Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

.....ὄχι γιὰ τὰ στασίδια
Νὰ πηγαίνετε νωρὶς στὴν Ἐκκλησία.
Τον Ὄρθρο τὸν κάνουμε γιὰ τοὺς πιστοὺς καὶ ὄχι γιὰ τὰ στασίδια.
Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

[toula]

Οι απρό­σε­κτοι και αχά­ρι­στοι, δεν κερ­δί­ζουν, ούτε από εκεί­να που ωφε­λούν,
ενώ οι ευ­γνώ­μο­νες και κα­λό­ψυ­χοι ωφε­λούν­ται πάρα πολύ και από όσα σκαν­δα­λί­ζουν άλ­λους. Αυτό το βλέ­που­με στην πε­ρί­πτω­ση του Ιού­δα και του Ιώβ. Ο Ιού­δας δεν σώ­θη­κε ούτε από τον Χρι­στό, που έσω­σε όλη την οι­κου­μέ­νη. Ο Ιώβ δεν ζη­μιώ­θη­κε ούτε από τον διά­βο­λο, που έχει κα­τα­στρέ­ψει τό­σους πολ­λούς. Ο Ιώβ που έπα­θε άπει­ρα κακά, στε­φα­νώ­θη­κε. Ο Ιού­δας, που είδε τόσα θαύ­μα­τα και έκα­νε τόσα θαύ­μα­τα, που ανέ­στη­σε νε­κρούς, που έβγα­ζε δαι­μό­νια, που άκου­σε τόσα για την Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών και για την κό­λα­ση, που πήρε μέ­ρος και Κοι­νώ­νη­σε στο Μυ­στι­κό Δεί­πνο, που από­λαυ­σε τόσο με­γά­λη εύ­νοια και πρό­νοια πιο πολύ από τον Πέ­τρο και τον Ιά­κω­βο και τον Ιω­άν­νη, έγι­νε προ­δό­της.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Έτσι θα γίνεις καλά ψυχικά …
«Να εκκλησιάζεσαι πολύ τακτικά,να εξομολογείσαι συχνά και να κοινωνείς και θα σου φεύγουν όλες οι φοβίες και τα ψυχικά τραύματα που έχεις».
(Άγιος Πορφύριος)

[toula]

Αὐτά τά τρία ἀπαιτεῖ ὁ θεός ἀπό κάθε ἄνθρωπο ὅπου ἔχει βαπτισθεῖ.
Πίστη ὀρθή ἀπό τήν ψυχή του, ἀλήθεια ἀπό τή γλώσσα του καί σωφροσύνη ἀπό τό σώμα του.
Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ θεολόγου

[toula]

Για όλα όσα ταιριάζουν στη φύση μας και είναι για το καλό μας φροντίζει η....
«Κάποιοι «προοδευτικοί» άνθρωποι βλέπουν την Εκκλησία σαν εχθρό τους. Μα υπάρχει κανείς που να έχει περισσότερη αγάπη και να επιθυμεί περισσότερο την ευτυχία μας από την Εκκλησία, από τον ίδιο τον Θεό; Για όλα όσα ταιριάζουν στη φύση μας και είναι για το καλό μας φροντίζει η Εκκλησία που συμπάσχει με τη ψυχή και το σώμα όλων των χριστιανών»
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

«Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στη θρησκεία μας, την πίστη μας».
«Πρέπει όλοι μας να διαδίδουμε την Ορθοδοξία. Δίχως την Ορθοδοξία δεν κάνουμε τίποτα. Να μην είμαστε προδότες στο θρησκεία μας, την πίστη μας. Ο Αγιος Νεκτάριος είναι το παράδειγμα σε όλο τον κόσμο, πρέπει να τον μιμηθούμε. Η αγάπη είναι μεγάλο πράγμα. Ο Θεός δε διώχνει κανέναν. Η Παναγία μας μεσιτεύει προς τον Θεό. Είναι στο πλευρό μας και μας καθοδηγεί. Εμείς όμως δεν τους αγαπάμε πραγματικά, το Θεό μας, την Παναγία τους Αγίους μας. Στη πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα. Χρειάζεται υπομονή και προσευχή.
Κι εγώ πολλές φορές έχω φτάσει στο τέλος της ζωής μου, αλλά όμως με γυρίζει πίσω ο Θεός. Για ποιο λόγο άραγε; Να μετανοήσω; Από το κρεβάτι που βρίσκομαι θέλω να στηρίξω τα αδέλφια μου. Εχουμε ανάγκη να στηριχθούμε από το Θεό, από τον Χριστό μας και την Παναγία. Η Παναγία μας αγρυπνεί για την Ελλάδα μας και όλα τα έθνη. Όταν θελήσουμε να το κάνουμε θα έχουμε τη βασιλεία του Θεού.
Ολοι οι άνθρωποι έχουμε τα ελαττώματά μας. Δε μας διώχνει ο Χριστός από κοντά του. Ελάτε όλοι μαζί να παρακαλέσουμε τη μεσίτρια του κόσμου, τη Βασίλισσα τον Ουρανών, να μας βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας.
Όπως έλεγε ο Απόστολος Παύλος: «Γρηγορείτε και προσεύχεστε. Επισκέπτεστε τους ασθενείς».
Δεν ξέρω πότε θα με πάρει ο Κύριος αλλά αφήνω την ευχή της ιερωσύνης μου ούτως ώστε να μας δώσει το θείο φωτισμό με τα ουράνια μεγαλεία. Η Χάρις του Θεού να είναι κοντά σας».
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΒΙΤΑΛΗΣ
Ας έχουμε την ευχή του.
Αιωνία του η μνήμη!

[toula]

Είπε γέρων:
«Οι προσευχές μας δεν μπορούν να κλονίσουν την κόλαση, αλλά μπορούν να ανοίξουν τον Παράδεισο».

[toula]

Το ιερό ζευγάρι: Οι προστάτες των αγαπημένων συζύγων
Στις 13 Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την ιερή μνήμη δύο σημαντικών αγίων της αποστολικής εποχής, του Ακύλα και της Πρίσκιλλας. Οι δύο αυτοί ιεροί σύζυγοι αποτελούν για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας την αληθινή εκδοχή του ανύπαρκτου και εμπορικού «αγίου Βαλεντίνου». Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε προτείνει να αντικατασταθεί με αυτή η φερμένη από την κακόδοξη «χριστιανική» Δύση «εορτή των ερωτευμένων».
Το ιερό αυτό ζευγάρι αναφέρεται πολλές φορές στις επιστολές του αποστόλου Παύλου, το οποίο συνέβαλλε τα μέγιστα στο ιεραποστολικό έργο του αποστόλου των Εθνών. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και ζούσαν αρχικά στη Ρώμη. Ασκούσαν το επάγγελμα του σκηνοποιού, κατασκευάζοντας ειδικά υφάσματα για σκηνές. Όμως το 49 μ. Χ. ο αυτοκράτορας Κλαύδιος (41-54 μ. Χ.) εξεδίωξε τους Εβραίους από τη Ρώμη με την αιτιολογία ότι φιλονικούσαν για κάποιον «Χριστό». Από αυτή τη μαρτυρία, η οποία είναι σημαντική για την πρώτη Εκκλησία, φαίνεται καθαρά ο διωγμός που είχε κηρύξει οι Ιουδαίοι στους Χριστιανούς. Επίσης φαίνεται πως ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα είχαν ακούσει για τη νέα πίστη, την οποία συμπαθούσαν. Από τη Ρώμη βρέθηκαν στην Κόρινθο, τη μεγάλη πολυεθνική πόλη της Αχαΐας, η οποία συναγωνίζονταν τη Ρώμη στην ηθική διαφθορά, εξασκώντας το επικερδές επάγγελμα του σκηνοποιού.
Το 51 μ. Χ. ήρθε στην Κόρινθο ο απόστολος Παύλος, κατά τη 2η αποστολική του περιοδεία, όπου συνάντησε το ευσεβές ζευγάρι στη συναγωγή. Στο 18ο κεφάλαιο των «Πράξεων των Αποστόλων» αναφέρεται η συνάντηση αυτή. Υπήρξαν προφανώς οι πρώτοι που πίστεψαν και βαπτίστηκαν από τον Παύλο, τον οποίο φιλοξενούσαν για 18 μήνες στο σπίτι τους, Μαζί τους εργαζόταν και ο Παύλος, ο οποίος ήταν, όπως είναι γνωστό, και αυτός σκηνοποιός. Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα έγιναν οι πολύτιμοι συνεργάτες του Παύλου στην Κόρινθο. Μέσω αυτών γνωρίστηκε και κατήχησε τους Ιουδαίους της Πόλεως, αλλά και πολλούς εθνικούς, δημιουργώντας μια από τις πιο ισχυρές εκκλησίες της αποστολικής εποχής.
Μετά την αναχώρηση του Παύλου, αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Έφεσο, την πιο φημισμένη πόλη της Μ. Ασίας, η οποία ήταν κέντρο των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και βουτηγμένη στην παχυλή ειδωλολατρία, λόγω της λατρείας της Αρτέμιδος, στο εκεί μεγαλόπρεπο «ιερό». Θεώρησαν καθήκον τους να γίνουν κήρυκες του Ευαγγελίου, όπως το διδάχτηκαν από τον απόστολο Παύλο. Αλλά τα εμπόδια ήταν μεγάλα στην «κατείδωλον» πόλη, όπου οι ειδωλολάτρες ιερείς αντιδρούσαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα κατά της νέας πίστεως, η οποία τους στερούσε έσοδα από το ναό της Αρτέμιδος. Παρακινούσαν τις δεισιδαίμονες μάζες να επιτίθενται κατά των Χριστιανών και ιδίως των κηρύκων και διδασκάλων. Από μια μαρτυρία του αποστόλου Παύλου (Ρωμ.16,3) φαίνεται πως στην Έφεσο κακοπάθησε το ιερό ζευγάρι από τη μανία των ειδωλολατρών και των Ιουδαίων. Στην Έφεσο συνάντησαν και τον φλογερό κήρυκα από την Αλεξάνδρεια, τον φιλόσοφο Απολλώ, ο οποίος είχε στρεβλωμένη αντίληψη για το Χριστιανισμό. Το ιερό ζευγάρι γνώρισε στον Απολλώ την αληθινή πίστη.
Το 68 μ. Χ. ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα γύρισαν στη Ρώμη, όπου εντάχθηκαν στην Εκκλησία να τη διακονήσουν. Δεν έπαυαν να κηρύττουν με θέρμη και ζήλο, όπου βρισκόταν. Πλήθος Ιουδαίων και εθνικών πίστεψαν στο Χριστό και προστέθηκαν στην Εκκλησία. Το πρωτοχριστιανικό κείμενο «Αποστολικαί Διαταγαί» αναφέρει πως ο Ακύλας χειροτονήθηκε από τον Παύλο επίσκοπος «των παροικιών της Ασίας», χωρίς να διευκρινίζεται η ακριβής πόλη. Αρχαία παράδοση αναφέρει πως τόσο ο Ακύλας, όσο και η Πρίσκιλλα βρήκαν μαρτυρικό θάνατο και προστέθηκαν στους μυριάδες Μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας. Με το τίμιο αίμα τους επισφράγισαν την αφοσίωσή τους στο Χριστό και την προσήλωσή τους στην αγία Του Εκκλησία. Για τούτο κατατάχτηκαν στο αγιολόγιό Της, να τιμώνται εσαεί για την αγία ζωή τους και το πολύτιμο έργο που προσέφεραν την δύσκολη εκείνη εποχή για τη διάδοση και εδραίωση της νέας πίστεως.
Ο απόστολος Παύλος ομιλεί στις επιστολές του με πολλή τρυφερότητα και αγάπη για το ιερό αυτό ζευγάρι. Αυτό φανερώνει ότι ήταν δύο υπέροχοι και αγαπημένοι σύζυγοι, οι οποίοι είχαν απόλυτη συναίσθηση της συζυγικής πίστης και αγάπης. Παρακαλεί τους Χριστιανούς της Ρώμης να χαιρετίσουν ιδιαιτέρως το ιερό ζευγάρι: «᾿Ασπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ ᾿Ακύλαν τοὺς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, οἵτινες ὑπὲρ τῆς ψυχῆς μου τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς οὐκ ἐγὼ μόνος εὐχαριστῶ, ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καὶ τὴν κατ᾿ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν» (Ρωμ.16,3-4). Γι’ αυτό η Εκκλησία μας διέκρινε στα πρόσωπά τους, τους ιδανικούς συζύγους. Το ιερό ζευγάρι Ακύλας και Πρίσκιλλα αποτελούν πρότυπο ιδανικής και ευλογημένης γαμικής ένωσης, προς τους οποίους μπορούν να προσβλέπουν οι σύγχρονοι σύζυγοι.
Ο δυτικόφερτος «άγιος των ερωτευμένων» Βαλεντίνος είναι μια καρικατούρα της εμπορικής κατανάλωσης, ένας ανύπαρκτος άγιος, κατασκεύασμα των αδίστακτων εμπόρων, για την παραπλάνηση των αφελών ρομαντικών. Αντίθετα ο άγιος Ακύλας και η αγία Πρίσκιλλα είναι υπαρκτοί και ζωντανοί άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι προστατεύουν τους ευσεβείς, τίμιους, αφοσιωμένους και τρυφερούς συζύγους. Αυτούς πρέπει να τιμάμε ως ορθόδοξοι και όχι τον γελοίο Βαλεντίνο, τον υποτιθέμενο προστάτη του ερωτικού σεξισμού και της υποκρισίας, χωρίς ανούσια υλικά δώρα και άνθη, που γρήγορα μαραίνονται, στους αγαπημένους μας, αλλά με έμπρακτη και άδολη αγάπη, η οποία δε μαραίνεται ποτέ!
Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος

[toula]

Γι’ αὐτό τό λόγο ἐπιστρέφουν στήν άμαρτια μερικοί ἀπό κείνους πού μετανοοῦν,
ἐπειδή ἀγνοήσαν ὅτι κρύβεται σ’ αὐτοὺς ὁ ὄφις· καὶ ἄν συνέβη νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν, ὅμως δὲν τὸν ἔδιωξαν ἐντελῶς· διότι ἄφησαν ἐκεῖ κάποιο ἴχνος τῆς μορφῆς του, καί λίγο – λίγο, μορφοποιώντας αὐτός, σαν μέσα σε μήτρα, τήν εἰκόνα τῆς κακίας του, τήν ἀνυψώνει πάλι.
Ὅταν δεῖς κάποιον να μετανοεῖ καί πάλι να ἁμαρτάνει, κατάλαβε ὅτι δὲν ἔχει ἀπαλλαγεῖ ἀπό τή νοοτροπία του, ἐπειδή ὑπάρχουν μέσα του ὅλα τὰ ἑρπετά τῆς κακίας.
Άγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

[toula]

Κυριακή των Απόκρεω
Το Σάββατο που προηγείται αυτής της Κυριακής είναι ιδιαιτέρως αφιερωμένο στους κεκοιμημένους πιστούς. Είναι προφανής ο σύνδεσμος ανάμεσα σ’ αυτή την ανάμνηση και στην ανάμνηση της Τελικής Κρίσεως, που είναι και το θέμα της Κυριακής αυτής.
Όπως και κατά την προηγούμενη Κυριακή, η νηστεία αποτελεί δευτερεύον θέμα της σημερινής Θείας Λειτουργίας. Σήμερα είναι η Κυριακή των Απόκρεω, διότι για τελευταία ημέρα επιτρέπεται η κατανάλωση κρέατος. Από τη Δευτέρα θα πρέπει, εάν μπορούμε, να απέχουμε από το κρέας μέχρι το Πάσχα. Αντιθέτως, επιτρέπεται το γάλα, το βούτυρο και το τυρί όλες τις ημέρες της εβδομάδας αυτής, περιλαμβανομένων και της Τετάρτης και της Παρασκευής.
Διαβάζουμε στη Λειτουργία ένα απόσπασμα από την Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή Παύλου (8:8-13 και 9:1-2), στο οποίο ο απόστολος λέει ουσιαστικά το εξής: Το να φάμε ή να μη φάμε κρέας είναι αφ’ εαυτού αδιάφορο. Αυτή όμως η ελευθερία που έχουμε δεν πρέπει να γίνει σκάνδαλο και λίθος προσκόμματος για τους αδύνατους. Ένας άνθρωπος, που πιστεύει στον Αληθινό Θεό και όχι στα είδωλα, μπορεί να φάει, κατά συνείδηση, τη σάρκα των ζώων που προέρχεται από τις ειδωλολατρικές θυσίες. Αν όμως ένας αδύνατος στην πίστη αδελφός θεωρεί ότι υπάρχει σ’ αυτή την πράξη ένα είδος ανάμειξης στη λατρεία των ειδώλων, αξίζει να απέχουμε από το κρέας αυτό, σεβόμενοι τη συνείδησή του, για τους οποίους «Χριστὸς ἀπέθανεν». Παρομοίως και κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, εμπνεόμενοι από τα λόγια του αποστόλου, εάν εκτιμήσουμε ότι έχουμε σοβαρούς λόγους να μη νηστέψουμε ή να νηστέψουμε λιγότερο, θα αποφύγουμε καθετί που θα μπορούσε να σκανδαλίσει την «ἀσθενοῦσα» συνείδηση κάποιου αδελφού μας.
Η ευαγγελική περικοπή (Ματθ. 25:31-46) περιγράφει την Τελική Κρίση. Όταν έλθει ο Υιός του Ανθρώπου με όλη τη δόξα Του, με τους αγγέλους Του, τότε όλα τα έθνη θα συνταχθούν γύρω από τον θρόνο Του. Εκείνος θα χωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια, βάζοντας τους δικαίους στα δεξιά Του και τους αμαρτωλούς στα αριστερά Του. Θα καλέσει να εισέλθουν στη Βασιλεία του Πατρός Του εκείνους που Τον έθρεψαν, Τον έντυσαν, Τον επισκέφτηκαν όταν Τον είδαν υπό την ανθρώπινη μορφή όσων είναι φτωχοί, φυλακισμένοι, ασθενείς. Θα αποκλείσει από τη Βασιλεία εκείνους που θα έχουν ενεργήσει διαφορετικά. Η περιγραφή αυτή της Κρίσεως περιέχει προφανώς κάποιο συμβολισμό. Θα εκφέρουμε εμείς την κρίση για τον εαυτό μας, ανάλογα με το αν εκουσίως συνταχθήκαμε με τον Θεό ή τον απορρίψαμε. Και θα είναι η αγάπη που θα μας τοποθετήσει ανάμεσα στα πρόβατα και η απουσία της αυτή που θα μας κατατάξει ανάμεσα σ’ εκείνους που θα απορριφθούν. Παρότι δεν είναι ανάγκη να ερμηνεύσουμε κυριολεκτικά τις λεπτομέρειες της Κρίσεως, όπως την περιγράφει ο ευαγγελιστής, οφείλουμε όμως εντελώς ρεαλιστικά να βλέπουμε τον Κύριο παρόντα στο πρόσωπο όσων υποφέρουν και δι’ αυτών να σπεύδουμε να Τον υπηρετούμε.
Οι ύμνοι του Εσπερινού και του Όρθρου δίνουν τη γενική εντύπωση του τρόμου ενώπιον της Κρίσεως του Θεού: «Βίβλοι ἀνοίγονται καὶ τὰ κρυπτὰ δημοσιεύονται», οι «ἄγγελοι παρίστανται τρόμῳ», «ποταμὸς πύρινος πρὸ τοῦ σοῦ βήματος ἕλκει ἅπαντας». Όλα αυτά είναι έτσι και πολλές περικοπές του Ευαγγελίου μας παροτρύνουν να μετανοήσουμε πριν είναι πολύ αργά. Αλλά η πλευρά του σκότους, της σκιάς, όπου ο επιμένων στην αμαρτία μπορεί να επιλέξει να απορριφθεί, ας μη μας κάνει να ξεχνάμε την πλευρά του φωτός και της ελπίδας. Στον ύμνο του Εσπερινού που ακολουθεί οι δύο αυτές πλευρές συνδέονται με τον ιδανικό τρόπο:
«…Λοιπόν, ὦ ψυχή, ὁ χρόνος ἐφέστηκε· δράμε, πρόφθασον, πίστει βόησον· ἥμαρτον, Κύριε, ἥμαρτόν σοι· ἀλλ᾽ οἶδα, Φιλάνθρωπε, τὸ εὔσπλαγχνόν σου· ὁ ποιμὴν ὁ καλός, μὴ χωρίσῃς με τῆς ἐκ δεξιῶν σου παραστάσεως, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος».
Lev Gillet (ενός Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας), Πασχαλινή κατάνυξη, 1η έκδοση, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα, 2009