Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ψυχή η οποία κυβερνάται από τον Θεό, πρέπει να έχει τα εξής γνωρίσματα·
ευθύτητα, πραότητα, αλήθεια, ταπεινοφροσύνη, αγαθωσύνη, δικαιοσύνη και κάθε εύλάβεια. Επίσης και ανεξικακία, φιλανθρωπία, συμπάθεια, αγάπη ανυπόκριτη, μακροθυμία, καρτερία και υπομονή. Όποια έχει τα αντίθετα από αυτά, δεν έχει κυβερνήτη τον Θεό.
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

[toula]

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά.. δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε να προκύψη από αυτό καλό.
Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρήσθε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, πού κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός πού κάνει το κακό.
Τελικά ό Θεός θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια με την προσευχή, με την καλωσύνη.
Σήμερα προσπαθούν να γκρεμίσουν την πίστη, γι’ αυτό αφαιρούν σιγά-σιγά από καμμιά πέτρα, για να σωριασθεί το οικοδόμημα της πίστεως.
Όλοι όμως ευθυνόμαστε για το γκρέμισμα αυτό· όχι μόνον αυτοί που αφαιρούν τις πέτρες και το γκρεμίζουν, αλλά και όσοι βλέπουμε να γκρεμίζεται και δεν προσπαθούμε να το υποστυλώσουμε. Όποιος σπρώχνει στο κακό τον άλλον θα δώσει λόγο στον Θεό γι’ αυτό. Και ο διπλανός όμως θα δώσει λόγο, γιατί έβλεπε εκείνον να κάνη κακό στον συνάνθρωπο του και δεν αντιδρούσε. Ο κόσμος εύκολα πιστεύει έναν άνθρωπο που έχει τον τρόπο να πείθει.
– Ο λαός, Γέροντα, είναι σαν θηρίο. – Εγώ από τα θηρία δεν έχω παράπονο. Βλέπεις, τα ζώα δεν μπορούν να κάνουν μεγάλο κακό, γιατί δεν έχουν μυαλό, ενώ ο άνθρωπος που φεύγει μακριά από τον Θεό γίνεται χειρότερος από το μεγαλύτερο θηρίο! Κάνει μεγάλο κακό. Το δυνατό ξίδι γίνεται από το χαλασμένο κρασί.
Τα άλλα τα τεχνητά ξίδια δεν είναι τόσο δυνατά… Πιο φοβερό είναι, όταν ο διάβολος συμμαχήσει με έναν άνθρωπο διεστραμμένο· τότε κάνει διπλό κακό στους άλλους, όπως ό σαρκικός λογισμός, όταν συμμαχήσει με την σάρκα, τότε κάνει μεγαλύτερο κακό στην σάρκα. Για να συνεργασθεί ο διάβολος με έναν τέτοιο άνθρωπο, πρέπει αυτός να είναι υπολογίσιμος, να έχει κακή προαίρεση, κακία. Στην συνέχεια, Θεός φυλάξοι, αυτοί θα φέρουν δυσκολίες, θα στριμώξουν ανθρώπους, μοναστήρια.
Η Εκκλησία, ο Μοναχισμός, θα τους κάνη κακό, γιατί θα τους εμποδίσει στα σχέδια τους. Μόνον πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η σημερινή κατάσταση, όχι κοσμικά. Θα σηκωθεί ακόμη λίγη φουρτούνα, θα πετάξει έξω κονσερβοκούτια, σκουπίδια, όλα τα άχρηστα, και μετά θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα.
Σ’ αυτήν την κατάσταση θα δείτε, άλλοι θα έχουν καθαρό μισθό και άλλοι θα ξοφλούν χρέη. Θα γίνουν έτσι τα πράγματα, που δεν θα στενοχωριέται κανείς για την ταλαιπωρία που θα περνάνε – δεν θα λέει φυσικά «δόξα σοι ο Θεός». Πόσο ο Θεός μας αγαπά! Αυτά που γίνονται σήμερα και αυτά που σκέφτονται να κάνουν, αν γίνονταν πριν από είκοσι χρόνια που είχε περισσότερη πνευματική άγνοια ο κόσμος, θα ήταν πολύ δύσκολα. Τώρα ξέρει ο κόσμος· η Εκκλησία δυνάμωσε. Ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, το πλάσμα Του, και θα φροντίσει γι’αυτά που του χρειάζονται, φθάνει ο άνθρωπος να πιστεύει και να τηρεί τις εντολές Του.
Πηγή: Γέροντος Παισίου Αγιορείτου – Λόγοι Β΄- Πνευματικη Αφύπνιση

[toula]

Όταν οι μητέρες προσεύχονται, η κόλαση τρέμει.
Το πιο επικίνδυνο άτομο στη γη είναι μια μητέρα που προσεύχεται.
Τα παιδιά της γίνονται φλεγόμενες δάδες στα χέρια του Θεού.
—Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης

[toula]

«Χαίρε Αμνού και Ποιμένος Μήτηρ», (Β΄ Στάση των Χαιρετισμών).
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως -Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων
Εν Κυθήροις τη 6η Μαρτίου 2026
Όπως είναι γνωστόν, σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, Παρασκευή της δευτέρας εβδομάδος των νηστειών, η Εκκλησία μας ψάλλει την δεύτερη Στάση των Χαιρετισμών της χαρμόσυνης ακολουθίας του Ακαθίστου Ύμνου. Στον πρώτο Οίκο της δεύτερης Στάσης, παρουσιάζονται οι βοσκοί, που αξιώθηκαν πρώτοι να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Χριστό: «Ήκουσαν οι ποιμένες των αγγέλων υμνούντων την ένσαρκον Χριστού παρουσίαν και δραμόντες ως προς ποιμένα θεωρούσι τούτον ως αμνόν άμωμον…». Μόλις άκουσαν οι βοσκοί τον ύμνο των αγγέλων, έτρεξαν να προσκυνήσουν τον Σωτήρα ως τον Μέγα Ποιμένα. Και εκεί τους περίμενε το εξής παράδοξο και απροσδόκητο: Είδαν τον Ποιμένα «ως αμνόν άμωμον». Γι’ αυτό και ο υμνογράφος στη συνέχεια βάζει στο στόμα των βοσκών τον εξής χαιρετισμόν: «Χαίρε Αμνού και Ποιμένος Μήτηρ, Χαίρε αυλή λογικών προβάτων».
Με το πρόσωπο του Χριστού μας συνδέονται καταπληκτικές και παράδοξες αντιθέσεις, που υπερβαίνουν την ανθρώπινη λογική και δείχνουν ακριβώς την παρουσία και την παντοδυναμία του. Ο Χριστός είναι ταυτόχρονα και ο θύτης που προσφέρει την θυσία της ζωής του, αλλά και το θύμα που θυσιάζεται. Είναι «ο μεριζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος». Είναι ο οδηγός αλλά και η οδός. Είναι ο ποιμένας, αλλά και ο αμνός. Μόνον ο Χριστός έχει αυτά τα παράδοξα, διότι μόνο στο πρόσωπό του συναντούμε το θεϊκό με το ανθρώπινο, συνηρμοσμένα σ’ έναν ασύλληπτο συνδυασμό. Μεγάλο μάθημα της πίστεώς μας, ότι ο Κύριός μας είναι αμνός, αλλά και ποιμένας.
Ας προσπαθήσουμε κάπως να προσεγγίσουμε αυτήν την αλήθεια. Για να την κατανοήσουμε καλύτερα θα πρέπει να ανατρέξουμε στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Όλες οι θυσίες των ζώων, που έκαναν οι Εβραίοι την εποχή εκείνη, δεν μπορούσαν να προσφέρουν την λύτρωση και την σωτηρία, γι’ αυτό και είχαν τυπικό και προφητικό χαρακτήρα. Προεικόνιζαν και προτύπωναν την μία και μοναδική θυσία, την σταυρική θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτόν προεικόνιζε ο αμνός που θυσίαζαν οι Εβραίοι, όταν εόρταζαν το Πάσχα. Αυτόν βλέπει με το προφητικό του μάτι ο προφήτης Ησαΐας, όταν γράφει: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη». Έτσι τον παρουσιάζει στο λαό ο μεγαλύτερος από όλους τους προφήτες, ο άγιος Ιωάννης ο πρόδρομος, όταν για πρώτη φορά τον αντίκρυσε και είπε: «ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». Ο αμνός του Θεού, ο Κύριός μας, φορτώνεται πάνω του την αμαρτία του κόσμου. Τι μεγάλη αλήθεια!
Ο άνθρωπος με την επιστήμη και την τεχνολογία του κατόρθωσε να κατασκευάσει μεγάλους και δυνατούς γερανούς, που μπορούν να σηκώσουν δεκάδες και εκατοντάδες τόνους βάρος. Και όμως κανένας από αυτούς δεν μπορεί να σηκώσει και την πιό μικρή αμαρτία. Δεν υπάρχει τίποτε πιό βαρύ από την αμαρτία, αλλά και τίποτε πιό αδύναμο από ένα αρνί. Δεν έχει ούτε πόδια δυνατά για να τρέξει, ούτε νύχια για να ξεσκίσει, ούτε δόντια για να δαγκάσει, ούτε φτερά για να πετάξει. Άκακο, αγνό, αδύναμο ζώο το πρόβατο. Και όμως ιδού το παράδοξο: «ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». Ο αμνός του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, είναι αυτός, που μόνος μπορεί να σηκώσει επάνω του όλη την αμαρτία του κόσμου. Με την σταυρική θυσία του, με το πολύτιμο και ανεκτίμητο αίμα του εξαλείφει, σβύνει όλες τις αμαρτίες του κόσμου. Στην αποκάλυψη ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος τον βλέπει σε όραμα «ως αρνίον εστηκώς ως εσφαγμένον» (Αποκ. 5,6). Βλέπει με το προφητικό του μάτι ένα αρνί, το οποίο είναι σφαγμένο, αλλά τι παράδοξο! Το αρνί αυτό το σφαγμένο, στέκεται όρθιο! Είναι ο Κύριός μας, ο εσταυρωμένος, που φέρει επάνω του τα σημάδια της σφαγής του, αλλά και αναστημένος.
Αμνός λοιπόν και θύμα άμωμον ο Κύριός μας. Είναι όμως ταυτόχρονα και ποιμένας. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες από την αγία Γραφή, που τον παρουσιάζουν με την εικόνα του ποιμένος. Ο Δαυΐδ στον 22ο Ψαλμό του βλέπει τον Κύριο ως ποιμένα και τον εαυτό του ως πρόβατο της ποίμνης του: «Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει. Εις τόπον χλόης, εκεί με κατεσκήνωσε. Επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψέ με, την ψυχήν μου επέστρεψε…». Ο βοσκός βόσκει τα πρόβατά του σε χλοερά λειβάδια, τα ποτίζει σε δροσερές πηγές, τα ξεκουράζει σε μέρη σκιερά, τα προστατεύει από τους λύκους και από κάθε κίνδυνο, φροντίζει με κάθε τρόπο, ώστε να μην τα λείψει τίποτε. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Κύριός μας ο πνευματικός ποιμένας και καθοδηγός των ψυχών μας. Μας τρέφει με την σάρκα του και μας ποτίζει με το αίμα του. Μας καθοδηγεί με τον λόγον του, μας προστατεύει και μας ασφαλίζει από τους νοητούς λύλους, τους δαίμονες, αλλά και από ανθρώπους που γίνονται όργανα των δαιμόνων. Αρχίζει το απολυτρωτικό του έργο ως ποιμένας και διδάσκαλος και το ολοκληρώνει με την σταυρική του θυσία, ως ο μέγας αρχιερεύς. Με τα θαύματα και την διδασκαλία του γίνεται ο αληθινός ηγέτης, ο οποίος καλεί κοντά του όλους τους ανθρώπους, που έμοιαζαν με «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα». Δημιουργεί ομάδα μαθητών, δηλαδή τους 12 μαθητάς και στη συνέχεια τους 70, που αποτελούν το πρώτο ποίμνιό του. Στην παραβολή του καλού ποιμένος, (Ιω. κεφ. 10), παρουσιάζει την στοργική αγάπη, που έχει για τα λογικά του πρόβατα. Όταν χαθεί ένα πρόβατο δεν αδιαφορεί, αλλά αφήνει τα υπόλοιπα και ψάχνει να βρή το χαμένο. Σκύβει ανάμεσα σε βράχια και γκρεμούς, ανάμεσα σε βάτους και αγκάθια. Και όταν το βρεί, το παίρνει στους ώμους του και επιστρέφει γεμάτος χαρά στη μάνδρα.
Σε άλλη παραβολική εικόνα ο Κύριος παρουσιάζεται ως ο μόνος αληθινός και γνήσιος ποιμένας, ο οποίος έχει τόση αγάπη για τα πρόβατά του, ώστε να θυσιάζεται γι’ αυτά: «Εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός. Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων». Ο κάθε τσομπάνος, που βόσκει πρόβατα, όσο καλός και αν είναι, όση αγάπη και αν έχει για τα πρόβατά του, ποτέ δεν φθάνει στο σημείο να θυσιάσει την ζωή του γι’ αυτά. Απεναντίας μάλιστα, τα εκμεταλλεύεται, διότι περιμένει κάποιο κέρδος από αυτά. Μόνον ο Χριστός έχει ανιδιοτελή αγάπη για τα πρόβατά του, διότι όχι μόνον δεν τα εκμεταλλεύεται, δεν θυσιάζει τα πρόβατά του, αλλά αντιθέτως θυσιάζεται γι’ αυτά. Ποιά αγάπη μπορεί να συγκριθεί με την δική του; «Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θή υπέρ των φίλων αυτού», θα πει στους μαθητές του κατά το Μυστικό Δείπνο.
Δεν έχει όμως μόνον απέραντη και ασύγκριτη αγάπη για τα πρόβατα. Έχει και την δύναμη να τα προστατεύσει από κάθε κίνδυνο: «Και ούχ αρπάσει τις αυτά εκ της χειρός μου», λέγει σε άλλο σημείο της παραβολής του καλού ποιμένος. Κανένας δεν μπορεί να αρπάξει τα λογικά του πρόβατα από το παντοδύναμο χέρι του. Κανείς, ούτε άνθρωπος ούτε δαίμονας, δεν μπορεί να τα αποσπάσει από την μάνδρα της Εκκλησίας του. Λυσομανούν έξω από την μάνδρα της Εκκλησίας οι αιρετικοί, σαν άλλοι άγριοι λύκοι, για να κατασπαράξουν τα πρόβατα. Θα αποτύχουν όμως όλες οι επιθέσεις των, δεν θα κατορθώσουν τίποτε, διότι ο Χριστός είναι ανίκητος πολεμιστής. Εφ’ όσον τα πρόβατα θα παραμένουν μέσα στην μάνδρα της Εκκλησίας και δεν φύγουν με την θέλησή τους από αυτήν, δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Ο Κύριος με απέραντη ευκολία θα διαλύσει τους εχθρούς της ποίμνης του, σύμφωνα με την προφητεία του Δαυΐδ: «ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά, ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς». Με το σιδερένιο, το πανίσχυρο ραβδί του θα συντρίψει τους εχθρούς σαν πήλινα σκεύη.
Όλες όμως αυτές τις ανεκτίμητες δωρεές, όλα αυτά τα χαρίσματα που αξιωθήκαμε να λάβουμε από τον Κύριο, τα οφείλουμε κατά δεύτερο λόγο και στην Παναγία, διότι Αυτή τον έφερε στον κόσμο, δι’ αυτής εσαρκώθη και έγινε άνθρωπος ο Κύριος. Δικαιολογημένα λοιπόν ευχαριστούμε και τιμούμε και μεγαλύνουμε την Θεοτόκο όλοι εμείς, τα μέλη της ποίμνης του Χριστού, με θάρρος δε καταφεύγουμε στην μητρική αγκαλιά της και επιζητούμε τις πρεσβείες της και την προστασία της.

[toula]

Προβατα της ποιμνης του Χριστου
«Χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων» (Ἀκάθ. Ὕμν. Η1β΄)
Β΄ Στάσις Χαιρετισμῶν
Ἀπόψε, ἀγαπητοί μου, λέγεται ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος, οἱ Χαιρετισμοί. Τί εἶνε οἱ Χαιρετισμοί; Ἕνα τραγούδι. Ὑπάρχουν τραγούδια τοῦ σατανᾶ, ποὺ ἐγκωμιάζουν τὸ διάβολο καὶ τοὺς αἰσχροὺς ἔρωτες κι ἀκούγονται σὲ διάφορα κέντρα ἢ μεταδίδονται ἀπὸ ῥαδιόφωνα καὶ τηλεοράσεις, ὑπάρχουν καὶ τὰ τραγούδια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ψάλλονται στοὺς ναοὺς ἀπὸ τοὺς ψάλτες καὶ τοὺς ἱερεῖς μας. Ἕ­να ἀπὸ τὰ ὡραιότερα τραγούδια τῆς Ἐκ­κλησίας μας εἶνε οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἢ Ἀκάθιστος Ὕμνος. Αὐτὸς ὁ ὕμνος ψάλλεται σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ στὴ Σερβία καὶ στὴ Βουλγαρία καὶ στὴ Ῥουμανία καὶ στὴ Ῥωσία, καὶ παντοῦ σ᾿ ὅλη τὴ γῆ ὅπου ὑπάρχουν ὀρθόδοξοι, ἀπὸ τὴν Αὐστραλία ὣς τὴν Ἀμερική. Ψάλλονται οἱ Χαιρετισμοὶ καὶ δάκρυα τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια.
Ποιό εἶνε τὸ ἱστορικὸ τοῦ Ἀκαθίστου Ὕ­μνου; Ἐψάλη γιὰ πρώτη φορὰ πρὶν 14 αἰῶνες, τὸ 626 μ.Χ., ἐκεῖ στὴν πόλι τῶν ὀνείρων μας, στὴν Κωσταντινούπολι. Βάρβαροι πολιόρκησαν τότε στενὰ τὴν Πόλι ἀπὸ ξηρὰ καὶ ἀπὸ θά­λασσα. Βέβαιοι ὅτι θὰ νικήσουν, ἀπειλοῦσαν τοὺς κατοίκους τῆς Πόλεως, ὅτι μόνο ἂν γίνουν πουλιὰ γιὰ νὰ πετάξουν στὸν ἀέρα ἢ ψάρια γιὰ νὰ κολυμπήσουν στὴ θάλασσα θὰ σωθοῦν. Ὑπερήφανα λόγια. Ἀλλὰ οἱ Χριστιανοὶ δὲν ἔχασαν τὸ θάρρος τους. Ἐνῷ οἱ λίγοι ἄντρες μάχονταν στὰ τείχη, τὰ γυναικόπαιδα ἦταν στὴν ἐκκλησία καὶ παρακαλοῦσαν τὴν ὑ­περαγία Θεοτόκο. Καὶ ἡ Παναγία ἔκανε τὸ θαῦ­μα της. Τὸ λέει ἡ ἱστορία. Τὴ νύχτα στὴ θάλασσα τοῦ Βοσπόρου φύσηξε ἄνεμος δυνατός, σήκωσε κύματα, καὶ ὅλα τὰ καράβια τῶν ἐχθρῶν πνίγηκαν. Οἱ βάρβαροι τόσο πολὺ φο­βήθηκαν, ὥστε ἔλυσαν τὴν πολιορκία καὶ ἔ­φυγαν. Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους τὸ θαῦμα αὐτό, μαζεύτηκαν ὅλοι στὸ ναὸ τῶν Βλαχερνῶν, ἔκαναν δοξολογία, καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἔψαλαν τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…» καὶ ὅλο τὸν ὕμνο ὄρθιοι, ἐξ οὗ καὶ Ἀ-κάθιστος.
Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος ἔχει 144 «Χαῖρε». Τὰ «Χαῖρε» αὐτὰ εἶνε μαργαριτάρια, διαμάντια, ἀνεκτίμητα πετράδια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας· ἀξίζουν παραπάνω ἀπὸ χρυσὸ καὶ ἀσήμι. Νὰ τὰ ἑρμηνεύσουμε ὅλα; Χρειάζεται ὥρα πολλή. Γι᾿ αὐτό, ἀπ᾿ ὅλα τὰ «Χαῖρε», θὰ ἑρμηνεύσουμε σύντομα ἕνα, αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε στὴν ἀρχή. Στρέφεται ὁ ποιητὴς πρὸς τὴν ὑ­περαγία Θεοτόκο καὶ λέει· «Χαῖρε, αὐλὴ λογι­κῶν προβάτων» (Ἀκάθ. ὕμν. Η1β΄).
Θὰ προσπαθήσω νὰ μιλήσω ἁπλᾶ, ὥστε νὰ μὲ καταλάβῃ καὶ ὁ πιὸ ὀλιγογράμματος.
* * *
«Χαῖρε», λέει, «αὐλὴ λογικῶν προβάτων». Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Ὁ ποιητὴς ποὺ ἔ­κανε τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο μιλάει ἐδῶ γιὰ «πρόβατα». Καὶ τὰ πρόβατα ἀσφαλῶς ἔχουν τσοπᾶνο· μιλάει καὶ γιὰ «αὐλή», μαντρὶ δηλαδή. Ἂς τὰ δοῦμε αὐτά.
• Πρῶτα τὰ πρόβατα. Τὰ πρόβατα εἶνε δύο εἰδῶν. Εἶνε κατ᾿ ἀρχὴν πρόβατα φυσικά, αὐτὰ ποὺ ξέρουμε ὅλοι. Τὰ πρόβατα διακρίνονται ἀ­πὸ τὰ ἄλλα ζῷα μὲ τρία γνωρίσματα ποὺ ἔ­χουν. Τὸ πρῶτο γνώρισμά τους· εἶνε ἥμερα. Δὲν ἀγριεύουν σὲ κανένα, δὲν ἐπιτίθενται. Δὲν ἔχουν δόντια σὰν τοῦ λύκου νὰ δαγκώνουν. Δὲν ἔχουν κέρατα σὰν τῶν βοδιῶν νὰ τρυποῦν καὶ νὰ ξεσχίζουν. Δὲν ἔχουν νύχια σὰν τῆς γάτας νὰ πληγώνουν. Εἶνε ἄκακα καὶ ἥσυχα. Ἰδίως τὰ μικρὰ ἀρνάκια εἶνε χαριτωμένα. Τὰ παιδιὰ τ᾿ ἀγαποῦν κι ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ σφάξουν τὸ ἀρνάκι, παρακαλοῦν τὸν πατέρα νὰ μὴν τὸ σφάξῃ. Εἶνε ζῷα πολὺ προσ­φιλῆ, πολὺ ἀγαπητά. Ἀκόμα, τὸ πρόβατο εἶνε ὠφέλιμο, τὸ ὠφελιμώτερο ἴσως ζῷο. Δίνει τὸ γάλα του, ποὺ γίνεται τυρὶ καὶ βούτυρο· δίνει τὸ κρέας του, ποὺ γίνεται ἐκλεκτὸ φαγητό· δί­νει τὸ δέρμα του, ποὺ γίνεται ὑποδήματα, παπούτσια· δίνει τὰ κόκκαλά του, ποὺ γίνον­ται κουμπιά· δίνει ἀκόμα καὶ τὰ ἔντερά του, ποὺ –δὲν θὰ τὸ ξέρετε αὐτό– γίνον­ται χορδὲς γιὰ νὰ παίζῃ κιθάρα ὁ ὀργανοπαίκτης. Τὸ πρόβατο εἶνε ὅλο χρήσιμο. Ἀκόμα, τὸ πρόβα­το εἶνε ὑπάκουο. Ἀκολουθεῖ τὸν τσοπᾶνο· ὅ­που πάει ἐκεῖνος πάει κι αὐτό. Ὅταν τὸ φωνά­ζῃ, τρέχει καὶ πάει κοντά του, καὶ δὲν φεύγει ἀπὸ τὸν τσοπᾶνο. Γι᾿ αὐτὸ ὁ τσοπᾶνος γνω­ρίζει ἕνα πρὸς ἕνα τὰ πρόβατά του.
Ἀλλ᾿ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ φυσικὰ ὑπάρχουν καὶ τὰ λογικὰ πρόβατα, οἱ Χριστιανοί, ποὺ πρέπει κι αὐ­τοὶ νὰ ἔχουν ἀνάλογα γνωρίσματα. Πρῶ­τον· ὅπως τὸ πρόβατο εἶνε ἥμερο, ἔτσι κι ὁ Χριστιανὸς νὰ εἶνε ἥσυχος, εἰρηνικός· ν᾿ ἀποφεύγῃ ὅσο τὸ δυνατόν φιλονικίες, καυγᾶδες, πολέμους καὶ μάχες· νὰ εἰρηνεύουν οἱ Χριστιανοὶ μεταξύ τους. Ἰδίως οἱ Χριστιανὲς γυναῖκες πρέπει μέσα στὸ σπίτι νὰ διατηροῦν τὴ γαλήνη καὶ ἠρεμία, ποὺ ἀναπαύει τοὺς συζύγους καὶ τὰ παιδιά τους καὶ τὸ ἐκτιμοῦν ἰδιαιτέρως. Δεύτερον· ὅπως τὰ πρόβατα εἶνε ὠ­φέλιμα, ἔτσι οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νά ᾿νε ἀγαθοεργοί, νὰ προσφέρουν πάντα τὸ καλὸ στὴν κοινωνία. Χριστιανὸς ποὺ δὲν ἔχει καλὰ ἔργα εἶ­νε σὰν τὸ στέρφο πρόβατο. Καὶ τρίτον· ὅ­πως τὸ πρόβατο ὑπακούει στὸν τσοπᾶνο του, ἔτσι κι ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ ὑπακούῃ. Ὁ μαθητὴς στὸ δάσκαλο, τὸ παιδὶ στὸν πατέρα, ἡ γυναίκα στὸ σύζυγο, ὁ πολίτης στοὺς νόμους καὶ τὶς ἀρχές, καὶ ὁ Χριστιανὸς νὰ ὑπακούῃ στοὺς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας του.
• Εἴπαμε γιὰ τὰ πρόβατα, ἂς ποῦμε τώρα γιὰ τὸν τσοπᾶνο. Ὁ τσοπᾶνος, ποὺ βόσκει τὰ πρόβατα, τὰ ἀγαπάει. Πρὸς χάριν τους σηκώνεται νύχτα· τὰ ὁδηγεῖ σὲ χλοερὰ λιβάδια νὰ βροῦν τροφὴ καὶ σὲ δροσερὰ νερὰ γιὰ νὰ πιοῦν. Ὅταν χαθῇ κανένα πρόβατο, τὸ ἀναζητεῖ. Κι ὅταν κάποιο ἀρρωστήσῃ, τὸ φροντίζει ἰδιαιτέρως. Ὁ καλὸς ποιμένας περιποιεῖ­ται τὰ πρόβατά του καὶ τὰ προστατεύει ἀπὸ κάθε κίνδυνο.
Ὅπως λοιπὸν ὑπάρχει τσοπᾶνος στὰ πρόβατα, ἔτσι καὶ στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει καλὸς ποιμένας. Εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Χριστὸς ἀγαπάει τὰ πρόβατά του ὅπως ὁ βο­σκὸς κι ἀκόμη παραπάνω. Γιατὶ κανένας βο­­σκὸς δὲν θυσιάζεται γιὰ τὰ πρόβατά του, ἀλ­λὰ τοὐναντίον τὰ ἐκμεταλλεύονται καὶ τὰ σφά­ζουν τὰ πρόβατα γιὰ νὰ βγάλουν τὸ ψωμί τους. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς θυσίασε καὶ αὐτὴ τὴ ζωή του καὶ ἔδωσε τὸ τίμιό του αἷμα πάνω στὸ σταυρό, γιὰ νὰ δώσῃ ζωὴ στὰ πρόβατά του, ζωὴ ἀ­νώνερη καὶ αἰωνία, καὶ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὴν ἁ­μαρτία τὰ λογικά του πρόβατα.
• Σᾶς μίλησα γιὰ τὰ πρόβατα, σᾶς μίλησα γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ πρέπει νά ᾿νε σὰν τὰ πρόβατα, σᾶς μίλησα γιὰ τὸν τσοπᾶνο καὶ γιὰ τὸν καλὸν Ποιμένα. Τώρα θὰ σᾶς πῶ καὶ γιὰ τὸ μαντρί, τὴν «αὐλὴν» τῶν προβάτων. Τὰ πρό­βατα τὴ νύχτα μαζεύονται στὸ μαντρί. Ἐκεῖ εἶ­νε ἀσφαλισμένα. Ἔρχεται ὁ λύκος, ἀλλὰ δὲν τολμᾷ νὰ πλησιάσῃ, γιατὶ ὑπάρχουν τσοπανόσκυλα ποὺ γαυγίζουν ὅλη νύχτα· μέσα στὸ μαντρὶ ὑπάρχει προστασία καὶ ἀσφάλεια.
Ὅπως λοιπὸν τὰ πρόβατα ἔχουνε μαντρί, ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, τὰ πρόβατα τοῦ Χρι­στοῦ, ἔχουμε μαντρί. Ποιό εἶνε τὸ μαντρί μας; Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ὅσοι εἶνε μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἔχουν προστασία, ἀσφά­λεια, ἀνάπαυσι, εἰρήνη, κάθε καλό. Τὸ πρόβατο ἔξω ἀπὸ τὴ μάντρα τὸ τρώει ὁ λύκος· κι ὅταν κάποιος ξεμακραίνῃ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, μένῃ μακριὰ ἀπὸ τὴ λειτουργία καὶ τὴ διδαχή, μακριὰ ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ μυστήρια, μα­κριὰ ἀπὸ τὴν ἱερὰ ἐξομολόγησι καὶ τὴ θεία κοι­νωνία, μακριὰ ἀπὸ τὸ ἀντίδωρο καὶ τὶς ἄλλες εὐλογίες τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Χριστιανὸ αὐ­τὸν θὰ τὸν φάῃ ὁ μεγάλος λύκος, δηλαδὴ ὁ σατανᾶς, καὶ οἱ ἄλλοι λύκοι, δηλαδὴ οἱ ἄπιστοι καὶ ἄθεοι καὶ πρὸ παντὸς οἱ πλανεμένοι αἱρετικοί (λ.χ. οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ ἄλλες αἱρέσεις).
* * *
Αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶχα νὰ σᾶς πῶ ἐξηγώντας τὸν χαιρετισμὸ πρὸς τὴν Παναγία «Χαῖ­ρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων». Διότι «αὐλή», εἴπαμε, εἶνε ἡ Ἐκκλησία· καὶ ἡ Παναγία, ἡ μητέρα τοῦ καλοῦ Ποιμένος, βρίσκεται στὸ κέν­τρο τῆς Ἐκκλησίας· ἡ ἀγκάλη της, ποὺ κρατεῖ τὸ Χριστό, δέχεται καὶ κάθε πιστό· ἔτσι ταυτίζεται μὲ τὴ μάνδρα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἕνας ὕμνος τῆς Παρακλητικῆς λέει· «Πρόβατόν εἰμι τῆς λογικῆς σου ποίμνης καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω, τὸν Ποιμένα τὸν καλόν· ζήτησόν με τὸν πλανηθέντα, ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με» (ἦχ. δ΄, Δευτ., ἀπόστ. αἴν.).
Μακάρι νὰ εἴμαστε πρόβατα, καὶ νὰ μὴ μοιά­ζουμε μὲ κατσίκια, «ἐρίφια» ποὺ λέει ὁ Χριστός (Ματθ. 25,32-33). Γιατὶ μερικοὶ εἶνε σὰν τὰ κατσίκια, ποὺ τρέχουν δεξιὰ κι ἀριστερά, ἀνεβαίνουν σὲ βράχους, εἶνε ἄτακτοι καὶ ἀνήμεροι. Ὄχι λοιπὸν κατσίκια, ἀλλὰ πρόβατα· πρᾶοι, ταπεινοί, ἥσυχοι, εὐεργετικοί, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εὐ­λογία τοῦ καλοῦ Ποιμένος, τῆς ὑπερ­αγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων· ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(ἱ. ναὸς Ὁσίου Ναοὺμ Ἀρμενοχωρίου – Φλωρίνης 12-3-1982 βράδυ) «Χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων»
― � ἀρχεῖο π. Ἐπιφανίου Κ. Χατζηγιάγκου 26
«Κυριακὴ» 11492/2026 (2005) Η 1β´ Πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ

[toula]

Γέροντα, πεῖτε μας ἕναν ἐμπειρικό λόγο ἀπό τήν ζωή τῶν Ἁγίων Γερόντων σας, καί Σωφρονίου, για να κρατηθοῦμε ὅλοι μας μέσα στη λαίλαπα τῶν καιρῶν.
-Ενα λόγο γιά ὅλους μας! Μέ ἁπλότητα ἀλλά καί μέ πάθος μᾶς μιλοῦσε γι᾿ αὐτόν τόν λόγο, πού ἐπαναλαμβάνουμε καθημερινά:
«Καταξίωσον Κύριε ἐν τῇ ἡμέρᾳ καί ἐν τῇ ἑσπέρᾳ καί ἐν τῇ νυκτί ταύτῃ ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς»!
Ἕνα πρόγραμμα υπάρχει στή ζωή μας! Νά ἐξαλείψουμε τήν ἁμαρτία καί νά ἀποκτήσουμε τό ιμάτιο τοῦ ἁγιασμοῦ.
Αρχιμ. π. Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

[toula]

Κανείς και τίποτα να μη σε φοβίζει.
Κι αν ακόμη είναι αναρίθμητοι οι εχθροί, δαίμονες και ασεβείς άνθρωποι, ο δικός μας Υπερασπιστής είναι Ισχυρότερος.
(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

[toula]

«Γέροντα έχετε δει τον Θεόν;».Και ο Γέροντας απάντησε ως εξής:
«Τον Θεόν; Δηλαδή, πρέπει να δούμε τον Θεόν; Αφού αισθανόμασθε ότι είμασθε του Θεού! Τί μεγαλύτερο πράγμα θέλουμε; Δεν είναι απαραίτητο να δούμε τον Θεόν! Απαραίτητο είναι να αγαπούμε τον Θεόν! Όταν δεν αγαπούμε τον Θεόν, και όλα να τα βλέπουμε, τίποτε δεν έχουμε…
Το μεγάλο θέμα είναι, να μάθουμε να αγαπούμε τον Θεόν! Αυτό είναι το πιο σημαντικό! Βλέπουμε ό,τι επιτρέπει ο Θεός να δούμε! «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες!» είπε ο Κύριος στον Απόστολο Θωμά! Πρέπει να δούμε;
Αφού είναι η Χάρις μέσα μας! Τί άλλο πρέπει να δούμε μεγαλύτερο; Όταν είμασθε στο Θείο, είναι ολόκληρη η Χάρις του Θεού μέσα μας και αισθανόμασθε ότι κατοικεί ολόκληρη η Θεότης μέσα μας! Τί άλλο μεγαλύτερο πρέπει να δούμε;
Από το βιβλίο:«Πατήρ Ευμένιος, ο ποιμήν ο καλός και θαυματουργός», Μοναχού Σίμωνος.

[toula]

Εγώ αγάπησα πάνω απ’ όλα τον Χριστό. Παιδί μου,
«τις ήλπισε εις τον Χριστόν και κατησχύνθη;». Να λέμε συνέχεια: «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου».

[toula]

Στο νοσοκομείο ο άρρωστος δεν κατακρίνει τον άλλον άρρωστο.
Πώς λοιπόν εμείς κατακρίνουμε την αδυναμία του συνανθρώπου μας, όταν οι ίδιοι μας δεν είμαστε τέλειοι, αλλά άρρωστοι;
Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας