«Προσκυνήσεως ἡμέρα τοῦ τιμίου Σταυροῦ δεῦτε πρὸς τοῦτον πάντες…»
Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, γνωστή και ως Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, και η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την προσκύνηση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Μας προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό, το Σύμβολο της πανανθρώπινης σωτηρίας, το εχέγγυο (εγγύηση) της Αναστάσεως, το όπλο του χριστιανού, την ελπίδα του κάθε πιστού, το ιερότερο σύμβολό της με τον οποίο κατάργησε την εξουσία του Άδου και λύτρωσε τον άνθρωπο από τη δουλεία του διαβόλου. Σκοπός της προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού είναι να αντλήσουμε δύναμη, ενίσχυση και υπομονή, για να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα για το υπόλοιπο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και να αξιωθούμε τα προσκυνήσουμε την τριήμερο Ανάσταση του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.
Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, ο Χριστός απευθύνεται προς τους ανθρώπους και ορίζει τις προϋποθέσεις με τις οποίες μπορεί να γίνει κάποιος Χριστιανός. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν…[1]». Δεν πιέζει κανένα, σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, η οποία είναι το διακριτικό γνώρισμα του ανθρώπου και η αληθινή αξία που έχει να επιδείξει ο άνθρωπος, και καλεί χωρίς εξαναγκασμό, να υποταχθούμε στο άγιο θέλημά του. Όποιος επιθυμεί να ακολουθήσει τον Κύριο και να γίνει μαθητής του, θα πρέπει να απαρνηθεί τον αμαρτωλό εαυτό του, να σηκώσει το σταυρό του και έπειτα να Τον ακολουθήσει. Θα πρέπει να αποκόψει κάθε σχέση και επικοινωνία με τον παλαιό άνθρωπο που φέρει εντός του, να νεκρώσει τα πάθη του και να αποφασίσει να υπομείνει για τον Ιησού θλίψεις, δοκιμασίες ακόμη και θάνατο, όπως οι τόσοι Άγιοί μας που κοσμούν τα τέμπλα και τους τοίχους των Ιερών μας Ναών. Ο Κύριος θέλει να μας δείξει ότι ο δρόμος της αυτοθυσίας, ο δρόμος της αγάπης, ο δρόμος μακριά από τον προσωπικό μας εγωισμό, είναι μεν δύσκολος, αλλά οδηγεί στη σωτηρία και την όντως ζωή.
Δύο είδη σταυρών, λοιπόν, προβάλλονται σήμερα ενώπιόν μας. Ο ένας είναι ο σταυρός που προσκυνούμε, στον οποίο σταυρώθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Ο άλλος είναι ο σταυρός που πρέπει να σηκώσει ο κάθε άνθρωπος.
Από σύμβολο θανάτου, στον οποίο σταυρώνονταν οι κακούργοι και οι ληστές, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη στους λαούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταβάλλεται σε σύμβολο νίκης, δείχνοντας την πλουσιοπάροχη αγάπη του Χριστού προς τον άνθρωπο.
Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Κύριος, σε όλους εκείνους που επιθυμούν τη σωτηρία τους, τους προσφέρει το σταυρό, το πιο πικρό φάρμακο για τη θεραπεία τους. Δεν τους οδηγεί όμως στο σταυρό πριν από Αυτόν. Τους καλεί να τον ακολουθήσουν, αφού πρώτα εκείνος έδωσε το παράδειγμα και κουβάλησε το σταυρό[2].
Τι είναι, όμως, ο Τίμιος Σταυρός για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς;
Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας, το λύτρον της σωτηρίας της ψυχής μας, η εγγύηση της αιώνιας ζωής. Όμως, εκτός από σύμβολο θυσίας, θριάμβου και νίκης, είναι και σύμβολο πόνου και οδύνης για κάθε άνθρωπο. Η ζωή μας είναι συνυφασμένη με το πάθος και το Σταυρό. Ο Σταυρός του Χριστού είναι θυσιαστήριο. Πάνω σε αυτό θυσιάστηκε ο αμνός του Θεού. Είναι το όργανο με το οποίο νικήθηκε ο διάβολος, καταργήθηκε η αμαρτία και υπογράφηκε η πνευματική ελευθερία του ανθρώπου.
Ο Σταυρός είναι η ισχύς και η δόξα όλων των απ᾽ αιώνος Αγίων. Ο Σταυρός είναι ιατήρας των παθών, εξολοθρευτής των δαιμόνων. Θανάσιμος είναι ο σταυρός για εκείνους, που τον σταυρό τους δεν τον μεταμόρφωσαν σε Σταυρό του Χριστού, που από τον σταυρό τους γογγύζουν κατά της Πρόνοιας του Θεού. Σταυρός είναι για εκείνους που τον μέμφονται και τον βλασφημούν και παραδίδονται στην απελπισία και την απόγνωση[3].
Ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος μας δίδει τη δική του απάντηση στο ερώτημα αυτό λέγοντάς μας ότι ο Τίμιος Σταυρός «Είναι όλες οι δοκιμασίες, τα εμπόδια και οι θλίψεις – που το μεγάλο βάρος τους ακουμπά στους ώμους μας εσωτερικὰ και εξωτερικά – καθώς βαδίζουμε το δρόμο της συνειδητής εκπλήρωσης των εντολών του Κυρίου. Ένας τέτοιος σταυρὸς είναι σε τέτοιο βαθμὸ αυτονόητος για τον Χριστιανό, ώστε όπου υπάρχει και Χριστιανός, υπάρχει κι ένας σταυρός, και όπου δεν υπάρχει σταυρός, εκεί δεν υπάρχει και Χριστιανός»[4].
Οι πιστοί πιστεύουν πως, κάνοντας το σημείο του σταυρού, σε όλες τους τις πράξεις και όλους τους δρόμους της ζωής τους, σε κάθε επαφή τους με την φύση και τους ανθρώπους, έχουν συναντιλήπτορα το Άγιο Πνεύμα. Υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στο σταυρό και το Άγιο Πνεύμα, γιατί ο σταυρός είναι η ανθρώπινη προσπάθεια καθαρμού, ενώ το Άγιο Πνεύμα είναι η εξαγιάζουσα θεία δύναμη. Και τα δύο χρειάζεται να συμπορεύονται[5].
Ο Άγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εγκωμιάζοντας τον Τίμιο Σταυρό, ο οποίος προτίθεται για προσκύνηση των ευσεβών Χριστιανών, τον ονομάζει «βασιλική κλίνη»[6]. Κλίνη, πάνω στην οποία αναπαύθηκε ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, κατά τη φρικτή θυσία του Γολγοθά.
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Να γνωρίζουμε ότι πίσω από τον Τίμιο Σταυρό κρύβεται η Ανάσταση του Χριστού και πίσω από το δικό μας σταυρό κρύβεται η δική μας ανάσταση, γι΄ αυτό η σημερινή ημέρα είναι κάλεσμα στη γιορτή του Σταυρού και του σταυρώματος των δικών μας παθών. Έτσι, με την προσκύνησή μας στον Τίμιο Σταυρό, ας θυμηθούμε πως ο πρώτος Εσταυρωμένος πρόσφερε θυσία τη ζωή του για τη σωτηρία του κόσμου. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού. Είναι ο ωραιότερος αγώνας, που μας χαρίζει τη σωτηρία της ψυχής και την αιώνια δόξα της Βασιλείας των ουρανών[7].
Όλη μας η ζωή έχει ανάγκη από την ενίσχυση και την ευλογία του Τιμίου Ξύλου. Ο κάθε ένας χρειάζεται μια βακτηρία, ένα στήριγμα που θα τον στερεώνει και θα τον συγκρατεί. Αυτό το στήριγμα δεν είναι άλλο από το Σταυρό του Κυρίου μας.
Ένας Βυζαντινός ρήτορας του 10ου αιώνα, ο Νικήτας ο Παφλαγών[8], μας προτρέπει να μην παύσουμε να υψώνουμε και να προσκυνούμε καθημερινά τον Σταυρό, μέχρις ότου κατορθώσουμε να περάσουμε τα πονηρά χρόνια της ζωής αυτής και τις δυσκολίες της. Διότι, όπως δεν είναι δυνατόν χωρίς το ηλιακό αυτό φως να επιζήσουμε, έτσι και η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι δυνατόν να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού χωρίς τις νοερές ακτίνες του Σταυρού του Χριστού[9].
Ας έχουμε ως όπλο και στήριγμα στη ζωή μας τη δύναμη του Σταυρού, για να ξεπερνούμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια, τις θλίψεις και τις δοκιμασίες που μας ταλαιπωρούν, ζητώντας το έλεος του Θεού. Ας σηκώσουμε κι εμείς το δικό μας σταυρό και ας ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό.
Καλό υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής!
Ραφαηλ Χ. Μισιαούλη
[1] Μάρκου 8,34.
[2] Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Λόγος εις την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως), Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Επιμέλεια – Μετάφραση – Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης.
[3]Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Ο Σταυρός του Χριστού και ο σταυρός του κάθε ανθρώπου.
[4] Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου από το βιβλίο: «Ψωμί για το ταξίδι –Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Εκδόσεις Αρμός, σ. 95-96.
[5] Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Στανιλοάε, «Στο φως του Σταυρού και της Αναστάσεως», εκδόσεις Ι. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – Κύμη, σ. 27-35.
[6] Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Λόγος εις την προσκύνησιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού εν τω καιρώ τω μεσονηστίμω, PG 98,240D.
[7] Τιμοθέου Παπουτσάκη, Αρχιεπισκόπου Κρήτης, Ομιλίες στα Κυριακά Ευαγγέλια, Αθήναι 1956, σελ. 143.
[8] Ο Νικήτας Παφλαγών ή Νικήτας Δαυίδ υπήρξε Βυζαντινός συγγραφέας του 10ου αιώνα. Η καταγωγή του δεν είναι ακριβώς γνωστή. Ήκμασε κατά τις βασιλείες Λέοντος του Σοφού και Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου. Ανέπτυξε πλούσια συγγραφική δραστηριότητα. Υπήρξε ο συγγραφέας περίπου 50 εγκωμίων αγίων, μιας πραγματείας για το τέλος του κόσμου και μιας ερμηνείας των ψαλμών, καθώς και αρκετών ομιλιών. Στα θεολογικά έργα του τονίζει την αντίθεση ανάμεσα στην παντοδυναμία του Θεού και την ταπεινότητα των ανθρώπων.
[9] Nικήτα Παφλαγόνος του και Δαβίδ, Λόγος Β΄ Εις ύψωσιν του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, PG 105, 29D.
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ
Σταυρός καί Ἐκκλησία
Ὁ Τίμιος Σταυρός εἶναι τό ἀξιώτερο σημεῖο καί σύμβολο τῆς πίστεώς μας. Ὅλα τά ἄξια μυστήρια τελειώνονται μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ἀγ. Πνεύματος καί τήν σφραγίδα τοῦ Σταυροῦ.
Ὅλες οἱ ἱερατικές εὐλογίες εἶναι σταυρικές. Οἱ Ἱ. Ναοί, τά ἱερά σκεύη καί τά ἄμφια ἁγιάζονται μέ τόν Τίμιο Σταυρό. Δέν νοεῖται λειτουργικήπράξη ἤ σύναξη τῶν πιστῶν χωρίς τήν σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Ὁ Σταυρός εἶναι καί ὁ πιστότερος σύντροφος κάθε ὀρθοδόξου, ἀπό τή στιγμή πού θά γεννηθοῦμε μέχρι τό θάνατό μας. Καί ὁ τάφος τοῦ Χριστιανοῦ μέ τό σταυρό εὐλογεῖται.
Γι’ αὐτό δέν νοεῖται χωρίς τό σταυρό Ἐκκλησία τοῦ σταυρωθέντος Χριστοῦ. Γι’ αὐτό οἱ αἱρετικοί εἴτε δέν ἐκδηλώνουν τήν ὀφειλόμεν στόν Τίμιο σταυρό εὐλάβεια, ὅπως οἱ Προτεστάντες, εἴτε τόν ἀρνοῦνται τελείως καί τόν ὑβρίζουν ὅπως οἱ Ἰεχωβᾶδες.
Γράφει τό γεροντικό: ” Ὁ Ἰωάννης, ἄνθρωπος ἅγιος καί μέ ἐξουσία κατά πνευμάτων ἀκαθάρτων, ρώτησε δαίμονες καί τούς εἶπε: Ποιά πράγματα φοβᾶστε ἀπό τούς Χριστιανούς; καί αὐτοί ἀπάντησαν. Ἔχετε τρία μεγάλα πράγματα· ἐκεῖνο πού φορᾶτε στό λαιμό σας, ἐκεῖνο πού λούζεστε στήν Ἐκκλησία κι ἐκεῖνο πού τρῶτε στή Θ. Λειτουργία. Ἄν φυλάξατε καλά ἐκεῖνο πού μεταλαμβάνετε, κανένας ἀπό ἐμᾶς δέν θά μποροῦσε νά βλάψει χριστιανό “.
Ἡ Χάρη καί ἡ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ὀφείλεται ὄχι στό σχῆμα του, ὅτι δηλαδή εἶναι σταυρός, ἀλλά στό ὅτι εἶναι ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ, τό ὄργανο διά τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός ἔσωσε τόν κόσμο. Εἶναι τό θυσιαστήριο στό ὁποῖο προσέφερε τόν ἑαυτό του θυσία γιά ὅλο τόν κόσμο, ὡς θύτης καί ὡς θῦμα. Ὅλη ἡ πτωχεία, ἡ κένωσις, ἡ ἐξουθένωσις, ἡ ταλαιπωρία, ἡ ὀδύνη, ὁ θάνατος, πού ἔλαβε γιά μᾶς κορυφώνονται στό Σταυρό. Στόν Σταυρό ἔζησε τόν βαθύτερο πόνο, και τόν μεγαλύτερο ἐξευτελισμό γιά μᾶς. Ἔγινε ὑπέρ ἡμῶν κατάρα γιά να ἐλευθερώσει ἐμᾶς ἀπό τήν κατάρα τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ νόμου. Ὅλο τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, ὅλη ἡ φιλανθρωπία του συνοψίζονται στό Σταυρό του. Καί ὅταν ὁ Πέτρος συμβούλευσε τόν Χριστό νά ἀποφύγει τόν σταυρικό θάνατο, ὁ Κύριος τόν ἐπετίμησε αὐστηρά: “Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ, ὅτι οὐ φρονεῖς τά τοῦ Θεοῦ ἀλλά τά τῶν ἀνθρώπων”.
Προτυπώσεις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, ὡς ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐνεργοῦσε προτυπωτικά καί πρίν τή Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. Στούς πρό Χριστοῦ δίκαιους ἀνθρώπους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀποκαλύπτονταν τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀναφερόμενος σ’ αὐτό τό θέμα, λέγει γιά τόν Ἀβραάμ: “Ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καί ἐκ τῆς συγγενείας σου, καί δεῦρο εἰς γῆν ἥν ἄν σοι δείξω”(Γεν. 12,1). Τό γοῦν μυστήριον τοῦ Σταυροῦ ἐν ἑαυτῇ φέρει αὕτη ἡ φωνή· τοῦτο γάρ ἐστιν ἄντικρυς ὁ Παῦλος ὁ καυχώμενος έν τῷ Σταυρῷ λέγει ὅτι· “ἐμοί ὁ κόσμος ἐσταύρωται” (Γαλ. 6,14). Κατά γάρ τόν φυγόντα τήν πατρίδα ἤ τόν κόσμον ἀμεταστρεπτί, ἡ κατά σάρκα πατρίς καί ὁ κόσμος ἐνεκρώθη καί κατήργηται· καί τοῦτο ἐστιν ὁ Σταυρός… ὁ δέ Ἰσαάκ αὐτός ἦν τοῦ ἐν αὐτῷ προσηλωθέντος τύπος, ὑπήκοος ὡς καί ὁ Χριστός μέχρι θανάτου τῷ πατρί γενόμενος…”.
Ἐξάλλου, ὅπως εἶναι γνωστό, κατά τή θαυμαστή διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θάλασσας ὁ Μωϋσῆς ἐγχάραξε πάνω στά ὕδατα τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ὅπως ἐπίσης καί τό χάλκινο φίδι πάνω στό ξύλο-τύπος τοῦ ἐπί σταυροῦ ὑψωθέντος Χριστοῦ- ἔφερνε τή θεραπεία στούς δηλητηριασμένους καί μέ πίστη ἀτενίζοντάς το Ἑβραίους.
Ἀλλά βέβαια ὁ Θεός εὐδόκησε νά φανερώσει τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ κατά τόν πλέον ἐμφανῆ τρόπον, ἀφοῦ ὁ ἴδιος δέχθηκε νά ἀνυψωθεῖ πάνω στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ, γιά νά ἀπαοκαλύψει ἔτσι τό βαθύτατο νόημα τοῦ Σταυροῦ
Τό σταυρικό πολίτευμα τῶν Χριστιανῶν
Ὁ Κύριος διδάσκει τούς μαθητές Του νά πορεύωνται σταυρικά, νά ἔχουν στή ζωή τους σταυρώσιμη διάθεση καί ἀναστάσιμο ἦθος.
Ἀλλά τί σημαίνει νά ἀκολουθῶ τόν Ἰησοῦ βαστάζοντας τό σταυρό μου, δηλαδή νά ζῶ σταυρικά.
α. Σταυρώνω τόν παλαιό ἄνθρωπο (τά πάθη μου). Ἀπαρνοῦμαι τόν παλαιό ἄνθρωπο καί ἀγωνίζομαι νά ξεριζώσω ἀπό μέσα μου τά ἁμαρτωλά καί ἐγωϊστικά πάθη, τόν ἐγωκεντρισμό, τή φιλαυτία. Μορφές τῆς φιλαυτίας εἶναι: ἡ ὀλιγοπιστία, ἡ ἀπιστία, ἡ ἀδιαφορία γιά τόν συνάνθρωπο καί τό χειρότερο ἡ ἐκμετάλλευσή του ἡ φιληδονία καί ἡ σαρκολατρεία· ἡ ἀπληστία καί ἡ φιλαργυρία· ἡ μνησικακία καί ἡ συκοφαντία καί κάθε ἐνέργεια, μέ τήν ὁποία πληγώνουμε καί στενοχωροῦμε τούς συνανθρώπους μας ἡ φιλοδοξία καί ματαιοδοξία.
β. Ὑπομένω τίς ἀκούσιες δοκιμασίες τῆς ζωῆς καρτερικά καί εὐχαριστιακά.
Οἱ ὀδυνηρές καί ἀνίατες ἀσθένειες, ὁ θάνατος προσφιλῶν μας προσώπων, ἡ ἀδικία, ἡ ἀχαριστία καί ἡ περιφρόνηση, ἡ πτωχεία καί ἄλλες δοκιμασίες ἀποτελοῦν εὐκαιρίες πού, ἄν τίς χρησιμοποιήσουμε σωστά, μᾶς συσταυρώνουν καί συνεγείρουν μέ τόν Χριστό.
Ἄν ἀγανακτήσουμε καί περάσουμε τά ὅρια ζημιωνόμαστε πνευματικά. Ἄν τίς δεχθοῦμε παθητικά, γιατί δέν μποροῦμε νά κάνουμε διαφορετικά, πάλι δέν ὠφελούμεθα. Ἄν ὅμως τίς δεχθοῦμε ὡς ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ καί ὡς εὐκαιρίες γιά τήν πνευματική μας τελείωση μᾶς ἀνεβάζει στό ὕψος τῶν ἁγίων μαρτύρων.
Ἕνας γέροντας εἶπε χαρακτηριστικά τό ἑξῆς: “Ἕνα δόξα σοι ὁ Θεός, τήν ὥρα πού πονᾶμε ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπό χίλια Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ” ὅταν δέν πονᾶμε.
γ. Ἀναλαμβάνω ἑκούσιους πόνους, στερήσεις, ἀγῶνες γιά τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό:
-Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ἐδίδαξε ὅτι στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός τοῦ Εὐαγγελίου.
-Μέ τή νηστεία, τήν ἀγρυπνία, τήν εὐλογημένη ὀρθόδοξη ἄσκηση πολιτεύεται ὁ Χριστιανός. Γιά νά ζῆ ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, γιά νά μή χρησιμοποιῆ τόν κόσμο καταναλωτικά, ἀλλά εὐχαριστιακά.
Σταυρός καί Ἀνάσταση
Στήν Ἐκκλησία μας, ὅπου ἀσκούμεθα σταυρικά, λαμβάνουμε τήν πεῖρα τῆς Ἀναστάσεως. Ὅλα στήν Ἐκκλησία μας εἶναι ἀναστάστιμα γιατί εἶναι σταυρικά. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως. Χωρίς σταυρό δέν ὑπάρχει Ἀνάστασις, ἀλλά οὔτε καί σταυρός ὑπάρχει πού νάμήν ἀκολουθεῖται ἀπό Ἀνάσταση.
Ζοῦμε σ’ ἕναν κόσμο, στόν ὁποῖο κυριαρχεῖ τό ἀντισταυρικό πνεῦμα. Ἕναν κόσμο πού φίλαυτα ἔχει ὡς ἰδανικά του τήν εὐημερία, τήν καλοζωΐα, τήν ἄνεση, πού τοποθετεῖ τήν ἐλευθερία ὄχι στή θυσία καί τήν ἀγάπη, ἀλλά στόν ἐγωϊσμό.
Ὁ σταυρός μᾶς τρομάζει. Καί αὐτό εἶναι φυσικό. Γιατί μᾶς διέλυσε ἡ ἄνεση.
Αὐτός ὁ κόσμος πού ἀπορρίπτει σήμερα τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἀντιμετωπίση ὀδυνηρόταταες καί μάλιστα φοβερές μάστιγες πού εἶναι καί συνέπειες τῆς ἀντισταυρικῆς του πορείας :Τό AIDS, τά ναρκωτικά , τήν φοβερή οἰκολογική καταστροφή, τήν ἀπελπισία. Καί ἡ λύση δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ πού τήν τοποθετεῖ, δηλαδή στό νά ληφθοῦν ὡρισμένα προφυλακτικά μέτρα. Χρήσιμα εἶναι αὐτά, ἀλλά ἀνεπαρκῆ. Ἡ βαθύτερη λύση εἶναι μία: ἡ μετάνοια. Αὐτή πού ἔσωσε τή Νινευΐ τή μεγάλη πόλη ἀπό τήν καταστροφή. Εἶναι ἡ ἐπιλογή τοῦ σταυρικοῦ τρόπου ζωῆς ὡς τοῦ μόνου ἀληθινοῦ τρόπου ζωῆς.
Ὁ διάβολος προσπαθεῖ νά μᾶς φοβίσει ὅτι ἄν διαλέξουμε τή σταυρική ζώη δέν θά προοδεύσουμε, δέν θά ἐπικρατήσουμε (παροιμία: μέ τόν σταυρό στό χέρι), θά γίνουμε θύματα τῶν ἄλλων.
Ἔτσι ἀπό ὀλιγοπιστία παραγνωρίζουμε τήν Χάρη, τή δύναμη καί τήν προσπάθεια τοῦ Θεοῦ.
Ἔχουμε ἀκόμη νά ἀντιμετωπίσουμε πειρασμούς ἀπό ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός μας πού μᾶς ἐπαναλαμβάνουν ὅ,τι οἱ σταυρωταί τοῦ Χριστοῦ στόν Ἐσταυρωμένο Κύριο: “Ἐάν εἶσαι γυιός τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπό τόνΣταυρό “.
Οἱ Ἑβραῖοι ἤθελαν τόν Ἰησοῦ Χριστό Μεσσία, ἀλλά χωρίς σταυρό. Καί σήμερα οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά φτιάξουν ἕναν ἐπίγειο πράδεισο χωρίς σταυρό
Ἄς ζητήσουμε ἀπό τή Χάρη τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Κυρίου νά μήν ἀρνηθοῦμε τό σταυρό Του, τό σταυρό μας, τήν ἀγάπη, τή θυσία, τήν ταπείνωση, τήν ὑπομονή, τήν ἄσκηση. Ἰδιαίτερα τίς στιγμές πού ὁ ἐγωϊσμός τείνει νά μᾶς κυριαρχήσει ἄς ἀτενίζουμε τόν σταυρωμένο, ὅπως οἱ δηλητηριασμένοι στήν ἔρημο Ἰσραηλιτες τό χάλκινο φίδι.
Καί ἐάν ἀπό ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί ἀμέλεια πέφτουμε καί ἐνεργοῦμε ἀντισταυρικά, ἄς μετανοοῦμε καί διά τῆς μετανοίας ἄς ἐπανερχόμαστε στήν σταυρική ζωή: Ἄς ζητοῦμε γι’ αὐτό καί τήν βοήθεια τῆς Παναγίας μας.
Ὁ χορός τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι χορός ἐσταυρωμένων καί ἀναστημένων, συνεσταυρωμένων καί συναναστημένων μέ τόν Χριστό. Αὐτός ὁ χορός εἶναι τό αἰώνιο Πάσχα.
Πῶς καί γιατί πρέπει νά γίνεται τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός στήν 5η Διδαχή του μᾶς λέγει πῶς καί γιατί πρέπει νά γίνεται τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
“Ἀκούσατε, Χριστιανοί μου. Τό ἅγιο Εὐαγγέλιο μᾶς λέγει: Ἡ Ἁγία Τριάς δοξάζεται στόν οὐρανό ἀπό τούς Ἁγίους Ἀγγέλους πιό πολύ καί πιό καλά ἀπό ὅ,τι ἐδῶ στή γῆ ἀπό ἐμᾶς. Τί πρέπει λοιπόν νά κάμης; Σμίγεις τά τρία δάκτυλα τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ σου, καί μή μπορώντας νά ἀναβῆς στόν οὐρανό νά ἑνωθῆς μέ τούς Ἀγγέλους νά προσκυνήσης καί νά δοξολογήσης τήν Ἁγία Τριάδα, βάνεις τό χέρι σου στό κεφάλι σου, πού εἶναι ἐπάνω καί στρογγυλό καί συμβολίζει τόν οὐρανό, καί λέγεις: καθώς σεῖς οἱ Ἄγγελοι δοξάζετετ τήν Ἁγία Τριάδα, ἔτσι καί ἐγώ ὁ ἀνάξιος δοῦλος της τήν Ἁγία Τριάδα προσκυνῶ. Καί καθώς αὐτά τά τρία δάκτυλα εἶναι τρία καί ξεχωριστά καί ἑνωμένα, ἔτσι καί ὁ Θεός, εἶναι καί τρία πρόσωπα καί ἕνας Θεός. Κατεβάζεις μετά τό χέρι στήν κοιλιά σου καί λέγεις: Σέ προσκυνῶ καί Σέ λατρεύω, Κύριέ μου, ὅτι κατεδέχθης καί ἐσαρκώθης στήν κοιλία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου γιά τήν σωτηρία μας· Τό βάνεις στόν δεξιό σου ὦμο καί λέγεις: Σέ παρακαλῶ, Χριστέ μου, νά μέ συγχωρήσης καί νά μέ βάλης στά δεξιά Σου μέ τούς δικαίους. Βάνοντάς το δέ στόν ἀριστερό ὦμο σου λέγεις: Σέ παρακαλῶ, Κύριε, μή μέ βάλης μέ τούς ἁμαρτωλούς ἀριστερά. Ἔπειτα κύπτοντας κάτω στή γῆ λέγεις: Σέ δοξάζω, Θεέ μου, Σέ προσκυνῶ καί Σέ λατρεύω, γιατί ὅπως μπῆκες Σύ στόν τάφο γιά μᾶς, ἔτσι θά μπῶ καί ἐγώ. Ἔπειτα σηκώνεσαι ἐντελῶς ὄρθιος, φανερώνοντας ἔτσι τήν Ἀνάσταση, καί λέγεις: Σέ δοξάζω, Κύριε καί Σωτήρα μου, Σέ προσκυνῶ καί Σέ λατρεύω. Γιατί ἀνεστήθης ἀπό τούς νεκρούς γιά νά μᾶς χαρίσεις τήν αἰώνια ζωή. Αὐτό σημαίνει ὁ Πανάγιος Σταυρός”.
Επισκόπου Φαναρίου κ. Αγαθαγγέλου
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Πρωτ. Κωνσταντίνου Καραϊσαρίδη, Ἐμπειρίες λειτουργικῆς ζωῆς, Ἀθήνα 1999, ἐκδ. Ἀκρίτας, σελ. 76-77.
2 Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ, Διδαχή 5η, σελ. 274-275, ἔκδ.. Ἰ.Μενούνου, Τῆνος, Ἀθήνα χ.χ.
Σταυρός καί Ἐκκλησία
Ὁ Τίμιος Σταυρός εἶναι τό ἀξιώτερο σημεῖο καί σύμβολο τῆς πίστεώς μας. Ὅλα τά ἄξια μυστήρια τελειώνονται μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ἀγ. Πνεύματος καί τήν σφραγίδα τοῦ Σταυροῦ.
Ὅλες οἱ ἱερατικές εὐλογίες εἶναι σταυρικές. Οἱ Ἱ. Ναοί, τά ἱερά σκεύη καί τά ἄμφια ἁγιάζονται μέ τόν Τίμιο Σταυρό. Δέν νοεῖται λειτουργικήπράξη ἤ σύναξη τῶν πιστῶν χωρίς τήν σφραγίδα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
Ὁ Σταυρός εἶναι καί ὁ πιστότερος σύντροφος κάθε ὀρθοδόξου, ἀπό τή στιγμή πού θά γεννηθοῦμε μέχρι τό θάνατό μας. Καί ὁ τάφος τοῦ Χριστιανοῦ μέ τό σταυρό εὐλογεῖται.
Γι’ αὐτό δέν νοεῖται χωρίς τό σταυρό Ἐκκλησία τοῦ σταυρωθέντος Χριστοῦ. Γι’ αὐτό οἱ αἱρετικοί εἴτε δέν ἐκδηλώνουν τήν ὀφειλόμεν στόν Τίμιο σταυρό εὐλάβεια, ὅπως οἱ Προτεστάντες, εἴτε τόν ἀρνοῦνται τελείως καί τόν ὑβρίζουν ὅπως οἱ Ἰεχωβᾶδες.
Γράφει τό γεροντικό: ” Ὁ Ἰωάννης, ἄνθρωπος ἅγιος καί μέ ἐξουσία κατά πνευμάτων ἀκαθάρτων, ρώτησε δαίμονες καί τούς εἶπε: Ποιά πράγματα φοβᾶστε ἀπό τούς Χριστιανούς; καί αὐτοί ἀπάντησαν. Ἔχετε τρία μεγάλα πράγματα· ἐκεῖνο πού φορᾶτε στό λαιμό σας, ἐκεῖνο πού λούζεστε στήν Ἐκκλησία κι ἐκεῖνο πού τρῶτε στή Θ. Λειτουργία. Ἄν φυλάξατε καλά ἐκεῖνο πού μεταλαμβάνετε, κανένας ἀπό ἐμᾶς δέν θά μποροῦσε νά βλάψει χριστιανό “.
Ἡ Χάρη καί ἡ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ὀφείλεται ὄχι στό σχῆμα του, ὅτι δηλαδή εἶναι σταυρός, ἀλλά στό ὅτι εἶναι ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ, τό ὄργανο διά τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός ἔσωσε τόν κόσμο. Εἶναι τό θυσιαστήριο στό ὁποῖο προσέφερε τόν ἑαυτό του θυσία γιά ὅλο τόν κόσμο, ὡς θύτης καί ὡς θῦμα. Ὅλη ἡ πτωχεία, ἡ κένωσις, ἡ ἐξουθένωσις, ἡ ταλαιπωρία, ἡ ὀδύνη, ὁ θάνατος, πού ἔλαβε γιά μᾶς κορυφώνονται στό Σταυρό. Στόν Σταυρό ἔζησε τόν βαθύτερο πόνο, και τόν μεγαλύτερο ἐξευτελισμό γιά μᾶς. Ἔγινε ὑπέρ ἡμῶν κατάρα γιά να ἐλευθερώσει ἐμᾶς ἀπό τήν κατάρα τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ νόμου. Ὅλο τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, ὅλη ἡ φιλανθρωπία του συνοψίζονται στό Σταυρό του. Καί ὅταν ὁ Πέτρος συμβούλευσε τόν Χριστό νά ἀποφύγει τόν σταυρικό θάνατο, ὁ Κύριος τόν ἐπετίμησε αὐστηρά: “Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ, ὅτι οὐ φρονεῖς τά τοῦ Θεοῦ ἀλλά τά τῶν ἀνθρώπων”.
Προτυπώσεις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, ὡς ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐνεργοῦσε προτυπωτικά καί πρίν τή Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ. Στούς πρό Χριστοῦ δίκαιους ἀνθρώπους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀποκαλύπτονταν τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀναφερόμενος σ’ αὐτό τό θέμα, λέγει γιά τόν Ἀβραάμ: “Ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καί ἐκ τῆς συγγενείας σου, καί δεῦρο εἰς γῆν ἥν ἄν σοι δείξω”(Γεν. 12,1). Τό γοῦν μυστήριον τοῦ Σταυροῦ ἐν ἑαυτῇ φέρει αὕτη ἡ φωνή· τοῦτο γάρ ἐστιν ἄντικρυς ὁ Παῦλος ὁ καυχώμενος έν τῷ Σταυρῷ λέγει ὅτι· “ἐμοί ὁ κόσμος ἐσταύρωται” (Γαλ. 6,14). Κατά γάρ τόν φυγόντα τήν πατρίδα ἤ τόν κόσμον ἀμεταστρεπτί, ἡ κατά σάρκα πατρίς καί ὁ κόσμος ἐνεκρώθη καί κατήργηται· καί τοῦτο ἐστιν ὁ Σταυρός… ὁ δέ Ἰσαάκ αὐτός ἦν τοῦ ἐν αὐτῷ προσηλωθέντος τύπος, ὑπήκοος ὡς καί ὁ Χριστός μέχρι θανάτου τῷ πατρί γενόμενος…”.
Ἐξάλλου, ὅπως εἶναι γνωστό, κατά τή θαυμαστή διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς Θάλασσας ὁ Μωϋσῆς ἐγχάραξε πάνω στά ὕδατα τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ὅπως ἐπίσης καί τό χάλκινο φίδι πάνω στό ξύλο-τύπος τοῦ ἐπί σταυροῦ ὑψωθέντος Χριστοῦ- ἔφερνε τή θεραπεία στούς δηλητηριασμένους καί μέ πίστη ἀτενίζοντάς το Ἑβραίους.
Ἀλλά βέβαια ὁ Θεός εὐδόκησε νά φανερώσει τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ κατά τόν πλέον ἐμφανῆ τρόπον, ἀφοῦ ὁ ἴδιος δέχθηκε νά ἀνυψωθεῖ πάνω στό ξύλο τοῦ Σταυροῦ, γιά νά ἀπαοκαλύψει ἔτσι τό βαθύτατο νόημα τοῦ Σταυροῦ
Τό σταυρικό πολίτευμα τῶν Χριστιανῶν
Ὁ Κύριος διδάσκει τούς μαθητές Του νά πορεύωνται σταυρικά, νά ἔχουν στή ζωή τους σταυρώσιμη διάθεση καί ἀναστάσιμο ἦθος.
Ἀλλά τί σημαίνει νά ἀκολουθῶ τόν Ἰησοῦ βαστάζοντας τό σταυρό μου, δηλαδή νά ζῶ σταυρικά.
α. Σταυρώνω τόν παλαιό ἄνθρωπο (τά πάθη μου). Ἀπαρνοῦμαι τόν παλαιό ἄνθρωπο καί ἀγωνίζομαι νά ξεριζώσω ἀπό μέσα μου τά ἁμαρτωλά καί ἐγωϊστικά πάθη, τόν ἐγωκεντρισμό, τή φιλαυτία. Μορφές τῆς φιλαυτίας εἶναι: ἡ ὀλιγοπιστία, ἡ ἀπιστία, ἡ ἀδιαφορία γιά τόν συνάνθρωπο καί τό χειρότερο ἡ ἐκμετάλλευσή του ἡ φιληδονία καί ἡ σαρκολατρεία· ἡ ἀπληστία καί ἡ φιλαργυρία· ἡ μνησικακία καί ἡ συκοφαντία καί κάθε ἐνέργεια, μέ τήν ὁποία πληγώνουμε καί στενοχωροῦμε τούς συνανθρώπους μας ἡ φιλοδοξία καί ματαιοδοξία.
β. Ὑπομένω τίς ἀκούσιες δοκιμασίες τῆς ζωῆς καρτερικά καί εὐχαριστιακά.
Οἱ ὀδυνηρές καί ἀνίατες ἀσθένειες, ὁ θάνατος προσφιλῶν μας προσώπων, ἡ ἀδικία, ἡ ἀχαριστία καί ἡ περιφρόνηση, ἡ πτωχεία καί ἄλλες δοκιμασίες ἀποτελοῦν εὐκαιρίες πού, ἄν τίς χρησιμοποιήσουμε σωστά, μᾶς συσταυρώνουν καί συνεγείρουν μέ τόν Χριστό.
Ἄν ἀγανακτήσουμε καί περάσουμε τά ὅρια ζημιωνόμαστε πνευματικά. Ἄν τίς δεχθοῦμε παθητικά, γιατί δέν μποροῦμε νά κάνουμε διαφορετικά, πάλι δέν ὠφελούμεθα. Ἄν ὅμως τίς δεχθοῦμε ὡς ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ καί ὡς εὐκαιρίες γιά τήν πνευματική μας τελείωση μᾶς ἀνεβάζει στό ὕψος τῶν ἁγίων μαρτύρων.
Ἕνας γέροντας εἶπε χαρακτηριστικά τό ἑξῆς: “Ἕνα δόξα σοι ὁ Θεός, τήν ὥρα πού πονᾶμε ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπό χίλια Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ” ὅταν δέν πονᾶμε.
γ. Ἀναλαμβάνω ἑκούσιους πόνους, στερήσεις, ἀγῶνες γιά τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό:
-Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ἐδίδαξε ὅτι στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός τοῦ Εὐαγγελίου.
-Μέ τή νηστεία, τήν ἀγρυπνία, τήν εὐλογημένη ὀρθόδοξη ἄσκηση πολιτεύεται ὁ Χριστιανός. Γιά νά ζῆ ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, γιά νά μή χρησιμοποιῆ τόν κόσμο καταναλωτικά, ἀλλά εὐχαριστιακά.
Σταυρός καί Ἀνάσταση
Στήν Ἐκκλησία μας, ὅπου ἀσκούμεθα σταυρικά, λαμβάνουμε τήν πεῖρα τῆς Ἀναστάσεως. Ὅλα στήν Ἐκκλησία μας εἶναι ἀναστάστιμα γιατί εἶναι σταυρικά. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως. Χωρίς σταυρό δέν ὑπάρχει Ἀνάστασις, ἀλλά οὔτε καί σταυρός ὑπάρχει πού νάμήν ἀκολουθεῖται ἀπό Ἀνάσταση.
Ζοῦμε σ’ ἕναν κόσμο, στόν ὁποῖο κυριαρχεῖ τό ἀντισταυρικό πνεῦμα. Ἕναν κόσμο πού φίλαυτα ἔχει ὡς ἰδανικά του τήν εὐημερία, τήν καλοζωΐα, τήν ἄνεση, πού τοποθετεῖ τήν ἐλευθερία ὄχι στή θυσία καί τήν ἀγάπη, ἀλλά στόν ἐγωϊσμό.
Ὁ σταυρός μᾶς τρομάζει. Καί αὐτό εἶναι φυσικό. Γιατί μᾶς διέλυσε ἡ ἄνεση.
Αὐτός ὁ κόσμος πού ἀπορρίπτει σήμερα τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἀντιμετωπίση ὀδυνηρόταταες καί μάλιστα φοβερές μάστιγες πού εἶναι καί συνέπειες τῆς ἀντισταυρικῆς του πορείας :Τό AIDS, τά ναρκωτικά , τήν φοβερή οἰκολογική καταστροφή, τήν ἀπελπισία. Καί ἡ λύση δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ πού τήν τοποθετεῖ, δηλαδή στό νά ληφθοῦν ὡρισμένα προφυλακτικά μέτρα. Χρήσιμα εἶναι αὐτά, ἀλλά ἀνεπαρκῆ. Ἡ βαθύτερη λύση εἶναι μία: ἡ μετάνοια. Αὐτή πού ἔσωσε τή Νινευΐ τή μεγάλη πόλη ἀπό τήν καταστροφή. Εἶναι ἡ ἐπιλογή τοῦ σταυρικοῦ τρόπου ζωῆς ὡς τοῦ μόνου ἀληθινοῦ τρόπου ζωῆς.
Ὁ διάβολος προσπαθεῖ νά μᾶς φοβίσει ὅτι ἄν διαλέξουμε τή σταυρική ζώη δέν θά προοδεύσουμε, δέν θά ἐπικρατήσουμε (παροιμία: μέ τόν σταυρό στό χέρι), θά γίνουμε θύματα τῶν ἄλλων.
Ἔτσι ἀπό ὀλιγοπιστία παραγνωρίζουμε τήν Χάρη, τή δύναμη καί τήν προσπάθεια τοῦ Θεοῦ.
Ἔχουμε ἀκόμη νά ἀντιμετωπίσουμε πειρασμούς ἀπό ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός μας πού μᾶς ἐπαναλαμβάνουν ὅ,τι οἱ σταυρωταί τοῦ Χριστοῦ στόν Ἐσταυρωμένο Κύριο: “Ἐάν εἶσαι γυιός τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπό τόνΣταυρό “.
Οἱ Ἑβραῖοι ἤθελαν τόν Ἰησοῦ Χριστό Μεσσία, ἀλλά χωρίς σταυρό. Καί σήμερα οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά φτιάξουν ἕναν ἐπίγειο πράδεισο χωρίς σταυρό
Ἄς ζητήσουμε ἀπό τή Χάρη τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Κυρίου νά μήν ἀρνηθοῦμε τό σταυρό Του, τό σταυρό μας, τήν ἀγάπη, τή θυσία, τήν ταπείνωση, τήν ὑπομονή, τήν ἄσκηση. Ἰδιαίτερα τίς στιγμές πού ὁ ἐγωϊσμός τείνει νά μᾶς κυριαρχήσει ἄς ἀτενίζουμε τόν σταυρωμένο, ὅπως οἱ δηλητηριασμένοι στήν ἔρημο Ἰσραηλιτες τό χάλκινο φίδι.
Καί ἐάν ἀπό ἀνθρώπινη ἀδυναμία καί ἀμέλεια πέφτουμε καί ἐνεργοῦμε ἀντισταυρικά, ἄς μετανοοῦμε καί διά τῆς μετανοίας ἄς ἐπανερχόμαστε στήν σταυρική ζωή: Ἄς ζητοῦμε γι’ αὐτό καί τήν βοήθεια τῆς Παναγίας μας.
Ὁ χορός τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι χορός ἐσταυρωμένων καί ἀναστημένων, συνεσταυρωμένων καί συναναστημένων μέ τόν Χριστό. Αὐτός ὁ χορός εἶναι τό αἰώνιο Πάσχα.
Πῶς καί γιατί πρέπει νά γίνεται τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός στήν 5η Διδαχή του μᾶς λέγει πῶς καί γιατί πρέπει νά γίνεται τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
“Ἀκούσατε, Χριστιανοί μου. Τό ἅγιο Εὐαγγέλιο μᾶς λέγει: Ἡ Ἁγία Τριάς δοξάζεται στόν οὐρανό ἀπό τούς Ἁγίους Ἀγγέλους πιό πολύ καί πιό καλά ἀπό ὅ,τι ἐδῶ στή γῆ ἀπό ἐμᾶς. Τί πρέπει λοιπόν νά κάμης; Σμίγεις τά τρία δάκτυλα τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ σου, καί μή μπορώντας νά ἀναβῆς στόν οὐρανό νά ἑνωθῆς μέ τούς Ἀγγέλους νά προσκυνήσης καί νά δοξολογήσης τήν Ἁγία Τριάδα, βάνεις τό χέρι σου στό κεφάλι σου, πού εἶναι ἐπάνω καί στρογγυλό καί συμβολίζει τόν οὐρανό, καί λέγεις: καθώς σεῖς οἱ Ἄγγελοι δοξάζετετ τήν Ἁγία Τριάδα, ἔτσι καί ἐγώ ὁ ἀνάξιος δοῦλος της τήν Ἁγία Τριάδα προσκυνῶ. Καί καθώς αὐτά τά τρία δάκτυλα εἶναι τρία καί ξεχωριστά καί ἑνωμένα, ἔτσι καί ὁ Θεός, εἶναι καί τρία πρόσωπα καί ἕνας Θεός. Κατεβάζεις μετά τό χέρι στήν κοιλιά σου καί λέγεις: Σέ προσκυνῶ καί Σέ λατρεύω, Κύριέ μου, ὅτι κατεδέχθης καί ἐσαρκώθης στήν κοιλία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου γιά τήν σωτηρία μας· Τό βάνεις στόν δεξιό σου ὦμο καί λέγεις: Σέ παρακαλῶ, Χριστέ μου, νά μέ συγχωρήσης καί νά μέ βάλης στά δεξιά Σου μέ τούς δικαίους. Βάνοντάς το δέ στόν ἀριστερό ὦμο σου λέγεις: Σέ παρακαλῶ, Κύριε, μή μέ βάλης μέ τούς ἁμαρτωλούς ἀριστερά. Ἔπειτα κύπτοντας κάτω στή γῆ λέγεις: Σέ δοξάζω, Θεέ μου, Σέ προσκυνῶ καί Σέ λατρεύω, γιατί ὅπως μπῆκες Σύ στόν τάφο γιά μᾶς, ἔτσι θά μπῶ καί ἐγώ. Ἔπειτα σηκώνεσαι ἐντελῶς ὄρθιος, φανερώνοντας ἔτσι τήν Ἀνάσταση, καί λέγεις: Σέ δοξάζω, Κύριε καί Σωτήρα μου, Σέ προσκυνῶ καί Σέ λατρεύω. Γιατί ἀνεστήθης ἀπό τούς νεκρούς γιά νά μᾶς χαρίσεις τήν αἰώνια ζωή. Αὐτό σημαίνει ὁ Πανάγιος Σταυρός”.
Επισκόπου Φαναρίου κ. Αγαθαγγέλου
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Πρωτ. Κωνσταντίνου Καραϊσαρίδη, Ἐμπειρίες λειτουργικῆς ζωῆς, Ἀθήνα 1999, ἐκδ. Ἀκρίτας, σελ. 76-77.
2 Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ, Διδαχή 5η, σελ. 274-275, ἔκδ.. Ἰ.Μενούνου, Τῆνος, Ἀθήνα χ.χ.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ας ΣΙΩΠΗΣΩΜΕ λοιπόν ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, και ας αφήσωμε τον Θεό μας να μας ομιλήση
«Ο ΔΕ ΙΗΣΟΥΣ ΕΣΙΩΠΑ…»[1]
«Τί να σού προσφέρωμε Χριστέ, που μας έχεις δωρίσει για να προσκυνήσωμε τον τίμιο Σταυρό, επάνω στον οποίο χύθηκε το πανάγιο αίμα σου, και επάνω στον οποιο με καρφιά η σάρκα σου καρφώθηκε; Αυτόν τον Σταυρό τώρα τον ασπαζόμεθα και σε ευχαριστούμε».
Ο Σταυρός μας! Μια αλήθεια, μια λέξη, μια πραγματικότητα, μια ζωή, μια θυσία, ένας θάνατος, μια ανάσταση.
Ο Σταυρός μας! Μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα, με ένα κόσμο που πάσχει από φόβο, αρρώστια και θάνατο.
Ο Σταυρός μας! Ένας πόνος, μια αναστάτωση, μια ισοπέδωση και μια καθ’ ολοκληρία αδυναμία του μοναδικού λογικού δημιουργήματος τοῦ Θεού, τον άνθρωπο να στέκεται συγκλονισμένος καὶ ανήμπορος να αντιδράση μπροστά στα σύγχρονα και καθημερινά άρρωστα γεγονότα της ιστορίας μας.
Ο Σταυρός μας! Εγώ, ο αδελφός μου, ο πατέρας μου, ο φίλος μου, ο εχθρός μου, ο γνωστός μου, ο ξένος μου, ο συνταξιδιώτης μου, ο ασθενής μου, ο συγκάτοικός μου, ο μετανάστης μου, ο κόσμος μου. Μέσα στο σήμερα που ζούμε, όλα ανακατεύθηκαν, όλα συγκρούσθηκαν, όλα προβληματίσθηκαν, όλα πόνεσαν, όλα έφθασαν σε μια συνάντηση πρωτοφανή, περίεργη και μοναδική.
Ο Σταυρός μας! Οι δρόμοι μας, τα ταξείδια μας, οι επισκέψεις μας, τα σπίτια μας, οι δουλειές μας, οι γνώσεις μας, οι επικοινωνίες μας, οι εξυπνάδες και οι χαρές μας, τα λάθη και τα ψέμματά μας. Όλα συναντήθηκαν μονομιάς, αυτή την στιγμή που μιλάμε, με ένα περίεργο τρόπο, και ξαφνικά απομονώθηκαν και κούρνιασαν μέσα στη σιωπή τους.
Ο Σταυρός μας. Οι τόποι της προσευχής μας, οι εκκλησίες μας, οι προσευχές μας, οι λειτουργίες μας, τα μυστήριά μας, οι ακολουθίες μας, τα θυμιάματα και τα κεριά μας, οι κληρικοί μας. Όλα τόσο όμορφα για αυτούς που πιστεύουν στον Χριστό, αλλά και τόσο αδικημένα από την απιστία, και τόσο συκοφαντημένα είτε από την άγνοια είτε απὸ την κακία και την ιδιοτέλεια.
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ! Ένα «αγαπάτε αλλήλους» καὶ ένα «αγαπάτε τους εχθρούς σας» είπε Εκείνος, και πολεμήθηκε και κατακρίθηκε όσο κανείς άλλος στην ιστορία των ανθρώπων. Άραγε γιατί; Μήπως πείραξε κάποιον; Μήπως αφαίρεσε την ζωή κάποιου; Μήπως καταδυνάστευσε λαούς; Μήπως κατεξουσίασε αδίστακτα και κατεδίκασε ανθρώπους; Μήπως κατέστρεψε την φύση και τον κόσμο; Μήπως προσέφερε δεινά καὶ καταστροφές, πολέμους και πείνες στους ανθρώπους; Μήπως ξεγέλασε κάποιον και του μετέφερε την ψεύτικη πραγματικότητα σὰν ἀληθινή; Ο Δημιουργός σταυρώθηκε, ο Κτίστης ταπεινώθηκε. Ο Αναμάρτητος πολεμήθηκε, κατακρίθηκε και στεφανώθηκε με τα αγκάθια της πλησμονής, της αχαριστίας και της ατιμίας. Ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας, πλημμυρίσθηκε από τα τίμια και πάναγνα αίματά του, για να μας καθαρίση και να μας ξεπλύνη, και για να μας αναστήση με την Ανάστασή του, για να μας σώση από την αμαρτία και τον θάνατο και να μας καταστήση πολίτες της βασιλείας του.
Πληγωμένοι όλοι μας από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και αναγκασμένοι από την σύγχρονη πραγματικότητα να συμμαζευθούμε, να προσέξωμε, να απομονωθούμε, να βρεθούμε πιο κοντά από ποτέ άλλοτε, και πιο μακρυά όσο ποτέ άλλοτε, από τους ιδικούς μας ανθρώπους και τους άλλους, αναρωτιώμαστε με πολλα ερωτηματικά:
ΓΙΑΤΙ; ΠΩΣ; ΕΑΝ; ΑΦΟΥ; ΟΜΩΣ; ΠόΤΕ; ΦΤΑΙΩ; ΦΤΑΙΝΕ; ΑΡΑΓΕ;
Και πάλι ο Σταυρός μας! Ο σύγχρονος με την επίγεια ζωή και τον επίγειο θάνατό μας θανατηφόρος ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ. Μεγάλος Σταυρός, δυνατός Σταυρός, άγνωστος Σταυρός, ξαφνικός Σταυρός, Σταυρός ίδιος για όλους και όλες. Εδώ είμαστε.. Εδώ συναντιώμαστε.. Εδώ αγαπάμε.. Εδώ αμαρτάνομε.. Εδώ ζούμε.. Εδώ πεθαίνομε.. Και αυτό την τελευταία περίοδο στον κόσμο μας. Πριν από δύο-τρείς μήνες, πριν από κάποιες μέρες, προχθές, εχθὲς, σήμερα, τώρα, αυτή την ώρα και αυτή την στιγμή.
Πολλά, πάμπολλα, σχεδόν «άπειρα» τα λεγόμενα, τα γραφόμενα, τα επιστημονικά, τα σοφά, τα επίσημα καὶ τα ανεπίσημα, τα χρήσιμα και τα άχρηστα, τα ωφέλιμα και επικίνδυνα, τα εγωϊστικά και τα αμφίβολα. Πολλά, πάρα πολλά. Και όλα αυτὰ μπροστά στον αδύναμο άνθρωπο, που εν ώ κατέκτησε το διάστημα, έφτιαξε πολιτισμούς, γράμματα και τέχνες, βιομηχανίες, αεροπλάνα και πυραύλους, βρῆκε φάρμακα για επιδημίες και θανατικά, εισήλθε στον μακρόκοσμο καὶ στον μικρόκοσμο, ωδηγήθηκε στην κβαντομηχανική και την νανοτεχνολογία, έφθασε στους αυτοποιημένους τεχνητούς οργανισμούς με τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, και ακουμπά σήμερα την τεχνητή νοημοσύνη.
Και όμως, παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος ΦΟΒΑΤΑΙ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΥ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ.
Πώς όμως θα φύγη ο φόβος; ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΙΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ, ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ. Εκεί που δεν μπορούμε να είμαστε μόνοι μας, αλλά και ξένοι μεταξύ μας. Εκεί που όλοι μας ενωμένοι μέσα στην αγία μας Ορθόδοξη Χριστιανικὴ Εκκλησία μπορούμε να αντιμετωπίσωμε αυτό που είπε ο απόστολος Παύλος «πόλεμοι απ΄ έξω, ανησυχίες και φόβοι από μέσα». Η υγίεια μας, το πολυτιμώτατο αυτό αγαθό είναι δώρο του Θεού και πρέπει όλοι μαζύ να αγωνισθούμε και να μην φανούμε αχάριστοι προς τον Θεό. Πρέπει να την προστατεύσωμε.
Εδώ, στην Ελλάδα μας, όλοι μαζὺ να προσπαθήσωμε για την υγίεια των συνανθρώπων μας, για την υγίεια της οικογενείας μας, με υπακοή στίς αρμόδιες σχετικες υπηρεσίες του κράτους μας και στους επιστήμονες ιατρούς, όλοι με προσευχή, με προσοχή, με σεβασμό στους αχθοφόρους της αγάπης, στους ιατρούς, στους νοσηλευτές, στους επιστήμονες, στους εργαζομένους για όλα αυτὰ που αγαπάμε, για την υγίεια, για την τροφή, για την μεταφορά, για την είδηση, για την εύρεση του φαρμάκου. Ας γίνωμε όλοι μια προσευχή, μια σκέψη, μια κίνηση, μια σοφία, μια υπομονή, μια καρτερία, μια άποψη, μια φιλία, μια ενότητα, μια αγάπη.
Γιατί όχι και μια ΣΙΩΠΗ !
Εκεῖνος ΣΙΩΠΟΥΣΕ όταν τον κατεδίκαζαν, όταν τον εχαστούκιζαν, όταν τον εβασάνιζαν, όταν τον εσταύρωναν, όταν τον λοιδοροῦσαν και όταν τον εχλεύαζαν. Και όλα αυτά ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ.
Εκεῖνος ωμίλησε μετά, όταν αναστήθηκε. Και ωμίλησε πολύ. Και ομιλεί για πάντα προς όλους και διακηρύσσει : «Διδαχθήτε από το δικό μου παράδειγμα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά»[2].
Ας ΣΙΩΠΗΣΩΜΕ λοιπόν ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, και ας αφήσωμε τον Θεό μας να μας ομιλήση.
ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΝΘ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΚΥΝΗΣΕΩΣ (22-3-2020)
«Ο ΔΕ ΙΗΣΟΥΣ ΕΣΙΩΠΑ…»[1]
«Τί να σού προσφέρωμε Χριστέ, που μας έχεις δωρίσει για να προσκυνήσωμε τον τίμιο Σταυρό, επάνω στον οποίο χύθηκε το πανάγιο αίμα σου, και επάνω στον οποιο με καρφιά η σάρκα σου καρφώθηκε; Αυτόν τον Σταυρό τώρα τον ασπαζόμεθα και σε ευχαριστούμε».
Ο Σταυρός μας! Μια αλήθεια, μια λέξη, μια πραγματικότητα, μια ζωή, μια θυσία, ένας θάνατος, μια ανάσταση.
Ο Σταυρός μας! Μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα, με ένα κόσμο που πάσχει από φόβο, αρρώστια και θάνατο.
Ο Σταυρός μας! Ένας πόνος, μια αναστάτωση, μια ισοπέδωση και μια καθ’ ολοκληρία αδυναμία του μοναδικού λογικού δημιουργήματος τοῦ Θεού, τον άνθρωπο να στέκεται συγκλονισμένος καὶ ανήμπορος να αντιδράση μπροστά στα σύγχρονα και καθημερινά άρρωστα γεγονότα της ιστορίας μας.
Ο Σταυρός μας! Εγώ, ο αδελφός μου, ο πατέρας μου, ο φίλος μου, ο εχθρός μου, ο γνωστός μου, ο ξένος μου, ο συνταξιδιώτης μου, ο ασθενής μου, ο συγκάτοικός μου, ο μετανάστης μου, ο κόσμος μου. Μέσα στο σήμερα που ζούμε, όλα ανακατεύθηκαν, όλα συγκρούσθηκαν, όλα προβληματίσθηκαν, όλα πόνεσαν, όλα έφθασαν σε μια συνάντηση πρωτοφανή, περίεργη και μοναδική.
Ο Σταυρός μας! Οι δρόμοι μας, τα ταξείδια μας, οι επισκέψεις μας, τα σπίτια μας, οι δουλειές μας, οι γνώσεις μας, οι επικοινωνίες μας, οι εξυπνάδες και οι χαρές μας, τα λάθη και τα ψέμματά μας. Όλα συναντήθηκαν μονομιάς, αυτή την στιγμή που μιλάμε, με ένα περίεργο τρόπο, και ξαφνικά απομονώθηκαν και κούρνιασαν μέσα στη σιωπή τους.
Ο Σταυρός μας. Οι τόποι της προσευχής μας, οι εκκλησίες μας, οι προσευχές μας, οι λειτουργίες μας, τα μυστήριά μας, οι ακολουθίες μας, τα θυμιάματα και τα κεριά μας, οι κληρικοί μας. Όλα τόσο όμορφα για αυτούς που πιστεύουν στον Χριστό, αλλά και τόσο αδικημένα από την απιστία, και τόσο συκοφαντημένα είτε από την άγνοια είτε απὸ την κακία και την ιδιοτέλεια.
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ! Ένα «αγαπάτε αλλήλους» καὶ ένα «αγαπάτε τους εχθρούς σας» είπε Εκείνος, και πολεμήθηκε και κατακρίθηκε όσο κανείς άλλος στην ιστορία των ανθρώπων. Άραγε γιατί; Μήπως πείραξε κάποιον; Μήπως αφαίρεσε την ζωή κάποιου; Μήπως καταδυνάστευσε λαούς; Μήπως κατεξουσίασε αδίστακτα και κατεδίκασε ανθρώπους; Μήπως κατέστρεψε την φύση και τον κόσμο; Μήπως προσέφερε δεινά καὶ καταστροφές, πολέμους και πείνες στους ανθρώπους; Μήπως ξεγέλασε κάποιον και του μετέφερε την ψεύτικη πραγματικότητα σὰν ἀληθινή; Ο Δημιουργός σταυρώθηκε, ο Κτίστης ταπεινώθηκε. Ο Αναμάρτητος πολεμήθηκε, κατακρίθηκε και στεφανώθηκε με τα αγκάθια της πλησμονής, της αχαριστίας και της ατιμίας. Ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας, πλημμυρίσθηκε από τα τίμια και πάναγνα αίματά του, για να μας καθαρίση και να μας ξεπλύνη, και για να μας αναστήση με την Ανάστασή του, για να μας σώση από την αμαρτία και τον θάνατο και να μας καταστήση πολίτες της βασιλείας του.
Πληγωμένοι όλοι μας από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και αναγκασμένοι από την σύγχρονη πραγματικότητα να συμμαζευθούμε, να προσέξωμε, να απομονωθούμε, να βρεθούμε πιο κοντά από ποτέ άλλοτε, και πιο μακρυά όσο ποτέ άλλοτε, από τους ιδικούς μας ανθρώπους και τους άλλους, αναρωτιώμαστε με πολλα ερωτηματικά:
ΓΙΑΤΙ; ΠΩΣ; ΕΑΝ; ΑΦΟΥ; ΟΜΩΣ; ΠόΤΕ; ΦΤΑΙΩ; ΦΤΑΙΝΕ; ΑΡΑΓΕ;
Και πάλι ο Σταυρός μας! Ο σύγχρονος με την επίγεια ζωή και τον επίγειο θάνατό μας θανατηφόρος ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ. Μεγάλος Σταυρός, δυνατός Σταυρός, άγνωστος Σταυρός, ξαφνικός Σταυρός, Σταυρός ίδιος για όλους και όλες. Εδώ είμαστε.. Εδώ συναντιώμαστε.. Εδώ αγαπάμε.. Εδώ αμαρτάνομε.. Εδώ ζούμε.. Εδώ πεθαίνομε.. Και αυτό την τελευταία περίοδο στον κόσμο μας. Πριν από δύο-τρείς μήνες, πριν από κάποιες μέρες, προχθές, εχθὲς, σήμερα, τώρα, αυτή την ώρα και αυτή την στιγμή.
Πολλά, πάμπολλα, σχεδόν «άπειρα» τα λεγόμενα, τα γραφόμενα, τα επιστημονικά, τα σοφά, τα επίσημα καὶ τα ανεπίσημα, τα χρήσιμα και τα άχρηστα, τα ωφέλιμα και επικίνδυνα, τα εγωϊστικά και τα αμφίβολα. Πολλά, πάρα πολλά. Και όλα αυτὰ μπροστά στον αδύναμο άνθρωπο, που εν ώ κατέκτησε το διάστημα, έφτιαξε πολιτισμούς, γράμματα και τέχνες, βιομηχανίες, αεροπλάνα και πυραύλους, βρῆκε φάρμακα για επιδημίες και θανατικά, εισήλθε στον μακρόκοσμο καὶ στον μικρόκοσμο, ωδηγήθηκε στην κβαντομηχανική και την νανοτεχνολογία, έφθασε στους αυτοποιημένους τεχνητούς οργανισμούς με τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, και ακουμπά σήμερα την τεχνητή νοημοσύνη.
Και όμως, παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος ΦΟΒΑΤΑΙ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΥ.
ΦΟΒΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ.
Πώς όμως θα φύγη ο φόβος; ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΙΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ, ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ. Εκεί που δεν μπορούμε να είμαστε μόνοι μας, αλλά και ξένοι μεταξύ μας. Εκεί που όλοι μας ενωμένοι μέσα στην αγία μας Ορθόδοξη Χριστιανικὴ Εκκλησία μπορούμε να αντιμετωπίσωμε αυτό που είπε ο απόστολος Παύλος «πόλεμοι απ΄ έξω, ανησυχίες και φόβοι από μέσα». Η υγίεια μας, το πολυτιμώτατο αυτό αγαθό είναι δώρο του Θεού και πρέπει όλοι μαζύ να αγωνισθούμε και να μην φανούμε αχάριστοι προς τον Θεό. Πρέπει να την προστατεύσωμε.
Εδώ, στην Ελλάδα μας, όλοι μαζὺ να προσπαθήσωμε για την υγίεια των συνανθρώπων μας, για την υγίεια της οικογενείας μας, με υπακοή στίς αρμόδιες σχετικες υπηρεσίες του κράτους μας και στους επιστήμονες ιατρούς, όλοι με προσευχή, με προσοχή, με σεβασμό στους αχθοφόρους της αγάπης, στους ιατρούς, στους νοσηλευτές, στους επιστήμονες, στους εργαζομένους για όλα αυτὰ που αγαπάμε, για την υγίεια, για την τροφή, για την μεταφορά, για την είδηση, για την εύρεση του φαρμάκου. Ας γίνωμε όλοι μια προσευχή, μια σκέψη, μια κίνηση, μια σοφία, μια υπομονή, μια καρτερία, μια άποψη, μια φιλία, μια ενότητα, μια αγάπη.
Γιατί όχι και μια ΣΙΩΠΗ !
Εκεῖνος ΣΙΩΠΟΥΣΕ όταν τον κατεδίκαζαν, όταν τον εχαστούκιζαν, όταν τον εβασάνιζαν, όταν τον εσταύρωναν, όταν τον λοιδοροῦσαν και όταν τον εχλεύαζαν. Και όλα αυτά ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ.
Εκεῖνος ωμίλησε μετά, όταν αναστήθηκε. Και ωμίλησε πολύ. Και ομιλεί για πάντα προς όλους και διακηρύσσει : «Διδαχθήτε από το δικό μου παράδειγμα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά»[2].
Ας ΣΙΩΠΗΣΩΜΕ λοιπόν ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, και ας αφήσωμε τον Θεό μας να μας ομιλήση.
ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΝΘ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΚΥΝΗΣΕΩΣ (22-3-2020)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Η “πίστη” που διώχνει τον Θεό»
Αποστολικά Μηνύματα
Γ΄ Κυριακή των νηστειών, Σταυροπροσκυνήσεως
Αδελφοί μου.
Με την χάρη του Θεού φτάσαμε στην Τρίτη Κυριακή της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως. Σήμερα η αγία Εκκλησία μας, προβάλλει εν μέσω αυστηρής νηστείας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου για να πάρουμε δύναμη και ζωή, ώστε να συνεχίσουμε τον δύσκολο πνευματικό αγώνα που ο καθένας από εμάς διεξάγει, τηρώντας αφενός μεν την αυστηρή διατροφική νηστεία (χωρίς λάδι) της Εκκλησίας μας, αφετέρου δε αγωνιζόμενος στον αυστηρό πνευματικό αγώνα της εγκράτειας και της αποχής από τα πάθη του. Κάθε ένας από εμάς πρέπει την περίοδο αυτή να στρέφει ταυτόχρονα τα πνευματικά του μάτια στα ενδότερα διαμερίσματα της καρδιάς του, εξετάζοντας εάν η εσωτερική του κατάσταση παραμένει όντως κάτω από τη χάρη του Θεού ή έχει περιέλθει, είτε από απροσεξία είτε με την θέλησή του, κάτω από την κυριαρχία των ακαθάρτων πνευμάτων.
Σωματική νηστεία, εσωστρέφεια, εγκράτεια παθών, πνευματικός αγώνας, όλα αυτά μαζί κουράζουν πραγματικά τον αθλητή του Χριστού. Έχει ανάγκη λοιπόν να τονωθεί, να πάρει δυνάμεις και εφόδια ο αγωνιστής στρατιώτης του Κυρίου, ώστε να μπορέσει να φτάσει στο τέλος αυτού του αγώνα νικητής. Γι΄ αυτό και τον καλεί σήμερα ο Θεός στους Ιερούς Ναούς μας, ώστε ασπαζόμενος τον Τίμιο Σταυρό να αντλήσει θεία δύναμη, για να συνεχίσει τον καλό πνευματικό αγώνα.
Αλίμονο όμως αδελφοί μου.
Κάτι κακό συμβαίνει, όχι μόνο στην πατρίδα μας, αλλά σε όλη την ανθρωπότητα. Κάτι δεν λειτουργεί σωστά τα τελευταία χρόνια και μας έρχονται συνεχώς συμφορές. Από ετών ξέσπασε η γνωστή οικονομική κρίση από την οποία η χώρα μας ακόμη βασανίζεται… Πολλοί τόνισαν ότι η κρίση μας αυτή είναι κυρίως πνευματική. Ωστόσο ελάχιστοι προβληματίζονται: Γιατί λοιπόν ο Θεός να παραχωρήσει αυτή την κρίση; Διότι αν δεν την ήθελε, δεν θα την επέτρεπε. Για να την επιτρέψει, σημαίνει ότι έχει κάποιους σοβαρούς λόγους. Εμείς αναζητάμε έως σήμερα τους λόγους αυτούς, ώστε να διορθωθούμε; Δυστυχώς, όχι. Κι αν κάποιοι εντόπισαν τα αμαρτωλά αίτια της γενικής κρίσης μας, ως λαός αρνούμαστε να διορθωθούμε.
Γι’ αυτό ήρθε σύντομα το δεύτερο χτύπημα, χιλιάδες λαού εξ’ ανατολών εισέρχονται στη χώρα μας κατευθυνόμενοι προς την Δύση, με σοβαρό κίνδυνο την εθνική αλλοίωση τόσο της Ελλάδας, όσο και ολοκλήρου του Δυτικού κόσμου. Κανένας όμως από εμάς δεν προβληματίστηκε το γιατί ο Θεός παραχώρησε να συμβεί και αυτό το γεγονός. Πριν συνειδητοποιήσουμε το τι μας συμβαίνει ξέσπασε τρίτο χτύπημα, ξαφνικά ένας θανατηφόρος ιός, απειλεί όλα τα έθνη και όλες τις ηλικίες. Η ανθρωπότητα έχει βρεθεί ενώπιον ενός παγκοσμίου πολέμου με αόρατο εχθρό. Σύγχυση και προβληματισμός επικρατεί παντού. Κανένας όμως από εμάς δεν προβληματίσθηκε, γιατί επέτρεψε ο Θεός να επέλθουν τέτοιες συμφορές. Γιατί επέτρεψε ο Θεός να εξαπλωθεί παγκοσμίως τόσο γρήγορα αυτός ο θανατηφόρος ιός; Δυστυχώς κανείς μας δεν φαίνεται να αναζητά τα αίτια και τους λόγους που ο Θεός παραχωρεί ή επιτρέπει να συμβαίνουν τέτοια δεινά.
Επιπλέον, εν μέσω ασύμμετρων απειλών, παρεχώρησε ο Κύριός μας και τέταρτη συμφορά, να κλείσουν όλοι οι θρησκευτικοί και λατρευτικοί χώροι στη χώρα μας. Βεβαίως οι άρχοντες διά προεδρικού διατάγματος επέβαλαν αυτό το μέτρο και σωστά ενήργησαν, για την προστασία της υγείας μας. Όσο κι αν μας πονεί και μας στεναχωρεί, έπρεπε όμως να γίνει.
Ωστόσο, όσοι μελετούμε την Αγία Γραφή, γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν γίνεται αν δεν το θελήσει ο Θεός. Τούτο γίνεται σαφές από την απάντηση που έδωσε ο Ιησούς Χριστός στον τότε άρχοντα την εποχής, τον Πόντιο Πιλάτο. Όπως γνωρίζουμε, ο Πιλάτος Τον ρώτησε: Δεν γνωρίζεις Ιησού ότι εγώ έχω την εξουσία να σε θανατώσω ή να σε ελευθερώσω; O δε Ιησούς του απάντησε: Τίποτε δεν θα μπορούσες να κάνεις, αν η εξουσία αυτή δεν σου είχε δοθεί άνωθεν από τον Θεό. Όλα λοιπόν γίνονται είτε επειδή ο Θεός τα θέλει, είτε επειδή θεληματικά τα επιτρέπει και τα παραχωρεί.
Αυτό λοιπόν που θα έπρεπε να προβληματίσει όλους εμάς, είναι το γιατί ο Θεός επιτρέπει να μας συμβαίνουν όλες αυτές οι συμφορές και ποιος γνωρίζει τι άλλο θα ακολουθήσει και ποια θα είναι η πέμπτη συμφορά… Στέλνει μήνυμα ο Άγιος Θεός μας μέσω αυτών των φαινομένων που παραχωρεί. Κάτι ζητά από όλους εμάς, που θα έπρεπε να το αντιλαμβανόμαστε, αλλά περιφρονούμε το θέλημά Του και αδιαφορούμε.
Τούτο συνέβη και με τον Φαραώ της Αιγύπτου. Όσο ο Φαραώ δεν κατανοούσε τα μηνύματα του Θεού, τόσο οι πληγές αυξάνονταν. Όταν όμως ο Φαραώ κατανόησε τι ήθελε το Θεός και αναγκάστηκε να το πράξει, αμέσως οι πληγές σταμάτησαν. Μηνύματα λοιπόν στέλνει και σε εμάς ο Θεός. Εν μέσω οικονομικής κρίσεως, απειλής των συνόρων, πανδημίας και τώρα έκλεισαν οι ιεροί ναοί μας.
Επί τούτου όμως είναι ανάγκη να αναρωτηθούμε: Γιατί να φτάσει ο Θεός, έως αυτό το μέτρο; Αν αναζητήσουμε όλοι το γιατί, θα το βρούμε, και πρέπει να το διορθώσουμε. Ας ερευνήσουμε λοιπόν πού έφταιξε ο καθένας μας. Ας εμβαθύνουμε στα του εαυτού μας, όπως μας το ζητά η περίοδος του Τριωδίου, την οποία και διανύουμε.
Τι ζητά ο Θεός από εμάς την περίοδο αυτή; Εσωστρέφεια, αυστηρή νηστεία, εγκράτεια, απαλλαγή από τα πάθη μας, συντριβή, δάκρυα, αληθινή μετάνοια, εξομολόγηση των αμαρτιών μας. Αυτά διδάσκει ο Λόγος του Θεού, όχι μόνο για την περίοδο αυτή, αλλά και για όλο το έτος. Ζούμε όπως θέλει ο Θεός; Μήπως ο καθένας από εμάς παραβαίνει ασυνείδητα ή συνειδητά το θέλημά Του και ζει αμετανόητος, όπως εκείνος θέλει;
Αδελφοί μου, γεμίσαμε διαζύγια, μοιχείες, πορνείες, εγκλήματα, ασέλγειες, βλασφημίες, δολοφονίες. Πόσοι εκκλησιάζονται, πόσοι νηστεύουν, πόσοι μελετούν την Αγία Γραφή, πόσοι εξομολογούνται, πόσοι προσεύχονται; Ποια αμαρτία που αναφέρεται στην Αγία Γραφή δεν την διαπράττουμε; Ζούμε με φόβο Θεού ή μόνο αμαρτάνουμε; Στις μέρες μας κάναμε και τα χειρότερα. Νομιμοποιήσαμε την αμαρτία και την προστατεύουμε πλέον διά νόμων παγκοσμίως. Καταργούμε αιώνιους νόμους του Θεού και νομοθετούμε νόμους που προστατεύουν την αμαρτία και έρχονται σε αντίθεση με το θέλημά Του. Σκεφτήκαμε ότι η Παγκόσμια Κοινότητα νομοθετεί καθημερινά ενάντια στο νόμο του Θεού;
Μήπως συμβαίνει μόνο αυτό; Πόσοι από εμάς φωνάξαμε και υπερασπιστήκαμε τους νόμους του Θεού και το θέλημά Του, πόσοι απαιτήσαμε για τα παιδιά μας χριστιανική παιδεία, πόσοι εναντιωθήκαμε στην νομιμοποίηση της αμαρτίας και της ύβρης που εκφράζεται παντού; Πόσοι ξεσηκωθήκαμε για να υπερασπιστούμε το φως που είναι ο Χριστός; Μήπως με τον φίλαυτο και σκληρόκαρδο τρόπο ζωής που κάνουμε, ο Κύριος απόστρεψε το πρόσωπο Του από όλους μας; Μήπως υποκρινόμαστε τους χριστιανούς, αλλά πάψαμε να κρατούμε την ομολογία της πίστεώς μας, όπως αναφέρει σήμερα ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του, αφήνοντας εδώ και πολλά έτη πριν τον κάθε νομοθέτη που κυβερνά, να νομοθετεί τόσα χρόνια εις βάρος του Θείου Θελήματος; Πότε δείξαμε την ομολογία της πίστεώς μας για όλα όσα έχουν νομοθετήσει οι άρχοντες των εθνών κατά της διδασκαλίας του Χριστού και της Εκκλησίας Του; Πότε τηρήσαμε όλοι εμείς τα της πίστεώς μας; Ξεχάσαμε ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή τα αποτελέσματα της αμαρτίας οδηγούν τον άνθρωπο σε θάνατο;
Αδελφοί μου, πρέπει να εννοήσουμε από τα μηνύματα που μας στέλνει ο Θεός, ότι τελικά βαδίζουμε σε λάθος δρόμους. Δρόμους που σκορπούν το θάνατο. Ήδη ως «πιστοί» (εντός εισαγωγικών) στερούμεθα την πηγή της ζωής που είναι η λατρεία στο ναό του Θεού. Ήδη οι «αγωνιζόμενοι στο στάδιο των αρετών» (πάλι εντός εισαγωγικών) στερούνται την πνευματική τροφοδοσία τους.
Τα χειρότερα έρχονται… Θα χτυπήσουν άραγε φέτος οι καμπάνες την Ανάσταση; Σημείο μεγάλο αυτών των ημερών μας, εάν σιωπήσουν. Αν θέλουμε να ζήσουμε την Ανάσταση και να συνεχίσουν οι καμπάνες των Εκκλησιών να ηχούν χαρμόσυνα, πρέπει πρώτα εμείς να αναστηθούμε από τον βαθύ μας ύπνο, διαφορετικά ούτε την Ανάσταση του Χριστού δεν θα εορτάσουν οι λαοί της γης.
Ας αναζητήσουμε τα αίτια και τους λόγους που ο Θεός παρεχώρησε όλες αυτές τις συμφορές, αφού τίποτε δεν γίνεται χωρίς την θέλησή Του. Ας διορθώσουμε την λάθος πορεία μας. Ας συμμορφωθούμε με το θέλημα του Κυρίου και τότε να είμαστε σίγουροι ότι ο Θεός θα μας σκεπάσει και πάλι με την προστασία Του, ώστε να συνεχίσουμε με ασφάλεια την πορεία μας για την Βασιλεία Του, αμήν.
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
Αποστολικά Μηνύματα
Γ΄ Κυριακή των νηστειών, Σταυροπροσκυνήσεως
Αδελφοί μου.
Με την χάρη του Θεού φτάσαμε στην Τρίτη Κυριακή της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως. Σήμερα η αγία Εκκλησία μας, προβάλλει εν μέσω αυστηρής νηστείας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου για να πάρουμε δύναμη και ζωή, ώστε να συνεχίσουμε τον δύσκολο πνευματικό αγώνα που ο καθένας από εμάς διεξάγει, τηρώντας αφενός μεν την αυστηρή διατροφική νηστεία (χωρίς λάδι) της Εκκλησίας μας, αφετέρου δε αγωνιζόμενος στον αυστηρό πνευματικό αγώνα της εγκράτειας και της αποχής από τα πάθη του. Κάθε ένας από εμάς πρέπει την περίοδο αυτή να στρέφει ταυτόχρονα τα πνευματικά του μάτια στα ενδότερα διαμερίσματα της καρδιάς του, εξετάζοντας εάν η εσωτερική του κατάσταση παραμένει όντως κάτω από τη χάρη του Θεού ή έχει περιέλθει, είτε από απροσεξία είτε με την θέλησή του, κάτω από την κυριαρχία των ακαθάρτων πνευμάτων.
Σωματική νηστεία, εσωστρέφεια, εγκράτεια παθών, πνευματικός αγώνας, όλα αυτά μαζί κουράζουν πραγματικά τον αθλητή του Χριστού. Έχει ανάγκη λοιπόν να τονωθεί, να πάρει δυνάμεις και εφόδια ο αγωνιστής στρατιώτης του Κυρίου, ώστε να μπορέσει να φτάσει στο τέλος αυτού του αγώνα νικητής. Γι΄ αυτό και τον καλεί σήμερα ο Θεός στους Ιερούς Ναούς μας, ώστε ασπαζόμενος τον Τίμιο Σταυρό να αντλήσει θεία δύναμη, για να συνεχίσει τον καλό πνευματικό αγώνα.
Αλίμονο όμως αδελφοί μου.
Κάτι κακό συμβαίνει, όχι μόνο στην πατρίδα μας, αλλά σε όλη την ανθρωπότητα. Κάτι δεν λειτουργεί σωστά τα τελευταία χρόνια και μας έρχονται συνεχώς συμφορές. Από ετών ξέσπασε η γνωστή οικονομική κρίση από την οποία η χώρα μας ακόμη βασανίζεται… Πολλοί τόνισαν ότι η κρίση μας αυτή είναι κυρίως πνευματική. Ωστόσο ελάχιστοι προβληματίζονται: Γιατί λοιπόν ο Θεός να παραχωρήσει αυτή την κρίση; Διότι αν δεν την ήθελε, δεν θα την επέτρεπε. Για να την επιτρέψει, σημαίνει ότι έχει κάποιους σοβαρούς λόγους. Εμείς αναζητάμε έως σήμερα τους λόγους αυτούς, ώστε να διορθωθούμε; Δυστυχώς, όχι. Κι αν κάποιοι εντόπισαν τα αμαρτωλά αίτια της γενικής κρίσης μας, ως λαός αρνούμαστε να διορθωθούμε.
Γι’ αυτό ήρθε σύντομα το δεύτερο χτύπημα, χιλιάδες λαού εξ’ ανατολών εισέρχονται στη χώρα μας κατευθυνόμενοι προς την Δύση, με σοβαρό κίνδυνο την εθνική αλλοίωση τόσο της Ελλάδας, όσο και ολοκλήρου του Δυτικού κόσμου. Κανένας όμως από εμάς δεν προβληματίστηκε το γιατί ο Θεός παραχώρησε να συμβεί και αυτό το γεγονός. Πριν συνειδητοποιήσουμε το τι μας συμβαίνει ξέσπασε τρίτο χτύπημα, ξαφνικά ένας θανατηφόρος ιός, απειλεί όλα τα έθνη και όλες τις ηλικίες. Η ανθρωπότητα έχει βρεθεί ενώπιον ενός παγκοσμίου πολέμου με αόρατο εχθρό. Σύγχυση και προβληματισμός επικρατεί παντού. Κανένας όμως από εμάς δεν προβληματίσθηκε, γιατί επέτρεψε ο Θεός να επέλθουν τέτοιες συμφορές. Γιατί επέτρεψε ο Θεός να εξαπλωθεί παγκοσμίως τόσο γρήγορα αυτός ο θανατηφόρος ιός; Δυστυχώς κανείς μας δεν φαίνεται να αναζητά τα αίτια και τους λόγους που ο Θεός παραχωρεί ή επιτρέπει να συμβαίνουν τέτοια δεινά.
Επιπλέον, εν μέσω ασύμμετρων απειλών, παρεχώρησε ο Κύριός μας και τέταρτη συμφορά, να κλείσουν όλοι οι θρησκευτικοί και λατρευτικοί χώροι στη χώρα μας. Βεβαίως οι άρχοντες διά προεδρικού διατάγματος επέβαλαν αυτό το μέτρο και σωστά ενήργησαν, για την προστασία της υγείας μας. Όσο κι αν μας πονεί και μας στεναχωρεί, έπρεπε όμως να γίνει.
Ωστόσο, όσοι μελετούμε την Αγία Γραφή, γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν γίνεται αν δεν το θελήσει ο Θεός. Τούτο γίνεται σαφές από την απάντηση που έδωσε ο Ιησούς Χριστός στον τότε άρχοντα την εποχής, τον Πόντιο Πιλάτο. Όπως γνωρίζουμε, ο Πιλάτος Τον ρώτησε: Δεν γνωρίζεις Ιησού ότι εγώ έχω την εξουσία να σε θανατώσω ή να σε ελευθερώσω; O δε Ιησούς του απάντησε: Τίποτε δεν θα μπορούσες να κάνεις, αν η εξουσία αυτή δεν σου είχε δοθεί άνωθεν από τον Θεό. Όλα λοιπόν γίνονται είτε επειδή ο Θεός τα θέλει, είτε επειδή θεληματικά τα επιτρέπει και τα παραχωρεί.
Αυτό λοιπόν που θα έπρεπε να προβληματίσει όλους εμάς, είναι το γιατί ο Θεός επιτρέπει να μας συμβαίνουν όλες αυτές οι συμφορές και ποιος γνωρίζει τι άλλο θα ακολουθήσει και ποια θα είναι η πέμπτη συμφορά… Στέλνει μήνυμα ο Άγιος Θεός μας μέσω αυτών των φαινομένων που παραχωρεί. Κάτι ζητά από όλους εμάς, που θα έπρεπε να το αντιλαμβανόμαστε, αλλά περιφρονούμε το θέλημά Του και αδιαφορούμε.
Τούτο συνέβη και με τον Φαραώ της Αιγύπτου. Όσο ο Φαραώ δεν κατανοούσε τα μηνύματα του Θεού, τόσο οι πληγές αυξάνονταν. Όταν όμως ο Φαραώ κατανόησε τι ήθελε το Θεός και αναγκάστηκε να το πράξει, αμέσως οι πληγές σταμάτησαν. Μηνύματα λοιπόν στέλνει και σε εμάς ο Θεός. Εν μέσω οικονομικής κρίσεως, απειλής των συνόρων, πανδημίας και τώρα έκλεισαν οι ιεροί ναοί μας.
Επί τούτου όμως είναι ανάγκη να αναρωτηθούμε: Γιατί να φτάσει ο Θεός, έως αυτό το μέτρο; Αν αναζητήσουμε όλοι το γιατί, θα το βρούμε, και πρέπει να το διορθώσουμε. Ας ερευνήσουμε λοιπόν πού έφταιξε ο καθένας μας. Ας εμβαθύνουμε στα του εαυτού μας, όπως μας το ζητά η περίοδος του Τριωδίου, την οποία και διανύουμε.
Τι ζητά ο Θεός από εμάς την περίοδο αυτή; Εσωστρέφεια, αυστηρή νηστεία, εγκράτεια, απαλλαγή από τα πάθη μας, συντριβή, δάκρυα, αληθινή μετάνοια, εξομολόγηση των αμαρτιών μας. Αυτά διδάσκει ο Λόγος του Θεού, όχι μόνο για την περίοδο αυτή, αλλά και για όλο το έτος. Ζούμε όπως θέλει ο Θεός; Μήπως ο καθένας από εμάς παραβαίνει ασυνείδητα ή συνειδητά το θέλημά Του και ζει αμετανόητος, όπως εκείνος θέλει;
Αδελφοί μου, γεμίσαμε διαζύγια, μοιχείες, πορνείες, εγκλήματα, ασέλγειες, βλασφημίες, δολοφονίες. Πόσοι εκκλησιάζονται, πόσοι νηστεύουν, πόσοι μελετούν την Αγία Γραφή, πόσοι εξομολογούνται, πόσοι προσεύχονται; Ποια αμαρτία που αναφέρεται στην Αγία Γραφή δεν την διαπράττουμε; Ζούμε με φόβο Θεού ή μόνο αμαρτάνουμε; Στις μέρες μας κάναμε και τα χειρότερα. Νομιμοποιήσαμε την αμαρτία και την προστατεύουμε πλέον διά νόμων παγκοσμίως. Καταργούμε αιώνιους νόμους του Θεού και νομοθετούμε νόμους που προστατεύουν την αμαρτία και έρχονται σε αντίθεση με το θέλημά Του. Σκεφτήκαμε ότι η Παγκόσμια Κοινότητα νομοθετεί καθημερινά ενάντια στο νόμο του Θεού;
Μήπως συμβαίνει μόνο αυτό; Πόσοι από εμάς φωνάξαμε και υπερασπιστήκαμε τους νόμους του Θεού και το θέλημά Του, πόσοι απαιτήσαμε για τα παιδιά μας χριστιανική παιδεία, πόσοι εναντιωθήκαμε στην νομιμοποίηση της αμαρτίας και της ύβρης που εκφράζεται παντού; Πόσοι ξεσηκωθήκαμε για να υπερασπιστούμε το φως που είναι ο Χριστός; Μήπως με τον φίλαυτο και σκληρόκαρδο τρόπο ζωής που κάνουμε, ο Κύριος απόστρεψε το πρόσωπο Του από όλους μας; Μήπως υποκρινόμαστε τους χριστιανούς, αλλά πάψαμε να κρατούμε την ομολογία της πίστεώς μας, όπως αναφέρει σήμερα ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του, αφήνοντας εδώ και πολλά έτη πριν τον κάθε νομοθέτη που κυβερνά, να νομοθετεί τόσα χρόνια εις βάρος του Θείου Θελήματος; Πότε δείξαμε την ομολογία της πίστεώς μας για όλα όσα έχουν νομοθετήσει οι άρχοντες των εθνών κατά της διδασκαλίας του Χριστού και της Εκκλησίας Του; Πότε τηρήσαμε όλοι εμείς τα της πίστεώς μας; Ξεχάσαμε ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή τα αποτελέσματα της αμαρτίας οδηγούν τον άνθρωπο σε θάνατο;
Αδελφοί μου, πρέπει να εννοήσουμε από τα μηνύματα που μας στέλνει ο Θεός, ότι τελικά βαδίζουμε σε λάθος δρόμους. Δρόμους που σκορπούν το θάνατο. Ήδη ως «πιστοί» (εντός εισαγωγικών) στερούμεθα την πηγή της ζωής που είναι η λατρεία στο ναό του Θεού. Ήδη οι «αγωνιζόμενοι στο στάδιο των αρετών» (πάλι εντός εισαγωγικών) στερούνται την πνευματική τροφοδοσία τους.
Τα χειρότερα έρχονται… Θα χτυπήσουν άραγε φέτος οι καμπάνες την Ανάσταση; Σημείο μεγάλο αυτών των ημερών μας, εάν σιωπήσουν. Αν θέλουμε να ζήσουμε την Ανάσταση και να συνεχίσουν οι καμπάνες των Εκκλησιών να ηχούν χαρμόσυνα, πρέπει πρώτα εμείς να αναστηθούμε από τον βαθύ μας ύπνο, διαφορετικά ούτε την Ανάσταση του Χριστού δεν θα εορτάσουν οι λαοί της γης.
Ας αναζητήσουμε τα αίτια και τους λόγους που ο Θεός παρεχώρησε όλες αυτές τις συμφορές, αφού τίποτε δεν γίνεται χωρίς την θέλησή Του. Ας διορθώσουμε την λάθος πορεία μας. Ας συμμορφωθούμε με το θέλημα του Κυρίου και τότε να είμαστε σίγουροι ότι ο Θεός θα μας σκεπάσει και πάλι με την προστασία Του, ώστε να συνεχίσουμε με ασφάλεια την πορεία μας για την Βασιλεία Του, αμήν.
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Σταυρὸν Χριστοῦ τὸν τίμιον, σήμερον προτεθέντα ἰδόντες προσκυνήσωμεν[1]»
Φθάσαμε αισίως στην τρίτη Κυριακή των νηστειών, γνωστή ως Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, και η εκκλησία μας αφού μας έδειξε την πρώτη Κυριακή )της Ορθοδοξίας) με την αναστήλωση των ιερών εικόνων τον θρίαμβο της πίστεως, το φωτισμό του ανθρωπίνου προσώπου με την παρουσία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά την προηγούμενη Κυριακή, σήμερα μας αποκαλύπτει την δόξα του Τιμίου Σταυρού.
Ιστορικά μνημονεύουμε την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη, η οποία τιμάται την 6η του μηνός Μαρτίου, όπως μας αναφέρει ο ιερός συναξαριστής.
Επειδή όμως η ημέρα αυτή συμπίπτει με την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή και δεν μπορεί να εορτασθεί με λαμπρότητα, καθότι η περίοδος είναι πένθιμη και οι Ιερές Ακολουθίες ακολουθούν το τυπικό της τεσσαρακονθημέρου νηστείας, δηλαδή δεν τελείται πλήρης Θεία Λειτουργία, η εορτή αυτή τοποθετήθηκε την Τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Μας προτρέπει, λοιπόν, σήμερα η Εκκλησία μας να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, προς ενίσχυση, παρηγοριά, φιλανθρωπία, ώστε να μην αφήσουμε στη μέση την προσπάθεια και τον αγώνα μας στο μεγάλο αυτό πέλαγος, λόγω του καύσωνος της ημέρας.
Θα αναρωτηθεί κανείς τι είναι ο Σταυρός; «Όπλον ακαταγώνιστον, κραταίωμα άρρηκτον, των βασιλέων το νίκος, των Ιερέων το καύχημα, Χριστού νυν τα πάθη, και ημίν δίδου προφθάσαι, και την Ανάστασιν[2]». Επίσης, ο Άγιος Γερμανός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον χαρακτηρίζει Θυσιαστήριον πάντιμον[3]. Δηλαδή, όπως το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου δίδεται στους ανθρώπους εις άφεση αμαρτιών και ζωή αιώνιο, έτσι και ο Τίμιος Σταυρός γίνεται όργανο για την σωτηρία των ψυχών τους. Από ατιμωτικής θανατικής καταδίκης, γίνεται σύμβολο σωτηρίας, από αντικείμενο αισχύνης (ντροπής δηλαδή) έγινε η δόξα και το καύχημα της Εκκλησίας, από ξύλο του θανάτου έγινε σημείο χαράς και ταμείο ζωής, όπως διαβάζουμε στους Χαιρετισμούς στον Τίμιο Σταυρό[4].
Ο Σταυρός είναι για τον καθένα μας «ο φύλαξ εν νυκτί, εν ημέρα πύργος, εν σκότει χειραγωγός, εν ευθυμία χαλινός, εν αθυμία ψυχαγωγός, εν πειρασμοίς βοηθός, εν κινδύνοις σωτήρ, εν λύπαις παρήγορος, εν ανάγκαις πρόμαχος, εν θαλάσση κυβερνήτης, εν συμφοραίς ανάψυξις[5]», σύμφωνα με τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης.
Πάνω στο Σταυρό συντελείται η αιώνια θυσία του Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός αποκαλύπτει το μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Η σταυρική θυσία του Ιησού χάρισε στον κόσμο την αιώνια ζωή και απολύτρωση. Ο Σταυρός του Χριστού θα συμβολίζει πάντοτε τη θυσία, τον πόνο, την συγκατάβαση αλλά και την χαρά. Ο Σταυρός του Χριστού θα παραμένει πάντοτε η παρηγοριά της ζωής μας, η μόνη απάντηση στα τόσα προβλήματα της καθημερινότητας και στους τόσους πόνους που αντιμετωπίζουμε. Φοβερό και παράδοξο το μυστήριο του Γολγοθά.
Όλοι μας παίρνουμε δύναμη από τον Σταυρό, γιατί πάνω σ΄ αυτόν θυσιάστηκε ο Κύριός μας για τις δικές μας αμαρτίες. Ωστόσο, αυτή την Κυριακή δεν τον βλέπουμε μέσα από τον πόνο που προκαλεί το σταυρικό μαρτύριο, όπως θα συμβεί τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τον βλέπουμε ως σύμβολο νίκης και χαράς, για να πάρουμε κουράγιο και να συνεχίσουμε τον αγώνα μας και τις υπόλοιπες μέρες της Σαρακοστής. Τον βλέπουμε και θυμόμαστε τον Κύριο που μας προσκαλεί στο Ευαγγέλιο που θα ακούσουμε την Κυριακή αυτή: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι[6]» «Όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του κι ας μ΄ ακολουθεί».
Σάλπισμα στο κέντρο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, προκειμένου να ενισχυθούμε στον αγώνα της νηστείας, της καθάρσεως από τα πάθη, της μετανοίας και της διορθώσεως των τραυμάτων της ψυχής μας, ώστε να φθάσουμε στη θέα του Αναστάντος Χριστού τη φωτόλουστη εκείνη νύκτα.
Δεύτε «οσφρανθώμεν της αυτού θεοπνεύστου οσμής», αφού «ταύτη τη ημέρα μυρίζει τά μύρα της θείας μυροθήκης, το ζωομύριστον ξύλον, ο Σταυρός του Χριστού[7]». Δηλαδή, ας μυρίσουμε την ευωδία του Τιμίου Ξύλου από τα μύρα της θείας μυροθήκης. Ας δοξάσουμε από καρδίας τον εν αυτώ σταυρωθέντα Χριστό, για την αποτυπωμένη σ΄ αυτό το ξύλο σφραγίδα της αγάπης Του και τη ματωμένη υπογραφή Του για τη σωτηρία μας. «Και ημείς οι πιστοί που προσκυνούμε σήμερα και με τα χείλη μας σε φιλούμε … παίρνουμε την κάθαρση από τα αμαρτήματά μας … και γεμίζουμε από φως και αγιασμό[8]».
Ας μας αξιώσει δε να προσκυνήσουμε τα σωτήρια Παθήματα και τη Λαμπροφόρο Ανάστασή Του.
Ιεροδιακόνου Ραφαήλ Μισιαούλη
[1] Εξαποστειλάριον της εορτής της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως.
[2] Τροπάριον Στιχηρών του Εσπερινού του Σαββάτου της Σταυροπροσκυνήσεως.
[3] Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Εις την προσκύνησιν του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού εν τω καιρώ τω μεσονηστίμω, PG 98, 221-244.
[4] Χαιρετισμοί στον Τίμιο Σταυρό, Α’ Οίκος «Ἔχουσα ἡ Ἑλένη, τὸ ἀήττητον ὅπλον, ἀνέδραμε πρός τόν ταύτης γόνον· ὁ δέ, μέγα σκιρτήσας εὐθύς, ἐπιγνούς τόν μέγιστον Σταυρόν ἔχαιρε, καί ἅλμασιν ὡς ᾄσμασιν, ἐβόα πρός αὐτόν τοιαῦτα· Χαῖρε Σταυρέ, τοῦ φωτός δοχεῖον· χαῖρε, Σταυρέ, τῆς ζωῆς ταμεῖον».
[5] Αγίου Ανδρέου Κρήτης, Λόγος Ι’, Εις την παγκόσμιον Ύψωσιν του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, PG 97,1021.
[6] Μάρκου 8,34.
[7] Γ΄ ωδή του Κανόνος του Όρθρου της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως.
ΣΤ[8] Κήρυγμα Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, Μάρτιος 2017.
Φθάσαμε αισίως στην τρίτη Κυριακή των νηστειών, γνωστή ως Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, και η εκκλησία μας αφού μας έδειξε την πρώτη Κυριακή )της Ορθοδοξίας) με την αναστήλωση των ιερών εικόνων τον θρίαμβο της πίστεως, το φωτισμό του ανθρωπίνου προσώπου με την παρουσία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά την προηγούμενη Κυριακή, σήμερα μας αποκαλύπτει την δόξα του Τιμίου Σταυρού.
Ιστορικά μνημονεύουμε την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη, η οποία τιμάται την 6η του μηνός Μαρτίου, όπως μας αναφέρει ο ιερός συναξαριστής.
Επειδή όμως η ημέρα αυτή συμπίπτει με την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή και δεν μπορεί να εορτασθεί με λαμπρότητα, καθότι η περίοδος είναι πένθιμη και οι Ιερές Ακολουθίες ακολουθούν το τυπικό της τεσσαρακονθημέρου νηστείας, δηλαδή δεν τελείται πλήρης Θεία Λειτουργία, η εορτή αυτή τοποθετήθηκε την Τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Μας προτρέπει, λοιπόν, σήμερα η Εκκλησία μας να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, προς ενίσχυση, παρηγοριά, φιλανθρωπία, ώστε να μην αφήσουμε στη μέση την προσπάθεια και τον αγώνα μας στο μεγάλο αυτό πέλαγος, λόγω του καύσωνος της ημέρας.
Θα αναρωτηθεί κανείς τι είναι ο Σταυρός; «Όπλον ακαταγώνιστον, κραταίωμα άρρηκτον, των βασιλέων το νίκος, των Ιερέων το καύχημα, Χριστού νυν τα πάθη, και ημίν δίδου προφθάσαι, και την Ανάστασιν[2]». Επίσης, ο Άγιος Γερμανός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον χαρακτηρίζει Θυσιαστήριον πάντιμον[3]. Δηλαδή, όπως το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου δίδεται στους ανθρώπους εις άφεση αμαρτιών και ζωή αιώνιο, έτσι και ο Τίμιος Σταυρός γίνεται όργανο για την σωτηρία των ψυχών τους. Από ατιμωτικής θανατικής καταδίκης, γίνεται σύμβολο σωτηρίας, από αντικείμενο αισχύνης (ντροπής δηλαδή) έγινε η δόξα και το καύχημα της Εκκλησίας, από ξύλο του θανάτου έγινε σημείο χαράς και ταμείο ζωής, όπως διαβάζουμε στους Χαιρετισμούς στον Τίμιο Σταυρό[4].
Ο Σταυρός είναι για τον καθένα μας «ο φύλαξ εν νυκτί, εν ημέρα πύργος, εν σκότει χειραγωγός, εν ευθυμία χαλινός, εν αθυμία ψυχαγωγός, εν πειρασμοίς βοηθός, εν κινδύνοις σωτήρ, εν λύπαις παρήγορος, εν ανάγκαις πρόμαχος, εν θαλάσση κυβερνήτης, εν συμφοραίς ανάψυξις[5]», σύμφωνα με τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης.
Πάνω στο Σταυρό συντελείται η αιώνια θυσία του Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός αποκαλύπτει το μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Η σταυρική θυσία του Ιησού χάρισε στον κόσμο την αιώνια ζωή και απολύτρωση. Ο Σταυρός του Χριστού θα συμβολίζει πάντοτε τη θυσία, τον πόνο, την συγκατάβαση αλλά και την χαρά. Ο Σταυρός του Χριστού θα παραμένει πάντοτε η παρηγοριά της ζωής μας, η μόνη απάντηση στα τόσα προβλήματα της καθημερινότητας και στους τόσους πόνους που αντιμετωπίζουμε. Φοβερό και παράδοξο το μυστήριο του Γολγοθά.
Όλοι μας παίρνουμε δύναμη από τον Σταυρό, γιατί πάνω σ΄ αυτόν θυσιάστηκε ο Κύριός μας για τις δικές μας αμαρτίες. Ωστόσο, αυτή την Κυριακή δεν τον βλέπουμε μέσα από τον πόνο που προκαλεί το σταυρικό μαρτύριο, όπως θα συμβεί τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τον βλέπουμε ως σύμβολο νίκης και χαράς, για να πάρουμε κουράγιο και να συνεχίσουμε τον αγώνα μας και τις υπόλοιπες μέρες της Σαρακοστής. Τον βλέπουμε και θυμόμαστε τον Κύριο που μας προσκαλεί στο Ευαγγέλιο που θα ακούσουμε την Κυριακή αυτή: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι[6]» «Όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του κι ας μ΄ ακολουθεί».
Σάλπισμα στο κέντρο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, προκειμένου να ενισχυθούμε στον αγώνα της νηστείας, της καθάρσεως από τα πάθη, της μετανοίας και της διορθώσεως των τραυμάτων της ψυχής μας, ώστε να φθάσουμε στη θέα του Αναστάντος Χριστού τη φωτόλουστη εκείνη νύκτα.
Δεύτε «οσφρανθώμεν της αυτού θεοπνεύστου οσμής», αφού «ταύτη τη ημέρα μυρίζει τά μύρα της θείας μυροθήκης, το ζωομύριστον ξύλον, ο Σταυρός του Χριστού[7]». Δηλαδή, ας μυρίσουμε την ευωδία του Τιμίου Ξύλου από τα μύρα της θείας μυροθήκης. Ας δοξάσουμε από καρδίας τον εν αυτώ σταυρωθέντα Χριστό, για την αποτυπωμένη σ΄ αυτό το ξύλο σφραγίδα της αγάπης Του και τη ματωμένη υπογραφή Του για τη σωτηρία μας. «Και ημείς οι πιστοί που προσκυνούμε σήμερα και με τα χείλη μας σε φιλούμε … παίρνουμε την κάθαρση από τα αμαρτήματά μας … και γεμίζουμε από φως και αγιασμό[8]».
Ας μας αξιώσει δε να προσκυνήσουμε τα σωτήρια Παθήματα και τη Λαμπροφόρο Ανάστασή Του.
Ιεροδιακόνου Ραφαήλ Μισιαούλη
[1] Εξαποστειλάριον της εορτής της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως.
[2] Τροπάριον Στιχηρών του Εσπερινού του Σαββάτου της Σταυροπροσκυνήσεως.
[3] Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Εις την προσκύνησιν του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού εν τω καιρώ τω μεσονηστίμω, PG 98, 221-244.
[4] Χαιρετισμοί στον Τίμιο Σταυρό, Α’ Οίκος «Ἔχουσα ἡ Ἑλένη, τὸ ἀήττητον ὅπλον, ἀνέδραμε πρός τόν ταύτης γόνον· ὁ δέ, μέγα σκιρτήσας εὐθύς, ἐπιγνούς τόν μέγιστον Σταυρόν ἔχαιρε, καί ἅλμασιν ὡς ᾄσμασιν, ἐβόα πρός αὐτόν τοιαῦτα· Χαῖρε Σταυρέ, τοῦ φωτός δοχεῖον· χαῖρε, Σταυρέ, τῆς ζωῆς ταμεῖον».
[5] Αγίου Ανδρέου Κρήτης, Λόγος Ι’, Εις την παγκόσμιον Ύψωσιν του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, PG 97,1021.
[6] Μάρκου 8,34.
[7] Γ΄ ωδή του Κανόνος του Όρθρου της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως.
ΣΤ[8] Κήρυγμα Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, Μάρτιος 2017.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Το μήνυμα των λόγων του Κυρίου: «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;»
Αγαπητοί μου αδελφοί.
Ο Ευαγγελιστής Μάρκος μάς προσφέρει και σήμερα ένα νέο μήνυμα με την Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε. Θυμάται ο Μάρκος ως νέος που ήταν τον Απόστολο Πέτρο που πήγαινε στο σπίτι του όπου συναθροίζονταν οι πρώτοι χριστιανοί. Εκεί ο Πέτρος τους μετέφερε αυτούσια τα λόγια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του Σωτήρος μας.
Έτσι, ξεκινώντας με τη φράση «είπεν ο Κύριος», ο Ευαγγελιστής μάς μεταφέρει σήμερα τα εξής σωτήρια λόγια του Κυρίου: «Τι έχει να ωφεληθεί ο άνθρωπος, εάν κάνει δικό του ολόκληρο τον κόσμο, αλλά τελικά χάσει την ψυχή του;»
Αυτό το ερώτημα του Χριστού μας θυμίζει τα σοφά λόγια της Παλαιάς Διαθήκης, «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον…». Τα πάντα δηλαδή που κάνει ο άνθρωπος είναι μάταια, εάν αυτά δεν μπορούν να περάσουν μέσα από τον τάφο μας. Το ίδιο μήνυμα στέλνει τώρα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός διαμέσου του Ευαγγελιστή Μάρκου προς ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Τι κρίμα! Τι συμφορά! Δύο χιλιάδες είκοσι ένα χρόνια χριστιανισμού πέρασαν και ακόμη αδυνατούμε να κατανοήσουμε τα ανωτέρω λόγια του Κυρίου μας και να τα εφαρμόσουμε!!!
Αδελφοί μου απευθύνω ερώτημα προς όλους σας: Είμαστε εμείς χριστιανοί; Εφαρμόζουμε τον λόγο του Κυρίου μας; Ευθέως ερωτώ και ευθέως σάς απαντώ χωρίς άλλες περιστροφές: Δυστυχώς όχι, διότι κατά πλειοψηφία δεν τα εφαρμόζουμε! Είμαστε μια κοινωνία χριστιανών άπληστη. Καθημερινά εργαζόμαστε, όχι για να βγάλουμε τα προς το ζην, που είναι σωστό και λογικό, αλλά για να αποκτήσουμε όλο και περισσότερα αγαθά. Δεν ικανοποιούμαστε με όσα έχουμε και είναι τα πλέον απαραίτητα, αλλά θέλουμε όλο και περισσότερα που τα ανάγουμε σε ανάγκες! Κυνηγούμε λοιπόν τα υλικά αγαθά που δεν περνούν τον τάφο, ούτε μας συνοδεύουν μετά τον θάνατό μας.
Γι’ αυτό έρχεται σήμερα ο Κύριός μας να μάς υπενθυμίσει το αυτονόητο, ότι κι αν ολόκληρη τη γη την κάνουμε δική μας, τίποτε δεν ωφεληθήκαμε, εάν τελικά χάσουμε την ψυχή μας. Καθημερινά αδελφοί μου εργαζόμαστε τουλάχιστον 8 ώρες για την συντήρηση του σώματός μας, της οικογενείας μας και για την απόκτηση περισσότερων υλικών αγαθών, που νομίζουμε ότι μας κάνουν τη ζωή μας πιο άνετη και καλύτερη.
Αλήθεια, για την σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας πόσες ώρες την ημέρα εργαζόμαστε; Όπως το σώμα για να επιζήσει αναζητά την τροφή του, κατά τον ίδιο τρόπο και η ψυχή μας αναζητά την δική της τροφή. Ωστόσο, εμείς σπαταλούμε ατέλειωτες ώρες εργασίας για το σώμα μας που είναι θνητό και προσωρινό και ξεχνάμε την ψυχή μας, το αιώνιο είναι μας, που είναι αθάνατο. Πόσο ανόητοι είμαστε! Αφήνουμε τα χρόνια να φεύγουν χωρίς να εργασθούμε κοπιαστικά για την σωτηρία της ψυχής μας. Αντίθετα για το σώμα μας, δουλέψαμε κοπιαστικά, σκληρά, ιδρώσαμε, πολλοί από εμάς ίσως και να αρρώστησαν, διότι οι συνθήκες εργασίας τους ήταν απαράδεκτες.
Έρχεται σήμερα λοιπόν ο Χριστός μας και μας ερωτά: «Για την ψυχή σου άνθρωπε τι έκανες; Πόσες ώρες εργάστηκες; Η ψυχή σου ποιες αρετές απέκτησε και ποια πάθη της θεράπευσε τα χρόνια που έζησες επί της γης; Η ψυχή σου πέρασε το στάδιο της καθάρσεως; Εισήλθε στην κατάσταση του φωτισμού, ώστε τώρα να δεχθεί την θέωση και να εισέλθει στην Βασιλεία των Ουρανών;». Τι έκανες άνθρωπε που σε άφησα να ζήσεις τόσα χρόνια επί της γης;
Φρικτό είναι να αντιλαμβάνεται κανείς ότι αδιαφορήσαμε!!! Είναι οδυνηρό να συνειδητοποιούμε ότι ως χριστιανοί δεν ακούσαμε την φωνή του Χριστού μας που λέγει: «πρόσεχε άνθρωπε, διότι κι αν αποκτήσεις όλα τα υλικά αυτού του κόσμου, ακόμη κι αν κερδίσεις τον κόσμο όλο, τίποτε δεν έχεις ωφεληθεί αν χάσεις την ψυχή σου».
Σε ανθρώπους απίστους και αθέους είναι κατανοητό να αδιαφορούν, γιατί πλανώνται, έχοντας άγνοια Θεού και οδηγούνται στην απώλεια, καθώς δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού και της αιώνιας ψυχής τους.
Όσοι όμως πιστεύουμε στον Χριστό, πώς αμελήσαμε και δεν εργαστήκαμε για την σωτηρία της ψυχής μας; Πώς εργαστήκαμε κι εμείς σαν τους απίστους και αθέους μόνο για την ύλη και το σώμα; Τι απολογία θα δώσουμε στον Χριστό μας;
Αγαπητοί μου αδελφοί. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι περίοδος μετάνοιας και εσωτερικής έρευνας της ψυχής μας, είναι περισυλλογή πνευματική. Όσοι από εμάς αμελήσαμε και δεν εργαστήκαμε ώρες πολλές για την σωτηρία της, μας δίδει ο Κύριός μας την περίοδο αυτή, μια ακόμη ευκαιρία για μετάνοια και αλλαγή ζωής. Ας αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία. Ας ξεκινήσουμε έστω και τώρα να εργαζόμαστε για την σωτηρία της ψυχής μας. Ίσως ο Κύριος μας δώσει λίγο χρόνο ως φιλάνθρωπος, διότι μας αγαπά και θέλει την σωτηρία μας.
Αδελφοί μου, η σημερινή Ευαγγελική περικοπή μας τονίζει: «Άνθρωπε, μια μεγάλη αμαρτία που διαπράττεις καθημερινά είναι η αμέλειά σου για την σωτηρία της ψυχής σου και η προσκόλληση σου στο να αποκτήσεις γήινα αγαθά. Αυτό έκανε εξάλλου και ο Παράλυτος της Ευαγγελικής περικοπής που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή. Γι’ αυτό και ήταν άρρωστος. Ο Κύριος όμως τον συγχώρησε κι έτσι θεραπεύθηκε. Φρόντισε να εργασθείς κι εσύ όχι μόνο για το σώμα σου, αλλά και για την σωτηρία της ψυχής σου, όσο τα μάτια σου είναι ακόμα ανοικτά. Αμήν.
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
Αγαπητοί μου αδελφοί.
Ο Ευαγγελιστής Μάρκος μάς προσφέρει και σήμερα ένα νέο μήνυμα με την Ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε. Θυμάται ο Μάρκος ως νέος που ήταν τον Απόστολο Πέτρο που πήγαινε στο σπίτι του όπου συναθροίζονταν οι πρώτοι χριστιανοί. Εκεί ο Πέτρος τους μετέφερε αυτούσια τα λόγια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του Σωτήρος μας.
Έτσι, ξεκινώντας με τη φράση «είπεν ο Κύριος», ο Ευαγγελιστής μάς μεταφέρει σήμερα τα εξής σωτήρια λόγια του Κυρίου: «Τι έχει να ωφεληθεί ο άνθρωπος, εάν κάνει δικό του ολόκληρο τον κόσμο, αλλά τελικά χάσει την ψυχή του;»
Αυτό το ερώτημα του Χριστού μας θυμίζει τα σοφά λόγια της Παλαιάς Διαθήκης, «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον…». Τα πάντα δηλαδή που κάνει ο άνθρωπος είναι μάταια, εάν αυτά δεν μπορούν να περάσουν μέσα από τον τάφο μας. Το ίδιο μήνυμα στέλνει τώρα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός διαμέσου του Ευαγγελιστή Μάρκου προς ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Τι κρίμα! Τι συμφορά! Δύο χιλιάδες είκοσι ένα χρόνια χριστιανισμού πέρασαν και ακόμη αδυνατούμε να κατανοήσουμε τα ανωτέρω λόγια του Κυρίου μας και να τα εφαρμόσουμε!!!
Αδελφοί μου απευθύνω ερώτημα προς όλους σας: Είμαστε εμείς χριστιανοί; Εφαρμόζουμε τον λόγο του Κυρίου μας; Ευθέως ερωτώ και ευθέως σάς απαντώ χωρίς άλλες περιστροφές: Δυστυχώς όχι, διότι κατά πλειοψηφία δεν τα εφαρμόζουμε! Είμαστε μια κοινωνία χριστιανών άπληστη. Καθημερινά εργαζόμαστε, όχι για να βγάλουμε τα προς το ζην, που είναι σωστό και λογικό, αλλά για να αποκτήσουμε όλο και περισσότερα αγαθά. Δεν ικανοποιούμαστε με όσα έχουμε και είναι τα πλέον απαραίτητα, αλλά θέλουμε όλο και περισσότερα που τα ανάγουμε σε ανάγκες! Κυνηγούμε λοιπόν τα υλικά αγαθά που δεν περνούν τον τάφο, ούτε μας συνοδεύουν μετά τον θάνατό μας.
Γι’ αυτό έρχεται σήμερα ο Κύριός μας να μάς υπενθυμίσει το αυτονόητο, ότι κι αν ολόκληρη τη γη την κάνουμε δική μας, τίποτε δεν ωφεληθήκαμε, εάν τελικά χάσουμε την ψυχή μας. Καθημερινά αδελφοί μου εργαζόμαστε τουλάχιστον 8 ώρες για την συντήρηση του σώματός μας, της οικογενείας μας και για την απόκτηση περισσότερων υλικών αγαθών, που νομίζουμε ότι μας κάνουν τη ζωή μας πιο άνετη και καλύτερη.
Αλήθεια, για την σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας πόσες ώρες την ημέρα εργαζόμαστε; Όπως το σώμα για να επιζήσει αναζητά την τροφή του, κατά τον ίδιο τρόπο και η ψυχή μας αναζητά την δική της τροφή. Ωστόσο, εμείς σπαταλούμε ατέλειωτες ώρες εργασίας για το σώμα μας που είναι θνητό και προσωρινό και ξεχνάμε την ψυχή μας, το αιώνιο είναι μας, που είναι αθάνατο. Πόσο ανόητοι είμαστε! Αφήνουμε τα χρόνια να φεύγουν χωρίς να εργασθούμε κοπιαστικά για την σωτηρία της ψυχής μας. Αντίθετα για το σώμα μας, δουλέψαμε κοπιαστικά, σκληρά, ιδρώσαμε, πολλοί από εμάς ίσως και να αρρώστησαν, διότι οι συνθήκες εργασίας τους ήταν απαράδεκτες.
Έρχεται σήμερα λοιπόν ο Χριστός μας και μας ερωτά: «Για την ψυχή σου άνθρωπε τι έκανες; Πόσες ώρες εργάστηκες; Η ψυχή σου ποιες αρετές απέκτησε και ποια πάθη της θεράπευσε τα χρόνια που έζησες επί της γης; Η ψυχή σου πέρασε το στάδιο της καθάρσεως; Εισήλθε στην κατάσταση του φωτισμού, ώστε τώρα να δεχθεί την θέωση και να εισέλθει στην Βασιλεία των Ουρανών;». Τι έκανες άνθρωπε που σε άφησα να ζήσεις τόσα χρόνια επί της γης;
Φρικτό είναι να αντιλαμβάνεται κανείς ότι αδιαφορήσαμε!!! Είναι οδυνηρό να συνειδητοποιούμε ότι ως χριστιανοί δεν ακούσαμε την φωνή του Χριστού μας που λέγει: «πρόσεχε άνθρωπε, διότι κι αν αποκτήσεις όλα τα υλικά αυτού του κόσμου, ακόμη κι αν κερδίσεις τον κόσμο όλο, τίποτε δεν έχεις ωφεληθεί αν χάσεις την ψυχή σου».
Σε ανθρώπους απίστους και αθέους είναι κατανοητό να αδιαφορούν, γιατί πλανώνται, έχοντας άγνοια Θεού και οδηγούνται στην απώλεια, καθώς δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού και της αιώνιας ψυχής τους.
Όσοι όμως πιστεύουμε στον Χριστό, πώς αμελήσαμε και δεν εργαστήκαμε για την σωτηρία της ψυχής μας; Πώς εργαστήκαμε κι εμείς σαν τους απίστους και αθέους μόνο για την ύλη και το σώμα; Τι απολογία θα δώσουμε στον Χριστό μας;
Αγαπητοί μου αδελφοί. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι περίοδος μετάνοιας και εσωτερικής έρευνας της ψυχής μας, είναι περισυλλογή πνευματική. Όσοι από εμάς αμελήσαμε και δεν εργαστήκαμε ώρες πολλές για την σωτηρία της, μας δίδει ο Κύριός μας την περίοδο αυτή, μια ακόμη ευκαιρία για μετάνοια και αλλαγή ζωής. Ας αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία. Ας ξεκινήσουμε έστω και τώρα να εργαζόμαστε για την σωτηρία της ψυχής μας. Ίσως ο Κύριος μας δώσει λίγο χρόνο ως φιλάνθρωπος, διότι μας αγαπά και θέλει την σωτηρία μας.
Αδελφοί μου, η σημερινή Ευαγγελική περικοπή μας τονίζει: «Άνθρωπε, μια μεγάλη αμαρτία που διαπράττεις καθημερινά είναι η αμέλειά σου για την σωτηρία της ψυχής σου και η προσκόλληση σου στο να αποκτήσεις γήινα αγαθά. Αυτό έκανε εξάλλου και ο Παράλυτος της Ευαγγελικής περικοπής που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή. Γι’ αυτό και ήταν άρρωστος. Ο Κύριος όμως τον συγχώρησε κι έτσι θεραπεύθηκε. Φρόντισε να εργασθείς κι εσύ όχι μόνο για το σώμα σου, αλλά και για την σωτηρία της ψυχής σου, όσο τα μάτια σου είναι ακόμα ανοικτά. Αμήν.
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ» (Μάρκ. 8,34)
Πρίν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἀνέβη ὁ Κύριος μας στὸ σταυρό, ἐκείνη τή Μεγάλη Παρασκευή, μίλησε γιὰ σταυρό. Μίλησε βέβαια μὲ ἔννοια ἀλληγορική. Μίλησε σύμφωνα μὲ ὅσα ἐγνώριζαν τότε οἱ σύγχρονοί Του γιὰ τὸν σταυρό, ὡς φοβερὸ καὶ ἀποτρόπαιο ὄργανο θανατικῆς καταδίκης. Διότι στὶς ἡμέρες τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς οἱ ἀπαισιότεροι κακοῦργοι καὶ ἐγκληματίες ἐπλήρωναν τὰ στυγερά τους ἐγκλήματα μέ θάνατο ἐπονείδιστο ἐπάνω στὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ.
Ἑπομένως στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ὅταν ἀκοῦμε τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ ἀπευθύνεται στοὺς ἀκροατές του καὶ νὰ τοὺς προσκαλῆ νὰ ἀπαρνηθοῦν τὸν ἑαυτό τους, ὅσοι τελικὰ ἀποφασίσουν νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν, καὶ νὰ σηκώσουν τὸ σταυρὸ τους, ἐννοεῖ, ὅτι θὰ πρέπη νὰ εἶναι ἀποφασισμένοι γιὰ ὅλα, γιά κακουχίες, ἀκόμη καὶ γιά τὸ θάνατο, τὸν πιὸ ὀδυνηρὸ μάλιστα, ὅπως ἦτο ὁ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ.
Ἐμεῖς ὅμως σήμερα στὸ κήρυγμά μας δὲν θὰ προχωρήσωμε στὰ βαθειὰ νοήματα περὶ τοῦ σταυροῦ. Θὰ μείνωμε στὴν ἐπιφάνεια. Δηλαδὴ στὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ὅπως τὸ γνωρίζομε οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Καὶ συγκεκριμένα, πῶς ἔχει το θέμα γιά τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς οἰκογένειας.
Ἀνέκαθεν οἱ χριστιανοὶ διακρίνονταν ἀπὸ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ὅσοι ἐπιδεικτικὰ ἀπέφευγαν νὰ τιμήσουν ἐκεῖνο τὸ ἱερὸ σύμβολο, ποὺ εἶναι «ὁ φύλαξ τῆς οἰκουμένης… τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα… τῶν ἀγγέλων ἡ δόξα», τὴν ἴδια στιγμὴ ὁμολογοῦσαν τρόπον τινὰ καὶ τὴν ἀπιστία τους. Τὴν προσυπέγραφαν αὐτοστιγμεί..
Τί συμβαίνει σήμερα στὴν οἰκογένειά μας; Δυστυχῶς μερικὰ παιδιὰ ἔχουν ἀντικαταστήσει τὸ πανσεβάσμιο σύμβολο τῆς ὑπερτάτης Θυσίας τοῦ Λυτρωτοῦ μας μὲ ἄλλα σύμβολα, κάποτε ἀναξιοπρεπῆ καὶ ἀνόητα. Ὅπως γιὰ παράδειγμα εἶναι τὰ λεγόμενα ζώδια. Ἤ ἀκόμη μέ ἕνα τύπο, σχέδιο σταυροῦ, ποὺ διαστρεβλωμένος, ὅπως εἶναι ἐκ κατασκευῆς, μόνο τὸ σταυρὸ τῶν χριστιανῶν δὲν ἐνθυμίζει.
Κατόπιν παρατηροῦμε μὲ θλίψη, ὅτι καὶ στὸ τραπέζι, πρὶν νὰ ἀρχίσουν νὰ τρῶνε τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας, ὄχι μόνο δὲν λένε δυὸ λόγια προσευχῆς, κάποια εὐχαριστία στὸν Πανάγαθο γιὰ τὰ ἀγαθά Του, ποὺ σὲ λίγο θὰ ἀπολαύσουν, ἀλλὰ οὔτε τὸ σταυρό τους δὲν κάμουν.
Οἱ ξένοι, οἱ ἀλλόδοξοι χριστιανοί, ὅσοι ἀκόμη πιστεύουν στὸν Χριστό, πρὶν νὰ γευθοῦν τὸ φαγητό τους, ψελλίζουν δυὸ λόγια ἁπλὰ εὐχαριστίας στὸν Μεγάλο Δωρεοδότη Θεό. «Θεέ μου, σὲ εὐχαριστοῦμε ὅλη ἡ οἰκογένειά μας γιὰ τὰ ἀγαθά μας, πού μᾶς ἐχάρισες σήμερα».
Ἐμεῖς, ποὺ ἔχομε τὴν ὡραία Εὐχὴ «Χριστὲ ὁ Θεὸς εὐλόγησον τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν τῶν δούλων Σου…», σπανίως τὴν ἐπαναλαμβάνομε. Τουλάχιστον νὰ κάναμε εὐλαβικὰ τὸ σταυρό μας, τὸ σταυρό μας ποὺ θὰ ἀντικαθιστοῦσε τὰ λόγια τῆς προσευχῆς… Καὶ ἀρχίζουν τὰ μέλη τῆς Ὀρθόδοξης κατὰ τὰ ἄλλα χριστιανικῆς οἰκογένειας, νὰ καταβροχθίζουν τὰ ἐδέσματα, χωρὶς σταυρό. Ἀφοῦ οὔτε ὁ πατέρας, οὔτε ἡ μητέρα τὸν κάμουν, οὔτε προτρέπουν τὰ παιδιά τους νὰ τὸν κάμουν…
Τί ἀγνωμοσύνη ἀπέναντι στὸν Δοτήρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν Θεὸ! Καὶ δὲν σκεπτόμαστε τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπολαμβάνομε τὰ γεύματα καὶ τὰ δεῖπνα μας, πόσοι συνάνθρωποί μας δὲν ἔχουν οὔτε τὸ πολλοστὸν ὅσων ἐμεῖς πλουσιοπάροχα ἀπολαμβάνομε… καὶ δὲν σκεπτόμαστε, ὅτι μήπως ἐξαντληθῆ – ἥμαρτον Κύριε! – ἡ Θεία Μακροθυμία καὶ εὑρεθοῦμε καὶ ἐμεῖς στὴ θέση αὐτῶν τῶν δυστυχῶν, ποὺ σὰν ἄλλοι Λάζαροι περιμένουν λίγο ψωμί, λίγο ρύζι, κάποιο φροῦτο ἐξωτικὸ γιὰ νὰ κορέσουν τὴν πεῖνα τους…
Δὲν πρέπει νὰ προσέξουν τὸ θέμα, λοιπόν, οἱ εὐσυνείδητοι γονεῖς καὶ νὰ διδάξουν μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα τὰ παιδιά τους καὶ πρὶν τὸ φαγητὸ καὶ μετά, καὶ ὅταν σηκώνονται τὸ πρωὶ καὶ ὅταν τὸ βράδυ ἀποσύρονται στὸ κρεββάτι τους καὶ ὅταν περνοῦν ἔξω ἀπὸ κάποια ἐκκλησία,αὐθόρμητα νὰ σημειώνουν σωστὰ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ στὸ στῆθος τους;
Μήπως ντρέπονται μικροὶ μεγάλοι τὸ σταυρὸ; Ἀκούσαμε ὅμως στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, τί εἶπε ὁ Κύριος μας γιὰ ἐκείνους ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ νιώθουν ντροπὴ τόσο γιὰ τὸν Ἴδιο ὅσο καὶ γιὰ τοὺς χρυσοὺς καὶ ἀτίμητους λόγους τοῦ Εὐαγγελίου Του. Μὲ ντρέπεσθε; εἶπε σὲ μία στιγμή. Τότε καὶ ἐγὼ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ θεῖος Κριτὴς, θὰ αἰσθανθῶ ντροπὴ καὶ ἀποτροπιασμὸ γιὰ ὅλους ἐσᾶς, πού με ντρέπεσθε, ὅταν ἔλθω ἐν τῆ δόξη τοῦ Πατρὸς μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.
Καὶ ὅμως στὶς ἡμέρες μας διαβάζομε ὅτι οἱ ἀλλόθρησκοι Μουσουλμάνοι σὲ ὅλον τὸν κόσμο κάνουν τὸ πᾶν, ὥστε οἱ διπλανοί τους, νὰ γνωρίσουν τὴ θρησκεία τους. Ἰδίως φροντίζουν ἐπάνω στὸ μέτωπό τους νὰ εἶναι εὐδιάκριτο ἐκεῖνο τὸ κόκκινο σημεῖο, σχεδὸν σὰν πληγή, τὸ ζεμπιμπάχ (zebibah), ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν καθημερινὴ προστριβὴ τοῦ μετώπου των στὸ μάρμαρο κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς γονυκλισίας.
Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, ἄς προσέξωμε τὸ σημεῖο αὐτό. Καὶ μὲ ἀγάπη καὶ ἐπιμέλεια ἄς διδάξωμε τὰ παιδιά μας πάντοτε νὰ κάμουν εὐλαβικά τὸ σταυρό τους, ὡς ἐλάχιστη μαρτυρία τῆς πίστεώς μας καὶ ἐλάχιστη ἔνδειξη ἀγάπης στὸν Σταυρωθέντα γιά μᾶς Λυτρωτή μας. Ἀμὴν!
Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Πρίν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἀνέβη ὁ Κύριος μας στὸ σταυρό, ἐκείνη τή Μεγάλη Παρασκευή, μίλησε γιὰ σταυρό. Μίλησε βέβαια μὲ ἔννοια ἀλληγορική. Μίλησε σύμφωνα μὲ ὅσα ἐγνώριζαν τότε οἱ σύγχρονοί Του γιὰ τὸν σταυρό, ὡς φοβερὸ καὶ ἀποτρόπαιο ὄργανο θανατικῆς καταδίκης. Διότι στὶς ἡμέρες τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς οἱ ἀπαισιότεροι κακοῦργοι καὶ ἐγκληματίες ἐπλήρωναν τὰ στυγερά τους ἐγκλήματα μέ θάνατο ἐπονείδιστο ἐπάνω στὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ.
Ἑπομένως στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ὅταν ἀκοῦμε τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ ἀπευθύνεται στοὺς ἀκροατές του καὶ νὰ τοὺς προσκαλῆ νὰ ἀπαρνηθοῦν τὸν ἑαυτό τους, ὅσοι τελικὰ ἀποφασίσουν νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν, καὶ νὰ σηκώσουν τὸ σταυρὸ τους, ἐννοεῖ, ὅτι θὰ πρέπη νὰ εἶναι ἀποφασισμένοι γιὰ ὅλα, γιά κακουχίες, ἀκόμη καὶ γιά τὸ θάνατο, τὸν πιὸ ὀδυνηρὸ μάλιστα, ὅπως ἦτο ὁ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ.
Ἐμεῖς ὅμως σήμερα στὸ κήρυγμά μας δὲν θὰ προχωρήσωμε στὰ βαθειὰ νοήματα περὶ τοῦ σταυροῦ. Θὰ μείνωμε στὴν ἐπιφάνεια. Δηλαδὴ στὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ὅπως τὸ γνωρίζομε οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Καὶ συγκεκριμένα, πῶς ἔχει το θέμα γιά τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς οἰκογένειας.
Ἀνέκαθεν οἱ χριστιανοὶ διακρίνονταν ἀπὸ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ὅσοι ἐπιδεικτικὰ ἀπέφευγαν νὰ τιμήσουν ἐκεῖνο τὸ ἱερὸ σύμβολο, ποὺ εἶναι «ὁ φύλαξ τῆς οἰκουμένης… τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα… τῶν ἀγγέλων ἡ δόξα», τὴν ἴδια στιγμὴ ὁμολογοῦσαν τρόπον τινὰ καὶ τὴν ἀπιστία τους. Τὴν προσυπέγραφαν αὐτοστιγμεί..
Τί συμβαίνει σήμερα στὴν οἰκογένειά μας; Δυστυχῶς μερικὰ παιδιὰ ἔχουν ἀντικαταστήσει τὸ πανσεβάσμιο σύμβολο τῆς ὑπερτάτης Θυσίας τοῦ Λυτρωτοῦ μας μὲ ἄλλα σύμβολα, κάποτε ἀναξιοπρεπῆ καὶ ἀνόητα. Ὅπως γιὰ παράδειγμα εἶναι τὰ λεγόμενα ζώδια. Ἤ ἀκόμη μέ ἕνα τύπο, σχέδιο σταυροῦ, ποὺ διαστρεβλωμένος, ὅπως εἶναι ἐκ κατασκευῆς, μόνο τὸ σταυρὸ τῶν χριστιανῶν δὲν ἐνθυμίζει.
Κατόπιν παρατηροῦμε μὲ θλίψη, ὅτι καὶ στὸ τραπέζι, πρὶν νὰ ἀρχίσουν νὰ τρῶνε τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας, ὄχι μόνο δὲν λένε δυὸ λόγια προσευχῆς, κάποια εὐχαριστία στὸν Πανάγαθο γιὰ τὰ ἀγαθά Του, ποὺ σὲ λίγο θὰ ἀπολαύσουν, ἀλλὰ οὔτε τὸ σταυρό τους δὲν κάμουν.
Οἱ ξένοι, οἱ ἀλλόδοξοι χριστιανοί, ὅσοι ἀκόμη πιστεύουν στὸν Χριστό, πρὶν νὰ γευθοῦν τὸ φαγητό τους, ψελλίζουν δυὸ λόγια ἁπλὰ εὐχαριστίας στὸν Μεγάλο Δωρεοδότη Θεό. «Θεέ μου, σὲ εὐχαριστοῦμε ὅλη ἡ οἰκογένειά μας γιὰ τὰ ἀγαθά μας, πού μᾶς ἐχάρισες σήμερα».
Ἐμεῖς, ποὺ ἔχομε τὴν ὡραία Εὐχὴ «Χριστὲ ὁ Θεὸς εὐλόγησον τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν τῶν δούλων Σου…», σπανίως τὴν ἐπαναλαμβάνομε. Τουλάχιστον νὰ κάναμε εὐλαβικὰ τὸ σταυρό μας, τὸ σταυρό μας ποὺ θὰ ἀντικαθιστοῦσε τὰ λόγια τῆς προσευχῆς… Καὶ ἀρχίζουν τὰ μέλη τῆς Ὀρθόδοξης κατὰ τὰ ἄλλα χριστιανικῆς οἰκογένειας, νὰ καταβροχθίζουν τὰ ἐδέσματα, χωρὶς σταυρό. Ἀφοῦ οὔτε ὁ πατέρας, οὔτε ἡ μητέρα τὸν κάμουν, οὔτε προτρέπουν τὰ παιδιά τους νὰ τὸν κάμουν…
Τί ἀγνωμοσύνη ἀπέναντι στὸν Δοτήρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν Θεὸ! Καὶ δὲν σκεπτόμαστε τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπολαμβάνομε τὰ γεύματα καὶ τὰ δεῖπνα μας, πόσοι συνάνθρωποί μας δὲν ἔχουν οὔτε τὸ πολλοστὸν ὅσων ἐμεῖς πλουσιοπάροχα ἀπολαμβάνομε… καὶ δὲν σκεπτόμαστε, ὅτι μήπως ἐξαντληθῆ – ἥμαρτον Κύριε! – ἡ Θεία Μακροθυμία καὶ εὑρεθοῦμε καὶ ἐμεῖς στὴ θέση αὐτῶν τῶν δυστυχῶν, ποὺ σὰν ἄλλοι Λάζαροι περιμένουν λίγο ψωμί, λίγο ρύζι, κάποιο φροῦτο ἐξωτικὸ γιὰ νὰ κορέσουν τὴν πεῖνα τους…
Δὲν πρέπει νὰ προσέξουν τὸ θέμα, λοιπόν, οἱ εὐσυνείδητοι γονεῖς καὶ νὰ διδάξουν μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα τὰ παιδιά τους καὶ πρὶν τὸ φαγητὸ καὶ μετά, καὶ ὅταν σηκώνονται τὸ πρωὶ καὶ ὅταν τὸ βράδυ ἀποσύρονται στὸ κρεββάτι τους καὶ ὅταν περνοῦν ἔξω ἀπὸ κάποια ἐκκλησία,αὐθόρμητα νὰ σημειώνουν σωστὰ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ στὸ στῆθος τους;
Μήπως ντρέπονται μικροὶ μεγάλοι τὸ σταυρὸ; Ἀκούσαμε ὅμως στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, τί εἶπε ὁ Κύριος μας γιὰ ἐκείνους ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ νιώθουν ντροπὴ τόσο γιὰ τὸν Ἴδιο ὅσο καὶ γιὰ τοὺς χρυσοὺς καὶ ἀτίμητους λόγους τοῦ Εὐαγγελίου Του. Μὲ ντρέπεσθε; εἶπε σὲ μία στιγμή. Τότε καὶ ἐγὼ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ θεῖος Κριτὴς, θὰ αἰσθανθῶ ντροπὴ καὶ ἀποτροπιασμὸ γιὰ ὅλους ἐσᾶς, πού με ντρέπεσθε, ὅταν ἔλθω ἐν τῆ δόξη τοῦ Πατρὸς μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.
Καὶ ὅμως στὶς ἡμέρες μας διαβάζομε ὅτι οἱ ἀλλόθρησκοι Μουσουλμάνοι σὲ ὅλον τὸν κόσμο κάνουν τὸ πᾶν, ὥστε οἱ διπλανοί τους, νὰ γνωρίσουν τὴ θρησκεία τους. Ἰδίως φροντίζουν ἐπάνω στὸ μέτωπό τους νὰ εἶναι εὐδιάκριτο ἐκεῖνο τὸ κόκκινο σημεῖο, σχεδὸν σὰν πληγή, τὸ ζεμπιμπάχ (zebibah), ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν καθημερινὴ προστριβὴ τοῦ μετώπου των στὸ μάρμαρο κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς γονυκλισίας.
Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, ἄς προσέξωμε τὸ σημεῖο αὐτό. Καὶ μὲ ἀγάπη καὶ ἐπιμέλεια ἄς διδάξωμε τὰ παιδιά μας πάντοτε νὰ κάμουν εὐλαβικά τὸ σταυρό τους, ὡς ἐλάχιστη μαρτυρία τῆς πίστεώς μας καὶ ἐλάχιστη ἔνδειξη ἀγάπης στὸν Σταυρωθέντα γιά μᾶς Λυτρωτή μας. Ἀμὴν!
Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας» (Ἑβρ. δ΄, 14)
Το Κήρυγμα του Αποστόλου την τρίτη Κυριακή των Νηστειών
Σήμερα, ἀδελφοί μου, βρισκόμαστε στή μέση τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς καὶ ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἐνώπιόν μας τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου καί μᾶς καλεῖ νά Τόν προσκυνήσουμε γιά νά λάβουμε Χάρη. Ὠκεανός τά διδάγματα ἀπό ὅλα αὐτά πού ἀκούγονται σήμερα στούς Ἱερούς Ναούς. Ἀπ’ ὅλα αὐτά ἄς ἐξετάσουμε μία λέξη: «Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τί σημαίνει ὁμολογία;
Ὑπάρχει ὁμολογία στή γλώσσα τοῦ κόσμου. Τό κράτος ὅταν βρεθεῖ στήν ἀνάγκη, στρέφεται στούς πολίτες του καί λέει: «ζητῶ τά χρήματά σας», καί ὑπόσχεται τόκους, κληρώσεις καί ὁ λαός δίνει ἐμπιστοσύνη, ἀνοίγει τό κομπόδεμά του, ἐμπιστεύεται τίς οἰκονομίες του στό κράτος. Κι ἐκεῖνο δίνει ἕνα χαρτί, μία ὁμολογία, πάνω στήν ὁποία γράφει ἕνα νούμερο. Εἶναι δύσκολο νά γράψει ἕνα νούμερο; Ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νά ἐξοφλήσει, κλείνει τίς θυρίδες τῶν τραπεζῶν καί ἀφοῦ ἔχει σπαταλήσει τά χρήματα τῶν πολιτῶν του, ἀρνεῖται νά τά ἐπιστρέψει ἤ δίνει ψίχουλα. Οἱ ὁμολογίες καταντοῦν ἄχρηστα χαρτιά καί οἱ ὁμολογιοῦχοι αἰσθάνονται τήν ἐπαλήθευση τῆς Γραφῆς: «Μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3).
Ὑπάρχει καί ἡ ὁμολογία πού δίνει ὁ Θεός, μία ὁμολογία πού ὑπογράφει ὄχι ὁ ἄλφα ἤ βήτα κυβερνήτης, ἀλλά «ὁ βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί κύριος τῶν κυριευόντων». Εἶναι ἡ ὁμολογία γιά τήν ὁποία μιλάει ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν. Εἶναι ἡ ἀσφαλής βεβαίωση πώς ὅ,τι ὑπόσχεται θά μᾶς τό δώσει. Ὑπόσχεται «οὐ μὴ σε ἀνῶ οὐδ’ οὐ μὴ σε ἐγκαταλίπω». Παιδί μου, δέν θά σ’ ἐγκαταλείψω ποτέ. Ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ εἶναι τό «πλούσιοι ἐπτώχευσαν καί ἐπείνασαν, οἱ δέ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ». Ὁμολογία καί ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ εἶναι τό «ἐάν παιδί μου μέ ὁμολογήσεις ἐμπρός στούς ἀνθρώπους, θά σέ ὁμολογήσω καί ἐγώ ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων» (Λουκ. 12,
.
Ὁμολογία ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου τί εἶναι; Ὅπως τό παιδάκι ἔχει ἐμπιστοσύνη τυφλή στή μάνα του, γιατί ξέρει ὅτι ποτέ αὐτή δέν θά τοῦ δώσει κάτι ἐπιβλαβές, ἔτσι ὁ χριστιανός ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὁ νοῦς νά πεῖ: «Κύριε, δέχομαι ὅ,τι διδάσκεις», ἡ καρδία νά πεῖ: «Κύριε, σ’ ἀγαπῶ», ἡ θέληση νά πεῖ: «Κύριε, ὑποτάσσομαι στό θέλημά σου». Ὁμολογία λοιπόν ἴσον πίστις.
Δύο σημεῖα τονίζονται στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα: Ἡ θλιβερή ὁμολογία καί ἡ φωτεινή ὁμολογία. Ἡ θλιβερή ὁμολογία εἶναι ὅτι ὅλοι ἀνεξαρτήτως οἱ ἄνθρωποι ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι καί τόν τελευταῖο πού θά γεννηθεῖ πρίν τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας, ἐκτός ἀπό ἕναν, τόν Θεάνθρωπο Κύριο, ὅλοι διατελοῦμε ὑπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας. Μερικοί ἐπιπόλαιοι λένε: Ἐγώ δέν ἔχω ἁμαρτίες, δέν σκότωσα, δέν ἔκλεψα, δέν ἀτίμασα. Λοιπόν; Εἶσαι ἐντάξει; Ἐάν τό λές αὐτό δέν κατάλαβες τό Εὐαγγέλιο. Τό καράβι βουλιάζει ὅταν πέσει πάνω σέ ἕνα βράχο μεγάλο καί κοπεῖ μεγάλο μέρος τῆς λαμαρίνας του, ἀλλά καί ὅταν χτυπήσει στά ὕφαλα καί ἀνοίξει μικρότερη τρύπα. Ὁ ἄνθρωπος δέν πνίγεται μόνο στό μεγάλο βάθος τῆς θάλασσας ἀλλά καί σέ ἕνα γόνατο νερό. Ὁ ἄνθρωπος πεθαίνει ὄχι μόνο ἀπό μία μεγάλη ἀσθένεια ἀλλά κι ἀπό ἕνα μικρόβιο. Τί σημαίνουν αὐτά; Ὅτι φτάνει ἕνα μικρόβιο ἁμαρτίας νά μᾶς κάνει ἁμαρτωλούς. Κλέφτης δέν εἶναι μόνο αὐτός πού κλέβει ἑκατομμύρια ἀλλά καί αὐτός πού κλέβει ἕνα πορτοκάλι ἤ ἕνα λουλούδι.
Εἴμαστε λοιπόν ὅλοι ἁμαρτωλοί καί ἔνοχοι στή συνείδησή μας, ἀπέναντι στούς συνανθρώπους μας τούς ὁποίους ἀδικοῦμε, ἀπέναντι στόν ἅγιο Θεό. Καί ὁ ἔνοχος προκαλεῖ τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι παιχνίδι, εἶναι κάτι τρομερό: «φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος». Καί ὁ Θεός μπορεῖ νά χρησιμοποιήσει ποικίλα μέσα γιά τήν διαπαιδαγώγησή μας.
Τό δεύτερο σημεῖο εἶναι ἡ φωτεινή ὁμολογία. Ὅταν ὁμολογήσουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας, τήν ἀσθένειά μας, τότε βρίσκουμε καί τό γιατρό καί τό φάρμακο τῆς θεραπείας μας. Καί τό φάρμακο εἶναι τό τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας. Ὅσο πολλά καί μεγάλα κι ἄν εἶναι τά ἁμαρτήματά μας νά μή φοβόμαστε. Φτάνει μία σταγόνα ἀπό τό Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας γιά νά σβήσουν ὅλα. «Τό αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ… καθαρίζει ἡμᾶς ἀπό πάσης ἁμαρτίας». Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει: «προσερχώμεθα μετά παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος». Ὁ δέ θρόνος τῆς χάριτος εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀπό κεῖ ρίχνει τό βλέμμα Του πάνω στήν ἁμαρτωλή ἀνθρωπότητα καί μέ τό Αἷμά Του λυτρώνει καί σώζει τόν κόσμο.
Ἕνας διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας μας λέει ὅτι ἄν κάποιος γλιστρώντας κατρακυλᾶ στήν ἄβυσσο καί πιάσει τό σκοινί πού τοῦ ρίχνουν, σώζεται. Ἀδελφοί μου, ἄβυσσος εἶναι τά πάθη μας, οἱ ἁμαρτίες μας. Ὁ Χριστός μας ὁ μόνος Σωτήρας τοῦ κόσμου μᾶς ἔρριξε σκοινί. Ἄς τό ἁρπάξουμε γιά νά σωθοῦμε καί νά φτάσουμε στόν οὐρανό. Ἀμήν.
Το Κήρυγμα του Αποστόλου την τρίτη Κυριακή των Νηστειών
Σήμερα, ἀδελφοί μου, βρισκόμαστε στή μέση τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς καὶ ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἐνώπιόν μας τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου καί μᾶς καλεῖ νά Τόν προσκυνήσουμε γιά νά λάβουμε Χάρη. Ὠκεανός τά διδάγματα ἀπό ὅλα αὐτά πού ἀκούγονται σήμερα στούς Ἱερούς Ναούς. Ἀπ’ ὅλα αὐτά ἄς ἐξετάσουμε μία λέξη: «Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τί σημαίνει ὁμολογία;
Ὑπάρχει ὁμολογία στή γλώσσα τοῦ κόσμου. Τό κράτος ὅταν βρεθεῖ στήν ἀνάγκη, στρέφεται στούς πολίτες του καί λέει: «ζητῶ τά χρήματά σας», καί ὑπόσχεται τόκους, κληρώσεις καί ὁ λαός δίνει ἐμπιστοσύνη, ἀνοίγει τό κομπόδεμά του, ἐμπιστεύεται τίς οἰκονομίες του στό κράτος. Κι ἐκεῖνο δίνει ἕνα χαρτί, μία ὁμολογία, πάνω στήν ὁποία γράφει ἕνα νούμερο. Εἶναι δύσκολο νά γράψει ἕνα νούμερο; Ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νά ἐξοφλήσει, κλείνει τίς θυρίδες τῶν τραπεζῶν καί ἀφοῦ ἔχει σπαταλήσει τά χρήματα τῶν πολιτῶν του, ἀρνεῖται νά τά ἐπιστρέψει ἤ δίνει ψίχουλα. Οἱ ὁμολογίες καταντοῦν ἄχρηστα χαρτιά καί οἱ ὁμολογιοῦχοι αἰσθάνονται τήν ἐπαλήθευση τῆς Γραφῆς: «Μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3).
Ὑπάρχει καί ἡ ὁμολογία πού δίνει ὁ Θεός, μία ὁμολογία πού ὑπογράφει ὄχι ὁ ἄλφα ἤ βήτα κυβερνήτης, ἀλλά «ὁ βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί κύριος τῶν κυριευόντων». Εἶναι ἡ ὁμολογία γιά τήν ὁποία μιλάει ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν. Εἶναι ἡ ἀσφαλής βεβαίωση πώς ὅ,τι ὑπόσχεται θά μᾶς τό δώσει. Ὑπόσχεται «οὐ μὴ σε ἀνῶ οὐδ’ οὐ μὴ σε ἐγκαταλίπω». Παιδί μου, δέν θά σ’ ἐγκαταλείψω ποτέ. Ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ εἶναι τό «πλούσιοι ἐπτώχευσαν καί ἐπείνασαν, οἱ δέ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ». Ὁμολογία καί ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ εἶναι τό «ἐάν παιδί μου μέ ὁμολογήσεις ἐμπρός στούς ἀνθρώπους, θά σέ ὁμολογήσω καί ἐγώ ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων» (Λουκ. 12,
.Ὁμολογία ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου τί εἶναι; Ὅπως τό παιδάκι ἔχει ἐμπιστοσύνη τυφλή στή μάνα του, γιατί ξέρει ὅτι ποτέ αὐτή δέν θά τοῦ δώσει κάτι ἐπιβλαβές, ἔτσι ὁ χριστιανός ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὁ νοῦς νά πεῖ: «Κύριε, δέχομαι ὅ,τι διδάσκεις», ἡ καρδία νά πεῖ: «Κύριε, σ’ ἀγαπῶ», ἡ θέληση νά πεῖ: «Κύριε, ὑποτάσσομαι στό θέλημά σου». Ὁμολογία λοιπόν ἴσον πίστις.
Δύο σημεῖα τονίζονται στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα: Ἡ θλιβερή ὁμολογία καί ἡ φωτεινή ὁμολογία. Ἡ θλιβερή ὁμολογία εἶναι ὅτι ὅλοι ἀνεξαρτήτως οἱ ἄνθρωποι ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι καί τόν τελευταῖο πού θά γεννηθεῖ πρίν τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας, ἐκτός ἀπό ἕναν, τόν Θεάνθρωπο Κύριο, ὅλοι διατελοῦμε ὑπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας. Μερικοί ἐπιπόλαιοι λένε: Ἐγώ δέν ἔχω ἁμαρτίες, δέν σκότωσα, δέν ἔκλεψα, δέν ἀτίμασα. Λοιπόν; Εἶσαι ἐντάξει; Ἐάν τό λές αὐτό δέν κατάλαβες τό Εὐαγγέλιο. Τό καράβι βουλιάζει ὅταν πέσει πάνω σέ ἕνα βράχο μεγάλο καί κοπεῖ μεγάλο μέρος τῆς λαμαρίνας του, ἀλλά καί ὅταν χτυπήσει στά ὕφαλα καί ἀνοίξει μικρότερη τρύπα. Ὁ ἄνθρωπος δέν πνίγεται μόνο στό μεγάλο βάθος τῆς θάλασσας ἀλλά καί σέ ἕνα γόνατο νερό. Ὁ ἄνθρωπος πεθαίνει ὄχι μόνο ἀπό μία μεγάλη ἀσθένεια ἀλλά κι ἀπό ἕνα μικρόβιο. Τί σημαίνουν αὐτά; Ὅτι φτάνει ἕνα μικρόβιο ἁμαρτίας νά μᾶς κάνει ἁμαρτωλούς. Κλέφτης δέν εἶναι μόνο αὐτός πού κλέβει ἑκατομμύρια ἀλλά καί αὐτός πού κλέβει ἕνα πορτοκάλι ἤ ἕνα λουλούδι.
Εἴμαστε λοιπόν ὅλοι ἁμαρτωλοί καί ἔνοχοι στή συνείδησή μας, ἀπέναντι στούς συνανθρώπους μας τούς ὁποίους ἀδικοῦμε, ἀπέναντι στόν ἅγιο Θεό. Καί ὁ ἔνοχος προκαλεῖ τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι παιχνίδι, εἶναι κάτι τρομερό: «φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος». Καί ὁ Θεός μπορεῖ νά χρησιμοποιήσει ποικίλα μέσα γιά τήν διαπαιδαγώγησή μας.
Τό δεύτερο σημεῖο εἶναι ἡ φωτεινή ὁμολογία. Ὅταν ὁμολογήσουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας, τήν ἀσθένειά μας, τότε βρίσκουμε καί τό γιατρό καί τό φάρμακο τῆς θεραπείας μας. Καί τό φάρμακο εἶναι τό τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας. Ὅσο πολλά καί μεγάλα κι ἄν εἶναι τά ἁμαρτήματά μας νά μή φοβόμαστε. Φτάνει μία σταγόνα ἀπό τό Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας γιά νά σβήσουν ὅλα. «Τό αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ… καθαρίζει ἡμᾶς ἀπό πάσης ἁμαρτίας». Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει: «προσερχώμεθα μετά παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος». Ὁ δέ θρόνος τῆς χάριτος εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀπό κεῖ ρίχνει τό βλέμμα Του πάνω στήν ἁμαρτωλή ἀνθρωπότητα καί μέ τό Αἷμά Του λυτρώνει καί σώζει τόν κόσμο.
Ἕνας διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας μας λέει ὅτι ἄν κάποιος γλιστρώντας κατρακυλᾶ στήν ἄβυσσο καί πιάσει τό σκοινί πού τοῦ ρίχνουν, σώζεται. Ἀδελφοί μου, ἄβυσσος εἶναι τά πάθη μας, οἱ ἁμαρτίες μας. Ὁ Χριστός μας ὁ μόνος Σωτήρας τοῦ κόσμου μᾶς ἔρριξε σκοινί. Ἄς τό ἁρπάξουμε γιά νά σωθοῦμε καί νά φτάσουμε στόν οὐρανό. Ἀμήν.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Προσκυνήσεως ημέρα του τιμίου Σταυρού δεύτε προς τούτον πάντες…»
Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, γνωστή και ως Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, και η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό, το Σύμβολο της πανανθρώπινης σωτηρίας, το εχέγγυο (εγγύηση) της Αναστάσεως, το όπλο του χριστιανού, την ελπίδα του κάθε πιστού, το ιερότερο σύμβολό της με τον οποίο κατάργησε την εξουσία του Άδου και λύτρωσε τον άνθρωπο από τη δουλεία του διαβόλου. Σκοπός της προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού είναι να αντλήσουμε δύναμη, ενίσχυση και υπομονή, για να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα για το υπόλοιπο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και να αξιωθούμε τα προσκυνήσουμε την τριήμερο Ανάσταση του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.
Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, ο Χριστός απευθύνεται προς τους ανθρώπους και ορίζει τις προϋποθέσεις με τις οποίες μπορεί να γίνει κάποιος Χριστιανός. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν… » (Μάρκου 8, 34). Δεν πιέζει κανένα, σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, η οποία είναι το διακριτικό γνώρισμα του ανθρώπου και η αληθινή αξία που έχει να επιδείξει ο άνθρωπος, και καλεί χωρίς εξαναγκασμό, να υποταχθούμε στο άγιο θέλημά του. Όποιος επιθυμεί να ακολουθήσει τον Κύριο και να γίνει μαθητής του, θα πρέπει να απαρνηθεί τον αμαρτωλό εαυτό του, να σηκώσει το σταυρό του και έπειτα να Τον ακολουθήσει. Θα πρέπει να αποκόψει κάθε σχέση και επικοινωνία με τον παλαιό άνθρωπο που φέρει εντός του, να νεκρώσει τα πάθη του και να αποφασίσει να υπομείνει για τον Ιησού θλίψεις, δοκιμασίες ακόμη και θάνατο, όπως οι τόσοι Άγιοί μας που κοσμούν τα τέμπλα και τους τοίχους των Ιερών μας Ναών. Ο Κύριος θέλει να μας δείξει ότι ο δρόμος της αυτοθυσίας, ο δρόμος της αγάπης, ο δρόμος μακριά από τον προσωπικό μας εγωισμό, είναι μεν δύσκολος, αλλά οδηγεί στη σωτηρία και την όντως ζωή.
Δύο είδη σταυρών, λοιπόν, προβάλλονται σήμερα ενώπιόν μας. Ο ένας είναι ο σταυρός που προσκυνούμε, στον οποίο σταυρώθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Ο άλλος είναι ο σταυρός που πρέπει να σηκώσει ο κάθε άνθρωπος.
Από σύμβολο θανάτου, στον οποίο σταυρώνονταν οι κακούργοι και οι ληστές, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη στους λαούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταβάλλεται σε σύμβολο νίκης, δείχνοντας την πλουσιοπάροχη αγάπη του Χριστού προς τον άνθρωπο.
Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Κύριος, σε όλους εκείνους που επιθυμούν τη σωτηρία τους, τους προσφέρει το σταυρό, το πιο πικρό φάρμακο για τη θεραπεία τους. Δεν τους οδηγεί όμως στο σταυρό πριν από Αυτόν. Τους καλεί να τον ακολουθήσουν, αφού πρώτα εκείνος έδωσε το παράδειγμα και κουβάλησε το σταυρό (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Λόγος εις την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως), Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Επιμέλεια – Μετάφραση – Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης).
Τι είναι, όμως, ο Τίμιος Σταυρός για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς;
Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας, το λύτρον της σωτηρίας της ψυχής μας, η εγγύηση της αιώνιας ζωής. Όμως, εκτός από σύμβολο θυσίας, θριάμβου και νίκης, είναι και σύμβολο πόνου και οδύνης για κάθε άνθρωπο. Η ζωή μας είναι συνυφασμένη με το πάθος και το Σταυρό. Ο Σταυρός του Χριστού είναι θυσιαστήριο. Πάνω σε αυτό θυσιάστηκε ο αμνός του Θεού. Είναι το όργανο με το οποίο νικήθηκε ο διάβολος, καταργήθηκε η αμαρτία και υπογράφηκε η πνευματική ελευθερία του ανθρώπου.
Ο Σταυρός είναι η ισχύς και η δόξα όλων των απ᾽ αιώνος Αγίων. Ο Σταυρός είναι ιατήρας των παθών, εξολοθρευτής των δαιμόνων. Θανάσιμος είναι ο σταυρός για εκείνους, που τον σταυρό τους δεν τον μεταμόρφωσαν σε Σταυρό του Χριστού, που από τον σταυρό τους γογγύζουν κατά της Πρόνοιας του Θεού. Σταυρός είναι για εκείνους που τον μέμφονται και τον βλασφημούν και παραδίδονται στην απελπισία και την απόγνωση.
Ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος μας δίδει τη δική του απάντηση στο ερώτημα αυτό λέγοντάς μας ότι ο Τίμιος Σταυρός «Είναι όλες οι δοκιμασίες, τα εμπόδια και οι θλίψεις – που το μεγάλο βάρος τους ακουμπά στους ώμους μας εσωτερικά και εξωτερικά – καθώς βαδίζουμε το δρόμο της συνειδητής εκπλήρωσης των εντολών του Κυρίου. Ένας τέτοιος σταυρός είναι σε τέτοιο βαθμό αυτονόητος για τον Χριστιανό, ώστε όπου υπάρχει και Χριστιανός, υπάρχει κι ένας σταυρός, και όπου δεν υπάρχει σταυρός, εκεί δεν υπάρχει και Χριστιανός» (Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου από το βιβλίο: «Ψωμί για το ταξίδι –Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Εκδόσεις Αρμός, σ. 95-96).
Οι πιστοί πιστεύουν πως, κάνοντας το σημείο του σταυρού, σε όλες τους τις πράξεις και όλους τους δρόμους της ζωής τους, σε κάθε επαφή τους με την φύση και τους ανθρώπους, έχουν συναντιλήπτορα το Άγιο Πνεύμα. Υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στο σταυρό και το Άγιο Πνεύμα, γιατί ο σταυρός είναι η ανθρώπινη προσπάθεια καθαρμού, ενώ το Άγιο Πνεύμα είναι η εξαγιάζουσα θεία δύναμη. Και τα δύο χρειάζεται να συμπορεύονται (Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Στανιλοάε, «Στο φως του Σταυρού και της Αναστάσεως», εκδόσεις Ι. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – Κύμη, σ. 27-35).
Ο Άγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εγκωμιάζοντας τον Τίμιο Σταυρό, ο οποίος προτίθεται για προσκύνηση των ευσεβών Χριστιανών, τον ονομάζει «βασιλική κλίνη» (Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Λόγος εις την προσκύνησιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού εν τω καιρώ τω μεσονηστίμω, PG 98,240D). Κλίνη, πάνω στην οποία αναπαύθηκε ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, κατά τη φρικτή θυσία του Γολγοθά.
Να γνωρίζουμε ότι πίσω από τον Τίμιο Σταυρό κρύβεται η Ανάσταση του Χριστού και πίσω από το δικό μας σταυρό κρύβεται η δική μας ανάσταση, γι΄ αυτό η σημερινή ημέρα είναι κάλεσμα στη γιορτή του Σταυρού και του σταυρώματος των δικών μας παθών. Έτσι, με την προσκύνησή μας στον Τίμιο Σταυρό, ας θυμηθούμε πως ο πρώτος Εσταυρωμένος πρόσφερε θυσία τη ζωή του για τη σωτηρία του κόσμου. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού. Είναι ο ωραιότερος αγώνας, που μας χαρίζει τη σωτηρία της ψυχής και την αιώνια δόξα της Βασιλείας των ουρανών (Τιμοθέου Παπουτσάκη, Αρχιεπισκόπου Κρήτης, Ομιλίες στα Κυριακά Ευαγγέλια, Αθήναι 1956, σελ. 143).
Όλη μας η ζωή έχει ανάγκη από την ενίσχυση και την ευλογία του Τιμίου Ξύλου. Ο κάθε ένας χρειάζεται μια βακτηρία, ένα στήριγμα που θα τον στερεώνει και θα τον συγκρατεί. Αυτό το στήριγμα δεν είναι άλλο από το Σταυρό του Κυρίου μας.
Ένας Βυζαντινός ρήτορας του 10ου αιώνα, ο Νικήτας ο Παφλαγών, βυζαντινός συγγραφέας, μας προτρέπει να μην παύσουμε να υψώνουμε και να προσκυνούμε καθημερινά τον Σταυρό, μέχρις ότου κατορθώσουμε να περάσουμε τα πονηρά χρόνια της ζωής αυτής και τις δυσκολίες της. Διότι, όπως δεν είναι δυνατόν χωρίς το ηλιακό αυτό φως να επιζήσουμε, έτσι και η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι δυνατόν να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού χωρίς τις νοερές ακτίνες του Σταυρού του Χριστού (Nικήτα Παφλαγόνος του και Δαβίδ, Λόγος Β΄ Εις ύψωσιν του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, PG 105, 29D).
Ας έχουμε ως όπλο και στήριγμα στη ζωή μας τη δύναμη του Σταυρού, για να ξεπερνούμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια, τις θλίψεις και τις δοκιμασίες που μας ταλαιπωρούν, ζητώντας το έλεος του Θεού. Ας σηκώσουμε κι εμείς το δικό μας σταυρό και ας ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό.
Καλό υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής!
π. Ραφαήλ Μισιαούλη, Αρχιδιακόνου Ιεράς Μητροπόλεως Ταμασού και Ορεινής
Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, γνωστή και ως Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, και η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό, το Σύμβολο της πανανθρώπινης σωτηρίας, το εχέγγυο (εγγύηση) της Αναστάσεως, το όπλο του χριστιανού, την ελπίδα του κάθε πιστού, το ιερότερο σύμβολό της με τον οποίο κατάργησε την εξουσία του Άδου και λύτρωσε τον άνθρωπο από τη δουλεία του διαβόλου. Σκοπός της προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού είναι να αντλήσουμε δύναμη, ενίσχυση και υπομονή, για να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα για το υπόλοιπο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και να αξιωθούμε τα προσκυνήσουμε την τριήμερο Ανάσταση του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.
Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, ο Χριστός απευθύνεται προς τους ανθρώπους και ορίζει τις προϋποθέσεις με τις οποίες μπορεί να γίνει κάποιος Χριστιανός. «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν… » (Μάρκου 8, 34). Δεν πιέζει κανένα, σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, η οποία είναι το διακριτικό γνώρισμα του ανθρώπου και η αληθινή αξία που έχει να επιδείξει ο άνθρωπος, και καλεί χωρίς εξαναγκασμό, να υποταχθούμε στο άγιο θέλημά του. Όποιος επιθυμεί να ακολουθήσει τον Κύριο και να γίνει μαθητής του, θα πρέπει να απαρνηθεί τον αμαρτωλό εαυτό του, να σηκώσει το σταυρό του και έπειτα να Τον ακολουθήσει. Θα πρέπει να αποκόψει κάθε σχέση και επικοινωνία με τον παλαιό άνθρωπο που φέρει εντός του, να νεκρώσει τα πάθη του και να αποφασίσει να υπομείνει για τον Ιησού θλίψεις, δοκιμασίες ακόμη και θάνατο, όπως οι τόσοι Άγιοί μας που κοσμούν τα τέμπλα και τους τοίχους των Ιερών μας Ναών. Ο Κύριος θέλει να μας δείξει ότι ο δρόμος της αυτοθυσίας, ο δρόμος της αγάπης, ο δρόμος μακριά από τον προσωπικό μας εγωισμό, είναι μεν δύσκολος, αλλά οδηγεί στη σωτηρία και την όντως ζωή.
Δύο είδη σταυρών, λοιπόν, προβάλλονται σήμερα ενώπιόν μας. Ο ένας είναι ο σταυρός που προσκυνούμε, στον οποίο σταυρώθηκε ο Σωτήρας του κόσμου. Ο άλλος είναι ο σταυρός που πρέπει να σηκώσει ο κάθε άνθρωπος.
Από σύμβολο θανάτου, στον οποίο σταυρώνονταν οι κακούργοι και οι ληστές, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη στους λαούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταβάλλεται σε σύμβολο νίκης, δείχνοντας την πλουσιοπάροχη αγάπη του Χριστού προς τον άνθρωπο.
Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Κύριος, σε όλους εκείνους που επιθυμούν τη σωτηρία τους, τους προσφέρει το σταυρό, το πιο πικρό φάρμακο για τη θεραπεία τους. Δεν τους οδηγεί όμως στο σταυρό πριν από Αυτόν. Τους καλεί να τον ακολουθήσουν, αφού πρώτα εκείνος έδωσε το παράδειγμα και κουβάλησε το σταυρό (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Λόγος εις την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως), Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Επιμέλεια – Μετάφραση – Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης).
Τι είναι, όμως, ο Τίμιος Σταυρός για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς;
Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας, το λύτρον της σωτηρίας της ψυχής μας, η εγγύηση της αιώνιας ζωής. Όμως, εκτός από σύμβολο θυσίας, θριάμβου και νίκης, είναι και σύμβολο πόνου και οδύνης για κάθε άνθρωπο. Η ζωή μας είναι συνυφασμένη με το πάθος και το Σταυρό. Ο Σταυρός του Χριστού είναι θυσιαστήριο. Πάνω σε αυτό θυσιάστηκε ο αμνός του Θεού. Είναι το όργανο με το οποίο νικήθηκε ο διάβολος, καταργήθηκε η αμαρτία και υπογράφηκε η πνευματική ελευθερία του ανθρώπου.
Ο Σταυρός είναι η ισχύς και η δόξα όλων των απ᾽ αιώνος Αγίων. Ο Σταυρός είναι ιατήρας των παθών, εξολοθρευτής των δαιμόνων. Θανάσιμος είναι ο σταυρός για εκείνους, που τον σταυρό τους δεν τον μεταμόρφωσαν σε Σταυρό του Χριστού, που από τον σταυρό τους γογγύζουν κατά της Πρόνοιας του Θεού. Σταυρός είναι για εκείνους που τον μέμφονται και τον βλασφημούν και παραδίδονται στην απελπισία και την απόγνωση.
Ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος μας δίδει τη δική του απάντηση στο ερώτημα αυτό λέγοντάς μας ότι ο Τίμιος Σταυρός «Είναι όλες οι δοκιμασίες, τα εμπόδια και οι θλίψεις – που το μεγάλο βάρος τους ακουμπά στους ώμους μας εσωτερικά και εξωτερικά – καθώς βαδίζουμε το δρόμο της συνειδητής εκπλήρωσης των εντολών του Κυρίου. Ένας τέτοιος σταυρός είναι σε τέτοιο βαθμό αυτονόητος για τον Χριστιανό, ώστε όπου υπάρχει και Χριστιανός, υπάρχει κι ένας σταυρός, και όπου δεν υπάρχει σταυρός, εκεί δεν υπάρχει και Χριστιανός» (Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου από το βιβλίο: «Ψωμί για το ταξίδι –Οδοιπορικό Μεγάλης Τεσσαρακοστής», Εκδόσεις Αρμός, σ. 95-96).
Οι πιστοί πιστεύουν πως, κάνοντας το σημείο του σταυρού, σε όλες τους τις πράξεις και όλους τους δρόμους της ζωής τους, σε κάθε επαφή τους με την φύση και τους ανθρώπους, έχουν συναντιλήπτορα το Άγιο Πνεύμα. Υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στο σταυρό και το Άγιο Πνεύμα, γιατί ο σταυρός είναι η ανθρώπινη προσπάθεια καθαρμού, ενώ το Άγιο Πνεύμα είναι η εξαγιάζουσα θεία δύναμη. Και τα δύο χρειάζεται να συμπορεύονται (Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Στανιλοάε, «Στο φως του Σταυρού και της Αναστάσεως», εκδόσεις Ι. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος – Κύμη, σ. 27-35).
Ο Άγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εγκωμιάζοντας τον Τίμιο Σταυρό, ο οποίος προτίθεται για προσκύνηση των ευσεβών Χριστιανών, τον ονομάζει «βασιλική κλίνη» (Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Λόγος εις την προσκύνησιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού εν τω καιρώ τω μεσονηστίμω, PG 98,240D). Κλίνη, πάνω στην οποία αναπαύθηκε ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, κατά τη φρικτή θυσία του Γολγοθά.
Να γνωρίζουμε ότι πίσω από τον Τίμιο Σταυρό κρύβεται η Ανάσταση του Χριστού και πίσω από το δικό μας σταυρό κρύβεται η δική μας ανάσταση, γι΄ αυτό η σημερινή ημέρα είναι κάλεσμα στη γιορτή του Σταυρού και του σταυρώματος των δικών μας παθών. Έτσι, με την προσκύνησή μας στον Τίμιο Σταυρό, ας θυμηθούμε πως ο πρώτος Εσταυρωμένος πρόσφερε θυσία τη ζωή του για τη σωτηρία του κόσμου. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού. Είναι ο ωραιότερος αγώνας, που μας χαρίζει τη σωτηρία της ψυχής και την αιώνια δόξα της Βασιλείας των ουρανών (Τιμοθέου Παπουτσάκη, Αρχιεπισκόπου Κρήτης, Ομιλίες στα Κυριακά Ευαγγέλια, Αθήναι 1956, σελ. 143).
Όλη μας η ζωή έχει ανάγκη από την ενίσχυση και την ευλογία του Τιμίου Ξύλου. Ο κάθε ένας χρειάζεται μια βακτηρία, ένα στήριγμα που θα τον στερεώνει και θα τον συγκρατεί. Αυτό το στήριγμα δεν είναι άλλο από το Σταυρό του Κυρίου μας.
Ένας Βυζαντινός ρήτορας του 10ου αιώνα, ο Νικήτας ο Παφλαγών, βυζαντινός συγγραφέας, μας προτρέπει να μην παύσουμε να υψώνουμε και να προσκυνούμε καθημερινά τον Σταυρό, μέχρις ότου κατορθώσουμε να περάσουμε τα πονηρά χρόνια της ζωής αυτής και τις δυσκολίες της. Διότι, όπως δεν είναι δυνατόν χωρίς το ηλιακό αυτό φως να επιζήσουμε, έτσι και η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι δυνατόν να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού χωρίς τις νοερές ακτίνες του Σταυρού του Χριστού (Nικήτα Παφλαγόνος του και Δαβίδ, Λόγος Β΄ Εις ύψωσιν του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, PG 105, 29D).
Ας έχουμε ως όπλο και στήριγμα στη ζωή μας τη δύναμη του Σταυρού, για να ξεπερνούμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια, τις θλίψεις και τις δοκιμασίες που μας ταλαιπωρούν, ζητώντας το έλεος του Θεού. Ας σηκώσουμε κι εμείς το δικό μας σταυρό και ας ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό.
Καλό υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής!
π. Ραφαήλ Μισιαούλη, Αρχιδιακόνου Ιεράς Μητροπόλεως Ταμασού και Ορεινής
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51150
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ομιλία εις την Γ’ Κυριακή των Νηστειών, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως
Αύριο Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, τιμούμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τον Σταυρό του Κυρίου μας. Πιο συγκεκριμένα τιμούμε αυτό το ιστορικό γεγονός της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού. Σύμφωνα με ασφαλείς ιστορικές πηγές πρώτη η Αγία Ελένη, η σεπτή μητέρα του Αγίου Κωνσταντίνου, διενήργησε, θα λέγαμε με την σημερινή φρασεολογία, ανασκαφές στα Ιεροσόλυμα για την εύρεση του Παναγίου Τάφου. Μέχρι το 326 ο Πανάγιος Τάφος ήταν άγνωστος. Και αυτό διότι άνδρες ασεβείς, όπως σημειώνουν οι ιστορικοί, είχαν σκεπάσει με χώματα, είχαν επικαλύψει, το αγιασμένο εκείνο μέρος και είχαν κτίσει ναό, όπου λάτρευαν την θεότητα της αισχρότητος, την Αφροδίτη. Η Αγία όμως βασίλισσα με την βοήθεια φυσικά πρώτα του Θεού και κατόπιν των αρχιαολόγων βρήκε τον Τάφο του Κυρίου. Πάνω δε ακριβώς από τον Πανάγιο Τάφο, με γενναία συνδρομή του υιού της Βασιλέως Κωνσταντίνου έκτισε τον περίλαμπρο Ναό της Αναστάσεως. Συγχρόνως όμως με τον Τάφο του Κυρίου, εκείνο τον καιρό των ανασκαφών, βρήκε και τον Σταυρό του Κυρίου και τους ήλους, δηλαδή τα καρφιά, με τα οποία οι άνομοι Εβραίοι προσήλωσαν τον Κύριο της Δόξης την Μεγάλη Παρασκευή.
Η εύρεση, λοιπόν, του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού συνέβη στις 6 Μαρτίου του 326 μ.Χ.. Επειδή όμως η 6η Μαρτίου αρκετές φορές συμπίπτει μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή, κατά την οποία δεν επιτρέπεται για το πένθιμο της περιόδου να τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία, γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας μετέθεσαν την εορτή την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών. Έτσι, τέτοια ημέρα οι Ιερείς έπαιρναν από το Σκευοφυλάκιο του Ναού τον Τίμιο Σταυρό, ένα δηλαδή απειροελάχιστο τμήμα από τον Σταυρό του Γολγοθά τοποθετημένο μέσα σε χρυσό, αδαμαντοκόλλητο συνήθως σταυρό και με επίσημη λατρευτική πομπή το λιτάνευαν μέσα στο Ναό και καλούσαν κατόπιν το λαό να τον προσκυνήσει. «Δεύτε πιστοί το Ζωοποιόν Ξύλον προσκυνήσωμεν…».
Αυτή την τελετή επαναλαμβάνουμε και εμείς την Γ΄ Κυριακή, τιμώντας συγχρόνως και την μνήμη της Αγίας Ελένης, αφού χάρις στην πολλή ευσέβεια και την δραστηριότητά της αποκαλύφθηκε ο Πανάγιος Τάφος και ο Τίμιος Σταυρός και προσκυνώντας το πανσεβάσμιο ξύλο. Βέβαια όλοι οι Χριστιανοί δεν έχουμε το προνόμιο να προσκυνούμε τον ίδιο τον Σταυρό του Κυρίου. Οι ναοί μας, οι πλείστοι, στερούνται Τίμιο Ξύλο. Προσκυνούμε ομοίωμα του Σταυρού του Κυρίου. Νοερά όμως, με την πίστη, από καρδίας, ασπαζόμαστε τον ίδιο τον αιματόβρεκτο Σταυρό του Γολγοθά.
Τον ασπαζόμαστε και αισθήματα ευγνωμοσύνης πρέπει την ώρα εκείνη να κατακλύζουν την ψυχή μας, όταν αναλογισθούμε, ότι εκεί επάνω άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε ανυπόφορους και φρικτούς πόνους ο Υιός του Θεού για την σωτηρία όλων μας, για τον καθένα προσωπικά. Ασπαζόμαστε τον Σταυρό του Κυρίου και μέσα στον μυστικό χώρο της συνειδήσεώς μας ακούμε ζωηρή την φωνή του μαθητού του Πέτρου, χριστιανοί μη λησμονείτε ότι «ου φθαρτοίς. αργυρίω η χρυσίω ελυτρώθητε εκ της ματαίας υμών αναστροφής πατροπαραδότου, αλλά τιμίω αίματι ως αμνού αμώμου και ασπίλου Χριστού». (Α΄ Πέτρ. 1, 18-19). Δηλαδή μη ξεχνάτε ποτέ, ότι δεν λυτρωθήκατε από τα δεσμά της άσκοπης αμαρτωλής ζωής σας, της πατροπαράδοτης, με χρυσάφι η ασήμι, αλλά με το Αίμα το ανεκτίμητο του Αμνού του αμώμου και ασπίλου Χριστού.
Με τέτοια αισθήματα πρέπει να ατενίζουμε τον Σταυρό του Κυρίου. Όχι μόνο κατά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, καθώς βλέπομε τον ιερέα να κρατά με ευλάβεια τον ανθοστόλιστο δίσκο με τον Σταυρό του Κυρίου και ακούμε τους ψάλτες να μας προσκαλούν να τον προσκυνήσουμε ευλαβώς. Η θέα του Σταυρού πρέπει να ξυπνά μέσα μας το χρέος που έχουμε ως χριστιανοί συνειδητοί να αγωνιζόμαστε καθημερινά, ώστε να μη πάει χαμένη για το άτομό μας η θυσία του Κυρίου.
Το χρέος μας αυτό απέναντι στη Θυσία του Χριστού μας το θυμίζει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους Επιστολή. Εκεί ο άγιος Απόστολος προειδοποιεί τους χριστιανούς τι τιμωρία δικαία τους περιμένει, όταν με την άτακτη ζωή τους και την ασέβεια τους κατά κάποιον τρόπο δείχνουν ότι περιφρονούν το Αίμα του Ιησού Χριστού, που χύθηκε κάποτε για την σωτηρία τους. «Σας ερωτώ, γράφει ο Απόστολος, ποιά τιμωρία περιμένει εμάς τους χριστιανούς όταν περιφρονήσουμε τον Χριστό και αδιαφορήσουμε για το τίμιο Αίμα Του, όταν στην Παλαιά Διαθήκη αμέσως θανατώνονταν, όσοι Εβραίοι παρέβαιναν τον Νόμο του Μωυσέως; ( Εβρ. 10, 28-29).
Αυτές τις υψηλές όντως και σπουδαίες αλήθειες που δυστυχώς αγνοούν οι πολλοί, οφείλουμε να τις μεταδώσουμε με κάποιον τρόπο και στη νέα χριστιανική γενεά, την οποία τόσοι γύρω της προσπαθούν να την προσανατολίσουν σε άλλα σύμβολα και σε άλλους Μεσσίες, μακριά, πολύ μακριά από τον Γολγοθά του ηρωισμού και της θυσίας. Που την οδηγούν στους βάλτους τους βρωμερούς της αμαρτίας. Μακάρι να επιτελέσουμε το χρέος μας απέναντι στον Σταυρό του Κυρίου, όπως οι πολιούχοι μας Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη, των οποίων οι θερμές πρεσβείες ας σκέπουν πάντας ημάς.
Αρχιμ. Χρυσοστόμου Μπένου, Πρωτοσυγκέλλου Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως
Αύριο Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, τιμούμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τον Σταυρό του Κυρίου μας. Πιο συγκεκριμένα τιμούμε αυτό το ιστορικό γεγονός της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού. Σύμφωνα με ασφαλείς ιστορικές πηγές πρώτη η Αγία Ελένη, η σεπτή μητέρα του Αγίου Κωνσταντίνου, διενήργησε, θα λέγαμε με την σημερινή φρασεολογία, ανασκαφές στα Ιεροσόλυμα για την εύρεση του Παναγίου Τάφου. Μέχρι το 326 ο Πανάγιος Τάφος ήταν άγνωστος. Και αυτό διότι άνδρες ασεβείς, όπως σημειώνουν οι ιστορικοί, είχαν σκεπάσει με χώματα, είχαν επικαλύψει, το αγιασμένο εκείνο μέρος και είχαν κτίσει ναό, όπου λάτρευαν την θεότητα της αισχρότητος, την Αφροδίτη. Η Αγία όμως βασίλισσα με την βοήθεια φυσικά πρώτα του Θεού και κατόπιν των αρχιαολόγων βρήκε τον Τάφο του Κυρίου. Πάνω δε ακριβώς από τον Πανάγιο Τάφο, με γενναία συνδρομή του υιού της Βασιλέως Κωνσταντίνου έκτισε τον περίλαμπρο Ναό της Αναστάσεως. Συγχρόνως όμως με τον Τάφο του Κυρίου, εκείνο τον καιρό των ανασκαφών, βρήκε και τον Σταυρό του Κυρίου και τους ήλους, δηλαδή τα καρφιά, με τα οποία οι άνομοι Εβραίοι προσήλωσαν τον Κύριο της Δόξης την Μεγάλη Παρασκευή.
Η εύρεση, λοιπόν, του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού συνέβη στις 6 Μαρτίου του 326 μ.Χ.. Επειδή όμως η 6η Μαρτίου αρκετές φορές συμπίπτει μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή, κατά την οποία δεν επιτρέπεται για το πένθιμο της περιόδου να τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία, γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας μετέθεσαν την εορτή την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών. Έτσι, τέτοια ημέρα οι Ιερείς έπαιρναν από το Σκευοφυλάκιο του Ναού τον Τίμιο Σταυρό, ένα δηλαδή απειροελάχιστο τμήμα από τον Σταυρό του Γολγοθά τοποθετημένο μέσα σε χρυσό, αδαμαντοκόλλητο συνήθως σταυρό και με επίσημη λατρευτική πομπή το λιτάνευαν μέσα στο Ναό και καλούσαν κατόπιν το λαό να τον προσκυνήσει. «Δεύτε πιστοί το Ζωοποιόν Ξύλον προσκυνήσωμεν…».
Αυτή την τελετή επαναλαμβάνουμε και εμείς την Γ΄ Κυριακή, τιμώντας συγχρόνως και την μνήμη της Αγίας Ελένης, αφού χάρις στην πολλή ευσέβεια και την δραστηριότητά της αποκαλύφθηκε ο Πανάγιος Τάφος και ο Τίμιος Σταυρός και προσκυνώντας το πανσεβάσμιο ξύλο. Βέβαια όλοι οι Χριστιανοί δεν έχουμε το προνόμιο να προσκυνούμε τον ίδιο τον Σταυρό του Κυρίου. Οι ναοί μας, οι πλείστοι, στερούνται Τίμιο Ξύλο. Προσκυνούμε ομοίωμα του Σταυρού του Κυρίου. Νοερά όμως, με την πίστη, από καρδίας, ασπαζόμαστε τον ίδιο τον αιματόβρεκτο Σταυρό του Γολγοθά.
Τον ασπαζόμαστε και αισθήματα ευγνωμοσύνης πρέπει την ώρα εκείνη να κατακλύζουν την ψυχή μας, όταν αναλογισθούμε, ότι εκεί επάνω άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε ανυπόφορους και φρικτούς πόνους ο Υιός του Θεού για την σωτηρία όλων μας, για τον καθένα προσωπικά. Ασπαζόμαστε τον Σταυρό του Κυρίου και μέσα στον μυστικό χώρο της συνειδήσεώς μας ακούμε ζωηρή την φωνή του μαθητού του Πέτρου, χριστιανοί μη λησμονείτε ότι «ου φθαρτοίς. αργυρίω η χρυσίω ελυτρώθητε εκ της ματαίας υμών αναστροφής πατροπαραδότου, αλλά τιμίω αίματι ως αμνού αμώμου και ασπίλου Χριστού». (Α΄ Πέτρ. 1, 18-19). Δηλαδή μη ξεχνάτε ποτέ, ότι δεν λυτρωθήκατε από τα δεσμά της άσκοπης αμαρτωλής ζωής σας, της πατροπαράδοτης, με χρυσάφι η ασήμι, αλλά με το Αίμα το ανεκτίμητο του Αμνού του αμώμου και ασπίλου Χριστού.
Με τέτοια αισθήματα πρέπει να ατενίζουμε τον Σταυρό του Κυρίου. Όχι μόνο κατά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, καθώς βλέπομε τον ιερέα να κρατά με ευλάβεια τον ανθοστόλιστο δίσκο με τον Σταυρό του Κυρίου και ακούμε τους ψάλτες να μας προσκαλούν να τον προσκυνήσουμε ευλαβώς. Η θέα του Σταυρού πρέπει να ξυπνά μέσα μας το χρέος που έχουμε ως χριστιανοί συνειδητοί να αγωνιζόμαστε καθημερινά, ώστε να μη πάει χαμένη για το άτομό μας η θυσία του Κυρίου.
Το χρέος μας αυτό απέναντι στη Θυσία του Χριστού μας το θυμίζει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους Επιστολή. Εκεί ο άγιος Απόστολος προειδοποιεί τους χριστιανούς τι τιμωρία δικαία τους περιμένει, όταν με την άτακτη ζωή τους και την ασέβεια τους κατά κάποιον τρόπο δείχνουν ότι περιφρονούν το Αίμα του Ιησού Χριστού, που χύθηκε κάποτε για την σωτηρία τους. «Σας ερωτώ, γράφει ο Απόστολος, ποιά τιμωρία περιμένει εμάς τους χριστιανούς όταν περιφρονήσουμε τον Χριστό και αδιαφορήσουμε για το τίμιο Αίμα Του, όταν στην Παλαιά Διαθήκη αμέσως θανατώνονταν, όσοι Εβραίοι παρέβαιναν τον Νόμο του Μωυσέως; ( Εβρ. 10, 28-29).
Αυτές τις υψηλές όντως και σπουδαίες αλήθειες που δυστυχώς αγνοούν οι πολλοί, οφείλουμε να τις μεταδώσουμε με κάποιον τρόπο και στη νέα χριστιανική γενεά, την οποία τόσοι γύρω της προσπαθούν να την προσανατολίσουν σε άλλα σύμβολα και σε άλλους Μεσσίες, μακριά, πολύ μακριά από τον Γολγοθά του ηρωισμού και της θυσίας. Που την οδηγούν στους βάλτους τους βρωμερούς της αμαρτίας. Μακάρι να επιτελέσουμε το χρέος μας απέναντι στον Σταυρό του Κυρίου, όπως οι πολιούχοι μας Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη, των οποίων οι θερμές πρεσβείες ας σκέπουν πάντας ημάς.
Αρχιμ. Χρυσοστόμου Μπένου, Πρωτοσυγκέλλου Ιεράς Μητροπόλεως Ελευθερουπόλεως