Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ὁ ἅγιος Θεολόγος εὐαγγελίζεται: «Ἐὰν τὶς ἴδῃ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἁμαρτάνοντα ἁμαρτίαν μὴ πρὸς θάνατον,
αἰτήσει καὶ δώσει αὐτῷ ζωήν, τοῖς ἁμαρτάνουσι μὴ πρὸς θάνατον. Ἔστιν ἁμαρτία πρὸς θάνατον· οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήςῃ».«Αἰτήσει, καὶ δώσει αὐτῷ ζωήν».
Ἐπειδὴ ἔκανε ἁμαρτία πέθανε, νέκρωσε τὸν ἑαυτό του, σκότωσε τὸν ἑαυτό του· ἐὰν παρακαλέσει, θὰ τοῦ δοθεῖ μέσω τῆς μετανοίας ἀνάσταση ἐκ νεκρῶν, ζωή. Ἔτσι ἡ προσευχὴ καὶ ἡ μετάνοια εἶναι νικητὲς τοῦ θανάτου· ἀνασταίνουν νεκρούς.
Γιὰ τὴν «ἁμαρτία πρὸς θάνατον» νὰ μὴν «ἐρωτήσῃ». Γιατί; Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος μ' ὅλο του τὸ εἶναι, μ' ὅλη τὴν ψυχή, μ' ὅλη τὴ συνείδηση, μ' ὅλη τὴ θέληση εἰσέρχεται στὴν ἁμαρτία καὶ παραμένει συνειδητὰ καὶ ἑκούσια σ' αὐτήν. Δὲν θέλει νὰ τὴν ἀπαρνηθεῖ, νὰ τὴν μισήσει.
Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ «δεύτερος θάνατος», ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν ἀνασταίνεται. Σὲ τέτοιον ἄνθρωπο ὁ Θεὸς δὲν ἐπιθυμεῖ, οὔτε θέλει νὰ τοῦ ἐπιβάλλει μὲ βία τὴν μετάνοια. Οὔτε ἐπιθυμεῖ, οὔτε θέλει, οὔτε μπορεῖ, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, καὶ διὰ τῆς ἀγάπης «εἶναι» καὶ ζεῖ καὶ ὑπάρχει. Ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο μὲ θεόμορφη ἐλευθερία.
Ἐὰν ἐπέβαλλε μὲ τὴ βία στὸν ἄνθρωπο τὴ θέλησή Του, τὸ Εὐαγγέλιό Του, τὴ σωτηρία Του, τὴ Βασιλεία Του, τὸν Ἑαυτό Του, τότε θὰ κατέστρεφε τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου. Κι ὁ ἄνθρωπος θὰ σταματοῦσε νὰ εἶναι ἄνθρωπος καὶ θὰ γινόταν αὐτόματο, μηχανή, ρομπότ.
Ἐνῶ ὁ Θεὸς ἐπειδὴ εἶναι ἀγάπη, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει, ἐπειδὴ αὐτὸ δὲν εἶναι στὴν φύση τῆς ἀγάπης. Ἐὰν θὰ τὸ ἔκανε, θὰ σταματοῦσε νὰ εἶναι Ἀγάπη. Ἐὰν σταματοῦσε ὁ Θεὸς νὰ εἶναι ἀγάπη θὰ ἔπαυε νὰ εἶναι Θεός.
Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ ἅγιος Μύστης συμβουλεύει ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὴν «ἁμαρτία πρὸς θάνατον». Καὶ μ' αὐτὸ τὸν τρόπο μᾶς ὑποδεικνύει τὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς πρὸς τί πρέπει νὰ αἰτούμεθα τὸν Θεὸ καὶ τί ὄχι.
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς
Ἑρμηνεία τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐκδ. Ἐν πλῷ

[toula]

Ὑπάρχουν δύο εἴδη ἁμαρτίας:
ἡ «ἁμαρτία μὴ πρὸς θάνατον»
καὶ ἡ «ἁμαρτία πρὸς θάνατον».
Ἡ «ἁμαρτία μὴ πρὸς θάνατον» εἶναι ἐκείνη ἡ ἁμαρτία γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μετανοεῖ. Κάθε ἁμαρτία φέρνει στὴν ψυχὴ ἀπὸ ἕνα μικρὸ θάνατο· ἐνῶ μὲ τὴν μετάνοια ὁ ἄνθρωπος διώχνει τὴν ἁμαρτία ἀπὸ μέσα του, διώχνει τὸν θάνατο, ἀνασταίνει τὴν ψυχὴ του ἐκ νεκρῶν. Ἡ μετάνοια δὲν εἶναι μόνο δεύτερη βάπτιση, ἀλλὰ καὶ πρώτη ἀνάσταση. Ἀνάσταση τῆς ψυχῆς ἐκ νεκρῶν. Ἡ μετάνοια καταστρέφει τὸν τάφο τῆς ψυχῆς, ἐξαφανίζει τὸν πνευματικὸ θάνατο, εἰσάγοντας τὸν ἄνθρωπο στὴν αἰώνια ζωή. Ὁποιεσδήποτε ἁμαρτίες κι ἂν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν μετανοήσει, «ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν»: «νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἢν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. ιε’, 24.32).
Ἔτσι, «ἁμαρτία μὴ πρὸς θάνατον» εἶναι κάθε μετανοημένη ἁμαρτία, ἀκόμα καὶ ἂν πραγματοποιήθηκε «ἑπτάκις τῆς ἡμέρας», ἐφόσον αὐτὸς ποὺ τὴν διέπραξε εἶπε «ἑπτάκις τῆς ἡμέρας» «μετανοῶ» (Λουκ. ιζ’, 3-4).
Ἐνῶ «ἁμαρτία πρὸς θάνατον» εἶναι κάθε ἀμετανόητη ἁμαρτία, δηλαδὴ κάθε ἁμαρτία κατὰ τὴν ὁποία καὶ στὴν ὁποία παραμένει ὁ ἄνθρωπος συνειδητά, ἑκούσια καὶ ἐπίμονα. Τέτοια ἁμαρτία προκαλεῖ τὸ θάνατο τῆς ψυχῆς. Καὶ ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ στέρηση τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν χαρισματικῶν δωρεῶν καὶ δυνάμεών Του ἀπὸ τὴν ψυχή.
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς
Ἑρμηνεία τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐκδ. Ἐν πλῷ

[toula]

«Ἐὰν τὶς ἴδῃ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἁμαρτάνοντα ἁμαρτίαν μὴ πρὸς θάνατον, αἰτήσει, καὶ δώσει αὐτῷ ζωήν, τοῖς ἁμαρτάνουσι μὴ πρὸς θάνατον. Ἔστιν ἁμαρτία πρὸς θάνατον· οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήσῃ» (Α” Ἰωάννου 5,16).
Εὐαγγελικὸ εἶναι νὰ ἐπιθυμεῖς γιὰ τὸν καθένα τὴν σωτηρία του καὶ νὰ ἐργάζεσαι γι” αὐτήν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία τοῦ Χριστοῦ γιὰ καθέναν, αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι καὶ δική μας ἐπιθυμία.
Καὶ τοῦτο σημαίνει: νὰ μὴν ἐπιθυμοῦμε γιὰ κανέναν τὴν ἁμαρτία καὶ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἁμαρτωλό, ἀλλὰ πάντα νὰ ἐπιθυμοῦμε τὸ ἀγαθὸ καὶ ἐκεῖνο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Πανάγαθο· νὰ μὴν ἐπιθυμοῦμε γιὰ κανέναν τὸ θάνατο καὶ ὅ,τι εἶναι θανατηφόρο, ἀλλὰ πάντα νὰ ἐπιθυμοῦμε τὴν ἀθανασία καὶ ὅ,τι ὁδηγεῖ στὴν ἀθανασία· νὰ μὴν ἐπιθυμοῦμε γιὰ κανέναν τὸν διάβολο καὶ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι διαβολικό, ἀλλὰ γιὰ τὸν καθέναν νὰ ἐπιθυμοῦμε τὸν Χριστὸ καὶ ὅ,τι εἶναι τοῦ Χριστοῦ.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαποῦν τὴν ἁμαρτία, ἐπιθυμοῦν γιὰ τὸν ἑαυτὸ τοὺς τὸν θάνατο. Ἐὰν κάποιος εἶναι ἀνεπιστρεπτὶ ἐρωτευμένος μὲ τὶς ἁμαρτίες του, αὐτὸς ἤδη θανάτωσε τὸν ἐαυτό του. Ἐὰν ἐπιθυμεῖ κάποιος τὴν ἁμαρτία γι' ἄλλον, αὐτὸς ἐπιθυμεῖ τὸν θάνατό του. Ἐπειδὴ «ἡ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον» (Ἰακ. α’, 15).
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς
Ἑρμηνεία τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐκδ. Ἐν πλῷ

[toula]

Η φυσική, η εξωτερική ταπείνωση αποκτιέται πιο εύκολα από την εσωτερική, την ταπείνωση του νου.
Αυτή η τελευταία είναι ένα ιδιαίτερο δώρημα. Ο άγιος πατήρ μας Συμεών λέει ότι τον άνθρωπο που έχει αποκτήσει την ταπείνωση του νου, δεν μπορεί να τον βλάψει τίποτα στον κόσμο. Ένας τέτοιος άνθρωπος, οτιδήποτε κι αν συμβαίνει, είναι πάντοτε ειρηνευμένος. Αυτό είναι πραγματικά μια θεϊκή περιουσία.
Από το βιβλίο ''Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα,
Πνευματικές συζητήσεις''Ορθόδοξος Κυψέλη

[toula]

Η ταπείνωση είναι θεϊκή περιουσία, είναι η τελειότητα της χριστιανικής ζωής.
Αποκτάται μέσα από την υπακοή. Όποιος δεν είναι υπάκουος δεν μπορεί να αποκτήσει την ταπείνωση. Υπάρχουν πολύ λίγοι σήμερα στον κόσμο, που έχουν υπακοή. Η ταπείνωσή μας είναι ανάλογη της υπακοής μας.
Από το βιβλίο ''Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα,
Πνευματικές συζητήσεις''Ορθόδοξος Κυψέλη

[toula]

Νομίζουμε ότι ξέρουμε πολλά, αλλά όσα ξέρουμε είναι πολύ λίγα.
Ακόμα κι εκείνοι που αγωνίζονται σε όλη τους τη ζωή να κάνουν την ανθρωπότητα να προοδεύσει – εμβριθείς επιστήμονες και ιδιαίτερα καλλιεργημένοι άνθρωποι – συνειδητοποιούν εν τέλει ότι η γνώση τους δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένας κόκκος άμμου πλάι στη θάλασσα. Όλα μας τα επιτεύγματα είναι ανεπαρκή.
Από το βιβλίο ''Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα,
Πνευματικές συζητήσεις''Ορθόδοξος Κυψέλη

[toula]

Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι αν δεν ταπεινώσουμε τον εαυτό μας,
ο Κύριος δεν θα σταματήσει να μας ταπεινώνει. Θα χρησιμοποιήσει κάποιον προκειμένου να μας ταπεινώσει. Κάποιος θα προκαλέσει την οργή μας και θα το κάνει μέχρι να μάθουμε να παραμένουμε ήρεμοι και γαλήνιοι κάθε φορά που προκαλούμαστε.
Από το βιβλίο ''Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα,
Πνευματικές συζητήσεις''Ορθόδοξος Κυψέλη

[toula]

Το Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους πού συνέβη τό 1944 και διέσωσε τα Φιλιατρά Τριφυλίας (Πελοπόννησος) από το Ολοκαύτωμα που είχαν αποφασίσει οι Γερμανοί Κατακτητές … Ὁ Γερμανός Αξιωματικός Κοντάου εἶδε τόν Ἅγιο Χαράλαμπο καί σταμάτησε τό ὁλοκαύτωμα τῆς πόλης…!!!
«Στήν Νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στήν Επαρχία Τριφυλίας, ὑπάρχει μία γραφική πόλις μέ 9.000 κατοίκους, τά Φιλιατρά.
Πολιοῦχος τῆς πόλεως εἶναι ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, καί κάθε χρόνο στίς 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι πρός τιμήν του, καί κατεβαίνουν σ' αὐτό καί οἱ Φιλιατρινοί πού μένουν στήν Ἀθήνα.
Σ' αὐτό τό πανηγύρι πηγαίνει κάθε χρόνο καί ἕνας ἡλικιωμένος Γερμανός, ὀνόματι Κοντάου, μέ τήν οἰκογένειά του. Ἔρχεται ἀπό μακρυά. Καί θά ἔλεγε κανείς:
«Τί τοῦ ἦρθε, ὥστε ἔτσι στά καλά καθούμενα νά ξεκινᾶ ἀπό τήν Γερμανία γιά ἕνα τόσο μακρινό ταξείδι»!
Ο ἄνθρωπος αὐτός στήν περίοδο τῆς Γερμανικής Κατοχῆς ἦταν Αξιωματικός του Γερμανικοῦ Στρατοῦ, καί γιά ἕνα διάστημα χρημάτισε Φρούραρχος Φιλιατρῶν.
Ἐκεῖνο τόν καιρό — βρισκόμαστε στό 1944 — μερικοί Ἕλληνες Αντάρτες ἔκαναν κάποιο Σαμποτάζ, φονεύοντας σέ Ενέδρα ἀρκετούς Γερμανούς! Ἐξαγριώθηκαν τότε οἱ Κατακτητές καί ἀπό τό Στρατηγεῖο τῆς Τριπόλεως δόθηκε ἐντολή στόν Κοντάου, τήν ἡμέρα πού θά ξημέρωνε, στίς 6 τό πρωί, νά καοῦν τά μισά Φιλιατρά καί νά ἐκτελεσθοῦν ἑκατό περίπου Φιλιατρινοί.
Ὅπως ἦταν φυσικό, τρόμος καί πανικός κατέλαβε ὅλους τους κατοίκους. Ἤξεραν ὅτι οἱ Γερμανικές διαταγές ἦταν ἀμετάκλητες. Τίποτε δέν τούς ἔσωζε ἀπό τόν ὄλεθρο καί τήν συμφορά.
Τό πρωί (19 Ἰουλίου) ὅμως ἐνῶ ἔφθασε ἡ κανονισμένη ὥρα, δέν ἔβλεπαν καμμία κίνησι. Ἀπόρησαν. Τί ἄραγε νά εἶχε συμβῆ;
Ἐκείνη τήν νύχτα οἱ Πιστοί ἐζήτησαν μέ καυτά δάκρυα τήν προστασία τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους. Καί ἐκεῖνος ἐνήργησε θαυμαστά!
Παρουσιάσθηκε στόν Γερμανό Φρούραρχο, τόν Κοντάου, καί τοῦ εἶπε νά μήν ἐκτέλεση τήν διαταγή. Τοῦ ὑποσχέθηκε ἀκόμη πώς δέν θά τιμωρηθῆ ἀπό τόν ἀνώτερό του καί ὅτι θά ἐπιστρέψη καί αὐτός καί οἱ στρατιῶτες τοῦ σῶοι στήν πατρίδα τους. Ὁ Κοντάου, στήν ἀρχή ἔδειχνε ψυχρός καί ἀσυγκίνητος. Συνολικά ὁ Ἅγιος του ἐμφανίσθηκε τρεῖς φορές, γιά νά τόν πείση πώς πρόκειται γιά κάτι τό ὑπερφυσικό, καί πρέπει νά ὑπακούση.
Τό ἀξιοθαύμαστο εἶναι ὅτι ὁ Ἅγιος παρουσιάσθηκε καί στόν Γερμανό Στρατηγό στήν Τρίπολη.
Τό πρωί ὁ Κοντάου ἐζήτησε τούς Ιερεῖς τῶν τεσσάρων ἐνοριῶν τῆς πόλεως. Ἐκεῖνοι παρουσιάσθηκαν ἔντρομοι ἐμπρός του. Ποῦ νά ἤξεραν τό τί εἶχε μεσολαβήσει ἐκείνη τήν νύχτα! Μαζί τους ἐγύρισε στίς Ἐκκλησίες τῶν Φιλιατρῶν καί παρατηροῦσε τίς εἰκόνες. Στήν τέταρτη Ἐκκλησία, στά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, στήν ἐπιλεγόμενη «Γουβιώτισσα», βλέποντας μία εἰκόνα — ἕνα γέροντα μέ κάτασπρη γενειάδα, ντυμένο ἱερατικά ἄμφια — ἀνεφώνησε: «Νά! αὐτός εἶναι!» καί ἔπεσε ἐμπρός του νά τόν προσκυνήση.
Μόλις σηκώθηκε λέει στούς ἔκπληκτους Ιερεῖς:
«Σᾶς ἔσωσε ὁ Ἅγιος αὐτός, πού ἔσωσε κι' ἐμένα ἀπό βαρύ κρίμα»!
Ἔτσι, μέ τήν ἐπέμβασι τοῦ Πολιούχου ἡ πόλις ἐγλύτωσε ἀπό τήν φωτιά καί τήν σφαγή. Θαῦμα ὁλοζώντανο καί συγκλονιστικό! Οἱ ψυχές ὅλων τῶν Χριστιανῶν βυθίσθηκαν σέ βαθειά συγκίνησι!
Τό 1945, ἐνῶ πιά ὁ πόλεμος εἶχε λήξει, οἱ ἐπίσημοι τῶν Φιλιατρῶν εἰδοποιήθηκαν ἀπό τόν Κοντάου, νά τόν περιμένουν κι' αὐτόν στήν πανηγύρι τοῦ Ἁγίου. Θά ἐρχόταν μέ τήν οἰκογένειά του νά εὐχαριστήση τόν Ἅγιο πού, ὅπως τοῦ ὑποσχέθηκε, τόν ἐπέστρεψε σῶο στήν πατρίδα του. Ἔτυχε μάλιστα λόγω βλάβης τοῦ αὐτοκινήτου του καί μερικῶν ἄλλων ἐμποδίων νά φθάση στίς 12 Φεβρουαρίου. Οἱ Φιλιατρινοί καί ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Περιφερείας τοῦ ἐπεφύλαξαν ἐνθουσιώδη ὑποδοχή. Πρός χάρι τοῦ ἐπανέλαβαν τήν πανηγύρι!
Ἐκεῖνος ἀνέβηκε σ' ἕναν ἐξώστη καί μίλησε ἑλληνικά πρός τά πλήθη. Τούς εἶπε μάλιστα ὅτι πρίν ἀναχώρηση γιά τήν Ἑλλάδα εἶδε πάλι στόν ὕπνο τοῦ τόν Ἅγιο Χαράλαμπο καί τοῦ εἶπε:
«Σέ περιμένω στά Φιλιατρά, ὅπου ἔδειξες τήν Πίστι σου. Ὅλοι θά σέ ὑποδεχθοῦν μέ μεγάλη χαρά»!
Συγκίνησις καί ἱερός ἐνθουσιασμός εἶχε καταλάβει τούς πάντες.
Καί τό τοπικό Αγιολόγιο σημειώνει:
«Τη αὐτη ἡμέρα, δεκάτη ἐνάτη Ἰουλίου, μνήμην ποιούμεθα τοῦ ἐξαισίου θαύματος τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους, ὅς ταῖς πρός Θεόν πρεσβείαις πολλοί τῶν πολιτῶν τῆς Ἐράνης ἐσώθησαν ἐκ βεβαίας εἰς θάνατον καταδίκης ὑπό τῶν Γερμανικῶν δυνάμεων κατοχῆς ἐν ἔτει 1944»!
Πράγματι, «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Αγίοις αὐτοῦ»…!!!
(Ἀρχιμανδρίτης π. Δανιήλ Γούβαλης)

[toula]

«Νά πείς στούς Έλληνες νά μήν φοβούνται καί νά έχουν θάρρος καί ελπίδα! Γιατί στό τιμόνι τής Ελλάδος κάθεται ή Παναγία!»
Όπως αφηγήθηκε πρίν λίγα χρόνια ο πατήρ Ανανίας Κουστένης, λίγο πρίν τίς Εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, σέ κάποιο μέρος τής ελληνικής επικράτειας, πήγαινε ένας παπάς νά λειτουργήσει μέ τό Αμάξι του.
Καί στόν δρόμο τόν σταμάτησε ένας άλλος παπάς καί τού λέει:
“Θά μέ πάρετε καί εμένα πάτερ”;
“Μάλιστα” απαντά ό πρώτος ιερέας καί τόν παίρνει μαζί του.
Στόν δρόμο πιάσαν τήν κουβέντα γιά τήν κατάσταση τής Ελλάδος σήμερα. Καί τού λέει ό άγνωστος παπάς:
“Νά πείς στούς Έλληνες νά μήν φοβούνται καί νά έχουν θάρρος καί ελπίδα! Γιατί στό τιμόνι τής Ελλάδος κάθεται ή Παναγία“!
Τά έχασε ό άλλος καί τόν ρώτησε:
“Παππούλη καί ποιός είσαι τού λόγου σου”;
Καί εκείνος απαντά:
Εγώ είμαι ο Άγιος Κοσμάς ό Αιτωλός”!
Καί χάθηκε!
Στήν ίδια παραπάνω δημόσια ομιλία του ό πατήρ Ανανίας Κουστένης, αποκαλύπτει επίσης πώς ή Παναγία είχε παρουσιαστεί παλιότερα στόν Άγιο Γέροντα Παΐσιο στήν Παναγούδα καί τού είπε νά φροντίζει εκείνος γιά τούς πονεμένους ότι αυτή θά φυλάει τά σύνορα!
“Εσύ πάτερ Παΐσιε θά βοηθάς τούς πονεμένους αδελφούς μας… Καί εγώ Γέροντα, σού υπόσχομαι, πώς θά φυλάω τά σύνορα τής πατρίδος σου”!
Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε,πρέσβευε υπέρ ημών τών αμαρτωλών

[toula]

Να χαίρεστε για τον ήλιο και για τη βροχή,
γιατί και τα δύο διδάσκουν·
ο ήλιος την ευγνωμοσύνη
και η βροχή την υπομονή.
Να χαίρεστε για τα μικρά,
εκείνα που περνούν απαρατήρητα
μα κρατούν τον κόσμο όρθιο.
Να χαίρεστε ακόμη και στις δοκιμασίες,
όταν η καρδιά βαραίνει
και οι δρόμοι στενεύουν.
Γιατί μέσα στο σκοτάδι
ανάβει πιο καθαρά το φως της πίστης.
Έχουμε Θεό Πατέρα
που γνωρίζει τα δάκρυά μας πριν κυλήσουν,
που απλώνει την συγχώρεση
σαν απέραντο ουρανό πάνω από τα λάθη μας,
που σκορπά ευλογίες,
ακόμη κι όταν δεν τις αναγνωρίζουμε.
Να χαίρεστε
γιατί η μεγαλύτερη χαρά
δεν είναι από κάτι που κατέχουμε,
αλλά το ότι ανήκουμε
σε Εκείνον που μας αγαπά άνευ όρων.
Κι όταν ο πόνος επιμένει,
να θυμάστε:
καμία θύελλα δεν είναι αιώνια
μπροστά σε έναν Θεό
που λέει «Μη φοβάσαι, παιδί μου».
Να χαίρεστε κάθε στιγμή,
όχι γιατί όλα είναι εύκολα,
αλλά επειδή πίσω από όλα
κρύβεται η Θεία Πρόνοια.
Να έχετε χαρά καρδιακή.
Χαρά που πηγάζει από την ειρήνη της ψυχής.
Γι’αυτήν την χαρά μιλώ.
Μια χαρά που δεν εμπνέεται από κοσμικά γεγονότα,
αλλά ποτίζεται από το πέρα της φθοράς
και ανθίζει στις καρδιές που ζούνε ταπεινά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος