Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Χριστούγεννα…
του Λυκούργου Μαρκούδη
Ξημέρωσαν τα Χριστούγεννα, πέρασαν και είμαστε ήδη στην ευλογημένη περίοδο του Δωδεκαημέρου. Από παιδί τη βραδιά των Χριστουγέννων, όταν όρθρου βαθέως πηγαίναμε στην εκκλησία, πάντα κοίταζα στον ουρανό. Ήμουν πεπεισμένος πως αν κοιτούσα καλά θα έβλεπα το φωτεινό αστέρι της Γεννήσεως. Μέχρι να φτάσουμε στην εκκλησία η διαδρομή δεν ήταν μεγάλη. Τα μάτια πότε στον ουρανό, μήπως και ξεχωρίσω το αστέρι, πότε στα βήματά μου μπροστά, να μην σκοντάψω μέσα στο μισοσκόταδο… Ποτέ δεν μπόρεσα να βρω το αστέρι, αλλά μάλλον επειδή ήταν μικρή η διαδρομή δεν προλάβαινα να ψάξω καλά τον έναστρο ουρανό. Έτσι πίστευα…
Όταν για πρώτη φορά βρέθηκα στη Βηθλεέμ, ήμουν μόλις 15 χρονών, αντίκρισα ένα άλλο μοναδικό αστέρι. Διαφορετικό, όμως πέρα για πέρα μοναδικό. Δεν ήταν στον ουρανό, αλλά στη γη! Ναι, στο δάπεδο ενός μαρμαροστρωμένου σπηλαίου, κάτω από την υπέροχη πεντάκλιτη Βασιλική της Γεννήσεως. Ήταν το ασημένιο αστέρι που σημειώνει τον τόπο που γεννήθηκε ο Κύριός μας και Θεός μας ως άνθρωπος για τη δική μας σωτηρία. Στον ουρανό το γύρευα και στην κυριολεξία στη γη το βρήκα το αστέρι. Από τότε, κάθε φορά που βρίσκομαι στην Βηθλεέμ η ίδια συγκίνηση πλημυρίζει την ψυχή μου. Για να προσκυνήσεις το αστέρι, πρέπει να γίνεις ένα σχεδόν με το δάπεδο. Μια ελάχιστη δική μας ταπείνωση, μπροστά στην άπειρη ταπείνωση του Θεού μας, που καταδέχθηκε να γεννηθεί ανθρωπίνως στο φτωχικό σπήλαιο της Βηθλεέμ.
Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια την αίσθηση. Κάθε φορά, όποια εποχή κι αν είναι, κάθε φορά ζούμε τα Χριστούγεννα εκεί! Ένα με το δάπεδο του σπηλαίου, θέλοντας η ψυχή μας να αγγίξει την θεία ταπείνωση προσφέροντας αυτό τον ελάχιστο ασπασμό, ως δώρο προς τον Κύριο. Και καθώς στέκεσαι στο σπήλαιο νιώθεις πως είναι και πάλι Χριστούγεννα, μιας άλλης εποχής, μεταγενέστερης από εκείνο το μοναδικό βράδυ, από εκείνη την πραγματικά αγία νύχτα… Νιώθεις πως κάπου εκεί στέκεται ο άγιος Ιερώνυμος που ακούει τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας να του ζητάει ένα δώρο. Ο Κύριός μας ζητούσε από τον Άγιό μας ένα δώρο… Κι όταν εκείνος, ο ιερός πατέρας που είχε αφιερώσει όλη του τη ζωή στον Κύριο, αναρωτήθηκε τι δώρο θα μπορούσε να Του κάνει, ο Κύριος απάντησε «θέλω να μου χαρίσεις τις αμαρτίες σου». Αυτό παρακαλείς κάθε φορά που στέκεσαι στο σπήλαιο… Να ζητήσει ο Χριστός μας να του χαρίσουμε τις αμαρτίες μας για να μας ξεκουράσει, να μας ξεφορτώσει από τα βάρη και να μας οδηγήσει στον αγιασμό… Ούτως ή άλλως αυτό κάνει πάντα ο Κύριος!
Το βράδυ των Χριστουγέννων είμαι σίγουρος πως λάμπει το άστρο της Βηθλεέμ. Για να φωτίσει τον δρόμο μας προς την δική Του φάτνη. Για να μπορέσουμε εκεί, δίπλα Του, να αφήσουμε το ακριβό μας δώρο… Τις αμαρτίες μας Κύριε.
Χριστός ετέχθη! Ευλογημένο Δωδεκαήμερο! Ακολουθώντας τον αστέρα για να προσφέρουμε τα βάρη της ψυχής μας στον Σωτήρα και Λυτρωτή μας!

[toula]

Παραμονή Χριστούγεννα
Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα. Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές.
Οἱ μεγάλοι καφενέδες ἤτανε γεμάτοι καπνὸ ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ φουμάριζε. Ὁ καφενὲς τ᾿ Ἀσημένιου εἶχε μεγάλη φασαρία, χαρούμενη φασαρία. Εἶχε μέσα δύο σόμπες, καὶ τὰ τζάμια ἤτανε θαμπά, ἀπ᾿ ὄξω ἔβλεπες σὰν ἤσκιους τοὺς ἀνθρώπους. Οι μουστερῆδες εἴχανε βγαλμένες τὶς γοῦνες ἀπὸ τὴ ζέστη, κόσμος καλός, καλοπερασμένοι νοικοκυραῖοι.
Κάθε τόσο ἄνοιγε ἡ πόρτα καὶ μπαίνανε τὰ παιδιὰ ποὺ λέγανε τὰ κάλαντα. Ἄλλα μπαίνανε, ἄλλα βγαίνανε. Καὶ δὲν τὰ λέγανε μισὰ καὶ μισοκούτελα, μὰ τὰ λέγανε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἴσαμε τὸ τέλος, μὲ φωνὲς ψαλτάδικες, ὄχι σὰν καὶ τώρα, ποὺ λένε μοναχὰ πέντε λόγια μπρούμυτα κι ἀνάσκελα, καὶ κεῖνα παράφωνα.
Ἀντίκρυ στὸν μεγάλον καφενὲ τ᾿ Ἀσημένιου ἤτανε κάτι φτωχομάγαζα, τσαρουχάδικα, ψαθάδικα καὶ τέτοια. Ἴσια-ἴσια ἀντίκρυ στὴ μεγάλη πόρτα τοῦ καφενὲ ἤτανε ἕνα μικρὸ καφενεδάκι, τὸ πιὸ φτωχικὸ σ᾿ ὅλη τὴν πολιτεία, μία ποντικότρυπα.
Ἐνῷ ὁ μεγάλος ὁ καφενὲς φεγγολογοῦσε καὶ τὰ τζάμια ἤτανε θολὰ ἀπὸ τὴ ζέστη, ἡ ποντικότρυπα ἤτανε σκοτεινή, γιατὶ ἡ λάμπα, μία λάμπα τσιμπλιασμένη, μία ἄναβε, μία ἔσβηνε, ὅπως ἔμπαινε ὁ χιονιᾶς ἀπὸ τὰ σπασμένα τζάμια τῆς πόρτας. Ἡ φιτιλήθρα ἤτανε στραβοβιδωμένη καὶ τσαλαπατημένη σὰν τὸ μοῦτρο τοῦ καφετζῆ, τοῦ μπαρμπα-Γιαννακοῦ τοῦ Χατζῆ, τὸ φιτίλι στραβοκομμένο, τὸ γυαλὶ σπασμένο ἀπὸ τό ῾να μάγουλο καὶ στὴν τρύπα εἴχανε κολλημένο ἕνα κομμάτι ταραμαδόχαρτο. Βάλε μὲ νοῦ σου τί φῶς ἔδινε μία τέτοια λάμπα! Κάτω τὰ σανίδια ἤτανε σάπια καὶ τρίζανε. Στὸν τοῖχο ἤτανε κρεμασμένα δύο-τρία παμπάλαια κάντρα, καπνισμένα σὰν ἀρχαῖα εἰκονίσματα: τό ῾να παρίστανε τὸν Μέγα Πέτρο μέσα σὲ μία βάρκα ποὺ τὴν ἔδερνε ἡ φουρτούνα, τ᾿ ἄλλο τὸν μάντη Τειρεσία ποὺ μιλοῦσε μὲ τὸν Ἀγαμέμνονα, τ᾿ ἄλλο τὸν Παναγῆ τὸν Κουταλιανὸ ποὺ πάλευε μὲ τὴν τίγρη.
Ἡ πελατεία ἤτανε συνέχεια μὲ τὸ καφενεῖο. Ὅλοι-ὅλοι ἤτανε πέντ᾿ - ἕξι γέροι σκεβρωμένοι, σαράβαλα, μὲ κάτι τρύπιες γοῦνες ποὺ δὲν τὶς ἔπιανε ἀγκίστρι. Δύο-τρεῖς ἤτανε γιαλικάρηδες, δηλαδὴ εἴχανε καμιὰ σάπια βάρκα καὶ βγάζανε θαλασσινὰ γιὰ μεζέδες, ποὺ τὰ λέγανε γιαλικά, γιατὶ βρίσκουνται στὸ γιαλό, δηλαδὴ στὰ ρηχὰ νερά. Οἱ ἄλλοι ἤτανε φρουκαλάδες, δηλαδὴ κάνανε φρουκαλιές. «Ἤτανε καὶ κανένας νεροκουβαλητὴς καὶ κανένας καρβουνιάρης. Νά, αὐτὴ ἤτανε ἡ πελατεία.
Ὁ βοριᾶς ἔμπαινε μέσα μὲ τὴν τρούμπα, καὶ στριφογύριζε τὴ λάμπα ποὺ κρεμότανε ἀπὸ τὸ μαυρισμένο ταβάνι, κι ἀναβόσβηνε. Ἀπὸ τὸ κρύο τρέμανε οἱ γέροι καὶ χουχουλίζανε τὰ χέρια τους, τὰ βάζανε κι ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὸ τσιγάρο, τάχα γιὰ νὰ ζεσταθοῦνε.
Ὁ φουκαρὰς ὁ καφετζής, γιὰ νὰ μὴν παγώσει, ἔκανε σουλάτσο, πηγαινοερχότανε ἀπὸ τὸ τεζάκι ἴσαμε τὴν πόρτα, μὲ τὴν παλιογούνα ριχμένη ἀπὸ πάνω του καί, γιὰ νὰ δώσει κουράγιο στὴν πελατεία, ἐκεῖ ποὺ σουλατσάριζε, τὸν ἐπίανε τὸ σύγκρυο καὶ χτυπούσανε τὰ κατωσάγονά του, κι ἕσφιγγε ἀπάνω του τὴν παλιοπατατούκα του κι ἔλεγε:
— Ἐεεεχ! Μωρὲ ζεστὸ ποὺ εἶναι τὸ καφενεδάκι μας!...
Ὕστερα γύριζε κι ἔδειχνε τὸν μεγάλον καφενέ, ποὺ καπνίζανε κάργα οἱ σόμπες, κι ἔλεγε:
— Ἀντίκρυ, σκυλὶ ψοφᾶ ἀπὸ τὸ κρύο..., σκυλὶ ψοφᾶ!
Ὁ καημένος ὁ μπαρμπα-Χατζῆς!
Ἀπ᾿ ὄξω περνοῦσε κόσμος βιαστικός, μὲ γέλια καὶ μὲ χαρές. Ἀπὸ ῾δῶ κι ἀπὸ ῾κεῖ ἀκουγόντανε τὰ παιδιὰ ποὺ λέγανε τὰ κάλαντα στὰ μαγαζιά.
Ἡ ὥρα περνοῦσε κι ἀνάριευε σιγὰ-σιγὰ ὁ κόσμος. Τὰ μαγαζιὰ σφαλοῦσαν ἕνα-ἕνα. Μοναχὰ μέσα στὰ μπαρμπεριὰ ξουριζόντανε ἀκόμα κάτι λίγοι.
Στὸ τσαρσὶ λιγόστευε ἡ φασαρία, μὰ στοὺς μαχαλάδες γυρίζανε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ φανάρια καὶ λέγανε τὰ κάλαντα στὰ σπίτια. Οἱ πόρτες ἤτανε ἀνοιχτές, οἱ νοικοκυραῖοι, οἱ νοικοκυρᾶδες καὶ τὰ παιδιά τους, ὅλοι ἤτανε χαρούμενοι, κι ὑποδεχόντανε τοὺς ψαλτάδες, καὶ κεῖνοι ἀρχίζανε καλόφωνοι σὰν χοτζᾶδες:
Καλὴν ἑσπέραν, Ἄρχοντες, ἂν εἶναι ὁρισμός σας,
Χριστοῦ τὴν θείαν γέννησιν νὰ πῶ στ᾿ ἀρχοντικό σας.
Χριστὸς γεννᾶται σήμερον ἐν Βηθλεὲμ τῇ πόλει,
οἱ οὐρανοὶ ἀγάλλονται, χαίρει ἡ κτίσις ὅλη...
Κι ἀφοῦ ξιστορούσανε ὅσα λέγει τὸ Εὐαγγέλιο, τὸν Ἰωσήφ, τοὺς ἀγγέλους, τοὺς τσομπάνηδες, τοὺς μάγους, τὸν Ἡρώδη, τὸ σφάξιμο τῶν νηπίων καὶ τὴν Ῥαχὴλ ποὺ ἔκλαιγε τὰ τέκνα της, ὕστερα τελειώνανε μὲ τοῦτα τὰ λόγια:
Ἰδοὺ ὁποὺ σᾶς εἴπαμεν ὅλην τὴν ἱστορίαν,
τοῦ Ἰησοῦ μας τοῦ Χριστοῦ γέννησιν τὴν ἁγίαν.
Καὶ σᾶς καλονυκτίζομεν, πέσετε κοιμηθεῖτε,
ὀλίγον ὕπνον πάρετε καὶ πάλιν σηκωθεῖτε.
Καὶ βάλετε τὰ ροῦχα σας, εὔμορφα ἐνδυθεῖτε,
στὴν ἐκκλησίαν τρέξατε, μὲ προθυμίαν μπεῖτε.
Ν᾿ ἀκούσετε μὲ προσοχὴν ὅλην τὴν ὑμνωδίαν
καὶ μὲ πολλὴν εὐλάβειαν τὴν θείαν λειτουργίαν.
Καὶ πάλιν σὰν γυρίσετε εἰς τὸ ἀρχοντικόν σας,
εὐθὺς τραπέζι στρώσετε, βάλτε τὸ φαγητόν σας.
Καὶ τὸν σταυρόν σας κάμετε, γευθεῖτε, εὐφρανθεῖτε,
δότε καὶ κανενὸς πτωχοῦ, ὅστις νὰ ὑστερεῖται.
Δότε κι ἐμᾶς τὸν κόπον μας, ὅ,τ᾿ εἶναι ὁρισμός σας,
καὶ ὁ Χριστός μας πάντοτε νὰ εἶναι βοηθός σας.
Καὶ εἰς ἔτη πολλά.
Μπαίνανε στὸ σπίτι μὲ χαρά, βγαίνανε μὲ πιὸ μεγάλη χαρά. Παίρνανε ἀρχοντικὰ φιλοδωρήματα ἀπὸ τὸν κουβαρντᾶ τὸν νοικοκύρη, κι ἀπὸ τὴ νοικοκυρὰ λογιῶ-λογιῶν γλυκά, ποὺ δὲν τὰ τρώγανε, γιατὶ ἀκόμα δὲν εἶχε γίνει ἡ Λειτουργία, ἀλλὰ τὰ μαζεύανε μέσα σὲ μία καλαθιέρα.
Ἀβραμιαῖα πράγματα! Τώρα στεγνώσανε οἱ ἄνθρωποι καὶ γινήκανε σὰν ξερίχια ἀπὸ τὸν πολιτισμό! Πᾶνε τὰ καλὰ χρόνια!
Ὅλα γινόντανε ὅπως τά ῾λεγε τὸ τραγούδι: Πέφτανε στὰ ζεστά τους καὶ παίρνανε ἕναν ὕπνο, ὥσπου ἀρχίζανε καὶ χτυπούσανε οἱ καμπάνες ἀπὸ τὶς δώδεκα ἐκκλησιὲς τῆς χώρας. Τί γλυκόφωνες καμπάνες! Ὄχι σὰν τὶς κρύες τὶς εὐρωπαϊκές, ποὺ θαρρεῖς πὼς εἶναι ντενεκεδένιες! Στολιζόντανε ὅλοι, βάζανε τὰ καλά τους, καὶ πηγαίνανε στὴν ἐκκλησιά.
Σὰν τελείωνε ἡ Λειτουργία, γυρίζανε στὰ σπίτια τους. Οἱ δρόμοι ἀντιλαλούσανε ἀπὸ χαρούμενες φωνές. Οἱ πόρτες τῶν σπιτιῶν ἤτανε ἀνοιχτὲς καὶ φεγγοβολούσανε. Τὰ τραπέζια περιμένανε στρωμένα μ᾿ ἄσπρα τραπεζομάντηλα, κι εἴχανε πάνω ὅτι βάλει ὁ νοῦς σου. Φτωχοὶ καὶ πλούσιοι τρώγανε πλουσιοπάροχα, γιατί οἱ ἀρχόντοι στέλνανε ἀπ᾿ ὅλα στοὺς φτωχούς. Κι ἀντὶς νὰ τραγουδήσουνε στὰ τραπέζια, ψέλνανε τὸ Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε, Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει, Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον. Ἀφοῦ εὐφραινόντανε ἀπ᾿ ὅλα, πλαγιάζανε «ξέγνοιαστοι, σὰν τ᾿ ἀρνιὰ ποὺ κοιμόντανε κοντὰ στὸ παχνί, τότες ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός, ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας.
Τώρα ἂς πᾶμε τὴν ἴδια βραδιὰ στὴν ἀντικρινὴ στεριά, ποὺ τρεμοσβήνουνε ἕνα-δύο μικρὰ φωτάκια, πέρα ἀπὸ τὸ πέλαγο ποὺ βογγᾶ ἀπὸ τὸν ἄγριο τὸν χιονιᾶ.
Εἶναι ἕνα μαντρὶ πίσω ἀπὸ μία ραχούλα κοντὰ στὴ θάλασσα, φυτρωμένη ἀπὸ πουρνάρια. Αὐτὸ τὸ μαντρὶ εἶναι τοῦ Γιάννη τοῦ Βλογημένου. Τὰ πρόβατα εἶναι σταλιασμένα κάτω ἀπὸ τὴ σαγιὰ καὶ ἀκούγουνται τὰ κουδούνια, τὶν-τίν, ὅπως ἀναχαράζουνε. Ἐπειδὴ γεννᾶνε, οἱ τσομπαναραῖοι παρὰ-φυλάγουνε καί, μόλις γεννηθεῖ κανένα ἀρνί, τ᾿ ἁρπᾶνε καὶ τὸ μπάζουνε στὸ καλύβι καὶ τὸ ζεσταίνουνε στὴ φωτιὰ νὰ μὴν παγώσει. Ἀπ᾿ ὄξω φωνάζουνε οἱ μαννάδες. Ἡ φωτιὰ ξελοχίζει καὶ τὸ καλύβι εἶναι σὰν χαμάμι.
Ἐκεῖ-μέσα βρίσκουνται ἓξ᾿-ἑφτὰ νοματέοι, καθισμένοι γύρω ἀπὸ τὸν σοφρᾶ. Πρῶτος εἶναι ὁ ἀρχιτσέλιγκας Γιάννης ὁ Βλογημένος, πού, ἅμα τὸν δεις, θαρρεῖς πῶς βρίσκεσαι ἀληθινὰ στὸ μαντρὶ ποῦ γεννήθηκε ὁ Χριστός. Εἶναι ἀρχαῖος ἄνθρωπος, ἀθῶος, μὲ γένια μαῦρα, σὰν ἅγιος. Τὰ ροῦχα ποὺ φορᾶ εἶναι βρακιὰ ἀνατολίτικα, στὰ ποδάρια του ἔχει τυλιγμένα πετσιὰ δεμένα μὲ λαγάρες, στὸ σελάχι του ἔχει ἤσκα καὶ τσακμάκι. Κι οἱ ἄλλοι τσομπάνηδες εἶναι σὰν τὸν Γιάννη, μονάχα ποὺ ὁ Γιάννης κάθεται μὲ τὸ πουκάμισο, ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ἐπειδὴ βγαίνουνε ὄξω γιὰ νὰ κοιτάζουνε τὰ νιογέννητα, φορᾶνε προβιὲς προβατίσιες μὲ τὸ μαλλὶ γυρισμένο ἀπὸ μέσα.
Αὐτοὶ ποὺ κάθουνται στὸν σοφρᾶ εἶναι μουσαφιραῖοι. Ὁ ἕνας εἶναι ὁ Παναγῆς ὁ Στριγκάρος, κοντραμπατζῆς ξακουσμένος γιὰ τὴν παλικαριά του. Εἶχε πάγει γιὰ κυνήγι καὶ νυχτώθηκε στὸ μαντρί. Μὲ τὸν Γιάννη γνωριζόντανε ἀπὸ χρόνια, κι εἶχε κοιμηθεῖ πολλὲς φορὲς στὴ στάνη. Οἱ ἄλλοι τρεῖς ἤτανε καρβουνιάρηδες, ποὺ κάνανε κάρβουνα ἐκεῖ-κοντά. Οἱ ἄλλοι δύο ἤτανε ψαρᾶδες, ὁ γερο-Ψύλλος μὲ τὸ γιό του τὸν Κωσταντῆ.
Καθόντανε λοιπὸν γύρω στὸ σοφρᾶ καὶ τρώγανε. Ἀπάνω στὸ τραπέζι ἤτανε κρέατα, μυτζῆθρες ἀνάλατες, μανούρια, ἁγίζια, ψάρια, μπεκάτσες ψητές, τσίχλες, κι ἄλλα πουλιὰ τοῦ κυνηγιοῦ.
Ὁ ἕνας ὁ καρβουνιάρης ἤτανε ἀπὸ τὰ μπουγάζια τῆς Πόλης, ἀπὸ τὴ Μάδυτο, κι ἤξερε κι ἔψελνε καλά, εἶχε καὶ φωνὴ γλυκιὰ καὶ βαριά, τζουράδικη. Ἔψαλε τὸ Μεγάλυνον, ψυχή μου, μὲ τέτοιο μεράκι, ποὺ κλάψανε οἱ ἄλλοι ποὺ τὸν ἀκούγανε, κι ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος. Τὸ καλύβι γίνηκε σὰν ἐκκλησιά, ἔλεγες πὼς ἐκεῖ μέσα γεννήθηκε ὁ Χριστός.
Ἀπ᾿ ἔξω ὁ χιονιᾶς μούγκριζε καὶ τσάκιζε τὰ ρουπάκια. Ὁ γερο-Στριγκάρος καθότανε στὰ σκοτεινὰ συλλογισμένος καὶ μασοῦσε τὸ μουστάκι του. Φοροῦσε μία κατσούλα ἀπὸ ἀστραχάν, μ᾿ ὅλο ποὺ ἔκανε ζέστη, κι εἶχε χωμένη τὴν ἀπαλάμη τοῦ κάθε χεριοῦ του μέσα στ᾿ ἀνοιχτὸ μανίκι τ᾿ ἀλλουνοῦ χεριοῦ.
Γιὰ μία στιγμὴ σωπάσανε νὰ κουβεντιάζουνε. Ὁ Στριγκάρος, σκυφτός, κοίταζε τὸ χῶμα. Κούνησε κάμποσο τὸ κεφάλι του, κι ἄνοιξε τὸ στόμα του κι εἶπε:
Βρὲ παιδιά, καλὰ ἐσεῖς, γιορτάζετε τὴ χάρη Του, εἴσαστε καλοὶ ἄνθρωποι. Ἂμ ἐγώ, τί ψυχὴ θὰ παραδώσω, ποὺ σκότωσα καμιὰ κοσαριὰ ἀνθρώπους; Ἀκόμα καὶ γυναῖκες ξεκοίλιασα, καὶ μωρὰ πράματα χάλασα!
Κανένας δὲ μίλησε. Ὕστερ᾿ ἀπὸ ὥρα, σὰν νά ῾τανε μοναχός, ξανακούνησε τὸ κεφάλι του κι ἀναστέναξε κι εἶπε:
«Ἄραγες ὑπάρχει Κόλαση καὶ Παράδεισο;...
Καὶ δάγκασε τὸ μουστάκι του. Ξανακούνησε τὸ κεφάλι του κι εἶπε μέσα στὸ στόμα του, σὰ νὰ μιλοῦσε μὲ τὸν ἑαυτό του:
Δὲν μπορεῖ! Κάτιτις θὰ ὑπάρχει…
Καὶ δὲν ξαναμίλησε.
Από το βιβλίο Αϊβαλί η πατρίδα μου Εκδόσεις Μεταίχμιο - Ekdoseis Metaixmio
Χρόνια πολλά σε όλους και όλες και υγεία και χαρές!

[toula]

Παραμονή Χριστούγεννα, δεν είναι νύχτα, για γλέντια και χορούς.
Είναι μαγική απόψε η βραδιά.
Ένα Μυστήριο Ξένο…
Απόψε ένας Θεός γίνεται Άνθρωπος.
Και μόνο εκείνοι που έχουνε καρδιά απλή, μπορούνε να Τον δούνε.
Εκείνοι που ξαγρυπνούνε όπως οι βοσκοί.
Εκείνοι που Τον αναζητούν όπως οι Μάγοι.
Εκείνοι που αφιερώνουν τη ζωή τους όλη,στο να υπηρετούν τον διπλανό, όπως ο Ιωσήφ, όπως η Φάτνη και όπως τα ζώα…
Παραμονή Χριστούγεννα, δεν είναι νύχτα, για γλέντια και χορούς.
Μην παρασύρεσαι από την φασαρία αυτού του κόσμου.
Κράτα το βλέμμα σου ψηλά στον ουρανό και μέσα στην ψυχή σου.
Φέρε στο νου σου όλους εκείνους που αγαπάς. Και άμα μπορείς και αυτούς που σε πληγώνουνε, ακόμα πιο καλά…
Είναι το πιο ωραίο δώρο για να Του κάνεις, για το Γενέθλιό Του.
Παραμονή Χριστούγεννα, δεν είναι νύχτα, για γλέντια και χορούς.
Απόψε ένας Θεός γίνεται Άνθρωπος.
Δεν είναι δα μικρό πράγμα αυτό. Έρχεται και μας υψώνει πανηγυρικά το κέρας…
Και αρχίζει το κράτος του θανάτου πια να διαλύεται. Το Ανθρώπινό μας Γένος ξαναποκτά ελπίδα.
Παραμονή Χριστούγεννα, δεν είναι νύχτα, για γλέντια και χορούς.
Είναι μαγική απόψε η βραδιά.
Ένα Μυστήριο, Παράδοξο και Ξένο…
Καλά Χριστούγεννα Αδελφοί.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

[toula]

Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης: “Μη φοβάσαι λοιπόν και μην ανησυχείς, εάν βλέπεις ότι σήμερα είσαι αμαρτωλός”

Βλέποντας τους πειρασμούς, μας πιάνει μία τραγική δειλία.

Όμως όχι!

Χίλια χρόνια να παιδεύεσαι μέσα στην αμαρτία να την νικήσης, θα πας στον παράδεισο, επειδή ο αγώνας σου δείχνει ότι θέλεις τον παράδεισο, και ο Θεός μας δίνει αυτό που θέλομε.

Άρα, το πρόβλημα είναι όχι τι κάνω, αλλά τι θέλω ή τι αγωνίζομαι να επιτύχω.

Μη φοβάσαι λοιπόν και μην ανησυχής, εάν βλέπης ότι σήμερα είσαι αμαρτωλός.

Σήμερα ναι, είμαι αμαρτωλός, όμως δεν εγκαταλείπω τον Θεόν μου και αυτόν παρακαλώ να με βοηθήση.

Όσο και να θέλωμε, μέσα στην εκκλησία μας θα ζούμε πλάι πλάι δίκαιοι και αμαρτωλοί. Θα συζούμε άγιοι και εμπαθείς.

Αλλά οι άγιοι μπορεί να πέσουν αύριο, ενώ ο εμπαθής προσελκύει την προσοχή του Θεού και αύριο πιθανόν να γίνη άγιος.

Θυμάστε τι ωραία που λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Συμβοσκηθήσετε λύκος μετά αρνός και πάρδαλις συναναπαύσεται ερίφω».

Και επί τέλους, ας μην ξεχνάμε ότι το πάθος δεν θα το νικήσωμε εμείς.

Μπορείς εσύ να βάλεις το χέρι σου μέσα στην καρδιά σου;

Δεν μπορείς.

Μόνον ο Θεός μπορεί.

Μπορείς να βάλεις το χέρι σου στην ψυχή σου και να την κάνεις διαφορετική;

Δεν μπορείς.

Τα πάθη διώχνονται από τον Θεόν.

Καμιά φορά λέμε: Ωχ, Θεέ μου, πώς θα μπορέσω να κόψω αυτό το πάθος;

Μα, δεν έχεις να κόψεις τίποτε εσύ, θα σου το κόψη ο Θεός.

Όσο και αν θέλης και αν τρέχης, δεν θα κάνης εσύ τίποτε.

«Το εκριζώσαι την αμαρτίαν και το συνόν κακόν, λέγει ένας άγιος, τούτο τη θεία δυνάμει μόνο δυνατόν εστι κατορθώσαι».

Λοιπόν, ειρήνευε, έχε θάρρος εσύ!

Μα, δεν μπορεί ο Θεός να σου κόψη το πάθος;

Βεβαίως μπορεί.

Και αφού σε κάλεσε για την αρετή, θα το κάνη ο Θεός.

Εσύ πάλεψε όσο θέλεις, αγωνίζου μέσα στην ζωή, όχι για να κόψης το πάθος σου, αλλά για να δείξης την αγάπη σου στον Θεόν.

www.orthmad.gr

[toula]

Μέγας Βασίλειος: μια πρώτη προσέγγιση εις το πολυσχιδές, ψυχωφελές και πολυεπίπεδο έργο του

Μέγας Βασίλειος ο αγαπημένος Άγιος όλων μας, κυρίως των παιδιών. Τον περιμένουν με λαχτάρα να έλθει εις το σπίτι και να αφήσει το δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δένδρο. Αθώες παιδικές ψυχές γράφουν και γράμματα προς τον Άγιο.

Εις το σημείο αυτό κρίνεται απαραίτητη η διευκρίνιση: Δεν έχει καμιά σχέση ο ευτραφής ασπρογένης παππούς ντυμένος εις τα κόκκινα με τον πραγματικό Άγιο, τον ασκητικό και λιτοδίαιτο.

Άγιος Βασίλειος ένας από τους τρεις Ιεράρχες, μαζί με τον Γρηγόριο Θεολόγο και Ιωάννη Χρυσόστομο, πρόσφερε πάρα πολλά εις την Ορθοδοξία και εις την Ελληνική παιδεία. Δίκαια, λοιπόν, του δόθηκε ο τίτλος: Μέγας. Είναι γνωστό ότι η Ιστορία και η Εκκλησία είναι φειδωλοί εις την απονομή του τίτλου.

Γεννημένος εις την Νεοκαισάρεια του Πόντου με γονείς ευσεβείς και εύπορους ευτύχησε να λάβει πλούσια μόρφωση. Η οικογένειά του πολυμελής, είχε 9 παιδιά, από τα οποία 4 ήταν αγόρια και έγιναν επίσκοποι τα 3 και ένας μοναχός. Από τις αδελφές του, η πρωτότοκος Μακρίνα έγινε μοναχή. Ο πατέρας του Βασίλειος και η μητέρα Εμμέλεια κατάγονταν από την Καισάρεια του Πόντου.

Με εφόδιο την άριστη χριστιανική ανατροφή, την ευστροφία και την ισχυρά μνήμη αρχίζει μια λαμπρή πνευματική πορεία. Τα πρώτα του γράμματα τα διδάκτηκε από τον πατέρα του Βασίλειο, ο οποίος ήταν καθηγητής ρητορικής. Συνέχισε τις σπουδές του εις την Κωνσταντινούπολη κοντά σε σπουδαίους δασκάλους. Εις την συνέχεια μετέβη εις την ειδωλολατρική, τότε, Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του. Σπούδασε τις γνωστές εκείνη την εποχή επιστήμες ρητορική, φιλοσοφία, αστρονομία και ιατρική. Συμφοιτητές είχε τον Γρηγόριο Θεολόγο με τον οποίο δημιούργησε ομάδα χριστιανικής αλληλεγγύης και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Οι σπουδές διήρκεσαν τέσσερα χρόνια. Δεν απέκτησε μόνο όλες τις γνώσεις της εποχής του αλλά κατακτά την θεία θεωρία του Ευαγγελίου, την οποία κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική του ζωή.

Από την Αθήνα επιστρέφει εις την Καισάρεια και διδάσκει την ρητορική. Αποφασίζει να μονάσει και αναζητά την μονή της μετανοίας του. Αφού πήγε εις τα μοναστικά κέντρα της Αιγύπτου, Μεσοποταμίας, Παλαιστίνης και Συρίας, επιστρέφει και μονάζει σε μοναστήρι του Πόντου. Ασχολείται με τα μοναχικά του καθήκοντα με πολύ ζήλο και αυστηρότητα. Μετά από πέντε χρόνια, καταρτισμένος εις την Ορθόδοξη Πίστη χειροτονείται διάκονος και ιερέας από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Μετά την κοίμηση του Ευσεβίου ανεβαίνει εις τον επισκοπικό θρόνο, ως διάδοχος του Ευσεβίου.

Ως Αρχιερέας με γενναιότητα και σταθερό φρόνημα έδωσε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους Ορθοδόξους λόγους του κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων-αιρετικών. Εις τους αγώνες του κατά του Αρειανισμού υπήρξε αδαμάντινος. Δεν δελεάστηκε από τις κολακείες τις βασιλικές του Ουάλεντα, αλλά και δεν φοβήθηκε τις απειλές του Μοδέστου. Υπερασπίστηκε με θάρρος την Ορθοδοξία και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις εις τον μοναχισμό.

Ο Μέγας Βασίλειος αξιόλογος μαχητής, βαθυστόχαστος και εξέχων Θεολόγος άφησε πλουσιότατο συγγραφικό έργο. Ανεκτίμητος θησαυρός ο οποίος είναι άκρως ψυχωφελής και ο καθένας μας πρέπει να τον μελετήσει. Το τεράστιο συγγραφικό του έργο χωρίζεται σε τέσσερεις κατηγορίες.

1. Δογματικά συγγράμματα

α) «Ανατρεπτικός του Απολογητικού του δυσσεβούς Ευνομίου». Αποτελείται από τρία βιβλία και καταφέρεται εναντίον του αρχηγού των Ανομοίων Ευνομίου. β) «Προς Αμφιλόχιον, περί του Αγίου Πνεύματος». Επιστολική πραγματεία προς τον επίσκοπο Ικονίου Αμφιλόχιο σχετικά με το Άγιο Πνεύμα.

2. Ασκητικά συγγράμματα

α) «Τα Ηθικά». Συλλογή 80 ηθικών κανόνων. β) «Όροι κατά πλάτος». Περιέχει 55 κεφάλαια με θέμα γενικές αρχές του μοναχισμού. γ) «Όροι κατ’ επιτομήν». Περιέχει 313 κεφάλαια που αναφέρονται εις την καθημερινή ζωή των μοναχών. δ) «Περί πίστεως». ε) «Περί κρίματος».στ) «Περί της εν παρθενία αληθούς αφθορίας». Έργο σχετικό με την παρθενική ζωή.

3. Ομιλίες:

Ορισμένες από τις ομιλίες του είναι:

α) «Εις την Εξαήμερον». Συλλογή 9 ομιλιών με θέμα τη δημιουργία του κόσμου. β) «Εις του Ψαλμούς». Συλλογή 18 ομιλιών με αφορμή το περιεχόμενο των Ψαλμών του Δαυίδ. γ) «Περί του ουκ έστιν αίτιος του κακού ο Θεός». δ) «Περί πίστεως». ε) «Κατά Σαβελλιανών, Αρείου και Ανομοίων». στ) «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων». Το διασημότερο από τα κείμενα του Βασιλείου, εις το οποίο πραγματοποιεί προσπάθεια γεφύρωσης μεταξύ χριστιανικής και κλασσικής παιδείας. ζ) «Προτρεπτικός εις το άγιον βάπτισμα».

η) «Εις το πρόσεχε σεαυτώ».θ) «Προς Πλουτούντας». ι) «Εν λιμώ και αυχμώ». ια) «Εις την μάρτυρα Ιουλίτταν και περί ευχαριστίας».

4. Επιστολές:

Σώζονται 365 επιστολές με το όνομα του Μεγάλου Βασιλείου, που καλύπτουν την εικοσαετία από την επιστροφή του εις την Καισάρεια από την Αθήνα έως και το θάνατό του.

Εις το σημερινό κείμενο θα επιθυμούσα να αφιερώσω μερικές γραμμές εις το έργο του Αη Βασίλη «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων». Η άκρως σημαντική αυτή ομιλία γράφτηκε όταν ο Ιουλιανός απαγόρευσε εις τους χριστιανούς δασκάλους την διδασκαλία της κλασσικής φιλολογίας και γενικά της αρχαιοελληνικής γραμματείας, ρητορικής και φιλοσοφίας. Πολύ καταλυτική η ομιλία αυτή αφού ακόμη και σήμερα για την εκκλησία αποτελεί το μέτρο δια την θετική αντιμετώπιση των επιτευγμάτων της ανθρώπινης σοφίας.

Ο Άγιος ως έμπειρος παιδαγωγός διδάσκει ότι οι νέοι θα ωφεληθούν από την μελέτη της κλασσικής γραμματείας και τη θεωρεί ως ¨προπαρασκευαστικό στάδιον¨ προκειμένου οι νέοι να στραφούν εις την μελέτη και βέλτιστης ζωής, η οποία δεν είναι άλλη από την αιώνια και μέλλουσα ζωή η οποία αναφέρεται εις τας Γραφάς. Από την κλασσική παιδεία ότι βοηθά εις την ηθική διαπαιδαγώγηση είναι χρήσιμο και ωφέλιμο και πρέπει να συλλέγεται με μεγάλη προσοχή, όπως οι μέλισσες από τα άνθη συλλέγουν ότι χρήσιμο από τα ανθισμένα τριαντάφυλλα για την παραγωγή του μελιού.

Είναι λογικό ο Άγιος να απορρίπτει εντελώς από την κλασσική παιδεία την μυθολογία των θεών. Την ειδωλολατρία. Οι χριστιανοί νέοι μπορούν να αντλήσουν από την κλασσική φιλολογία αξιοθαύμαστα ηθικά διδάγματα και παραδείγματα ενάρετου βίου από τον Όμηρο, Ησίοδο, Θέογνη, Σόλωνα, Ευριπίδη. Από τους μεγάλους φιλοσόφους ιδιαιτέρως μνημονεύεται ο Πλάτων, ενώ από τους πολιτικούς άνδρες της αρχαίας Ελλάδος προβάλλονται ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Ευκλείδης, ο Κλεινίας και ο Μέγας Αλέξανδρος, επειδή ακριβώς οι αρετές αυτών θεωρούνται σύμφωνες με τα παραγγέλματα του Ιερού Ευαγγελίου. Επομένως η ελληνική παιδεία όχι μόνον δεν είναι απόβλητη, αλλά είναι και απαραίτητη για την μόρφωση διότι προετοιμάζει τις ψυχές των νέων για την άλλη σοφία.

Σε ηλικία 50 ετών κουρασμένος και ταλαιπωρημένος ο Άγιος Βασίλειος εγκαταλείπει τα εγκόσμια και πορεύεται εις τα Ουράνια σκηνώματα και με την παρρησία του ενώπιον του θρόνου του Θεού προσεύχεται για εμάς και παρακαλεί τον Κύριο να μας ελεήσει.

Ήταν η 1η Ιανουαρίου του 378 ή κατ άλλους του 379 μ. Χ. η ημέρα κατά την οποία κοιμήθηκε εν Κυρίω. Το τεράστιο έργο του Μεγάλου Βασιλείου δεν μπορεί να καλυφθεί εις τα πλαίσια ενός άρθρου. Επιφυλασσόμαστε εις το μέλλον. Η μνήμη του τιμάται την 1η Ιανουαρίου.

Υμνολογία

Απολυτίκιο (Ἦχος α’)

Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου,

ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου, δι’ οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας,

τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας,

τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας.

Βασίλειον ἱεράτευμα, Πάτερ Ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,

σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον

Ὥφθης βάσις ἄσειστος τῇ Ἐκκλησίᾳ, νέμων πᾶσιν ἄσυλον, τὴν κυριότητα βροτοῖς, ἐπισφραγίζων σοῖς δόγμασιν, Οὐρανοφάντορ Βασίλειε Ὅσιε.

Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’.

Τὴν Σοφίαν καὶ λόγον. Ἑξανοίξας τὸ στόμα λόγῳ Θεοῦ, ἐξηρεύξω σοφίαν κήρυξ φωτός, καὶ φρόνημα ἔνθεον, τῇ οἰκουμένῃ κατέσπειρας· τῶν γὰρ Πατέρων ὄντως, κυρώσας τὰ δόγματα, κατὰ Παῦλον ὤφθης, τῆς πίστεως πρόμαχος· ὅθεν καὶ Ἀγγέλων, συμπολίτης ὑπάρχεις, καὶ τούτων συνόμιλος, ἀνεδείχθης μακάριε, Θεοφάντορ Βασίλειε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος Τῆς σωφροσύνης ὁ κρατήρ, τὸ στόμα τῆς σοφίας, καὶ βάσις τῶν δογμάτων, Βασίλειος ὁ μέγας, πᾶσιν ἀστράπτει νοερῶς. Δεῦτε οὖν, καὶ στῶμεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, θερμῶς ἐνατενίζοντες, τοῖς θαύμασι τοῖς τούτου τερπόμενοι, καὶ ὥσπερ λαμπηδόνι ἀστραφθέντες τῷ φωτὶ αὐτῶν, θαλφθῶμεν τῷ τοῦ βίου καθαρτικῷ πνεύματι, μιμούμενοι αὐτοῦ τὴν πίστιν, τὴν ζέσιν, τὴν ταπείνωσιν, δι’ ὧν οἶκος ἐδείχθη τοῦ ὄντως Θεοῦ· πρὸς ὃν βοῶντες ὑμνοῦμεν, οὐρανοφάντορ Βασίλειε Ὅσιε. Μεγαλυνάριον Τὸν οὐρανοφάντορα τοῦ Χριστοῦ, μύστην τοῦ Δεσπότου, τὸν φωστῆρα τὸν φαεινόν, τὸν ἐκ Καισαρείας, καὶ Καππαδόκων χώρας, Βασίλειον τὸν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

www.orthmad.gr

[toula]

Χριστού περιτμηθέντος, ετμήθη Νόμος, και του Νόμου τμηθέντος εισήχθη χάρις

Την πρώτη ημέρα του κοσμικού έτους εορτάζει η Αγία μας Εκκλησία την κατά σάρκα περιτομή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο Χριστός υπέστη την περιτομή από άκρα φιλανθρωπία προς εμάς κατά την επιταγή του παλαιού Νόμου. Από τους Αγίους Πατέρες παραλάβαμε να πανηγυρίζομε κάθε έτος την περιτομή του Κυρίου και να τη θεωρούμε Δεσποτική εορτή. Όπως καταδέχτηκε ο Κύριος και έλαβε όλα τα ιδιώματα της ανθρώπινης φύσεως, τα αδιάβλητα (δηλαδή ακατηγόρητα) έτσι καταδέχτηκε και υπέστη την Περιτομή.

Ο Χριστός έλαβε την Περιτομή για δυο λόγους. Ο πρώτος λόγος για να μη μπορούν να ισχυριστούν οι αιρετικοί ότι δεν έλαβε σάρκα αληθινή, αλλά κατά φαντασία. Πώς θα εγίνετο η περιτομή αν δεν είχε σάρκα πραγματική; Δεύτερον, για να αποστομώσει τους Ιουδαίους οι οποίοι ψευδώς ισχυρίζοντο ότι δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου και παραβιάζει τον Νόμο, τον οποίο εφάρμοσε και εις την περιτομή.

Ο Ευθύμιος Ζυγαδινός αναφέρει και τρίτον λόγον για τον οποίο έλαβε περιτομή ο Κύριος, ότι δηλαδή αν δεν περιτέμνετο «ουκ αν όλως παρεδέχθη διδάσκων, αλλ’ αποπεμφθείη αν ως αλλόφυλος ουδ’ αν επίστευσέ τις ότι αυτός εστιν ο προσδοκώμενος Χριστός εκ σπέρματος Αβραάμ», διότι οι εξ Αβραάμ άπαντες σφραγίδα και σημείον την περιτομήν είχον, διαστέλλουσαν αυτούς από των άλλων εθνών (Ερμηνεία εις το δ΄κεφάλαιο του κατά Λουκά). Προσθέτει ο Ζυγαδινός, ο Κύριος έπαυσε την περιτομή μετά από αυτόν διότι η περιτομή των Εβραίων ήταν προτύπωση του Βαπτίσματος των Χριστιανών. Όπως η περιτομή των εκ του Αβραάμ προερχομένων τους διεχώριζε από τους λοιπούς ανθρώπους, έτσι και το Βάπτισμα τους Χριστιανούς από τους απίστους. Και όπως στην περιτομή τέμνεται μέρος του σώματος, έτσι και το Βάπτισμα «την αμαρτία αποτέμνει περιττή υπάρχουσα».

Όπως αναφέρει ο θείος Λουκάς Οκτώ ημέρες μετά την γέννησή Του το βρέφος Χριστός οδηγήθηκε εις τον Ναό, εκεί έγινε η περιτομή και έλαβε το γλυκύτατο όνομα Ιησούς, το οποίο εκάλεσε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κατά τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου πριν συλληφθεί ο Κύριος.

«Και είπεν ο Θεός προς Αβραάμ σύ δε την διαθήκην μου διατηρήσεις, και το σπέρμα σου μετά σέ εις τάς γενεάς αυτών και αύτη η διαθήκη, ήν διατηρήσεις , αναμέσον εμού και υμών και αναμέσον του σπέρματός σου μετά σε εις γενεάν αυτών περιτμηθήσεται υμίν πάν αρσενικόν, και περιτμηθήσεται την σάρκαν τής ακροβυστίας υμών και παιδίον οκτώ ημερών περιτμηθήσεται υμίν, πάν αρσενικόν εις τάς γενεάς υμών». Αυτό έγινε για να διαχωρίζονται οι Εβραίοι από τους αλλόφυλους συμπολίτες τους.

Εις το ερώτημα γιατί μετά από οκτώ ημέρες να γίνεται η Περιτομή, απαντά ο Θεόπτης Μωυσής εις το 12 κεφάλαιο του Λευϊτικού: «Ήτις γυνή τέξει άρρεν ακάθαρτος έσται επτά ημέρας, και τη ημέρα τη ογδόη περιτεμεί την σάρκα της ακροβυστίας αυτού εάν δε θήλυ τέξη ακάθαρτος έσται δίς επτά ημέρας…». Επειδή, κατά τον Μωυσή, χρειάζονται επτά ημέρες για να καθαριστεί η γυναίκα, όρισε ο Θεός να γίνεται η Περιτομή την ογδόη ημέρα.

Η Περιτομή δεν δόθηκε να γίνεται σε άλλο σημείο του σώματος γιατί ήταν σύμβολο της στερήσεως των ηδονών του σώματος και ο Θεός ήθελα φανερά και αισθητά να δείξει προς τους ανθρώπους τον τόπο δια του οποίου ενεργείται η αμαρτία, όρισε την περιτομή αυτού δια να γνωρίζομε ότι δεν περιτεμνόμαστε μόνο ως σημείο θρησκείας αλλά, πολύ περισσότερο για την εκκοπή και στέρηση της κακής επιθυμίας.

Ο Χριστός μετά την δική Του περιτομή παρέδωσε σε εμάς άλλο σημείο για να δείξομε την πίστη μας σε Εκείνο. Αυτό το σημείο είναι το θείο και άγιο Βάπτισμα. Περιττό να φυλάγομε τα παραγγέλματα της παλαιάς νομοθεσίας. Έχομε και παραγγελία από τους Αγίους Αποστόλους να μη περιτεμνόμαστε. Όποιος θέλει να διαβάσει τα σχετικά των Αποστόλων τον παραπέμπομε εις το 15 κεφάλαιο των Αποστολικών Πράξεων και το 5 κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής του Αποστόλου Παύλου.

Εις την εποχή των Αποστόλων εξεγέρθηκαν κάποιοι αιρετικοί λέγοντες ότι εάν οι Χριστιανοί δεν περιτμηθούν δεν είναι δυνατόν να σωθούν. Τότε οι πρώτοι των Αποστόλων Πέτρος και Ιάκωβος ο Αδελφόθεος συναχθέντες μετά των άλλων νομοθέτησαν ότι αρκεί εις αυτούς μόνο το Βάπτισμα. Ο Απόστολος Παύλος γράφει «Εάν περιτέμνησθε Χριστός υμάς ουδέν ωφελήσει». Και γάρ Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή τι ισχύει, ούτε ακροβυστία, αλλά καινή κτίσις», η οποία είναι το Βάπτισμα.

Μετά την Περιτομή ο Κύριος ευρίσκετο μετά των γονέων Του, μεγάλωνε και πρόκοβε τόσο κατά την ηλικία του σώματος, όσο και κατά την σοφία και χάρη. «Και ο Ιησούς προέκοπτε σοφία και ηλικία και χάριτι παρά Θεώ και ανθρώποις» (Λουκά β, 52).

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον

Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες, Θεός ών κατ’ ουσίαν, πολυεύσπλαγχνε Κύριε, καί Νόμον εκπληρών, περιτομήν, θελήσει καταδέχη σαρκικήν, όπως παύσης τά σκιώδη, καί περιέλης τό κάλυμμα τών παθών ημών, Δόξα τή αγαθότητι τή σή, δόξα τή ευσπλαγχνία σου, δόξα τή ανεκφράστω Λόγε συγκαταβάσει σου.

Κοντάκιον

Ο τών όλων Κύριος, πειριτομήν υπομένει, καί βροτών τά πταίσματα, ως αγαθός περιτέμνει, δίδωσι, τήν σωτηρίαν σήμερον κόσμω, χαίρει δέ, εν τοίς υψίστοις κάι ο τού Κτίστου, Ιεράρχης καί φωσφόρος, ο θείος μύστης Χριστού Βασίλειος.

Μεγαλυνάριον

Σάρκα ὀκταήμερος ὡς βροτός, ὁ τῶν ὅλων Κτίστης, περιτέμνεται νομικῶς, τὴν ἐξ ἀκρασίας, ἡμῶν κακίαν τέμνων· αὐτοῦ τὴν ἀγαθότητα μεγαλύνωμεν.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

www.orthmad.gr

[toula]

2 Ιανουαρίου μνημη του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ.
""....Λειτουργήσαμε σήμερα στο σπίτι του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που η αγάπη του μακαριστού αγίου Γέροντός μας π.Κυρίλλου και των Πατέρων ανοικοδόμησε, εδώ πάνω στο βουνό, κοντά στο Μοναστήρι μας.
Αφορμή για την ανοικοδόμηση του Ναού αυτού, προς τιμήν αυτού του μεγάλου αστέρος της Ρωσικής Εκκλησίας αλλά και όλης της Ορθόδοξης Εκκλησίας,του μεγάλου Στάρετς της Ρωσικής Εκκλησίας Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, αποτέλεσε ένα γεγονός που βίωσε ο μακαριστός άγιος Γέροντας Κύριλλος.
Στο Μοναστήρι αυτό βρίσκουν καταφύγιο πολλοί άνθρωποι με διάφορες ασθένειες και ταλαιπωρίες της ζωής.
Ετσι κάποια μέρα ήλθε και μια ταλαιπωρημένη ψυχή που τα δαιμόνια είχαν επιδράσει επάνω της και την βασάνιζαν.
Με εντολή του Αγίου Ιακώβου ο π.Κύριλλος διάβαζε τους εξορκισμούς.
Κάποια στιγμή βλέποντας πόσο βασανιζόταν αυτό το πλάσμα και έχοντας, πρόσφατα, διαβάσει τον βίο του Αγίου Σεραφείμ και έχοντας δει την μεγάλη πνευματικότητα, την μεγάλη δύναμη και το χάρισμα που του είχε δώσει ο Θεός να διώχνει τα δαιμόνια,τον παρακάλεσε, από μέσα του, χωρίς να ακούει κανένας...
"έλα Άγιε μου Σεραφείμ του Σάρωφ, έλα μαζί με τον Αγιο Δαυίδ να βοηθήσετε το πλάσμα αυτό".
Δεν πρόλαβα να τελειώσω, έλεγε ο Γέροντας Κύριλλος και άρχισε το δαιμόνιο να φωνάζει:
- Να, να ! Ρε, πλακώσαν και οι Ρώσοι, ήλθε και ο Σεραφείμ του Σάρωφ να με πολεμήσει..
Και είπα- είπε ο άγιος Γέροντας Κύριλλος - πόσο ζωντανή είναι η Πίστη μας, πόσο ζωντανός είναι ο Θεός, ώστε να επιβεβαιώνεται συχνά αυτό που έλεγε ο Αγιος Ιάκωβος:
ΖΗ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ!!!
Ετσι έχοντας αυτό το βίωμα ο άγιος Γέροντας Κύριλλος και σε συνεργασία με τους Πατέρες,φτιάξαν αυτό το εξωκκλήσι και ερχόμαστε και το τιμούμε την 2α Ιανουαρίου κάθε έτους και εκείνος χαρίζει την ευλογία του στην αγία Μονή και σε όλο τον κόσμο ...
(Απόσπασμα από το κήρυγμα του Ηγουμένου της Μονής Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ ,μετά την Θεία Λειτουργία, που έγινε στο παρεκκλήσι της Μονής προς τιμήν του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ,την 2/1/2021).

[toula]

Το Άγιον Πνεύμα είναι ο αρχιτέκτων και ο οικοδόμος της Εκκλησίας.
Ολόκληρον το Ευαγγέλιον συνοψίζεται εις μίαν παραγγελίαν του Θεού προς όλους ημάς: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί» (Α’ Πετρ. 1,16).
Η οδός των χριστιανών είναι: «η των αγίων οδός»
(Εβρ. 9,8).
Ο πιστεύων είναι εκείνος ο οποίος με όλην την καρδίαν, με όλην την ψυχήν, με όλον το είναι του ζη κατά το Ευαγγέλιον του Αναστάντος Κυρίου Ιησού.
Αγιότητα είναι η ζωή εν Πνεύματι Αγίω και με το Άγιο Πνεύμα. Δεν υπάρχει ορθοδοξία εκτός των Αγίων. Στον κόσμο της ανθρώπινης πραγματικότητας η αγιότητα είναι το μέτρο της ορθοδοξίας. Το μέτρο της αγιότητας είναι το μέτρο της ορθοδοξότητας.
Μόνο ο αγιασθείς άνθρωπος δύναται να αγιάζη και άλλους, μόνον γενόμενος αυτός φως δύναται να φωτίζη τους άλλους.
Ναί, η προσευχή αγιάζη και φωτίζη.
Ο άνθρωπος γίνεται Χριστιανός ζώντας και βιώνοντας τον Χριστό.
Άλλη οδός δεν υπάρχει. Γίνεσαι Χριστιανός και γνωρίζεις τον Χριστό, εάν κάθε τι που είναι του Χριστού το βιώσεις σαν δικό σου…
Θα γνωρίσεις την αγάπη του Χριστού, εάν την βιώσεις: θα γνωρίσεις την αλήθεια του Χριστού, αν τη βιώσης.
Το ίδιο και τη ταπείνωση και τη δικαιοσύνη του Χριστού, και το πάθος Του και το θάνατό Του και την ανάστασή Του…
Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βά­ση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέ­σα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό.
Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αορά­του.
Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκεί­νος είναι ό αιώνιος Θεός και Κύριος.
Ο αγώνας μας είναι ενάντια στους εχθρούς της αιωνιότητας και της αθανασίας μας.
Αυτοί είναι: οι α­μαρτίες μας, τα πάθη μας, οι πόθοι μας, τα πνευματικά της πονηρίας (Έφ. 6, 12).
Κάθε αμαρτία κλέβει και λί­γη από την αιωνιότητα μας και απονεκρώνει την αθα­νασία μας.
Ας μη γελιόμαστε: η φιλία με την αμαρτία είναι έχθρα με τον Θεό, έχθρα με τον Κύριο και Χρι­στό.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς .

[toula]

«Συ έδωκας την εντολήν Σου να αγαπώ, και αποδέχομαι αυτήν μεθ’ όλης της υπάρξεώς μου· αλλ’ ιδού, εν εμοί τω ιδίω δεν ευρίσκω την δύναμιν της αγάπης ταύτης …
Συ εί η Αγάπη· ελθέ τοίνυν Συ Αυτός και σκήνωσον εν εμοί και ποίησον εν εμοί παν ό,τι Συ ενετείλω ημίν, ότι η εντολή Σου αμετρήτως υπερβαίνει εμέ …
Αποκάμνει ο νους μου, δεν δύναται να Σε εννοήση. Αδυνατεί το πνεύμα μου να διεισδύση εις τα μυστήρια της ζωής Σου …
Θέλω εν πάσι να ποιώ το θέλημα Σου, αλλ’ αι ημέραι μου παρέρχονται εν αδιεξόδοις αντιφάσεων …
Τρέμω μη απολέσω Σε ένεκα των πονηρών εκείνων λογισμών, οίτινες εμφωλεύουν εν τη καρδία μου· και ο φόβος ούτος καθηλοί εμέ επί σταυρού …
Ελθέ ούν και σώσον με τον καταποντιζόμενον, ως έσωσας τον Πέτρον, τον τολμήσαντα να πορευθή προς συνάντησιν Σου επί των υδάτων της θαλάσσης»
(βλ. Ματθ. 14, 28-31).
Ούτος ουχί πάντοτε αποκρίνεται πάραυτα εις την πρόσκλησιν ημών. Εγκαταλείπει την ψυχήν ημών ως τινα καρπόν επί του δένδρου, να καίηται υπό του ηλίου να δέχηται τα κτυπήματα των ψυχρών και ισχυρών ανέμων, να καταπονήται υπό της δίψης ή να υποφέρη τα ρεύματα των υετών.
Εάν όμως ημείς κρατώμεν ισχυρώς δια των χειρών ημών το κράσπεδον του ιματίου Αυτού θα ίδωμεν το αγαθόν αποτέλεσμα.
Είναι απαραίτητον να παραμείνωμεν εν προσευχή κατά το δυνατόν επί εκτενέστερον χρόνον, ίνα η αήττητος Αυτού δύναμις διεισδύση εντός ημών και καταστήση ημάς ικανούς να αντισταθώμεν προς πάσας τας καταλυτικάς επιδράσεις.
Και όταν αυξηθή η δύναμις αύτη εν ημίν, τότε η χαρά της ελπίδος δια την τελικήν νίκην ανατέλλει εν ημίν.
Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ),ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ,Α’ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΩΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ,Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή,Τιμίου Προδρόμου,Έσσεξ Αγγλίας 1993

[toula]

Η Βασιλεία των Ουρανών είναι ειρήνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι.
Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης.
Ο άνθρωπος που κατέχει αυτό το πνεύμα δεν ταράσσεται από τίποτε.
Είναι σαν κουφός και άλαλος, σαν νεκρός όταν πέφτουν πάνω του λύπες, συμφορές, κατηγορίες, και διωγμοί, που αναπόφευκτα έρχονται σε όλους εκείνους που επιθυμούν να ακολουθήσουν το Χριστό.
Γιατί πρέπει να περάσουμε πολλές θλίψεις, για να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών.
Η βαθιά χαρά του Χριστού δεν θα σε αφήση ποτέ.
Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες των αδελφών σου.
Χαρά μου! Σε παρακαλώ, απόκτησε το πνεύμα τής ειρήνης και τότε χιλιάδες ψυχές θα σωθούν γύρω σου...
Να, θα σού μιλήσω για τον πτωχό Σεραφείμ….
Μετά από μακρά σιωπή, η οποία κατά την γνώμη μου κράτησε περίπου μισή ώρα, ο π. Σεραφείμ άρχισε πάλι να ομιλή και στενάζοντας είπε με χαρά και κατάνυξη:
Αχ πολυαγαπημένε μου πάτερ Ιωάννη, αν γνώριζες τι χαρά και τι γλυκύτητα αναμένει στον ουρανό την ψυχή του δικαίου, τότε θα αποφάσιζες να υπομένεις με ευγνωμοσύνη, σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή, όλα τα βάσανα, τους διωγμούς και τις συκοφαντίες ακόμη και αν το ίδιο το κελλί μας ήταν γεμάτο σκουλήκια και αν ακόμα τα σκουλήκια κατάτρωγαν τις σάρκες μας κατά την διάρκεια όλης της επίγειας ζωής μας, και τότε, με όλη μας την καρδιά, έπρεπε να συγκατατεθούμε σ’ αυτό μόνο και μόνο για να μη στερηθούμε την ουράνια εκείνη χαρά την οποία ετοίμασε ο Θεός γι’ αυτούς πού τον αγαπούν.
Εκεί δεν υπάρχει πόνος, ούτε λύπη, ούτε στεναγμός αλλά άρρητος γλυκασμός και χαρά• εκεί οι δίκαιοι θα λάμπουν όπως ο ήλιος.
Αλλά όταν την ουράνια αυτή δόξα και χαρά δεν μπορούσε να την έκφραση ούτε αυτός ο άγιος Απόστολος Παύλος, τότε ποια άλλη ανθρώπινη γλώσσα θα μπόρεση να εκφράση την ομορφιά των ουρανίων σκηνωμάτων, τα οποία θα κατοικήσουν οι ψυχές των δικαίων;.
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.