Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

…Μόνο από σας, μητέρες καί πατέρες, τα παιδιά σας μπορούν να μάθουν το νόμο του Θεού, τον όποιο δεν τους διδάσκουν στα σχολεία.
Καί μόνο τότε θα μπορέσουν να τον μάθουν αν, εσείς οι ίδιοι, θα μελετάτε με προθυμία το νόμο αυτό στίς εκκλησίες του Θεού, μαθαίνοντας τον από τους υπηρέτες του Θεού, τους ιερείς καί τους επισκόπους.
Να πηγαίνετε στους ιερούς ναούς τα παιδιά σας για να αναπνέουν, έστω καί για λίγο, τον αέρα του γεμάτου όχι μόνο με θυμίαμα αλλά καί μυστική χάρη των μεγάλων μυστηρίων, πού τελούνται σ’ αυτόν, καί τις προσευχές πολλών ανθρώπων.
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια τρεφόταν μέσα στην ιερότητα του Ναού της Ιερουσαλήμ ή Ύπεραγία καί Αχραντος Παρθένος, ή «τιμιωτέρα των Χερουβείμ, καί ενδοξότερα άσυγκρίτως των Σεραφείμ».
Οι παντοδύναμες ενώπιον του Θεού πρεσβείες Της να σας βοηθήσουν στο μεγάλο αυτό έργο της αγωγής των παιδιών σας. Αμήν.
Αγ. Λουκά Κριμαίας – Λόγος εις τα Εισόδια της Θεοτόκου- απόσπασμα

[toula]

Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες.
Να έχετε πίστη Θεού, ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μήν φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών.
~Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Αν συναντήσεις έναν φονιά η μία πορνη η έναν μεθύστακα, μην τον κατηγορήσεις!
Είναι πλάσματα του Θεού των οποίων τα λουριά τα έχει αφήσει ο Κύριος. Έτσι καλούνται να βρουν οι ίδιοι, μόνοι τους, το σωστό δρόμο με τη μετάνοια. Το δικό σου όμως λουρί το κρατάει ο Κύριος και αν το αφήσει εσύ θα πέσεις σε χειρότερη κατάσταση και θα καταστραφείς.
Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός

[toula]

Καὶ βλέπεις πόσοι ἄνθρωποι, ἄλλοι γιατὶ ἔχουν κάποια εὐαισθησία καὶ ἄλλοι γιατὶ ἔχουν κλονισθεί τὰ νεῦρα τους, ταλαιπωροῦνται μὲ ἀϋπνίες καὶ παίρνουν χάπια ἢ βασανίζονται καὶ χαραμίζονται στὰ νοσοκομεῖα.
Σπάνια νὰ δείς σήμερα ἄνθρωπο ἰσορροπημένο. Ἔγιναν μπαταρίες οἱ ἄνθρωποι. Οἱ περισσότεροι εἶναι σὰν νὰ ἔχουν ἠλεκτρισμό. Ὅσοι μάλιστα δὲν ἐξομολογοῦνται, δέχονται ἐπιδράσεις δαιμονικές· ἔχουν ἕναν δαιμονικὸ μαγνητισμό, γιατὶ ὁ διάβολος ἔχει ἐξουσία ἐπάνω τους. Λίγοι ἄνθρωποι, εἴτε ἀγόρια εἴτε κοπέλες εἴτε ἡλικιωμένοι εἶναι, ἔχουν ἕνα βλέμμα γαλήνιο.
Δαιμονισμός! Ξέρεις τί θὰ πεί δαιμονισμός; Νὰ μὴν μπορείς νὰ συνεννοηθείς μὲ τὸν κόσμο.
Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση»

[toula]

Είναι τόσο αποτελεσματική η νηστεία:
καταπραΰνει τα νεύρα, αποθηκεύει την υπομονή μέσα στην καρδιά, καθαρίζει και λεπταίνει τον νου, καταπαύει τα πάθη. Διώκεται η λογομαχία, φεύγει η πολυλογία και ο άνθρωπος γίνεται κατανυκτικός, πράος, σιωπηλός και δυσκολοκίνητος στο να λέει λόγια.
Άγιος Άνθιμος της Χίου

[toula]

-Πολλοί ἄνθρωποι, Γέροντα, δὲν θεωροῦν ἀπαραίτητο τὸν ἐκκλησιασμό.
-Δὲν μπαίνουν στὸ βαθύτερο νόημα οἱ ἄνθρωποι, κόβουν τὸ καλώδιο, τήν ἐπαφὴ μὲ τὸν Θεό, καὶ μετὰ δὲν μποροῦν νὰ βοηθηθοῦν.
Ἅγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

....τότε να παρεις τον δρόμο που σου δείχνει η αγάπη
Όταν σε χτυπούν και σε πειράζουν, όταν μαζεύονται οι εχθροί σου για να σου ταράξουν την ψυχή και να σε ρίξουν στην αμαρτία, τότε να παρεις τον δρόμο που σου δείχνει η αγάπη.
Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος

[toula]

Οἱ ἅγιοι εἶναι δίπλα μας. Δέν μᾶς ἀφήνουν καί θέλουν νά εἶναι φίλοι μας. Περιμένουν νά τούς ἐπικαλεστοῦμε, νά τούς μιλήσουμε, νά τούς καλέσουμε. Δέν τούς περιορίζει ὁ τόπος, οὔτε ὁ χρόνος.
Γι ̓ αὐτό δέν ἔχουν συγκεκριμένες ὧρες πού μποροῦν νά μᾶς ἀκούσουν, ἀλλά αὐτό συμβαίνει πάντα. Μᾶς ἀγαποῦν, νοιάζονται καί ἐπιθυμοῦν τό καλό μας, περισσότερο ἀπ ̓ ὅ,τι ἐμεῖς τό ζητᾶμε ἤ τό καταλαβαίνουμε. Προσεύχονται καί πρεσβεύουν στόν Ἅγιο Θεό γιά μᾶς.
Ἕνας τέτοιος Ἅγιος, πολύ λαοφιλής, πού ἑορτάζει μέσα στή σαρακοστή τῶν Χριστουγέννων, εἶναι ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ἐπίσκοπος τῆς κωμοπόλεως Τριμυθοῦντος τῆς Κύπρου, ὁ θαυματουργός.
Αὐτόν τόν Ἅγιο, εὐλαβοῦνταν καί ἀγαποῦσε πολύ ἕνας ἀπό τούς ἀγωνιστές τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 καί πολιτικός, Ἰωάννης Τρικούπης (1750-1824).
Ἔτσι, ὅταν παντρεύτηκε, στό πρῶτο ἀπό τά 9 παιδιά ἔδωσε τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου, ἀντί τό ὄνομα τοῦ πατέρα του, Ματθαῖος. Μεγαλώνοντας ὁ Σπυρίδων1 (1788- 1873), δέν μποροῦσε νά μήν ἔχει κι αὐτός τόν ἴδιο σεβασμό στόν ἰδιαίτερο προστάτη του, τοῦ ὁποίου ἔφερε τό ὄνομα.
Ἀπό μαθητής ἀκόμη τῆς Παλαμαίας Ἀκαδημίας, ἐκκλησιαζόμενος τακτικά στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου τῆς γενέτειράς του (Μεσολόγγι), συνήθιζε νά ἀνεβαίνει στόν Ἄμβωνα κι ἀπό ἐκεῖ κυριολεκτικά «ἔσταζε τό στόμα του τό βάλσαμο τῆς παρηγοριᾶς» στούς σκλαβωμένους συμπατριῶτες του.
Ὁ Θεός τόν εἶχε προικίσει μέ τό χάρισμα τοῦ λόγου καί μποροῦσε καί τούς ἐνθάρρυνε. Ἔλεγε: «ἡ ἀκαταμάχητος ἰσχύς τῶν μαχομένων χριστιανῶν Ἑλλήνων εἶναι ἡ πίστις των καί ἡ πρός τόν Θεόν ἀδιάσειστος ἐλπίς των!».
Συνεχίζοντας τίς σπουδές του στό ἐξωτερικό ἐξελίχθηκε σέ ἔξοχο ρήτορα, λόγιο, ποιητή καί ἱστορικό. Δέν ξέχασε, ὅμως ποτέ, τήν ἰδιαίτερη πατρίδα του.
Συνέβη, λοιπόν, κάποτε ἕνα περιστατικό τίς ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων γύρω στά 1800, τό ὁποῖο ὅταν τό ἔμαθε, βαθιά συγκίνησε τήν ψυχή του, μιᾶς καί εἶχε σχέση μέ τήν Ἱερή Πόλη, ἀλλά κυρίως μέ τόν ἀγαπημένο του Ἅγιο.
Στό παρακάτω συγκλονιστικό θαῦμα πού θά περιγράψουμε, δέν διασώζεται ἡ ἀκριβής χρονολογία. Γνωστή εἶναι μόνο ἡ μέρα καί ὁ τόπος πού ἔγινε.
Ἦταν παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγ. Στεφάνου, 26 Δεκεμβρίου.
Κατά τήν διάρκεια τοῦ ἑσπερινοῦ, ἦρθαν στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος κάποιοι γονεῖς, φέρνοντας τό παράλυτο παιδί τους, μέ τήν ἐλπίδα ὁ Ἅγιος νά δεῖ τόν πόνο τους καί νά τούς σπλαχνιστεῖ.
Ποῦ ἀλλοῦ νά καταφύγουν; Ὁ Ἅγιος ἦταν ἡ τελευταία τους ἐλπίδα.
Τό ἐναπέθεσαν μπροστά στήν ἁγία του εἰκόνα καί μέ ἱκεσίες καί παρακάλια κατέφυγαν μέ πίστη σ ̓ αὐτόν. Εἶχε πολλές φορές ἀκούσει τήν ἀγωνία τους καί εἶχε δεῖ τά δάκρυά τους γιά τό πρόβλημά τους.
Πῶς μποροῦσαν νά βλέπουν τό παιδί τους νά μήν μπορεῖ νά περπατήσει; Ἐκεῖνο τό βράδυ μάλιστα, παρακάλεσαν τόν ἱερέα νά παραμείνει τό παιδί τους ὅλη τή νύχτα μέσα στόν Ναό.
Ἐκεῖνος δέχθηκε, καί ἀφοῦ τελείωσε ἡ ἀκολουθία καί φύγαν ὅλοι, τό παιδί ἔμεινε μόνο του μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου νά ζητᾶ καί νά περιμένει ἀπ ̓ αὐτόν τό θαῦμα.
Οἱ ὧρες περνοῦσαν. Ἄρχιζε νά ξημερώνει. Ἀπό τήν κούραση τό παιδί ἀποκοιμήθηκε.
Καί τότε… μέσα στό ἡμίφως πού μόλις ἄρχιζε νά μπαίνει ἀπό τά παράθυρα τοῦ Ναοῦ καί ἐνῶ τό παιδί βρισκόταν ξαπλωμένο καί ἀνήμπορο, βλέπει στόν ὕπνο του τόν Ἅγιο Σπυρίδωνα νά βγαίνει ἀπό τήν εἰκόνα, νά τοῦ ἁπλώνει τό χέρι καί νά τοῦ δίνει κάτι, πού ἔμοιαζε σάν ἕνα μικρό κομμάτι ἀντιδώρου.
«Σήκω καί περπάτα, μπορεῖς, εἶσαι καλά τώρα», τοῦ εἶπε.
Τό παιδί ἔφαγε τήν προσφορά καί… ὤ τοῦ θαύματος, εὐθύς ἀμέσως σηκώθηκε ὑγιές. Ὅταν μπῆκαν στόν Ναό οἱ γονεῖς του, ξαφνιάστηκαν πού εἶδαν μπροστά τους τό πρώην παράλυτο παιδί τους νά περπατᾶ κανονικά.
Δάκρυα χαρᾶς καί εὐγνωμοσύνης γέμισαν τά μάτια τους. Τό θαῦμα μαθεύτηκε σ ̓ ὅλη τήν πόλη καί τά περίχωρα. Οἱ κάτοικοι δόξασαν τόν Θεό καί τόν Ἅγιο Σπυρίδωνα, πού ἄκουσε τόν πόνο αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καί ἀπάντησε στίς παρακλήσεις τους.
Ὁ Σπυρίδων Τρικούπης2 , καί ἐνῶ ἀκόμα ἦταν στό ἐξωτερικό, ἔμαθε γιά τό γεγονός, τό κατέγραψε καί συνέταξε σχετική ἀκολουθία πρός τιμήν τοῦ ἀγαπημένου του Ἁγίου καί τοῦ Ἁγ. Στεφάνου πού ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς του ἔγινε τό θαῦμα. Λέγεται ὅτι αὐτή ἡ ἀκολουθία εἶναι ἕνα ἀπό τά θαυμάσια ἔργα τοῦ ἀνδρός.
Ἀπό ἐκείνη τή μέρα καί κάθε χρόνο, τελεῖται πανηγυρική Θεία Λειτουργία μόνο στήν Μητρόπολη τῆς πόλης (μονοκκλησιά), στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, παρευρισκόμενων ὅλων τῶν ἱερέων καί σύσσωμου τοῦ πληρώματος τῆς ἐκκλησίας καί ψάλλεται ἡ ἀκολουθία αὐτή.
Οἱ Ἅγιοι, εἶναι σημαντικοί γιά μᾶς. Θέλουν νά εἶναι φίλοι μας. Καί ὅπως θά μιλούσαμε σέ ἕναν ἔμπιστο φίλο μας, θά μᾶς καταλάβαινε, καί θά ἔκανε τό πᾶν νά μᾶς βοηθήσει, ἔτσι καί ἀκόμη περισσότερο τό ἐπιθυμοῦν καί οἱ Ἅγιοί μας.
Νά βροῦμε ἕναν Ἅγιο πού κάποτε μπορεῖ νά πέρασε κι αὐτός μία παρόμοια μέ μᾶς δυσκολία. Νά τοῦ μιλήσουμε γι ̓ αὐτή, νά τόν παρακαλέσουμε. Ὡς ὁμοιοπαθής μπορεῖ νά μᾶς καταλάβει.
Ἀκόμα καί ἄν δέν πέρασε τόν ἴδιο ἀγώνα, μπορεῖ νά τόν καταλάβει καί νά μεσιτεύσει στόν Θεό γιά μᾶς. Γιατί οἱ Ἅγιοι εἶναι πατέρες μας, εἶναι ἀδελφοί μας.
Ν.Χ.Μ.
2 Μετέπειτα πρωθυπουργός τοῦ νεοσύστατου Ἑλληνικοῦ κράτους. (Νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ λέξη Πρωθυπουργός δέν ταιριάζει στόν τίτλο τοῦ ἀξιώματος τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλά χρησιμοποιεῖται γιά τήν διευκόλυνση τῶν ἀναγνωστῶν. Ὁ ἀκριβής τίτλος ἦταν «Πρόεδρος τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου».)
Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας», Κιβωτὸς,Περιοδική ἔκδοση τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, Τεῦχος 74 – Δεκέμβριος 2021

[toula]

Ποτέ να μην είσαι «φορτικός», λέγει ο Μέγας Βασίλειος που ήταν τόσο μεγάλος ασκητής,
παρ’ όλο πού είχε γίνει καμπούρης από την άσκησι˙ ήταν τόσο κοινωνικός άνθρωπος!
Και συνεχίζει: Να είσθε «ευπροσήγοροι εν ταις εντεύξεσι». Όταν κουβεντιάζετε, το πρόσωπο σας να γεμίζη θυμηδία, χαμόγελο˙ «γλυκύς εν ταις ομιλίαις», όταν ομιλής, να ρέη γλυκύτητα, να τρέχη μέλι από το στόμα σου.
Ποτέ να μη μιλήσης σκληρά και βαριά, «ουδαμού το τραχύ, καν επιτιμήσαι δέη», και αν χρειασθή να κάνης στον άλλον παρατήρησι, να τον διορθώσης, επειδή είσαι δάσκαλος, καθηγητής, πνευματικός, πατέρας, μητέρα, ας τον διορθώσης με μεγάλη γλυκύτητα˙ γιατί άμα πληγωθή, θα κλείση η καρδιά του και θα γίνη χειρότερα.
Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

[toula]

“Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας, πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!“
~Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς για τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ
«Λέγεται για κάποια μοναχή, ότι εξομολογήθηκε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του ομολόγησε ότι πάσχει από δυνατή οργή και νευρικό θυμό. Ανέμενε από τον άνθρωπο του Θεού μεγάλη επίπληξη και βαρύ κανόνα. Αλλά αντί επιπλήξεων και κανόνα τα αυτιά της χάιδεψαν οι παρακάτω στοργικές λέξεις του πνευματικού γέροντα:
«Μα τι λες αδελφή; Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας, πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!». Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεσαν αυτές οι στοργικές λέξεις στην ψυχή της γυναίκας. Ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα γέμισε αυτοπεποίθηση.
Δηλαδή εδώ έχουμε τις δύο σημαντικότερες συνθήκες για την επαναφορά! Αυτό το παράδειγμα μας δείχνει πως μπορούμε να πετύχουμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, βοηθώντας τους παράλληλα να ανυψωθούν και ως προς τα έργα τους. Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο;
Εσύ τώρα μπορείς να μου πεις: μα ο Άγιος Σεραφείμ δεν είπε την αλήθεια σε εκείνη τη γυναίκα κατάματα, ενώ εγώ λέω στον καθένα την αλήθεια κατά πρόσωπο! Ο Άγιος Σεραφείμ είπε την αλήθεια, αλλά την αλήθεια εκείνη, που δεν έφερε τη γυναίκα στο σημείο εκείνο να εκφραστεί με θυμό και οργή. Αφού η γυναίκα μερικές φορές παραδιδόταν στον θυμό, αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της ήταν εντελώς ήσυχη και σεμνή. Και ο Άγιος Θεός ως άριστος παιδαγωγός και γιατρός, ανύψωσε εκείνο που είναι καλό μέσα στην ψυχή της, αποσιωπώντας εκείνο που είναι κακό. Αφού τι νόημα θα είχε να μιλήσει περί του κακού για το οποίο ήδη η ίδια η γυναίκα είχε μιλήσει;
Εσύ όμως, έχεις εντελώς αντίθετη μέθοδο, εσύ λες κατά πρόσωπο ότι κακό έχει η ηθική αρρώστια κάποιου ανθρώπου! Και αυτό τονισμένο αυστηρά και κακοπροαίρετα. Παράλληλα, εκείνο που είναι καλό σε κάποιον αμαρτωλό το αποσιωπάς. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εκείνον του οποίου το όνομα μπήκε στον Συναξαριστή».
Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δε φτάνει μόνο η πίστη, εκδ. Εν πλω