Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Κατοικήσαι τον Χριστόν δια της πίστεως εν ταις καρδίαις ημών» (Εφ. 3:17)
Τον Χριστό δεν τον έχει όποιος τον έχει μόνο στη γλώσσα. Ούτε εκείνος που τον έχει μόνο επάνω στο χαρτί· ούτε εκείνος που τον έχει επάνω στον τοίχο· ούτε εκείνος που τον έχει στο μουσείο ιστορίας. Αληθινά έχει τον Χριστό εκείνος που τον έχει στην καρδιά του. Διότι ο Χριστός είναι αγάπη και η καθέδρα της αγάπης είναι η καρδιά.
Αν ο Χριστός είναι στην καρδιά σου, τότε Αυτός είναι ο Θεός σου. Αν έχεις τον Χριστό μόνον στη γλώσσα ή στο χαρτί ή πάνω στον τοίχο ή στο μουσείο της ιστορίας, έστω κι αν τον αποκαλείς Θεό, Αυτός είναι παιγνίδι για σένα. Φυλάξου τότε, άνθρωπε, διότι κανείς δεν παίζει ατιμώρητος με τον Θεό.
Η καρδιά οπτικά είναι στενό όργανο, αλλά σ’ αυτήν μπορεί να εισέλθει ο Θεός. Τότε αυτή είναι πλήρης και υπερπλήρης. Και τίποτε άλλο δεν μπορεί να χωρέσει μέσα της. Ακόμη κι αν εισέλθει σ’ αυτήν όλος ο κόσμος, χωρίς τον Θεό, εκείνη παραμένει άδεια.
Αδελφοί, ας εισέλθει ο Χριστός, ο αναστάς και ζων Κύριος, δια της πίστεως στις καρδιές σας και εκείνες θα είναι πλήρεις και υπερπλήρεις. Όμως Εκείνος δεν μπορεί να εισέλθει αλλιώς στις καρδιές σας, παρά μόνο δια της πίστεως. Αν δεν έχετε πίστη, τότε ο Χριστός θα μείνει μόνο στη γλώσσα σας ή στα χαρτιά ή στους τοίχους ή στα μουσεία της ιστορίας. Τι το όφελος απ’ αυτό; Τι το όφελος να κρατάτε την Ζωή επάνω στη γλώσσα και τον θάνατο μέσα στην καρδιά; Διότι αν κρατάτε τον κόσμο μέσα στην καρδιά σας και τον Χριστό επάνω στη γλώσσα σας, τότε κρατάτε τον θάνατο μέσα στην καρδιά και τη ζωή στη γλώσσα. Αυτόν που διψά, δεν τον βοηθά το νερό μόνο στη γλώσσα. Κατεβάστε τον ζώντα Χριστό στην καρδιά και τότε αληθινά θα ξεδιψάσετε και θα αισθανθείτε ηδονή ανέκφραστη.
Ω αναστημένε Κύριε, καθάρισε την καρδιά μας από τα θανατηφόρα πάθη που εμφωλεύουν σ’ αυτήν και είσελθε Συ σ’ αυτή, για να είμαστε ζώντες και να Σε δοξολογούμε. Σε Σένα πρέπει δόξα και ευχαριστία στους αιώνες.
Ω αναστημένε Κύριε, φώτισε τον νου μας με τον Νου σου, για να δεχθούμε πιο εύκολα την υπέρ νουν αγάπη Σου προς τους ανθρώπους και να κλάψουμε· από λύπη για την σκληροκαρδία μας και για τον σκοτισμένο και πονηρό νου μας· να κλάψουμε από χαρά για την αγάπη Σου προς εμάς τους σκοτισμένους και πονηρούς.
Από το περιοδικό “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ”, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 30 (2005), άρθρο: «Λόγοι αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επισκόπου Ζίτσης», σελ. 21.

[toula]

Αδελφοί μου, σήμερα σ’ αυτήν την πόλη πέθαναν δέκα πέντε άνθρωποι. Αν γι’ αυτούς κύλησαν δεκαπέντε δάκρυα, γι’ αυτούς που πέθαναν κατά την διάρκεια μισού αιώνα, θα έχει σχηματιστεί μια λίμνη δακρύων.
Αυτά τα πικρά δάκρυα είναι το αλάτι της ζωής, διαφυλάσσουν και συντηρούν την ζωή. Στο ένα ζύγι τα δάκρυα και στο άλλο ζύγι τα πολλά γέλια, η απόλαυση και η αμαρτία αυτής της πόλης: Τα πικρά δάκρυα εξισορροπούν αυτήν την ζυγαριά. Τόσο πολύτιμα και τρυφερά είναι τα ανθρώπινα δάκρυα για τους νεκρούς.
Η πύλη του νεκροταφείου καθημερινά ανοίγει· η πύλη του θανάτου δεν κλείνει ποτέ! Υπολόγισε, άνθρωπε, ποια εισφορά σε ανθρώπους και σε δάκρυα πλήρωσε η ανθρωπότητα για την ζωή, μόνο κατά την διάρκεια της εποχής που ζεις.
Μάθε να σέβεσαι την ζωή την δική σου και των άλλων σαν το πιο πολύτιμο πράγμα. Την ζωή μόνο ο Θεός, ο Δημιουργός, μπορεί να χαρίσει.
Και αύριο θα πεθάνουν άλλοι δεκαπέντε άνθρωποι και ανάμεσά τους μπορεί να είμαστε εγώ και εσύ, φίλε μου. Ας σκεφθούμε ότι εγώ και συ αύριο το βράδυ θα ξαπλώνουμε όχι στα κρεβάτια μας, αλλά σε τάφο στο νεκροταφείο, δυο μέτρα βαθιά κάτω από την γη. Σ’ αυτήν την περίπτωση ας αναρωτηθούμε· τι θα ήταν αναγκαίο να κάνουμε εγώ κι εσύ, αυτές τις τελευταίες ώρες που μας απομένουν σ’ αυτή τη ζωή.
Ο θάνατος στέκεται πάνω από κάθε κόμμα και πάνω από κάθε εθνικότητα, πάνω από τα γηρατειά και την νεότητα, πιο πάνω από την υγεία και την αρρώστια, πιο πάνω από τα γέλια και τα δάκρυα. Ο θάνατος έχει το δικό του ρολόι το οποίο δεν συμφωνεί με το δικό μας. Όταν εμείς λέμε «ήρθε η ώρα», ο θάνατος λέει «νωρίς είναι». Όταν εμείς λέμε «νωρίς είναι», ο θάνατος λέει «ήρθε η ώρα».
Γι’ αυτόν τον λόγο ο αγώνας εναντίον του θανάτου είναι το ίδιο άσκοπος σαν τον αγώνα εναντίον της κίνησης του πολικού αστέρα από τον βορρά στον νότο. Πώς λοιπόν να ξοδέψουμε αυτές τις ώρες πριν τον θάνατο; Σκέφτομαι να σας προτείνω να κάνουμε πριν τον θάνατο αυτό που κάνει ένας άνθρωπος που ετοιμάζεται για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους: Νηστεύει, προσεύχεται, κοινωνεί, βοηθά με ελεημοσύνες τους συνανθρώπους του, τους φτωχούς και τους δυστυχείς. Πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι σε όλο το χωριό του και τους αποχαιρετά όλους, παρακαλώντας τους φίλους να τον ενθυμούνται στην προσευχή τους, και τους εχθρούς να του συγχωρήσουν όλες τις προσβολές και αδικίες. Αποφεύγει τις ματαιόδοξες διασκεδάσεις και τα γλέντια· αποφεύγει τα γέλια και τις φλύαρες κουβέντες. Και την στιγμή της αναχώρησης φορά καινούργια ρούχα, ευλογεί όλους όσους μένουν στο χωριό, τους συγγενείς και μη, τους φίλους και τους εχθρούς και ζητά και την δική τους ευλογία.
Όλα αυτά τα κάνει, επειδή είναι ένας αμαρτωλός άνθρωπος που αναχωρεί για την Ιερή Χώρα, θέλοντας να πλησιάσει τον Θεό. Με δέος λοιπόν και με επιμέλεια φροντίζει να αναγεννηθεί, να καθαριστεί και να ανανεωθεί, για να αξιωθεί την παρουσία του Θεού.
Όλα όσα κάνει ο προσκυνητής πριν την αναχώρησή του στην Άγια Χώρα, μπορούν να εκφραστούν με μια λέξη: μετάνοια. Αυτά προτείνω, φίλοι μου, σε σας και στον εαυτό μου να κάνουμε τις τελευταίες ώρες, πριν το πόδι μας πατήσει στην αγιότερη χώρα, πριν γίνουμε προσκυνητές του Θεού και των αγγέλων του.
Όταν ο Μωυσής πλησίασε τον Θεό στο υψηλότερο όρος Χωρήβ, άκουσε μία υπερφυσική φωνή να του λέει: «Μη εγγίσης ώδε, λύσαι το υπόδημα εκ των ποδών σου· ο γαρ τόπος εν ω συ έστηκας, γη αγία εστί». Η βαθύτερη, πνευματική σημασία αυτής της εντολής είναι: «αναγεννηθείτε, εξαγνιστείτε, ανανεωθείτε».
Εμείς ήδη βρισκόμαστε στην τελευταία ημέρα, στο τελευταίο μας βήμα. Μπροστά μας υπάρχει η καιομένη βάτος, η άσβεστη αιώνια φλόγα του Θεού.
Η φωνή μάς ζητά να εξαγνιστούμε, γιατί τίποτε ακάθαρτο δεν εισέρχεται στη φλόγα αυτή χωρίς να καεί, διότι καθετί ακάθαρτο γίνεται στάχτη· ό,τι όμως είναι εξαγνισμένο και άγιο δεν καίγεται. Η θεϊκή φλόγα το κρατάει, το διατηρεί μέσα της σε μια ανείπωτη, ανεκδιήγητη χαρά, ανέκφραστη δύναμη και αγιότητα.
Αυτή η πράξη, το να αποβάλει κανείς το φόρεμα της αμαρτίας, είναι η μετάνοια. Προτείνω λοιπόν σε όλους, και σ’ εμένα και σε σένα, την μετάνοια.
Από το τεύχος: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 27.

[toula]

Ο Χριστός με τη διδασκαλία του συνέβαλε στην πρόοδο της Ευρώπης; Η Ευρώπη ευχαρίστησε τον Χριστό;
Αδελφοί μου, αυτά τα ερωτήματα μπορούν να αποτελέσουν θέμα μελέτης και διδαχής. Τι πρόσφερε ο Χριστός στην Ευρώπη; Οι ευρωπαίοι ανέμεναν πολλά από τον Χριστό και Αυτός τους έδωσε περισσότερα από όσα εκείνοι περίμεναν. Τους πρόσφερε τα πάντα.
Ο Χριστός απάλλαξε την Ευρώπη από τον σκοταδισμό της αθεΐας και τη μωρία της ειδωλολατρίας. Αυτή η φράση είναι σημαντική για όποιον μπορεί να καταλάβει τι είναι ειδωλολατρία και τι είναι αθεΐα. Για όποιον δεν μπορεί να την κατανοήσει, θα την εξηγήσω περισσότερο.
Ο καιρός της αθεΐας και της ειδωλολατρίας στην Ευρώπη ήταν μία περίοδος σκοταδισμού. Μια κατάσταση παρόμοια μ’ αυτήν που υπάρχει στις μαύρες φυλές που ζουν στην Αφρική.
Αθεΐα και ειδωλολατρία σήμαινε: θεολογία δίχως τον αληθινό Θεό, γάμοι χωρίς ηθική και κοινωνία δίχως ευσπλαχνία για τον συνάνθρωπο.
Με μια λέξη αθεΐα και ειδωλολατρία σήμαινε ζωή χωρίς ουσία και θάνατο χωρίς ελπίδα.
Παράλληλα υπήρχε συνεχής φόβος για θεούς τρομακτικούς, των οποίων τον θυμό προσπαθούσαν να κατευνάζουν με αιματηρές θυσίες, είτε ζώων είτε ανθρώπων. Σκοτάδι και μωρία επικρατούσε στις φτωχές χωριάτικες καλύβες, αλλά και στον περίβολο των παλατιών. Ο σατανάς κυριαρχούσε στην Ευρώπη μέχρι ο Χριστός να εμφανιστεί. Όλοι οι ευρωπαίοι ήταν άρρωστοι στην ψυχή και στο σώμα, όπως οι λεπροί.
Όταν λοιπόν ο Χριστός εμφανίστηκε σ’ αυτό το ευρωπαϊκό νοσοκομείο και τρελοκομείο, μίλησε στην Ευρώπη με τον ίδιο τρόπο που μίλησε σ’ εκείνη τη γυναίκα την άρρωστη για δεκαοχτώ χρόνια από δαιμονικό πνεύμα. Ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε να ισιώσει το σώμα της. Όταν την είδε ο Ιησούς, της φώναξε και της είπε: «Ευρώπη, απαλλάσσεσαι από την αρρώστια σου». Έτσι μεμιάς η Ευρώπη, όπως η γυναίκα, ορθώθηκε, συνήλθε, διαφωτίστηκε, εξαγνίστηκε, εκπολιτίστηκε.
Η Ευρώπη σαν τον φυλακισμένο, που ξαφνικά ανοίγει ένα παράθυρο στο κελί του, φωτίστηκε. Ο Χριστός έδωσε την εξουσία στους βαπτισμένους λαούς της να βαπτίζουν και άλλους σ’ όλη τη γη. Τους έδωσε την εξουσία, αφού ήταν αγιασμένοι από Αυτόν, να αγιάζουν άλλους, και αφού φωτίστηκαν, να φωτίζουν τους υπόλοιπους αδελφούς τους. Να λοιπόν, αυτό το θαύμα των θαυμάτων έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός στην Ευρώπη.
Στο δεύτερο ερώτημα, με ποιο τρόπο η Ευρώπη ευχαρίστησε τον Χριστό, η απάντηση είναι πως δεν τον ευχαρίστησε με φως, αλλά με σκοτάδι. Τον ευχαρίστησε με θλίψη αντί χαρά. Τον ευχαρίστησε όπως οι Γαδαρηνοί, τους οποίους ο Χριστός ελευθέρωσε από τη δαιμονική λεγεώνα και εκείνοι Τον παρακάλεσαν να φύγει από κοντά τους. Και Εκείνος έφυγε χωρίς να πει μια λέξη.
Κατάρα έμεινε σ’ αυτή την περιοχή. Η περιοχή των Γαδαρηνών, που κάποτε ήταν εύφορη και πλούσια, σήμερα είναι μία γκρίζα καταραμένη έρημος. Οι Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει από κοντά τους, ενώ οι Ευρωπαίοι δεν τον παρακαλούν να φύγει, αλλά τον διώχνουν με κάθε τρόπο.
Τον διώχνουν από τα σχολεία, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, από την πολιτική, τα φιλμ, την επιστήμη και από την επηρμένη κουλτούρα τους. Τον διώχνουν με τις σκέψεις, με τα λόγια τους και με τα έργα τους, ένας-ένας και όλοι μαζί.
Αν η περιοχή των Γαδαρηνών, που από ανοησία οι κάτοικοί της παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει, είχε τέτοια κατάληξη, τι θα συμβεί στην Ευρώπη, η οποία δεν τον παρακαλεί, αλλά τον διώχνει από κακία; Τι θα συμβεί στην Ευρώπη;
Τι θα συμβεί στην Ευρώπη που εγκατέλειψε τον Χριστό και επέστρεψε στον παλαιό, σκοτεινό και μωρό παγανισμό;
Η απάντηση στο ερώτημα, τι θα συμβεί στην Ευρώπη που αρνείται τον Χριστό, υπάρχει έμμεσα στο Ευαγγέλιο. Θα συμβεί το ίδιο που συνέβη στην Καπερναούμ, που ήταν πόλη με μεγάλο πολιτισμό, πλούσια, οργανωμένη, χαρούμενη, περήφανη για την ακμή της. Ο Χριστός σφράγισε την πορεία της με τα παρακάτω λόγια: «Και εσύ, Καπερναούμ, που υψώθηκες ως τα ουράνια, θα κατεβείς στα τρίσβαθα του Άδη. Πλην σε βεβαιώνω πως ο Θεός την ημέρα της κρίσεως θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια για τα Σόδομα παρά για σένα» (Ματθ. 11:23).
Αδελφοί μου, αν στην Ινδία και την Κίνα συνέβαιναν τόσα πολλά και μεγάλα θαύματα όπως συνέβησαν στην Ευρώπη εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, από παλιά θα μετάνοιωναν οι κάτοικοί της και θα γίνονταν χριστιανοί.
Στενοχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα γκρεμιστούν, θα καταστραφούν, και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και ουρλιαχτά από τσακάλια.
Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πως εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε. Τη στιγμή που νόμισε πως απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν και που έχασε όλη της τη δύναμη.
Ορίστε, αδελφοί μου, το αντικείμενο μελέτης και διδαχής.
Δοξάστε τον Χριστό, τον Θεό, για να σας δοξάσει και αυτός στη βασιλεία των ουρανών. Αμήν.
Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος, Μέσα από το παράθυρο της φυλακής. Μηνύματα στο λαό. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2012, σ. 105.

[toula]

Οι πνευματικοί άνθρωποι κρίνουν κατά πνεύμα ενώ οι σωματικοί κατά σώμα.
Ας φυλαγόμαστε εμείς οι χριστιανοί να μην κρίνουμε μονάχα κατά σώμα.
Στην ουσία, το πνεύμα του ανθρώπου υπόκειται σε πλήθος επιδράσεων από τις πνευματικές δυνάμεις, πού σαν το ρεύμα διασταυρώνονται μέσα του με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο και το σώμα υπόκειται στην επίδραση πολλών και διαφορετικών φυσικών δυνάμεων.
Ο μη πνευματικός άνθρωπος των αισθήσεων τρέφεται με τα χλωρά φύλλα των πολλών συζητήσεων και πάντοτε μένει νηστικός και βασανιζόμενος από την πείνα.
Ο πνευματικός άνθρωπος αναζητά τον πυρήνα αυτών των συζητήσεων και τρεφόμενος με αυτόν τον πυρήνα είναι χορτασμένος και γεμάτος γαλήνη.
Το πιο χτυπητό χαρακτηριστικό του πνευματικού ανθρώπου είναι το ότι δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του.
Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να εξηγείς τα πνευματικά ζητήματα σε ανθρώπους που σκέφτονται και ενεργούν κατά σώμα.
Συνεπαρμένος από την απατηλή μέριμνα για την εξασφάλιση της ζωής, με τη βοήθεια των πολλών πραγμάτων, παραδίδεται ο άνθρωπος ασυνείδητα σε μια τυραννία, η οποία είναι το ίδιο ανήθικη, φαρμακερή και φονική όσο και η τυραννία του ανθρώπου επάνω σε άλλον άνθρωπο.
Μα και όταν ο άνθρωπος ελευθερωθεί από την τυραννία των πραγμάτων, θα αργήσει πολύ να έρθει η πλήρης βασιλεία της ελευθερίας, η βασιλεία του Θεού. Θα έχει απομείνει ένας ακόμα κρυμμένος τύραννος μέσα στον άνθρωπο. Η ματαιοφροσύνη του ατομικού Εγώ είναι Ικανή να εξουσιάζει τη ψυχή κάποιου που κατέχει πλήθος πραγμάτων – που κατέχεται από πλήθος πραγμάτων…
Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Αγιοπνευματικές διδαχές για τον Θεό και τους ανθρώπους. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη” 2017, σελ. 65, 115.

[toula]

Ο καθένας σ’ αυτό τον κόσμο παρουσιάζεται στο όνομα κάποιου, πιο μεγάλου και πιο γνωστού. Έτσι και εμείς οι χριστιανοί παρουσιαζόμαστε στο όνομα του Χριστού.
Όταν λέμε, στο όνομα του Χριστού, με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζουμε ποιοι είμαστε, ποιανού είμαστε και από ποιον είμαστε απεσταλμένοι. Παρουσιάζουμε με αυτό τον τρόπο σε ποιον επιστρέφουμε και από ποιον περιμένουμε ανταμοιβή…
Στο όνομα ποιανού πράττετε όσα πράττετε, ρώτησαν οι σατανικοί αρχηγοί των Ιεροσολύμων τους αποστόλους του Χριστού. Στο όνομα ποιανού μιλάτε; Στο όνομα ποιανού βαπτίζετε; Στο όνομα ποιανού θεραπεύετε τους άρρωστους; Στο όνομα ποιανού κάνετε θαύματα;
Η απάντηση από τον Πέτρο, από τον Ιωάννη, από τον Φίλιππο, από τον Θωμά υπήρξε μία και μοναδική: «Στο όνομα του Χριστού, του Υιού του Θεού, του Δικαίου, τον οποίο εσείς σκοτώσατε».
Οι διπλωμάτες, όταν πηγαίνουν σε μία ξένη χώρα, πηγαίνουν στο όνομα του βασιλιά, οι δικαστές πηγαίνουν στο όνομα του κυβερνήτη, οι αστυνόμοι συλλαμβάνουν εγκληματίες στο όνομα του νόμου, ο βοηθός του μάστορα παρουσιάζεται στο όνομα του μάστορα, ο γιος έρχεται στο όνομα του πατέρα, η κόρη στο όνομα της μάνας, ο μαθητής στο όνομα του δασκάλου, ο πιο νέος στο όνομα του μεγαλύτερου.
Όλος ο αέρας βουίζει κάθε μέρα: Εγώ μιλάω στο όνομα του τάδε και τάδε, ή εγώ έρχομαι στο όνομα του τάδε και τάδε, ή εγώ σου δίνω ή εγώ σου παίρνω ή εγώ σε δικάζω, ή εγώ σε συγχωρώ στο όνομα του τάδε και τάδε.
Αυτή είναι η κοσμική ιεραρχία, ο καθένας να παρουσιάζεται στο όνομα κάποιου όντας πιο ασήμαντος από εκείνον στο όνομα του οποίου παρουσιάζεται.
Ο σοφός απόστολος Παύλος διατάζει όλους τους βαπτισμένους με τον εξής τρόπο: «Καθετί που λέτε ή κάνετε ας γίνεται στο όνομα του Κυρίου Ιησού, κι έτσι να ευχαριστείτε διά του Χριστού τον Θεό Πατέρα» (Κολ. 3:17).
Ποιος υπάκουσε σ’ αυτή τη φράση του αποστόλου Παύλου;
Υπάκουσε σ’ αυτή ο λαός μας. Υπάκουσαν όλοι οι βασιλιάδες μας, οι αυτοκράτορες, οι ηγεμόνες, οι δεσποτάδες, οι αρχηγοί μας, οι οποίοι άρχιζαν τα χρυσόβουλα με τον εξής τρόπο: Εις το όνομα του Κυρίου, του Σωτήρα, του Ιησού Χριστού.
Υπάκουσαν στα λόγια του αποστόλου Παύλου οι πατριάρχες μας, οι επίσκοποί μας, οι ιερείς μας, που δίδασκαν το λαό μας να ζει στα χρόνια της ειρήνης στο όνομα του Κυρίου. Στα χρόνια της σκλαβιάς δίδασκαν το λαό μας να υπομένει τις δυσκολίες, να πεθαίνει στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Υπάκουσε ολόκληρος ο λαός μας, ο οποίος οτιδήποτε και αν έκανε, το έκανε κάνοντας το σταυρό του, στο όνομα του Ιησού Χριστού. Και όταν βαπτιζόταν, βαπτιζόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και όταν νυμφευόταν, νυμφευόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και όταν γινόταν κουμπάρος και όταν έκανε όρκο, ορκιζόταν εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Όταν ήταν αναγκασμένος να πολεμήσει, πολεμούσε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, όταν έχτιζε, έχτιζε εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, το ίδιο και όταν όργωνε, φύτευε, θέριζε…
Αδελφοί μου, ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός του λαού μας. Όλα όσα έκανε ο λαός μας τα έκανε στο όνομά Του. Όλα, εκτός από το έγκλημα και την κακία. Όλα τα μεγάλα, τα έξοχα, τα θεϊκά, τα λαμπερά, που ο λαός μας έχει πράξει, όλα έγιναν στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Γι’ αυτό το λόγο, αδελφοί μου, ας μην ακούσουμε εκείνους που μας φωνάζουν να ενεργούμε στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της επιστήμης, στο όνομα της προόδου.
Ας ζήσουμε όπως οι άγιοι πατέρες μας, που έζησαν στο όνομα του Ιησού Χριστού. Έτσι έζησαν αυτοί, έτσι ας ζήσουμε και εμείς τώρα: Εις το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος, Μέσα από το παράθυρο της φυλακής. Μηνύματα προς τον λαό. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2012.

[toula]

Η πλειο­νό­τη­τα των αν­θρώ­πων δεν εί­ναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νη με τη «μοί­ρα» τους, αλλά εί­ναι φο­βε­ρά δύ­σκο­λο να συ­ναν­τή­σεις άν­θρω­πο, που δεν εί­ναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με τον νου του.
Με πόση βε­βαιό­τη­τα μι­λούν όλοι για το δί­κιο τους!
Η πιο συ­νη­θι­σμέ­νη απάν­τη­ση εί­ναι το «όχι», απέ­ναν­τι στη σκέ­ψη του άλ­λου...
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

“Απομακρύνσου από την αμαρτία και θα δεις πως οι αρρώστιες θα εξαφανιστούν.
Αν όμως επιτρέψει ο Κύριος να δοκιμάσει ο άνθρωπος ασθένειες, τότε Εκείνος θα του δώσει και την δύναμη της υπομονής, για να τις αντέξει.”
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

[toula]

Πιστέψτε στην Πρόνοια του Θεού!
Φίλησε τον Σταυρό σου πρωί και βράδυ, μην τον φοράς σαν σε κρεμάστρα – Ο Χριστός άφησε φως και αγάπη στον Σταυρό.
Από τον Σταυρό πηγάζουν ακτίνες ευλογημένου φωτός και αγάπης. Εισπνεύστε αυτές τις ακτίνες,
περνούν αόρατα στην ψυχή, υπό την επίδραση αυτών των ευεργετικών ακτίνων κι ένας άνθρωπος γίνεται ευσεβής.
Φιλώντας τον Σταυρό , προσευχηθείτε για τους στενούς αμαρτωλούς: μέθυσους, πόρνους και άλλους που γνωρίζετε. Μέσω των προσευχών σας θα βελτιωθούν και θα είναι καλά, γιατί η καρδιά δίνει το μήνυμα στην καρδιά.
Ο Κύριος μας αγαπά όλους. Υπέφερε για όλους για χάρη της αγάπης και πρέπει να αγαπάμε όλους για χάρη Του, ακόμα και τους εχθρούς μας.
Φιλώντας τον Σταυρό , διάβασε την προσευχή:
«Ρίξε, Κύριε, μια σταγόνα του Αγίου Σου Αίματος στην καρδιά μου,
ξεραμένη από πάθη και αμαρτίες, και ακαθαρσίες ψυχής και σώματος.
Αμήν.
Με τη δύναμή σου, σώσε εμένα και τους συγγενείς μου και όσους γνωρίζω. (Λέγε τα ονόματα).»
Ηγούμενος Σάββας Οσταπένκο

[toula]

“Καθαρίζουν το σώμα και το περιποιούνται, αυτό που θα πάει στο χώμα.
Και δεν φροντίζουν την ψυχήν. Πώς θα πάει η ψυχή στον Ουρανό;
Δεν ΜΕΤΑΝΟΟΥΝ.
Δεν ξέρουν πού πάνε. Δεν ξέρουν πού βαδίζουν”
Αγία Σοφία της Κλεισούρας

[toula]

Ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει, την ευλογία και την πνευματική ευφροσύνη που απολαμβάνουμε, με την προσευχή και την άσκηση της αρετής.
Ούτε στο ελάχιστο δεν μπορεί να κατανοήσει, τι ευλογία και ποιά μακαριότητα μας περιμένει στον άλλο κόσμο.
Δεν γνωρίζει τίποτα υψηλότερο από την επίγεια σαρκική χαρά. Τις μέλλουσες ευλογίες, τις λογαριάζει φαντασίες.
Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, γνωρίζει εμπειρικά την ευλογία που νοιώθει η ενάρετη ψυχή, γιατί η καρδιά του προγεύεται από τώρα, την μέλλουσα μακαριότητα.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης