Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

""Η μετάνοια ενός ανθρώπου είναι ένα γεγονός εξαιρετικά τραγικό, εξαιρετικά μεγάλο.""
Όλοι όμως, χωρίς εξαίρεση, σώθηκαν με τη μετάνοια.
Έτσι λοιπόν, όταν εμφανίζεται σε μάς το αίσθημα ότι είμαστε πραγματικά απότοκα τού σκότους του άδη, αυτό αποτελεί το επιθυμητό επακόλουθο τής πνευματικής επιστήμης.
Και όπως γνωρίζετε, στις προσευχές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής υπάρχει ένα συνεχές αίτημα να μάς ανοίξει ο Θεός τις πύλες τής μετάνοιας.
Αυτή είναι η βασιλική οδός πού οδηγεί από το σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου στη Βασιλεία του Θεού Πατρός, η οποία καταυγάζεται από τον Άδυτο “Ήλιο.
…Βαδίζουμε συνεχώς τον δρόμο της αυτομεμψίας, και αν μέσα μας βρεθεί χώρος, τότε ο Ίδιος ο Θεός κατέρχεται στο «υπόγειό» μας, στο σκοτεινό υπόγειο -δεν λέω «πάτωμα» αλλά «υπόγειο»- και μάς ανυψώνει προς τον Εαυτό Του.
Και όταν Αυτός κατέλθει στο «υπόγειό» μας, τότε, παραδόξως, η παρουσία Του μετατρέπει τα πάντα σε αίσθηση της μακαρίας Βασιλείας τού Πατρός.
Η μετάνοια ενός ανθρώπου είναι ένα γεγονός εξαιρετικά τραγικό, εξαιρετικά μεγάλο.
Η μετάνοια είναι ένα ανεκτίμητο δώρο προς την ανθρωπότητα.
Η μετάνοια είναι το Θείο θαύμα για την αποκατάστασή μας μετά την πτώση.
Η μετάνοια είναι έκχυση θείας εμπνεύσεως πάνω μας, με τη δύναμη της οποίας ανεβαίνουμε προς τον Θεό, τον Πατέρα μας, για να ζήσουμε αιώνια στο φως της αγάπης Του.
Με τη μετάνοια συντελείται η θέωσή μας. Αυτό είναι γεγονός με ασύλληπτο μεγαλείο.
Η δωρεά αυτή έγινε δυνατή με την προσευχή του Χριστού στη Γεσθημανή, με τον θάνατό Του στον Γολγοθά, και στην Ανάστασή Του (βλ. Λουκ. κδ’ 45-47)…
Η οδός προς την αγίαν θεωρίαν διέρχεται δια της μετανοίας. Η χάρη της μετάνοιας μας αποκαλύπτει την εικόνα του Υιού του Θεού.
Δεν υπάρχει τέλος στη μετάνοια, γιατί το τέλος της είναι η τέλεια ομοίωση προς τον Χριστό…
Η αγάπη του Χριστού είναι μακαριότητα, που δεν συγκρίνεται με τίποτε στον κόσμο, και συγχρόνως είναι πάθος, μεγαλύτερο από κάθε άλλο πάθος, μαρτύριο μέχρι θανάτου.
Να αγαπάς με την αγάπη του Χριστού σημαίνει να πίνεις το «ποτήριον» εκείνο, που και ο Ίδιος ο Άνθρωπος Χριστός παρακάλεσε τον Πατέρα να μην το πιει.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
[Εκφωνήθηκε στά ρωσικά, στίς 15 Όκτωβρίου 1990. [Β9-Β12 (Μ37)]

[toula]

Η απελπισία και η απογοήτευσι είναι το χειρότερο πράγμα.
Είναι παγίδα του σατανά, γιά να κάνη τον άνθρωπο να χάση την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρη σε απελπισία, σε αδράνεια και ακηδία. Ο άνθρωπος τότε αχρηστεύεται και λέει:
«Είμαι αμαρτωλός, άθλιος…
Είμαι τούτο…, είμαι κείνο...
Έπρεπε τότε…
Δεν έκανα τότε…
Τώρα τίποτε...
Πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος…».
Έτσι του δημιουργείται ένα αίσθημα κατωτερότητος, ένας άκαρπος αυτοεξευτελισμός. Αυτό είναι ψευτοταπείνωσι...
Όμως εμείς, να μην γυρίζουμε πίσω και να λέμε τί δεν κάναμε.
Σημασία έχει, τί θα κάνωμε τώρα, απ’ αυτή τη στιγμή και έπειτα!!
Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος:
«Τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος»
(Φιλιππ.Γ΄14΄)!!!!!!
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

«Όταν απελπιζώμεθα, είναι σαν να λέμε εις τον Θεόν:
“Δεν συμφωνώ…
Δεν τα κάνεις καλά…”»!!!
Μηνύματα εκ του ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ!!!

[toula]

Στη Θεία Ευχαριστία, το σώμα και το αίμα του Χριστού προσφέρονται ως «τροφή αθανασίας» και ως τρόπος για να «ενωθούμε» με τον Χριστό.
Η πίστη, η εσωτερική μας στάση, είναι το κλειδί για την κατανόηση της αξίας αυτής της Θείας δωρεάς.
Δεν είναι ορατό το αποτέλεσμα αμέσως, γιατί η μεταμόρφωση της ψυχής δεν υπακούει στους κανόνες του κόσμου που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας.
Ο Χριστός είπε: «Όστις τρώγει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου, έχει ζωή αιώνιον» (Ιωάννης 6:54).
Εντούτοις, η ζωή αυτή δεν φανερώνεται αμέσως με έναν εξωτερικό τρόπο, γιατί οι αληθινές μεταμορφώσεις της πίστης είναι βαθιές και αργές.
Η πίστη μας, είναι «μικρή» και αυτό αποτελεί το θεμέλιο του ζητήματος.
Αν και η πίστη μας είναι μικρή, εν τούτοις είναι επαρκής για να ενεργοποιήσει την αόρατη, αλλά δυναμική Χάρη του Θεού.
Ωστόσο, αυτή η πίστη πρέπει να ενισχυθεί και να εξελιχθεί μέσω της συνεχιζόμενης πορείας του πιστού, που αναπτύσσεται μέσα από τη συνεχή προσευχή, τη μετάνοια και τη μετοχή στα Ιερά Μυστήρια.
Η Θεία Κοινωνία, επομένως, είναι το μέσο για να φέρει τη Χάρη του Θεού στη ζωή μας, αλλά η «αισθητή» αλλαγή δεν είναι πάντα άμεση, διότι δεν είναι η συναισθηματική ή αισθητηριακή αντίδραση αυτή που προσδιορίζει την αλήθεια της μεταμορφώσεως.
Η αληθινή μεταμόρφωση συντελείται στον αθέατο κόσμο της ψυχής, εκεί όπου ο Χριστός σπείρει τον σπόρο του θελήματος Του για να μεγαλώσει.
Στην Ορθόδοξη θεολογία, η έννοια της Θείας Χάρης δεν συνδέεται με την αίσθηση, αλλά με την πίστη και τη συνεχή συνεργία μας μετά του Θεού.
Η αλλαγή είναι «μυστική», διότι είναι ουσιαστική και κρυμμένη από τα μάτια μας.
Η πραγματική αλλαγή είναι η σταδιακή «άνοιξη» της ψυχής μας, η οποία, με την πάροδο του χρόνου και με την καλλιέργεια της πίστης, φτάνει να αποκαλύψει τον καρπό της, που είναι η πνευματική ελευθερία και η ενότητα με τον Θεό.
Έτσι, η έλλειψη αισθητής «αντίδρασης» μετά την θεία Κοινωνία δεν αναιρεί τη δύναμη της Θείας Ευχαριστίας, αλλά τονίζει τη βαθύτερη θεολογική πραγματικότητα: ότι η πίστη μας δεν είναι μόνο μια «αισθητηριακή» εμπειρία, αλλά μια μυστική και εσωτερική πορεία, που απαιτεί υπομονή και προσευχή.
Μέσω αυτής της «μυστικής» αλλαγής, η ψυχή μας ανακαινίζεται και φτάνει σταδιακά στη σωτηρία.
Το μήνυμα της Θείας Ευχαριστίας είναι ότι η πίστη μας και η αφοσίωσή μας στο Χριστό δεν είναι κάτι στιγμιαίο, αλλά μία πορεία, στην οποία ο Θεός ενεργεί συνεχώς και αδιάλειπτα, ακόμη και αν εμείς δεν καταλαβαίνουμε πάντα ή δεν αισθανόμαστε άμεσα την αλλαγή.
Όπως η ρίζα που σιγά σιγά τρέφει το δέντρο, έτσι και η Θεία Χάρη μας «μεταμορφώνει» αργά και μυστικά, οδηγώντας μας από τη μικρή πίστη στην πιο συνειδητή και βαθιά ένωση με το Χριστό.
Η αληθινή επαφή με το Θεό δεν είναι θέμα συναισθημάτων ή στιγμιαίων εντυπώσεων.
Είναι ένας δρόμος, μια καθημερινή πρόσκληση για τη διαρκή μεταμόρφωση του εσωτερικού μας κόσμου, την οποία αναγνωρίζουμε μόνο όταν, με τον καιρό, η καρδιά μας γίνεται πλήρης από την παρουσία Του.

[toula]

Η αλήθεια, όταν χρησιμοποιείται χωρίς διάκριση, μπορεί να κάνει έγκλημα.
Μερικοί ενεργούν στο όνομα της αληθείας και εγκληματούν.
Όταν κανείς έχει ειλικρίνεια χωρίς διάκριση,
μπορεί να κάνει διπλό κακό·
πρώτα στον εαυτόν του και ύστερα στους άλλους,
γιατί αυτή η ειλικρίνεια δεν έχει σπλάχνα.
Όποιος θέλει να είναι πράγματι ειλικρινής,
ας ξεκινήσει να είναι ειλικρινής πρώτα με τον εαυτόν του,
γιατί από εκεί ξεκινάει η πνευματική ειλικρίνεια.
-Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Η Νοερά προσευχή:
Εἶναι ἐμπειρία τῆς αἰωνίου ζωῆς! Εἶναι ἐμπειρία, από την παροῦσα ἤδη ζωή, τῆς πανευφρόσυνης ἐνέργειας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν καρδιά τοῦ «ἀδιαλείπτως» προσευχομένου πιστοῦ, ἐντός τοῦ ὁποίου ή καρδιά μέ ἀνεκλάλητους στεναγμούς ψάλλει καί βοᾶ «άββᾶ ὁ Πατήρ», “εἶσαι ὁ Πατέρας μου, ἐλέησόν με”, δηλαδή τήν Εὐχή, «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ, ελέησόν με», καί τήν ὁποία βιώνει ολόκληρη ή ὕπαρξίς του, ὡς ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Εἶναι ἀκόμη ή νοερά ενέργεια ἐντός τῆς κεκαθαρμένης ἐκ τῶν ψεκτῶν παθῶν καρδίας, ἡ ὁποία, ὡς πηγή ἀεννάως βρύουσα τό ὕδωρ τό ζῶν, πλημμυρίζει τήν ψυχή τοῦ προσευχομένου ἀπό θεϊκές ἐλλάμψεις, δωρεές καί ἀποκαλύψεις «ἀρρήτων ρημάτων».
Εἶναι ἐπίσης ὁ ἐν θεωρίᾳ καί διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀκατάληπτος νοερός καί ἀπλανής άσπα-σμός, ἅμα καί προσκύνησις τῶν σεπτῶν καί ἀχράντων ποδῶν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐντός τοῦ ναοῦ τῆς καρδιᾶς τοῦ προσευχομένου χριστιανοῦ, τοῦ ὁποίου ή ψυχή, παλλομένη καί πυρπολουμένη από θεϊκό ἔρωτα, Τόν ἐπικαλεῖται ἀδιαλείπτως βοῶσα «᾿Ιησοῦ μου! Γλυκειά μου ἀγάπη, ἐλέησόν με».
Καί ἄλλοτε πάλι, εἶναι τό ύπερβατικό βίωμα τοῦ πνευματικοῦ βυθίσματος στό φωτοπέλαγος τοῦ ἀκτίστου Τριαδικοῦ Φωτός, πού πληροῖ-γεμίζει ολόκληρη τήν ὕπαρξι τοῦ “εὐχομένου” ἀπό ἀγγελική αγνότητα καί θεία Γνῶσι τῶν ἀπορρήτων τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!!!
Η φωτοπλημμύρα αὐτή τοῦ ἀκτίστου Φωτός “πνίγει” τήν ἐν πνευματική θεωρίᾳ εύρισκομένη ψυχή από οὐράνια μακαριότητα. Καί τότε ὄντως δύναται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι νά ΘΕΟΛΟΓΗ. «᾿ Ελθών δέ εἰς ἑαυτόν» ὁ προσευχόμενος βιώνει, μέ πολλή ψυχοσωματική ευκολία καί ἐν Χριστῷ, τήν ἀπλανῆ συμπόρευσί του μετά τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ στόν διεξαγόμενον ἀγῶνα γιά τήν πλήρη κάθαρσι νοός καί καρδιᾶς καί τήν λῆψι τοῦ θείου φωτισμοῦ, διά τῶν ὁποίων ὁδηγεῖται κατά Χάριν στόν θεϊκό Σαββατισμό, στήν ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΗΣΥΧΙΑ καί δι’ αὐτῆς στήν τελείωσι-θέωσι!!!
Από το βιβλίο: “Η «ΕΥΧΗ» ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ” +π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου