος:
«Γεμάτοι από αποστροφή για τον ίδιο μας τον εαυτό και την κακία που εμφωλεύει μέσα μας, ποθούμε να Του μοιάσουμε στην ταπείνωση, και ο πόθος αυτός είναι όμοιος με δίψα μέχρι θανάτου».
Σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, χωρίς το άγιο αυτό μίσος δεν μπορεί κανείς να είναι καν μαθητής Του.
Μόνο μισώντας ο άνθρωπος το καταχθόνιο σκότος του φθάνει να προσφέρει θεοπρεπή προσευχή, που «είναι ενέργεια άφθαρτη και ακατάλυτη» και που «ο Ίδιος ο Θεός την διαφυλάσσει αιώνια».
Η γυναίκα αυτή, παρόλη την ηθική ακαταστασία της ζωής της, είχε δίψα Θεού και θεολογικές σκέψεις στον νού, που «ως οσμήν ευωδίας», σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, είλκυσαν το Πνεύμα του Θεού να επαναπαυθεί πάνω της, ώστε να δεχθεί την ύψιστη αποκάλυψη από τον Κύριο Ιησού:
«Εγώ, ο λαλών σοι, ειμί ο Μεσσίας».
Ο Κύριος εκφέρει τον λόγο αυτό τώρα, που ήδη η Σαμαρείτιδα έχει αισθανθεί μέσα της τη Θεότητά Του.
Ο Θεός πείθει με την παρουσία Του· δεν κατανοείται με τον νού, αλλά όταν σκύψει ο άνθρωπος στην καρδιά του, δέχεται εκεί, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, τα τεκμήρια της αλήθειάς Του.
Ο λόγος της χάριτός Του, γίνεται νόμος ζωής, νόμος όχι πλέον ιουδαικός «εγγεγραμμένος εν πλαξί λιθίναις», αλλά πνευματικός, «εν πλαξί καρδίαις σαρκίναις»
Αποσπάσματα.
Κυριακή Σαμαρείτιδος (Ιωάννου 4,5-42)
π. Ζαχαρίας Ζάχαρου.

[toula]

"Και επί τίνα επιβλέψω, αλλ' η επί τον ταπεινόν και ησύχιον, και τρέμοντα τους λόγους μου;"
Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ' αυτά να είναι.
Αυτά ν' αποτελούν σκοπό και πόθο ασταμάτητο.
Γι' αυτά όλη σας η προσευχή προς το Θεό.
Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο· αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω απ’ αυτήν.
Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού.
Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.
Γι’ αυτό και λέει:
"και επί τίνα επιβλέψω, αλλ' η επί τον ταπεινόν και ησύχιον, και τρέμοντα τους λόγους μου;" (Ησ. 66, 2).
Άγωνίζου τον αγώνα τον καλό και ο Θεός θα σε ενισχύει.
Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας.
Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως.
Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του.
Προσέχετε και τα μικρά ακόμη παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπίζεστε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα, προσπέστε στο θεό που έχει τη δύναμη να σας ανορθώσει.
Η μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια.
Οι υπερβολικές λύπες και απελπισίες είναι βλαβερές και επικίνδυνες, και πολλές φορές παροξύνονται από το διάβολο για ν' ανακόψουν την πορεία του αγωνιστή.
Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα: πολλά είναι και κληρονομικά.
Όλα αυτά δεν κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.
Άγιος Νεκτάριος.

[toula]

"Ζῶ μέσα μου τὴν αἰωνιότητα, ἤ ὄχι;"
Ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ ποῦν, ὅταν μᾶς συναντοῦν – ἐμένα κι ἐσένα- ,
«Ναί, εἶναι ἀλήθεια· ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ γυναίκα, αὐτὸ τὸ παιδί, αὐτὸς ὁ ἄνδρας εἶναι ζωντανοὶ μὲ μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν ὑποπτευόμουνα, μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ φανταστῶ»;
Ὄχι μιὰ ζωὴ μὲ τὴν ἔννοια μόνο τοῦ ἐνθουσιασμοῦ, ἀλλὰ μὲ μιὰ ἔνταση θεϊκῆς ζωῆς μέσα μας.
Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενο γιὰ τὸν καθένα μας.
Πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ θέση νὰ γίνουμε φορεῖς αὐτῆς τῆς ζωῆς ὄχι μὲ λέξεις, ἀλλὰ κάπως διαφορετικά.
Μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ μᾶς κοιτάζουν καὶ νὰ λένε:
«Ναί, εἶναι ἀλήθεια, ἐπειδὴ μπορῶ νὰ δῶ ὅτι δὲν εἶναι πλέον ἄγαλμα, ἕνα κομμάτι ξύλο, ἕνα κομμάτι πέτρα.
Εἶναι ζωντανὸς, ζεῖ μέσα του τὴν αἰώνια ζωή.»
Καὶ αὐτὸ εἶναι πρόκληση γιὰ μᾶς.
Πρέπει νὰ μάθουμε ὅλοι νὰ θέτουμε ἐρωτήματα γιὰ τὸν ἑαυτό μας σ’ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, καὶ νὰ ρωτᾶμε: γνωρίζω ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε;
Ὄχι ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἀκοῦμε, ὄχι ἀπὸ βιβλία, ὄχι ἀπὸ ἄλλους, ἀλλὰ ἀπὸ μιὰ ἐσωτερικὴ ἐμπειρία.
Ζῶ μέσα μου τὴν αἰωνιότητα, ἤ ὄχι;
Ἐὰν ναί, τότε οἱ λόγοι μου θὰ εἶναι λόγοι ζωῆς καὶ δύναμης.
Ὅταν ὁ Χριστὸς μίλησε στοὺς μαθητές Του, καθὼς μᾶς λέει ὁ Θεῑος Ἅγιος Ἰωάννης, τὸ πλῆθος ἔφυγε, καὶ ὁ Χριστὸς εἶπε,
«Πρόκειται νὰ φύγετε κι ἐσεῖς;»
Καὶ ὁ Πέτρος, μιλώντας ἐξ ὀνόματος ὅλων, εἶπε,
«Ποῦ νὰ πᾶμε; Τὰ λόγια Σου εἶναι λόγια ζωῆς αἰωνίου.»
Δὲν ἦταν περιγραφὴ τῆς αἰώνιας ζωῆς, δὲν ἐπρόκειτο γιὰ μιὰ ὁμιλία ποὺ εἶχαν διαβάσει.
Ἀλλὰ κάθε λόγος Του ἦταν ζωή, καὶ φορέας ζωῆς· ὅταν μιλοῦσε, ξυπνοῦσε στὸν καθένα τους τὸν πόθο γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.
Ἔτσι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι οἱ λόγοι μας, ἡ παρουσία μας, ἡ μαρτυρία μας στὸν κόσμο.
Ἄς τὸ συλλογιστοῦμε, ἐπειδὴ εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ τὸν κόσμο ποὺ ζοῦμε.
Εἴμαστε πραγματικὰ ζωντανοί, ἤ ἁπλὰ ἕνα κομμάτι ἑνὸς κόσμου ποὺ ἔχει χάσει τὸ δρόμο του;
Ἀμήν.
π. Ἀντώνιος Bloom.

[toula]

Θέλεις να κοινωνάς σώμα και αίμα Χριστού; Κοινώνησε.
Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι κοινωνίας.
Να τι λέγει ένας από τους μοναχικούς κανόνες του Μεγάλου Αντωνίου:
«Ποτέ μη δυσκολέψης τον άλλον, ποτέ μην προσπαθήσης να επιμείνης στον λόγο σου».
Είπες κάτι και ο άλλος σου απαντά: Όχι, δεν είναι έτσι όπως το λες. Μην προσπαθήσης να αποδείξης ότι έχεις δίκαιο, αλλά βρες έναν ευγενή τρόπο να καταλάβη ότι είναι ο νικητής.
Διότι, εάν δεν νοιώση ότι αυτός είναι ο νικητής, θα δημιουργηθή μέσα του πικρία, αντίδρασις, φαρμάκι, εκδικητικότης, μειονεξία και τόσα άλλα.
Θα υποχωρήσης χωρίς να το δείξης, χωρίς να το καταλάβη, ώστε να νομίση ότι σε έπεισε.
Εσύ βεβαίως θα παραμείνης σταθερός στην αλήθεια.
Εάν δεν συμπεριφερώμεθα έτσι, θα μας κυβερνά το πονηρόν, όπως συνεχίζει ο κανόνας του Μεγάλου Αντωνίου.
Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης.
Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως.

[toula]

«Καλώς ήλθες, Θεέ μου. Καλώς ήλθες».
Η ιερά ώρα της θείας κοινωνίας ήτο ιδιαιτέρως ευλογημένη.
Παρ’ όλην την σωματικήν εξάντλησιν ήτοιμάζετο από ώρες πριν και ήτο ικανός να περιμένη και μίαν ώραν εις την καρέκλαν διά να πάρη Χριστόν…
Εις την εμφάνισιν του Ιερέως εις την θύραν του κελλίου του εσήκωνε τα αδύναμα χέρια του και εφώνει εξ όλης ψυχής.
«Καλώς ήλθες, Θεέ μου. Καλώς ήλθες».
Μετελάμβανεν μόνος με τόσον ιερόν πόθον και κατάνυξιν ωσάν να ήτο η πρώτη κοινωνία της ζωής του.
Με τα την θείαν μετάληψιν επεσφράγιζε την ευχαριστίαν του με τας λέξεις:
– Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ…
Ο πόθος και η ζέσις της καρδίας του ήτο όλας τας φοράς που μετελάμβανε πάντοτε ο αυτός. Ηλλοιούτο κυριολεκτικώς, οσάκις εκοινώνει.
Δύο όμως από όλας τας φοράς η αλλοίωσις του προσώπου ήτο τοιαύτη που δεν ετόλμας να τον ατενίσης.
Ήτο όλος φως ουρά νιον…
Μετά την θείαν κοινωνίαν έλεγε με υψωμένας τας χείρας.
Πάρε με. Θεέ μου! Πάρε με!
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, (Ο ουρανοδρόμος οδοιπόρος) 1884-1980», τόμος α’, των εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη.

[toula]

9 Μαϊου μνήμη Οσίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετριτου .
Οι μετά των άγιων του Θεού συναναστροφές του [του αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη] είναι από τα ωραιότερα κεφάλαια της μυστικής του ζωής. Όταν έκρινε ότι μπορούσε με το άνοιγμα της καρδιάς του να βοηθήση τον άλλο, τότε ευχαρίστως μιλούσε.
Μία τέτοια θαυμαστή αποκάλυψη είναι το παρακάτω απόσπασμα επιστολής του:
«Κήλην έπασχον από μικράς μου ηλικίας και εγώ, την οποίαν ησθάνθην κατά πρώτον εκ κόπου εν τη εκκλησία, όταν παρηκολούθουν τους ιερείς βοηθών αυτούς. Έπαθον την Μ. Εβδομάδα εις τας μακράς ακολουθίας των Παθών και του Επιταφίου, μόνος σχεδόν τα πάντα και αναγινώσκων και ψάλλων εις εκκλησίαν ερημικού συνοικισμού, είχε μοι επέλθει
κάπως ελαφρά και δεν εδήλωσα εις κανένα τίποτε.
Καίτοι δε κατ’ ολίγον ηύξανε, ετήρουν μυστικότητα μόνος οικονομών εαυτόν, ενταύθα εν Αγίω Όρει ησθάνθην την ανάγκην κηλεπιδέσμου, όστις όμως με εδυσκόλευσεν.
Εθεραπεύθην όλως ανεπαισθήτως και άνευ φαρμάκων ή εγχειρίσεως.
Ήτο η 26η του παρόντος μηνός Σεπτεμβρίου καθ’ ην εορτάζεται ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής και ετελείτο αγρυπνία.
Τον Άγιο ευλαβούμην παιδιόθεν.
Ότε ήλθε η ώρα της ψαλμωδίας κεκραγαρίων, εις το αργόν στιχηραρικόν μέλος, εις μοναχός πλησίον μου ιστάμενος μοι παραχώρησε την θέσιν του δεξιού ψάλτου, αν θέλω· εδέχθην μετά χαράς, όχι διά την θέσιν, αλλά θεωρών Θεού θέλημα και του άγιου να ψάλω εκείνην την ημέραν ο πάντων έσχατος.
Κατ’ εκείνην την στιγμήν, και την κήλην σκεπτόμενος, εισήλθον εις το στασίδιον σημειωθείς με τον τύπον του Σταυρού και επικαλεσθείς νοερώς τον Άγιον εις βοήθειαν ήρχισα ψάλων το Κύριε εκέκραξα.
Αυτοστιγμεί ησθάνθην την ύλην της κήλης εισερχομένην εις το μέρος όθεν εξήλθε και έκτοτε μένω υγιής ανενόχλητος.
Ιάθην λοιπόν θαυματουργικώς διά της επικλήσεως του Αγίου Θεολόγου, ούτινος την θαυματουργικήν χάριν και βοήθειαν ανομολογώ χαίρων εις δόξαν αυτού του Θεού ημών του θαυμαστού εν τοις αγίοις αυτού.
Την ίασιν έλαβον κατά το έτος 1897, ήτοι από 17 ήδη ολοκλήρων ετών».
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Μωυσή, «Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης, ο «Γέρων της Αναλήψεως», έκδοση Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

[toula]

Χριστός Ανέστη!!
Σαν σήμερα εκοιμήθη μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της Σιμωνοπετρας και του Ορθοδόξου μοναχισμού.
"Ἂς καταστήσωμεν τὸν ἑαυτὸν μας δῶρο διαλεγμένο, δῶρο ξεχωρισμένο, δῶρο ποὺ θὰ τὸ ἀφήσωμε μιὰ γιὰ πάντα στὰ χέρια Ἐκείνου καὶ δὲν θὰ θελήσωμε ποτὲ νὰ τὸ πάρωμε πίσω.
Ὅταν προσφερθοῦμε εἰς Αὐτὸν ὡς δῶρο, τότε μόνον θὰ μποροῦμε, πλησιάζοντες καὶ κυκλοῦντες καθ’ ἑκάστην τὸ θυσιαστήριόν του καὶ προσεδρεύοντες εἰς αὐτό, νὰ προσενέγκωμεν ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας, τὸν ἑαυτὸν μας — νοῦν, ψυχὴν καὶ καρδίαν— θυσίαν ζῶσαν καὶ εὐάρεστον.
Τὸ εἶναι μας μᾶς τὸ ἐχάρισε Ἐκεῖνος· τὸ ὀφείλομεν εἰς Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ παύση νὰ εἶναι τὸ κέντρο καὶ τὸ τέλος, ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας."
Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης
[“Κατηχήσεις καὶ Λόγοι (4): Θεία Λατρεία, Προσδοκία καὶ Ὅρασις Θεοῦ”, Ἐκδόσεις “Ὀρμύλια”]