Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"…Γεμίζουν τ᾿ άδεια μας σταμνιά κερί και μέλι…"
Γιατρός, ψυχίατρος, ήρθε να καλογερέψει και πήγαμε να πάρει την ευχή του παππού μας τού παπα Εφραίμ.
Και στον γυρισμό πήραμε ευλογία να προσκυνήσουμε στις σπηλιές τής Αγίας Άννας, εκεί που έζησε ο γέρο Ιωσήφ μέχρι το 1956.
Τώρα είμαστε στο 1984,Τρίτη των Μυροφόρων, τής Διακινήσεως.
Πήγαινα μπροστά.
Μόνο η κάσσα από το έμπα όρθια. Στα δεξιά γκρεμός, χάος κάτω η θάλασσα.
Αριστερά εκκλησάκι, ένα τζάμι σπασμένο στο παράθυρο.
Κυτάζω μέσα και η ευωδία γλυκιά, σαν μέλι σαν κερί, λες και μόλις άναψε το καρβουνάκι.
Δεν λέω τίποτα γιατί ο ψυχίατρος όλα τα ζύγιζε με την λογική.
Προχώρησα και τον ακούω να φωνάζει ευωδιάζει, ευωδιάζει, μέσα από το εκκλησάκι έρχεται ευωδία.
Ποιός να ήρθε, κανένας δεν είχε περάσει, τα χορτάρια τα χτυπούσαμε για να σκίσουμε.
Δεν απάντησα και προχώρησα προς τα κελλιά που δεν ακουμπούσαν στον βράχο, για την υγρασία.
Σε μια γρεντιά μια αρμαθιά κλειδιά.
Ποιο να ανοίγει το δωμάτιο; Βάζω ένα και με την πρώτη άνοιξε.
Λες και χθες μετακόμισε ο νοικοκύρης.
Και εκεί που έβαζε το κεφάλι του ευωδία…
Η ίδια σαν το εκκλησάκι.
Ελάτε γιατρέ.Μυρίστε και εδώ.- Μυρίζει το ίδιο σαν έξω.
Αργότερα ρώτησα και έμαθα πως αυτό ήταν το κελλί του Γερο Ιωσήφ.
Μέλι γλυκύτατον ησυχίας τρυγήσας
ερημίαις πλανώμενος ερασμίαις τού Άθω
Μέλι ουράνιον εν Εδέμ σε ευφραίνει ,
όπερ παμμάκαρ Ιωσήφ σπηλαιώτα,
ως οσμή αιωνία εκ λειψάνων σου πνέει.
Κείμενο Του Π.Πορφυρίου Σιμωνοπετρίτου, Νυν Ηγουμένου Της Σκήτης Της Βεροίας.

[toula]

Δὲν γνωρίσαμε ἐμεῖς τὸν Θεὸ γιὰ τὴ δικαιοσύνη μας, ἀλλὰ ὁ Θεὸς μᾶς γνώρισε διὰ μέσου της ἀγάπης Του.
Πρέπει νὰ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι εἶναι ἀναρίθμητες οἱ εὐκαιρίες πού μᾶς δίνει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τελειοποιηθοῦμε.
Ὁ Θεὸς δίνει τὴ δύναμη πού χρειάζεται στὸν ἄνθρωπο στοὺς κόπους καὶ τοὺς ἀγῶνες του γιὰ τὴν ἀρετή.
Ἀπὸ τὴν μνήμη τῶν παρελθόντων καὶ ἀπὸ τὴν πείρα τῶν παρόντων διδασκόμαστε γιὰ τὸ μέλλον.
Ὅποιος γεύτηκε τὴν γλυκύτητα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν πρόδωσε, μοιάζει μ’ ἐκεῖνον πού ἄλλαξε τὸ πολύτιμο διαμάντι μ’ ἕνα χρωματιστὸ γυαλί.
Μιὰ ἕφοδος τοῦ ἐνθέου δὲν μπορεῖ νὰ φέρει κακό, ἂν ἐμεῖς ἔχουμε ὅπλο τὴν πίστη.
Ἡ θεία βοήθεια ἀπὸ τὴ μιὰ καὶ ἡ θελήση μας ἀπὸ τὴν ἄλλη φέρνουν τὴν νίκη κατὰ τοῦ πονηροῦ.
Μεγας Βασίλειος.

[toula]

Φωνή ακούστηκε στην Ραμά θρήνος και οδυρμός πολύς,
Και μητέρες ολοφυρόμενες βοούσαν προς τον Θεό.
Μέσα στο αίμα έπλεαν άψυχα τα σφαγμένα Νήπια,
Και, πάνω τους, θρηνολογούσαν μητέρες απαρηγόρητες.
Η πόλις του Δαβίδ, και όλα τα περίχωρα, ανεβόων.
Ο ουρανός έφριξε, θεωρών τη φρικαλεότητα των ανθρώπων.
Ο ουρανός και η γη έφριξαν, σείστηκαν,
όταν οι οιμωγές των αθώων έσκισαν τον αέρα.
Το φθονερό χτύπημα που προοριζόταν για τον Υιό του Θεού
έπεσε με όλο το βάρος του επάνω στα αθώα παιδιά,
πάνω στα αρτιγέννητα, άδολα και αβοήθητα βρέφη,
τα συνομήλικα με τον Χριστό.
Οι άνθρωποι του ειδεχθούς βασιλιά χτύπησαν ανηλεώς
εκεί όπου οι άγγελοι του Θεού υμνούσαν
εκεί όπου οι ποιμένες του Χριστού ταπεινά γονάτιζαν.
Εκεί έτρεξε ένας χείμαρρος αίματος.
Γιατί; Για να είναι ο Ηρώδης πάντα ο πρώτος!
Μόλις ο Αιώνιος Ιατρός εμφανίστηκε επάνω στη γη,
τότε η γη αποκάλυψε τις πληγές και τις αμαρτίες της,
αιματοκυλίστηκε αποκαλύπτοντας
πόσο πολύ μολύνθηκε η ανθρωπότητα
και πόσο απαραίτητη ήταν η θεραπεία εξ ουρανού.
Στους νεαρούς βλαστούς- προδρόμους του Πάθους Του,
ο Χριστός χάρισε την αιώνια χαρά του Παραδείσου!
Χριστού, άνθη που θάλλετε, και ουδέποτε μαραίνεστε.
Μάρτυρες Χριστού, άνθη αειθαλή, ολοζώντανα μες στον χειμώνα, αιματοβαμμένα, αναρριχώμενα ως τον ουρανό.
Μάρτυρες του Χριστού, αρώματα θυμιάματος,
λυχνίες θεοφώτιστες, εσείς, οικαλώςαθλήσαντες για το κάλλος του Χριστού είστε διαπαντός με τον Χριστό στον Παράδεισο.
Ο κόσμος προσωρινά θα διαρκέσει και ύστερα θα πάψει να υπάρχει.
Σεις όμως θα είστε διαπαντός με τον Κύριο στον Παράδεισο, αιωνίως αγαλλόμενοι.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος Της Αχρίδος», Εκδ. Άθως

[toula]

Βλέπεις, ότι αυτό γίνεται και στον Χριστό, ενώ ακόμη είναι στα σπάργανα;
Μόλις γεννήθηκε, ξεσηκώθηκε εναντίον του ο Ηρώδης.
Ακολουθεί η φυγή στην Αίγυπτο. Εξορία σε χώρα βαρβαρική.
Ακούγοντας τα αυτά, πρόσεξε.
Μην ταραχθείς, όταν σε βρίσκουν αθεράπευτες συμφορές και αμέτρητοι κίνδυνοι!
Και κυρίως πρόσεξε.
Μην ειπείς: «Γιατί μου συμβαίνουν αυτά;
Εγώ, αφού τηρώ τις εντολές του Θεού, έπρεπε να στεφανωθώ και να ανακηρυχθώ νικητής!
Να αποκτήσω όνομα και δόξα!»
Μη σκέφτεσαι έτσι. Αντίθετα να τα δέχεσαι όλα με γενναιότητα.
Πνευματική ζωή χωρίς πειρασμούς δεν γίνεται.
Να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Τέτοια εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού είχε και ο Δίκαιος Ιωσήφ. Του εμφανίζεται ο Άγγελος και του λέγει:
«Πάρε το Παιδί και τη Μητέρα Του και πηγαίνετε στην Αίγυπτο.»
Δεν σκανδαλίσθηκε· όταν άκουσε αυτά ο Ιωσήφ. Ούτε είπε στον Άγγελο:
«Τι μπερδεμένα πράγματα μου λες; Εσύ δεν μου έλεγες προηγουμένως, ότι Αυτός θα σώσει τον λαό Του;
Τώρα λοιπόν, ούτε τον Εαυτό Του δεν μπορεί να σώσει;!
Άλλα μου υποσχέθηκες και άλλα γίνονται στην πραγματικότητα;»
Δεν μίλησε έτσι ο Ιωσήφ.
Τίποτε από αυτά δεν είπε.
Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ούτε για τον χρόνο επιστροφής από την Αίγυπτο δεν δείχνει περιέργεια τη στιγμή μάλιστα που ο Άγγελος μίλησε πολύ αόριστα για επιστροφή.
Πιστεύει, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους πειρασμούς.
Να, λοιπόν!
Ο αληθινός μαθητής του Χριστού δεν ξαφνιάζεται, όταν τον βρίσκουν θλίψεις και δοκιμασίες.
Αλλά παίρνει θάρρος· γιατί ενθυμείται, ότι Αυτός που για μας έγινε Νήπιο, από την πρώτη στιγμή της επιγείου ζωής Του αντιμετώπισε διωγμούς και ταλαιπωρίες.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου .

[toula]

Είναι βασικό να γνωρίζομε με όλο μας το είναι, έστω και για λίγο, τί είναι το καθ’ ομοίωση Χριστού.
Γνωρίζομε από την πείρα ότι η ψυχή μπορεί να τραυματιστεί πιο τρομερά παρά το σώμα. Και αν αυτό συμβαίνει με την ψυχή στη γήινη διάσταση της, τί πρέπει να συμβεί με την ψυχή σαν πνεύμα που ζητά την αιωνιότητα; ..
Οι άνθρωποι έδιωξαν την επαγγελία της αγάπης του Πατέρα…
Πρέπει να διώξουμε το φόβο και την ολιγοψυχία και πνευματικά ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή..
Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις της Θείας αγάπης του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου του και της δυνάμεως της αναστάσεως του…
η αγάπη του Χριστού είναι πάντοτε σ’ αυτόν τον κόσμο σταυρωμένη.
Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά νομίζω ότι ζούμε στους τελευταίους καιρούς.
Η δική µας στάση πρέπει να είναι μαρτυρική: «Ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός άµωµος εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» (Ησ. νγ’ 7).
Όταν εξασκήσουμε βία στην βία, δεν κάνουμε τίποτε.
Η μαρτυρική (σιωπηλή) στάση θα εξασφαλίσει μεγαλύτερη χρονική διάρκεια νίκης.
Από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ: Η ζωή του ζωή μου, μετ. Πρωτ. π. Δημήτριος Βακάρος, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη,1983.

[toula]

Ο Άγιος Παΐσιος για την αλλαγή του χρόνου.
Ο Άγιος έλεγε ότι η αλλαγή του χρόνου πρέπει να είναι μια στιγμή αυτοελέγχου. Συμβούλευε τους πιστούς να αναλογιστούν:
«Τι έκανα τη χρονιά που πέρασε;»
«Έγινα καλύτερος άνθρωπος; Αγάπησα περισσότερο;»
Έλεγε χαρακτηριστικά:
«Κάθε χρόνος που περνάει, μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό. Πρέπει να αναρωτιόμαστε αν η ψυχή μας είναι πιο έτοιμη από πέρυσι».

[toula]

2 Ιανουαρίου Μνήμη Αγίου Σεραφείμ Σαρώφ...
Πολύ Θαυμαστός ο βίος τού από παιδί εως καί τήν κοίμηση του...
Εγώ όμως κρατάω τίς 4 μόνο λέξεις με τίς οποίες χαιρετούσε όλο τον χρόνο όποιον έβλεπε μπροστα τού...
"Χριστός Ανέστη Χαρά μού"
Βίωνε καθημερινά αυτή τήν Αναστάσιμη χαρά..
Είμαστε γεννημένοι από Αγάπη καί Χαρά ,προορισμένοι γιά Αγάπη καί χαρά....
Εάν βλέπετε ανθρώπους μίζερους καί γκρινιάρηδες οί οποίοι σάς λένε ότι είναι Χριστιανοί.....Μήν τούς πιστευετε....Κάτι δέ πάει καλά.
Μά θα μού πείς μπορεί νά έχουν ένα σωρό προβλήματα....
Ναί....Μά όσο περισσότερα προβλήματα έχουν ,όταν τα δέχονται σαν πρόνοια τού Θεού τότε αυξανει καί η χαρα....Η οποία σε κάνει να ξεπερνάς τα πάντα.
Ευτυχώς πού στίς αρχές τής φάσης μού πού θέλησα νά περάσω από τήν "Απέναντι πλευρά" ....Γνώρισα τέτοια άτομα...Δέν χρειάζεται να σού μιλήσουν...Σ εμπνέουν καί μόνο πού τούς βλέπεις....

[toula]

Μια φορά ένα παιδί δευτέρας γυμνασίου ήρθε στο Καλύβι και χτύπησε το σιδεράκι στην πόρτα. Είχα ένα τσουβάλι γράμματα να διαβάσω, αλλά είπα, ας βγω να δώ τί θέλει. ¨Τί είναι, παλικάρι;, του λέω. ¨Αυτό είναι το Καλύβι του πατρός Παϊσίου; με ρωτάει. Θέλω τον πατέρα Παΐσιο. ¨Αυτό είναι, αλλά αυτός δεν είναι εδώ. πήγε να αγοράσει τσιγάρα, του λέω. ¨Φαίνεται κάποιον πήγε να εξυπηρέτηση, μου λέει με καλό λογισμό. ¨Για τον εαυτό του πήγε να τα αγοράσει, του λέω. Του είχαν τελειώσει και έκανε σαν τρελός για τα τσιγάρα. Έμενα με άφησε εδώ μόνον μου και ούτε ξέρω πότε θα γυρίσει. Αν δω ότι αργεί, θα σηκωθώ να φύγω. Βούρκωσαν τα μάτια του και με καλό πάλι λογισμό είπε: ¨Τον κουράζουμε τον Γέροντα. ¨Τί τον θέλεις;, τον ρωτάω. ¨Την ευχή του θέλω να πάρω, μου λέει. ¨Τί ευχή να πάρεις, μωρέ! Αυτός είναι πλανεμένος. δεν έχει χαΐρι. εγώ τον ξέρω καλά. Μην περιμένεις άδικα, γιατί, κι όταν γυρίσει, θα είναι νευριασμένος, ίσως είναι και μεθυσμένος, επειδή πίνει κιόλας. Άλλα εκείνο έβαζε συνέχεια καλό λογισμό.
¨Τέλος πάντων, του λέω, εγώ θα περιμένω λίγο ακόμη, τί θέλεις να του πω;. ¨'Έχω ένα γράμμα να του δώσω, μου λέει, αλλά θα περιμένω να πάρω και την ευχή του. Είδατε; Ότι του έλεγα, το έπαιρνε με καλό λογισμό. Του είπα: ¨σαν τρελός έκανε για τα τσιγάρα και το καημένοαναστέναξε, βούρκωσαν τα μάτια του. ¨Ποιος ξέρει, είπε, κάποιον θα ήθελε να εξυπηρέτηση.
Άλλοι τόσα διαβάζουν, κι εκείνο, παιδάκι δευτέρας γυμνασίου, και να έχει τόσο καλούς λογισμούς! Να του χαλάς τον λογισμό και αυτό να φτιάχνει καλύτερο λογισμό και να βγάζει πιο καλό συμπέρασμα. Το θαύμασα! Πρώτη φορά είδα τέτοιο πράγμα!
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου.

[toula]

2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ του 1833 εκοιμήθη στην έρημο του Σάρωφ ο ιερομόναχος στάρετς ΣΕΡΑΦΕΙΜ!.
Βρέθηκε γονατισμένος με τα μάτια προσηλωμένα στην εικόνα της Θεοτόκου.
Σε όλους μοίραζε Ειρήνη, χαρά, θεϊκές ευλογίες.
Συνιστούσε συχνά την Ειρήνη:
Απόκτησε την πνευματική Ειρήνη, και τότε χίλιες ψυχές ολόγυρα σου θα βρουν τη λύτρωση".
Σχετικά με τον προορισμό μας δίδασκε:
" Ο πραγματικός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου πνεύματος".
Μιλούσε πολύ για την ανάσταση του Χριστού.
Χαιρετούσε τους επισκέπτες του με τα λόγια:
" Χαρά μου, Χριστός Ανέστη!".
Κάθε φορά που κοινωνούσε, έψαλε τον πασχαλινό κανόνα:
<< Αναστάσεως ημέρα....>>
Το μάτι του εισχωρούσε στα βάθη των καρδιών.
Είχε βλέμμα προφήτη.
Προέβλεπε τα μέλλοντα.
Απαντούσε σε επιστολές χωρίς να τις ανοίξει, γιατί γνώριζε το περιεχόμενό τους.
Σκόρπιζε θεραπείες σε αρρώστους.
Πολλές φορές το πρόσωπό του άστραφτε σαν ήλιος.
Και μέσα στο δάσος όταν ασκήτευε, είχε φιλίες με τα άγρια πουλιά και ζώα, και μάλιστα με μία πελώρια αρκούδα, που κάθε μέρα τον επισκεπτόταν.
Ζωή προπτωτική, παραδεισένια!
Το πέρασμά του από τη γη θα μείνει αξέχαστο.
Η εκκλησία του Χριστού λίγες παρόμοιες μορφές γνώρισε.
Τα λόγια του και τα έργα του θα δυναμώνουν πάντα τους πιστούς.
Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τα φυσικά μάτια, να μη χαίρεσαι;
Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τα εσωτερικά μάτια τον ήλιο της δικαιοσύνης το Χριστό;
Μα για να δεχτείς και να νιώσεις στην καρδιά σου το φως του Χριστού, πρέπει να καθαρίσεις την ψυχή σου με τη μετάνοια, με τα καλά έργα και την ειλικρινή πίστη στον Εσταυρωμένο.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!

[toula]

«Ἰδού νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος· ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας.»
Β΄ Κορ. 6,2
Ευλογημένο να είναι το νέο έτος που ανατέλλει·
χρονιά που κάθε ημέρα της θα σφραγίζεται από τη ζωντανή σχέση με τον Θεό.
Εύχομαι κάθε λεπτό που θα προσφέρουμε στον Κύριο
να γίνεται σφραγίδα αιωνιότητας, σταγόνα φωτός για την ψυχή μας.
Να μας χαρίζει ο Θεός καρδιά ταπεινή, νου φωτισμένο
και προθυμία να Τον συναντούμε στο «σήμερα» της Χάριτός Του,
εκεί όπου ο χρόνος αγγίζει την αιωνιότητα.
Ο Χριστός σήμερα ελεεί, σήμερα αναπαύει, σήμερα ζητά να κατοικήσει στην καρδιά μας.
Ας Τον δεχτούμε με πίστη και ας ζήσουμε στον ρυθμό της παρουσίας Του,
ώστε ο χρόνος να γίνει για όλους μας μυστήριο σωτηρίας,
και όχι άγχος, ανασφάλεια ή ανησυχία.
Ο Νεογέννητος και Αιώνιος Κύριος
ας μας χαρίσει τον καινούργιο χρόνο
ως καιρό μετανοίας και χάριτος.
Καλή και ευλογημένη χρονιά!
π. Ανδρέας Γκατζέλης