Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όσον ο άνθρωπος αγαπά τον Θεόν,
τόσον έχει αγάπην και για τους ανθρώπους. Τους αγαπά σαν εικόνες του Θεού, με σεβασμόν, λεπτότητα και αγιασμόν.
Όσιος Αμφιλόχιος

[toula]

Η Αγία Παρασκευή ως πρότυπο αγιότητος γυναικών
Η ζωή της αγίας ενδόξου Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής υπήρξε υποδειγματική. Να πως μας τον περιγράφει ο εθνοϊερομάρτυς, Ισαπόστολος, φωτιστής του Γένους μας και μεγάλος διδάχος άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος αφιερώνει ολόκληρη την Δ΄ Διδαχή του στην ερμηνεία της παραβολής του σπορέως, παρουσιάζοντας την Αγία Παρασκευή ως παράδειγμα εκατονταπλασίονος καρποφορίας του σπόρου του Θεού.
«Η Αγία μετά την κοίμηση των γονέων της, ούσα δωδεκαετής, έμεινε σ’ένα πύργο υψηλό. Ο υψηλός και δυνατός αυτός πύργος είναι ο ουρανός, που μοίρασε δηλαδή όλα τα υπάρχοντα ελεημοσύνη και τα έστειλε με τους πτωχούς στον Παράδεισο.
Με τι έβαφε τα μάτια της; Όχι με μαυράδι σαν μερικές ανόητες γυναίκες, που το βάζουν, για να φαίνονται όμορφες στους άνδρες, αλλά σηκωνόταν η Αγία κάθε αυγή και ενθυμουμένη τις αμαρτίες των χριστιανών έκλαιγε, χτυπώντας το πρόσωπό της και βρέχοντάς το με δάκρυα. Ποια είναι τα σκουλαρίκια; Είχε τα αυτιά της ανοικτά, στέκοντας με ευλάβεια, για να ακούει το Ιερόν και Άγιον Ευαγγέλιον. Με τι έβαφε τα χείλη της; Όχι με κοκκινάδι, αλλά λέγοντας το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν», είχε δηλαδή την ίδια την αλήθεια. Ποιο είναι το περιδέραιο, που είχε στο λαιμό της; Είναι από τις νηστείες, που έκανε, και έλαμπε ο λαιμός της σαν τον ήλιο. Ποια είναι τα δακτυλίδια; Είναι από τις πολλές μετάνοιες, που έκανε, και γίνονταν κόμποι-κόμποι τα δάκτυλά της. Ποιο είναι το ζωνάρι το μαλαματένιο; Είναι η παρθενία, που φύλαγε σ’όλη της την ζωή. Ποιο είναι το φόρεμα; Είναι η εντροπή, που είχε και ο φόβος του Θεού, που την σκέπαζε. Ποια είναι τα παπούτσια τα υψηλά; Είναι ο νους της, που τον είχε στον ουρανό και όχι στην γη, για να στοχάζεται αυτά τα μάταια, τα ψεύτικα, τα γήινα σαν τα άλλα κορίτσια. Έτσι στολιζόταν η Αγία. Αν ίσως είναι κανένα κορίτσι και θέλει να στολίζεται σαν την Αγία Παρασκευή, να στοχασθεί τι έκανε η Αγία, να κάνει κι αυτή, για να σωθεί».
Ακούστε, όσες είστε παρθένες και μάθετε πως να παρθενεύετε˙ διότι όχι μόνο όποια με το σώμα παρθενεύει, αυτή λέγεται καθολικά παρθένος, αλλά εκείνη, η οποία είναι και κατά την ψυχή καθαρά και δεν έχει στον λογισμό της αισχρές ενθυμήσεις, αυτή είναι καθολικά παρθένος.
Ακούστε, όσες έχετε άνδρες, τι λέγει ο Απ. Παύλος: «Μετά αιδούς και σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μη εν πλάσμασιν η χρυσώ η μαργαρίταις η ιματισμώ πολυτελεί, αλλ’ο πρέπει γυναιξίν, επαγγελλομέναις θεοσέβειαν δι’έργων αγαθών». Δηλαδή, να μην μακιγιάρεστε, ούτε να στολίζεστε με χρυσά φορέματα και με μαργαριτάρια, αλλά να είστε τιμημένες και σόφρωνες, καθώς ταιριάζει σε γυναίκες χριστιανών, οι οποίες θέλουν να αρέσουν στον Χριστό με έργα αγαθά και όχι με στολίδια.
Ακούστε, όσες έχετε κόρες ανύπανδρες, πως πρέπει να τις εκπαιδεύετε. Να μη γίνεστε εσείς το κακό παράδειγμα σ’αυτές, αλλά να είστε τύπος και παράδειγμα των θυγατέρων σας σε κάθε θεάρεστο έργο. Διότι, όταν εσείς λέτε λόγια, που μολύνουν τις ψυχές των απλών παρθένων, όταν δεν αγαπάτε την εργασία του οίκου, όταν αντιλέγετε στους ίδιους τους άνδρες σας, όταν βγαίνετε συχνά έξω απ’το σπίτι, όταν χορεύετε, όταν δεν πηγαίνετε στην Εκκλησία, όταν αγαπάτε το πολύ κρασί, όταν δεν έχετε καμμιά ευλάβεια, ούτε εγκράτεια γλώσσας, από που αλλού να εκπαιδευθούν οι μικρές κόρες, οι οποίες δεν βγαίνουν έξω απ’ το σπίτι;
Αλλά, η Αγία Παρασκευή δεν ήταν τέτοια, ούτε εκπαιδεύθηκε με τέτοιο τρόπο από τη μητέρα της, ούτε ξόδευε την ομορφιά και το κάλλος της σε ατάκτους έρωτες νέων, ούτε άγρευε τις ψυχές των ανδρών, αλλά πάντοτε ένα έργο είχε απαραίτητο˙ το να στολίζει την ψυχή της με νηστεία, με εγκράτεια, με σιωπή, με προσοχή, με παρθενία, με ελεημοσύνη και με κάθε θεάρεστο έργο».
Θαυμάζει κανείς στο πρόσωπο της Αγίας Παρασκευής το ηθικό και πνευματικό μεγαλείο, που έχουν οι γυναίκες, οι οποίες, μερικές φορές, ξεπερνούν ακόμη και τους θεωρουμένους δυνατούς άνδρες σε αφοσίωση στο Θεό. Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας αναφερόμενοι, μερικές φορές, σε εύθραυστες και λεπτές γυναικείες μορφές, απορούν πως αυτές οι γυναίκες μ’αυτή την ευαίσθητη γυναικεία φύση, που θα νόμιζε κανείς ότι στην πρώτη δυσκολία θα κατέρρεαν, πως έδειξαν τέτοια αντοχή και τέτοια αφοσίωση στα μαρτύρια, αλλά και στην μοναχική άσκηση και αποδείχθηκαν ανώτερες από τους άνδρες.
Κι ας πούμε εδώ ότι η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών δεν κρίνεται από το τι επαγγέλματα ασκεί ο καθένας, όπως πρεσβεύει το ανόητο φεμινιστικό κίνημα, το οποίο δημιουργεί ταραχή και αναστατώνει την κοινωνία. Γιατί, όπως η ανδρική φύση είναι φτιαγμένη από τον Θεό να μετέρχεται ορισμένα επαγγέλματα και ορισμένες εργασίες, λόγω της φυσικής της κατασκευής, έτσι και η λεπτή και ευαίσθητη γυναικεία φύση είναι κατάλληλη από τον Θεό να ακολουθεί και να μετέρχεται ορισμένα επαγγέλματα και ιδίως το μεγάλο λειτούργημα της μητρότητος. Δεν υπάρχει ιερότερο λειτούργημα από το λειτούργημα της μητρότητος.
Η ισότητα, λοιπόν, δεν έγκειται στο τι επαγγέλματα μετέρχεται κανείς σ’αυτή εδώ τη ζωή. Ούτε στο αν μπορεί η όχι να γίνει η γυναίκα «ιερεύς»˙ που δεν μπορεί να γίνει, γιατί αυτό είναι ένα ξενόφερτο, αντιπαραδοσιακό, αντορθόδοξο, αντιχριστιανικό και ειδωλολατρικό αίτημα. Η ισότητα έγκειται στο αν η γυναίκα μπορεί να επιτύχει πνευματικά τα ίδια πράγματα, που επιτυγχάνουν οι άνδρες˙ στο αν υπάρχει ισότητα στην αγιότητα και στην αρετή˙ στο αν μπορούν οι γυναίκες να κατακτήσουν, με την Χάριν του Θεού, την επουράνιο Βασιλεία˙ στο αν μπορούν να κατανοήσουν το κήρυγμα και να αφοσιωθούν στον Θεό.
Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος

[toula]

«Η νηστεία γεννᾶ τούς προφῆτες, δυναμώνει τούς δυνατούς. Ἡ νηστεία κάνει σοφούς τούς νομοθέτες· εἶναι τό καλό φυλαχτό τῆς ψυχῆς, ὁ πιστός σύντροφος τοῦ σώματος, τό ὅπλο γι᾿ αὐτούς πού ἀριστεύουν, τό γυμναστήριο γιά τούς ἀθλητές.
Αὐτή ἀποκρούει πειρασμούς, αὐτή προετοιμάζει γιά τήν ἀπόκτηση εὐσέβειας· εἶναι σύντροφος τῆς νήψεως καί δημιουργός τῆς σωφροσύνης. Στούς πολέμους φέρεται μέ γεναιότητα, ἐν καιρῷ εἰρήνης διδάσκει τήν ἡσυχία. Ἁγιάζει τόν Ναζιραῖο καί τελειοποιεῖ τόν ἱερέα».
«Ἡ νηστεία ἔσβυσε τή δύναμη τῆς φωτιᾶς κι ἔφραξε τά στόματα τῶν λιονταριῶν. Ἡ νηστεία ἀνεβάζει τήν προσευχή στόν οὐρανό, μέ τό νά γίνεται τρόπον τινά ἡ φτερούγα στήν πορεία πρός τά ἄνω.
Ἡ νηστεία κάνει τά σπίτια νά προκόβουν, εἶναι ἡ μητέρα τῆς ὑγείας, ἡ παιδαγωγός τῆς νεότητας, τό στολίδι τῶν γερόντων, ἡ καλή σύντροφος τῶν ὁδοιπόρων, ὁ πιστός συγκάτοικος αὐτῶν πού συνοικοῦν».
Η νηστεία προστατεύει τά νήπια, σωφρονίζει τό νέο, κάνει σεβαστό τό γέροντα. Διότι τά γεράματα, στολισμένα μέ τή νηστεία, γίνονται πιό σεβαστά. Γιά τίς γυναῖκες εἶναι ὁ πιό κατάλληλος στολισμός, γι’ αὐτούς πού βρίσκονται στήν ἀκμή τῆς ἡλικίας, τό χαλινάρι· εἶναι τό φυλακτό τῶν συζύγων καί ἡ τροφός αὐτῶν πού παρθενεύουν.
Μέ αὐτούς τούς τρόπους ἡ νηστεία βοηθᾶ σέ κάθε σπίτι. Ποιά, ὅμως, εἶναι ἡ σημασία της γιά τή δημόσια ζωή μας; Ὁλόκληρη τήν πόλη καί ὅλο τόν λαό τούς ἐπαναφέρει ἀμέσως στήν τάξη, καταστέλλει τίς κραυγές, ἀπομακρύνει τίς κακολογίες…
Ἄν ὅλοι τήν παρελάμβαναν ὡς σύμβουλο σ᾿ αὐτά πού ὀφείλουν νά πράξουν, τίποτε δέν θά ἐμπόδιζε νά εἴχαμε βαθιά εἰρήνη σ᾿ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη…
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία αν ήσουνα γνωστός. Ούτε αν μάζεψες πολλά, ούτε αν γλέντησες τη ζωή σου.
Στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία αν είχες δίκιο. Αν είχες τον τελευταίο λόγο, ή αν βγήκες από πάνω.
Στο τέλος της ημέρας, δεν έχουν σημασία τα όσα μεγάλα κάποτε κατάφερες. Γρήγορα, γίνανε καπνός και κανένας πια δεν τα θυμάται.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν συγχώρεσες.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν ξέσφιξες τη γροθιά σου.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν άπλωσες το χέρι για βοήθεια.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία αν μετάνιωσες. Και αν έκανες κάτι για να διορθώσεις τα λάθη που έχεις κάνει.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν δεν ήσουνα αχάριστος. Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν ήσουν ταπεινός.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το πόσο αγάπη έδωσες στους γύρω σου ανθρώπους.
Τελειώνει η μέρα. Τελειώνει για όλους μας, αργά η γρήγορα.
Αγάπα ρε Άνθρωπε. Αγάπα.
Αγάπα, γιατί στο τέλος της ημέρας, μόνο αυτό είναι που θα μείνει…
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης

[toula]

«Τούτο σας λέγω και σας παραγγέλω·
καν ο ουρανός να κατεβή κάτω, καν η γη να ανεβή επάνω, καν όλος ο κόσμος να χαλάση, σήμερον, αύριον, να μη σας μέλλη τι έχει να κάμη ο Θεός.
Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν· τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν· μη σας μέλλει· δώσατέ τα· δεν είνε ιδικά σας.
Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται .
Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να σας τα πάρη, εκτός και τα δώσετε με το θέλημά σας.
Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, να μη τα χάσετε».
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

[toula]

Ἔχετε σχολεῖον ἐδῶ εἰς τὴν χῶραν σας νὰ διαβάζουν τὰ παιδιά;
-Δὲν ἔχομεν, ἅγιε τοῦ Θεοῦ.
-Νὰ μαζευθῆτε ὅλοι νὰ κάμετε ἕνα σχολεῖον καλόν, νὰ βάλετε καὶ ἐπιτρόπους νὰ τὸ κυβερνοῦν, νὰ βάνουν διδάσκαλον νὰ μανθάνουν ὅλα τὰ παιδιὰ γράμματα, πλούσια καὶ πτωχά.
Διότι ἀπὸ τὸ σχολεῖον μανθάνομεν τί εἶνε Θεός, τί εἶνε Ἁγία Τριάς, τί εἶνε Ἄγγελοι, δαίμονες, παράδεισος, κόλασις, ἀρετή, κακία· τί εἶνε ψυχή, σῶμα κ.λπ.
Διότι χωρὶς τὸ σχολεῖον περιπατοῦμεν εἰς τὸ σκότος· ἀπὸ τὸ σχολεῖον ἀνοίγει τὸ μοναστήριον.
Ἂν δὲν ἦτο τὸ σχολεῖον, ποῦ ἤθελα μάθει ἐγὼ νὰ σᾶς διδάσκω;
(Ἅγιος Κοσμᾶς Αἰτωλός)

[toula]

Σαν φίλο να τον ατενίζομε και να τον πλησιάζομε. Πέφτομε; Αμαρτάνομε;
Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρόλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’ αυτές έχεις τη βεβαιότητα ότι ξεπέρασες τον θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού.
Τον Χριστό να τον αισθανόμαστε σαν φίλο μας. Είναι φίλος μας. Το βεβαιώνει ο ίδιος, όταν λέει: «Εσείς είστε φίλοι μου …;» (Ιω. 15,14)…
Σαν φίλο να τον ατενίζομε και να τον πλησιάζομε. Πέφτομε; Αμαρτάνομε; Με οικειότητα, με αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχομε κοντά του· όχι με φόβο ότι θα μας τιμωρήσει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίδει η αίσθηση του φίλου.
Να του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσέ με». Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί.
Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία.
Όταν πιστεύουμε ότι μας αγαπάει και τον αγαπάμε, δεν θα αισθανόμαστε ξένοι και χωρισμένοι απ’ Αυτόν, ούτε όταν αμαρτάνουμε.
Έχουμε εξασφαλίσει την αγάπη Του κι όπως και να φερθούμε, ξέρομε ότι μας αγαπάει.
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

– Γέροντα, ό κόσμος μας ζητάει φυλαχτά.
– Καλύτερα νά δίνετε σταυρουδάκια, όταν σας ζητούν φυλαχτό. Μήν κάνετε φυλαχτά, γιατί καί οί μάγοι τώρα κάνουν φυλαχτά. Βάζουν άπ’ έξω καμμιά είκονίτσα ή σταυρό, αλλά μέσα έχουν διάφορα μαγικά. Βλέπουν οί άνθρωποι τήν εικόνα ή τόν σταυρό καί μπερδεύονται. Νά, πριν άπό μέρες μού έφεραν ένα φυλαχτό άπό έναν Τούρκο Ιμπραήμ, πού είχε καί σταυρό κεντημένο επάνω.
Έχω μάθει καί γιά έναν αθεόφοβο ότι τυλίγει διάφορες είκονίτσες καί μέσα βάζει τρίχες, ξυλάκια, καρφίτσες, χάνδρες κ.λπ. Όταν ή Εκκλησία τόν ήλεγξε, είπε: είμαι μέντιουμ, γιατί είναι ελεύθερα τά μέντιουμ, καί έτσι κάνει ό, τι θέλει. Είπα σε κάποιον πού είχε πάθει ζημιά άπό αυτόν: Νά πάς νά έξομολογηθής, γιατί δέχεσαι επιδράσεις δαιμονικές. Πήγε, εξομολογήθηκε. Έρχεται μετά καί μού λέει: Δεν ένιωσα καμμιά διαφορά. ¨Βρέ, μήπως έχεις τίποτε επάνω σου άπ’ αυτόν τόν πλανεμένο;, τόν ρωτάω. Ναί, λέει, έχω ένα μικρό κουτάκι σάν μικρό Ευαγγέλιο. Τό παίρνω, τό ανοίγω καί βρίσκω μέσα διάφορες είκονίτσες τυλιγμένες. Ξετυλίγω-ξετυλίγω καί πιο μέσα είχε κάτι χάντρες, κάτι τρίχες, κάτι σάν ξύλα! Τό πήρα καί ελευθερώθηκε ό άνθρωπος.
Βλέπεις τί τεχνίτης είναι ό διάβολος!
Φορούν οί καημένοι άνθρωποι κάτι τέτοια φυλαχτά, δήθεν γιά νά βοηθηθούν, καί ταλαιπωρούνται. Αυτά πρέπει νά τά κάψουν καί νά παραχώσουν τήν στάχτη ή νά τά πετάξουν στήν θάλασσα καί νά πάνε νά εξομολογηθούν. Έτσι μόνον ελευθερώνονται.
Είχε έρθει στο Καλύβι ένας νεαρός πού είχε πολλά προβλήματα καί βασανιζόταν σωματικά καί ψυχικά πάνω άπό τέσσερα χρόνια. Ζούσε αμαρτωλή ζωή καί τόν τελευταίο καιρό είχε κλεισθή στο σπίτι του δεν ήθελε νά βλέπη άνθρωπο. Δυο φίλοι του, πού έρχονταν τακτικά στο Αγιον Όρος, τόν έπεισαν μετά άπό πολλές δυσκολίες νά τόν πάρουν μαζί τους στό Όρος, μέ σκοπό νά τόν φέρουν στό Καλύβι. Στήν διαδρομή άπό τήν Ούρανούπολη μέχρι τήν Δάφνη, κάθε φορά πού τό καράβι έπιανε σέ σκάλα μοναστηριού, ό νεαρός σωριαζόταν κάτω. Οί φίλοι του μέ τούς πατέρες πού ήταν στο καράβι προσπαθούσαν νά τόν συνεφέρουν λέγοντας τήν ευχή. Μέ πολλή δυσκολία έφθασαν στο Καλύβι. Ό καημένος μού άνοιξε τήν καρδιά του, μού μίλησε γιά τήν ζωή του. Είδα ότι βασανιζόταν άπό κάποια δαιμονική επήρεια. Τού είπα νά πάη νά έξομολογηθή εκεί σέ έναν πνευματικό, νά κάνη ό, τι τού πή, καί θά γίνη καλά. Πράγματι πήγε καί εξομολογήθηκε. Όταν μπήκαν στο καράβι, γιά νά επιστρέψουν, είπε στους φίλους του ότι ό πνευματικός του είπε νά πετάξη στήν θάλασσα τό φυλαχτό πού του είχε δώσει κάποιος γνωστός του καί τό φορούσε επάνω του, αλλά τού ήταν αδύνατο νά τό κάνη. Όσο κι αν οί φίλοι του τόν παρακαλούσαν νά σηκωθή νά τό πετάξη, εκείνος έμενε σάν άγαλμα. Δεν μπορούσε νά σηκωθή άπό τό κάθισμα. Τότε τόν έπιασαν καί μέ πολύ κόπο τόν έβγαλαν έξω στο κατάστρωμα. Μέ τήν βοήθεια τους ό νεαρός κατάφερε νά βγάλη τό φυλαχτό καί νά τό άφήση νά πέση στήν θάλασσα, γιατί δέν είχε τήν δύναμη νά τό πετάξη. Αμέσως αισθάνθηκε νά έλευθερώνωνται τά χέρια του καί τό ταλαιπωρημένο σώμα του απέκτησε δύναμη. Άρχισε άπό τήν χαρά του νά χοροπηδά στον διάδρομο γεμάτος ζωντάνια καί νά δοκιμάζη τήν δύναμη τών χεριών του στά σίδερα καί στά τοιχώματα του πλοίου.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

– Γέροντα, μερικοί πού ασχολούνται μέ μαγικά χρησιμοποιούν τόν σταυρό, εικόνες…
– Ναί, τό ξέρω, άπό ‘δώ νά καταλάβης τί απάτη κρύβεται πίσω άπό όσα κάνουν! Έτσι ξεγελιούνται οί καημένοι οί άνθρωποι. Βλέπουν ότι χρησιμοποιούν κεριά, εικόνες κ.λπ. καί τούς εμπιστεύονται.
Νά, μού είπε κάποιος ότι, στήν πόλη πού μένει, μιά Τουρκάλα έχει βάλει μιά εικόνα της Παναγίας πάνω σέ μιά πέτρα καί λέει: Ή πέτρα πού βοηθάει τόν κόσμο! Δέν λέει ή Παναγία, αλλά ή πέτρα. Οί Χριστιανοί μπερδεύονται, γιατί βλέπουν τήν εικόνα της Παναγίας, καί μερικοί πού έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας τρέχουν εκεί, μέ τόν λογισμό ότι θά βοηθηθούν, καί μετά ό διάβολος τούς αλωνίζει. Γιατί, όταν ή Τουρκάλα λέει ότι ή πέτρα βοηθάει τόν κόσμο καί όχι ή Παναγία, άπό ‘κεί καί πέρα μπαίνει στήν μέση ό διάβολος, επειδή αυτό είναι περιφρόνηση στήν Παναγία. Απομακρύνεται ή Χάρις τού Θεού καί αρχίζει ό δαιμονισμός. Καί τρέχουν οί Χριστιανοί νά τούς κάνη καλά ή πέτρα – ή πέτρα καί τό τσιγκελάκι! – καί τελικά σακατεύονται, γιατί άπό τόν διάβολο τί βοήθεια νά έχεις; Αν είχαν λίγο μυαλό, θά σκέφτονταν Τουρκάλα, Μουσουλμάνα, τί δουλειά έχει μέ τήν εικόνα της Παναγίας; Ακόμη καί νά έλεγε ότι ή Παναγία βοηθάει, άφού είναι Μουσουλμάνα, τί σχέση έχει μέ τήν Παναγία; Πόσο μάλλον τώρα πού λέει ότι ή πέτρα τούς βοηθάει! Είπα σέ κάποιον νά ενημερώσουν τήν Μητρόπολη καί νά λάβουν μέτρα, γιά νά φυλαχθή ό κόσμος.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

– Γέροντα, τί είναι οί γητευτές;
– Μάγοι είναι. Χρησιμοποιούν τούς Ψαλμούς τού Δαβίδ, ονόματα Άγιων κ.λπ. και ανακατεύουν και επικλήσεις δαιμόνων. Ένώ δηλαδή εμείς διαβάζοντας τό Ψαλτήρι επικαλούμαστε την βοήθεια τού Θεού καί δεχόμαστε τήν θεία Χάρη, εκείνοι, μέ τόν τρόπο πού τό χρησιμοποιούν, βρίζουν τόν Θεό, αρνούνται τήν θεία Χάρη, καί έτσι τούς κάνουν μετά τά δαιμόνια τό χατίρι.
Μού έλεγαν γιά ένα παιδί ότι είχε πάει σέ έναν μάγο, γιά νά πετύχη κάτι. Εκείνος τού διάβασε κάτι άπό τό Ψαλτήρι καί τό παιδί πέτυχε αυτό πού ήθελε. Έπειτα όμως άπό λίγο καιρό άρχισε νά σβήνη, νά λειώνη τό φουκαριάρικο. Τί είχε κάνει ό μάγος; Είχε πάρει κάτι ξηρούς καρπούς στά χέρια του καί άρχισε νά του διαβάζη τόν 50ο Ψαλμό. Όταν έφθασε στον στίχο ­θυσία τω Θεω, πετούσε τούς ξηρούς καρπούς, κάνοντας θυσία στους δαίμονες, γιά νά τού κάνουν τό χατίρι. Έτσι εβριζε τόν Θεό μέ τό Ψαλτήρι.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης