Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μετά τα Χριστούγεννα
Δεν προλαβαίνουμε να χαρούμε τα Χριστούγεννα, αυτή τη γιορτή της ειρήνης και της καλοσύνης που ακτινοβολεί το Παιδί της Βηθλεέμ, και τότε το ευαγγέλιο μας προσκαλεί να παρασταθούμε μάρτυρες της έκρηξης μιας τρομακτικής μοχθηρίας απέναντι σ’ Αυτό, μιας μοχθηρίας που ποτέ δε θα τελειώσει ή θα αδυνατίσει.
Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα λέγοντες· ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ. Ἀκούσας δὲ Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς ἐταράχθη…, καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ᾿ αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας· οὕτω γὰρ γέγραπται διὰ τοῦ προφήτου·… Τότε Ἡρῴδης λάθρα καλέσας τοὺς μάγους ἠκρίβωσε παρ᾿ αὐτῶν τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέρος, καὶ πέμψας αὐτοὺς εἰς Βηθλεὲμ εἶπε· πορευθέντες ἀκριβῶς ἐξετάσατε περὶ τοῦ παιδίου, ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. οἱ δὲ ἀκούσαντες τοῦ βασιλέως ἐπορεύθησαν· καὶ ἰδοὺ ὁ ἀστὴρ ὃν εἶδον ἐν τῇ ἀνατολῇ προῆγεν αὐτούς, ἕως ἐλθὼν ἔστη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον· ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα, καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν· καὶ χρηματισθέντες κατ᾿ ὄναρ μὴ ἀνακάμψαι πρὸς Ἡρῴδην, δι᾿ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τὴν χώραν αὐτῶν.
Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον… Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων. τότε ἐπληρώθη τὸ ρηθὲν ὑπὸ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· φωνὴ ἐν Ῥαμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν. (Ματθ. 2,1-18).
Αυτή είναι η ευαγγελική διήγηση. Ας αφήσουμε προς στιγμήν κατά μέρος μερικά από τα ζητήματα που αυτή η ιστορία θέτει στους σημερινούς αναγνώστες: ποιοι ήταν οι Μάγοι που ήρθαν από την Ανατολή για να προσκυνήσουν το Χριστό; Πώς κατανοούμε τον αστέρα που τους οδήγησε στη Βηθλεέμ; Ποιοι προφήτες προείπαν τη γέννηση του Σωτήρα στη Βηθλεέμ; Και άλλα. Πολλοί μελετητές της Αγίας Γραφής έχουν ερευνήσει αυτά τα ζητήματα και ενώ τα συμπεράσματά τους είναι ενδιαφέροντα, η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας βρίσκεται αλλού: στην αντίδραση του Ηρώση.
Ιστορικά γνωρίζουμε ότι ο Ηρώδης βασίλευε στην Παλαιστίνη με τη σύμφωνη γνώμη και υπό την προστασία των ρωμαίων κατακτητών, και πως ήταν ένας απάνθρωπος και άδικος τύραννος. Στην αντίδρασή του στη γέννηση του Χριστού, το ευαγγέλιο μας δίνει το αιώνιο πορτραίτο της επίγειας εξουσίας που ο μοναδικός σκοπός και η ενέργειά της εξαντλούνται στη διατήρηση, χρησιμοποίηση και υπεράσπιση της δύναμης που κατέχει ενάντια σε ο,τιδήποτε πιθανώς απειλεί την ύπαρξή της. Μήπως δεν το ξέρουμε τόσο καλά εμείς οι ίδιοι; Πάνω απ’ όλα ο Ηρώδης είναι τρομαγμένος και φιλύποπτος. Πιθανώς να αναρωτηθούμε πώς ήταν δυνατό ένα παιδί να αποτελεί απειλή, ένα παιδί για το οποίο δε βρέθηκε κανένα άλλο κατάλυμα παρά μια σπηλιά για να γεννηθεί; Για τον Ηρώδη όμως ήταν αρκετό το ότι κάποιος -και στην περίπτωσή μας αυτοί οι μάγοι από την Ανατολή- ονόμασε «βασιλιά» αυτό το άγνωστο φτωχικό και αβοήθητο παιδί. Τίποτε άλλο δε χρειάστηκε για να μπει σε λειτουργία ο μηχανισμός της εγκληματικής αναζήτησης, έρευνας, ανάκρισης και εκτέλεσης.
«Τότε Ἡρώδης λάθρα καλέσας τοὺς μάγους…». Έπρεπε να γίνει μυστικά, επειδή αυτού του τύπου η εξουσία γνωρίζει ότι μπορεί να λειτουργεί μόνο όταν η δουλειά της γίνεται μυστικά, που σημαίνει παράνομα και άδικα. Και τότε, «πορευθέντες», είπε ο Ηρώδης στους Μάγους «ἀκριβῶς ἐξετάσατε περὶ τοῦ παιδίου.» Διατάζει να διερευνήσουν, να «κατασκευάσουν μιαν υπόθεση», να την προετοιμάσουν πολύ προσεκτικά έτσι, ώστε να μην υπάρχει καμιά διαφυγή ή σφάλμα καθώς ετοιμάζονται τα αντίποινα. Κατόπιν έρχεται το ψέμα: «ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ.» Πόσο συχνά δεν έχουμε δει αυτό το είδος του ψέματος να διαμορφώνεται τόσο μεθοδικά καθώς προετοιμάζεται να εκτοξευθεί. Και τελικά η παράλογη και αιματοβαμμένη αντεκδίκηση: για να καταστραφεί ο ένας, δολοφονούνται εκατοντάδες. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, δε σταματά σε τίποτε. Και όλα αυτά για να προστατευθεί η άπληστη εξουσία, που δεν έχει κανέναν άλλο τρόπο για να υπερασπίσει τον εαυτό της από τη βία, την απανθρωπιά και την ετοιμότητα να δολοφονήσει.
Το φως των Χριστουγέννων συναντά το σκοτάδι της κακόβουλης εξουσίας που την έχει διαφθείρει ο φόβος και η καχυποψία. Από τη μια πλευρά: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.» Από την άλλη μια τρομακτική, συνεχώς κακή βούληση, ο ρόγχος ενός μισοπεθαμένου καθεστώτος που μισεί το φως, τον κόσμο, την ελευθερία, την αγάπη και επιθυμεί διακαώς να τα ξεριζώσει χωρίς έλεος. Γιατί να νοιαστεί αυτή η κακόβουλη εξουσία για τις κραυγές και το κλάμα των μητέρων που δε θα βρουν καμιά παρηγοριά; Δυο χιλιάδες χρόνια πέρασαν από τότε, αλλά οι ίδιες δύο εξουσίες εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωπες η μία απέναντι στην άλλη στον πολυβασανισμένο πλανήτη μας: η εξουσία της γυμνής δύναμης, η τυφλωμένη από το φόβο και τρομακτικά απάνθρωπη· και η ακτινοβόλα εξουσία του παιδιού της Βηθλεέμ. Φαίνεται όμως πως όλη η εξουσία, όλη η δύναμη βρίσκεται στα χέρια αυτής της γήινης αρχής, στα χέρια της αστυνομίας της, των ανακριτών της, στα χέρια αυτού του αθάνατου συστήματος των νυκτερινών επιχειρήσεων. Μόνο όμως φαινομενικά: επειδή ποτέ δεν παύουν να λάμπουν το αστέρι και η εικόνα της Μητέρας με το Βρέφος· ο ύμνος «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ» δεν έχει σιγήσει· και η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη ζουν. Τα Χριστούγεννα ήρθαν και έφυγαν, αλλά η λάμψη τους μένει.
π. Αλέξανδρος Σμέμαν, Εορτολόγιο – Ετήσιος εκκλησιαστικός κύκλος, Ακρίτας, Αθήνα 2005

[toula]

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον θαυμάσιο λόγο του για τα Χριστούγεννα προτρέπει: ”Αν εις Αίγυπτον φεύγη, προθύμως συμφυγαδεύθητι. Καλόν τω Χριστώ συμφεύγειν διωκομένω. Αν εν Αιγύπτω βραδύνη, κάλεσον αυτόν εξ Αιγύπτου, καλώς εκεί προσκυνούμενον. ∆ια πασών όδευσον αμέμπτως των ηλικιών Χριστού και δυνάμεων, ως Χριστού μαθητής….” Αν ο Χριστός φεύγει στην Αίγυπτο, φύγε και συ πρόθυμα μαζί του, γιατί είναι προτιμότερο να φεύγεις μαζί με το Χριστό όταν διώκεται. Αν παραμένει πολύ στην Αίγυπτο και λατρεύεται σωστά εκεί, κάλεσέ τον από την Αίγυπτο. Πέρασε αμέμπτως από όλες τις ηλικίες και τις δυνάμεις του Χριστού, ως μαθητής του Χριστού. Καθαρίσου, κάνε περιτομή, αφαίρεσε το κάλυμμα που έχεις από τη δημιουργία. Έπειτα απ’ αυτό δίδαξε στο ιερό, διώξε απ’ εκεί τους εμπορευόμενους τον οίκο του Θεού, άφησε να σε λιθοβολήσουν, αν θα πρέπει να πάθεις κάτι τέτοιο. Γνωρίζω καλά, ότι θα ξεφύγεις ανάμεσα απ’ αυτούς οι οποίοι σε λιθοβολούν όπως ο Θεός. Διότι ο Λόγος δεν λιθοβολείται. Αν σε οδηγήσουν εμπρός στον Ηρώδη, μην του δώσεις απάντηση στα περισσότερα. Θα σεβασθεί τη σιωπή σου περισσότερο απ’ όσο θα σεβασθεί τους πολλούς λόγους των άλλων. Αν σε μαστιγώσουν, ζήτησε να εκτελέσουν ολόκληρη την ποινή. Φρόντισε να γευθείς χολή, πιες ξύδι, ζήτησε εμπτυσμούς, δέξου κτυπήματα και ύβρεις, στεφανώσου με τα αγκάθια του δύσκολου δρόμου του Θεού, ντύσου το κόκκινο ένδυμα, δέξου το καλάμι, άφησε να σε προσκυνήσουν εκείνοι οι οποίοι ειρωνεύονται την αλήθεια.
Τέλος, σταυρώσου μαζί με το Χριστό, νεκρώσου μαζί του, κατέβα πρόθυμα μαζί του στον τάφο, για να αναστηθείς και μαζί του, για να δοξασθείς και να βασιλεύσεις μαζί του .
[Λόγος 38, Εις τα Θεοφάνια, είτουν τα Γενέθλια του Σωτήρος 18, PG 36, 332B. – ΕΠΕ τ. 5ος , σ.37-71]. εξεφωνήθη τα Χριστούγεννα του 379 στην Κωνσταντινούπολη. Δεν υπάρχει καλύτερος λόγος, καλύτερη ομιλία που εξεφωνήθη για τα Χριστούγεννα.

[toula]

Να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Τέτοια εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού είχε και ο Δίκαιος Ιωσήφ. Του εμφανίζεται ο Άγγελος και του λέγει: «Πάρε το Παιδί και τη Μητέρα Του και πηγαίνετε στην Αίγυπτο.»
Δεν σκανδαλίσθηκε· όταν άκουσε αυτά ο Ιωσήφ. Ούτε είπε στον Άγγελο: «Τι μπερδεμένα πράγματα μου λες; Εσύ δεν μου έλεγες προηγουμένως, ότι Αυτός θα σώσει τον λαό Του; Τώρα λοιπόν, ούτε τον Εαυτό Του δεν μπορεί να σώσει;! Άλλα μου υποσχέθηκες και άλλα γίνονται στην πραγματικότητα;»
Δεν μίλησε έτσι ο Ιωσήφ. Τίποτε από αυτά δεν είπε. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ούτε για τον χρόνο επιστροφής από την Αίγυπτο δεν δείχνει περιέργεια τη στιγμή μάλιστα που ο Άγγελος μίλησε πολύ αόριστα για επιστροφή.
Πιστεύει, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους πειρασμούς.
Να, λοιπόν! Ο αληθινός μαθητής του Χριστού δεν ξαφνιάζεται, όταν τον βρίσκουν θλίψεις και δοκιμασίες. Αλλά παίρνει θάρρος· γιατί ενθυμείται, ότι Αυτός που για μας έγινε Νήπιο, από την πρώτη στιγμή της επιγείου ζωής Του αντιμετώπισε διωγμούς και ταλαιπωρίες.
άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Την εικοστή ογδόη του ίδιου μήνα η μνήμη των Αγίων 20000 Μαρτύρων, οι οποίοι κάηκαν στην Νικομήδεια.
Όταν ο βασιλεύς Μαξιμιανός εγύρισε νικητής από τον πόλεμον, οπού έκαμεν εναντίον των Αιθιόπων εν έτει τδ’ [304], ηθέλησε να θυσιάση εις τα είδωλα δια την νίκην αυτήν. Και λοιπόν επέμφθησαν από αυτόν γράμματα εις κάθε μέρος, παρακινητικά δια να έλθουν όλοι εις την Νικομήδειαν, και να προσκυνήσουν τους εδικούς του θεούς. Τότε ο Άγιος Άνθιμος, Επίσκοπος ώντας της Νικομηδείας, εσυνάθροισεν όλον τον λαόν των Χριστιανών μέσα εις την Εκκλησίαν. Έτυχε γαρ τότε να ήναι η εορτή της Χριστού Γεννήσεως. Και μαζί με όλους συνεόρταζε και αυτός και εδίδασκε την αληθινήν πίστιν. Επειδή δε τούτο έμαθεν ο Μαξιμιανός, επρόσταξε να βαλθούν φρύγανα και ξύλα τριγύρω εις την Εκκλησίαν και να αναφθούν. Ίνα κατακαούν οι εν τη Εκκλησία Χριστιανοί. Τούτο δε μαθών ο ρηθείς Επίσκοπος Άγιος Άνθιμος, εσπούδασε μίαν ώραν πρότερον και εβάπτισεν όλους, όσοι ήτον ακόμη κατηχούμενοι. Και την θείαν Λειτουργίαν επιτελέσας, εκοινώνησεν όλους τα θεία και άχραντα Μυστήρια. Και έτζι ανάφθησαν τα φρύγανα και κατέκαυσαν όλους τους Χριστιανούς, οπού ευρέθησαν μέσα εις την Εκκλησίαν. Οίτινες ήσαν εις τον αριθμόν είκοσι χιλιάδες. Ο δε ρηθείς Άγιος Άνθιμος δεν εκάη, αλλά διεφυλάχθη αβλαβής υπό της θείας χάριτος. Ίνα και άλλους ωφελήση δια της διδασκαλίας του, και ίνα βαπτίσας αυτούς, προσφέρη σεσωσμένους εις τον Χριστόν. Και προς τούτοις, ίνα μετά ταύτα λαβών περισσότερα βάσανα, δια μέσου αυτών, μεταβή προς τον Χριστόν, με παρρησίαν μεγαλιτέραν και δόξαν. Και ούτως απολαύση την Βασιλείαν του. Κατά την τρίτην γαρ του Σεπτεμβρίου έλαβεν ο αοίδιμος τον του μαρτυρίου στέφανον, κατά την οποίαν και εορτάζεται. (Το κατά πλάτος Μαρτύριον αυτών όρα εις το Εκλόγιον. Τούτο δε συνέγραψεν ελληνιστί ο Μεταφραστής, ου η αρχή· «Άρτι Μαξιμιανού». Σώζεται εν τη Μεγίστη Λαύρα, εν τη Μονή των Ιβήρων και εν άλλαις.)
*
Τη αυτή ημέρα μνήμη των από της συγκλήτου Αγίων Μαρτύρων, των έξω της πυράς απολειφθέντων και διαφόρως βασανισθέντων και τελειωθέντων.
*
Ο Άγιος Ίνδης, εν τη θαλάσση βληθείς, τελειούται.
Ίνδην ακούω του βίου λαβείν πέρας,
Άκρον καταντήσαντα προς βυθού πέρας.
*
Οι Άγιοι Γοργόνιος και Πέτρος εν τη θαλάσση τελειούνται.
Πόντος καλύπτει Γοργόνιον και Πέτρον,
Μνήμη δε τούτων ου καλύπτεται χρόνω.
*
Ο Άγιος Ζήνων ξίφει τελειούται.
Ζήνων κεφαλήν τέμνεται δια ξίφους,
Μη προσκυνείν άγαλμα του Ζηνός θέλων.
*
Ο Άγιος Μαρδόνιος πυρί τελειούται.
Και Μαρδόνιον Μαρτύρων έγνων ένα,
Στέργοντα Χριστόν, και στέγοντα πυρ φλέγον.
*
Ο Άγιος Δωρόθεος ο πρεπόσιτος ξίφει τελειούται.
Ο Δωρόθεος την κεφαλήν μου λέγει,
Δώρον κομίζω τω Θεώ τετμημένην.
*
Ο Άγιος Θεόφιλος ο Διάκονος, λιθοβοληθείς, τελειούται.
Απόγραφε βληθέντα συχνοίς τοις λίθοις,
Και Θεόφιλον συλλόγω Θεού φίλων.
*
Ο Άγιος Μυγδόνιος, βόθρω εγχωσθείς, τελειούται.
Καν χωννύηται Μυγδόνιος εν βόθρω,
Εγνωσμένος τοις πάσι Μάρτυς τυγχάνει.
*
Ο Άγιος Γλυκέριος ο Πρεσβύτερος πυρί τελειούται.
Ο Γλυκέριος εις το πυρ βεβλημένος,
Έφη γλυκύς μοι της τελευτής ο τρόπος.
Αφ’ ου ο μιαρός Μαξιμιανός έδωκεν απόφασιν να κατακαούν μέσα εις την Εκκλησίαν οι είκοσι χιλιάδες Χριστιανοί, ως είπομεν ανωτέρω, επρόσταξεν ο θηριώδης, ίνα φονευθούν και όσοι Χριστιανοί ευρέθησαν έξω από την φωτίαν και δεν εκάησαν. Όθεν ο μεν Άγιος Ίνδης και Γοργόνιος και Πέτρος, δεθέντες με πέτρας, ερρίφθησαν εις την θάλασσαν. Ο δε στρατηγός Ζήνων, συντριβείς με πέτρας εις το πρόσωπον και εις τους οδόντας, απεκεφαλίσθη μαζί με τον πρεπόσιτον Δωρόθεον. Ο δε Μαρδόνιος τελειούται με την φωτίαν. Ο δε Μυγδόνιος βάλλεται μέσα εις ένα λάκκον και εκεί τελειούται. Γλυκέριος δε ο Πρεσβύτερος ετελειώθη με την φωτίαν. Ο δε Θεόφιλος ο Διάκονος, αφ’ ου πρώτον εκόπη η γλώσσα του, ελιθοβολήθη εις τον κάμπον. Ομοίως δε και άλλοι πολλοί κατ’ εκείνην την ημέραν έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου. (Όρα περί τούτων πλατύτερον εις το Εκλόγιον.)
*
Αγία ΔόμναΗ Αγία Δόμνα, ξίφει τμηθείσα, τω πυρί τελειούται.
Έκτην συνάπτω ταις φρονίμοις παρθένοις,
Την ψευδόμωρον Δόμναν εκτετμημένην.
Η Αγία Μάρτυς Δόμνα ήτον και αυτή κατά τους χρόνους του Μαξιμιανού, καταγομένη εκ της Νικομηδείας, ιέρισσα υπάρχουσα του εν τω παλατίω ναού. Ο οποίος διατί είχε δώδεκα θεών είδωλα, ωνομάζετο Δωδεκάθεον. Επειδή δε έτυχε να εύρη τας Πράξεις των Αγίων Αποστόλων και τας Επιστολάς του Αγίου Παύλου, εφωτίσθη από αυτά κατά την ψυχήν, και μαθούσα την αληθινήν πίστιν, επίστευσεν εις τον Χριστόν. Όθεν εβαπτίσθη από τον Επίσκοπον της Νικομηδείας Κύριλλον, μαζί με τον ευνούχον Ίνδην, περί του οποίου ανεφέραμεν ανωτέρω. Από τότε δε και ύστερα, όσον μισθόν έπερνεν η μακαρία από το παλάτιον, τον εμοίραζεν εις τους πτωχούς. Επειδή δε εγνωρίσθη από τον αρχιευνούχον, πως είναι Χριστιανή, και έμελλε να τιμωρηθή, δια τούτο εκαμώθη, πως είναι παράφρων και τρελή. Όθεν απεστάλθη εις τον Επίσκοπον των Χριστιανών, δια να ιατρευθή παρ’ εκείνου από την τρελάδα.
Και λοιπόν ευρίσκετο η Αγία μαζί με τους Χριστιανούς. Είτα εμβαίνουσα μέσα εις ένα ασκητήριον Παρθένων, εκεί έμεινεν ησυχάζουσα. Ο δε Μαξιμιανός γυρίζωντας νικητής από το κατά των Αιθιόπων ταξείδιον, εζήτει την Δόμναν. Μαθών δε ότι ετρελάθη, πολλά ελυπήθη. Έπειτα από την μανίαν του, αλησμόνησε την τρελάδα της Δόμνας. Όθεν πάλιν εζήτει αυτήν. Δια τούτο η Αγία, φοβηθείσα μήπως την εύρη, ενεδύθη ανδρίκεια φορέματα από την Ηγουμένην του ασκητηρίου, εις το οποίον έμενε. Και συντροφευθείσα με τας ευχάς και δάκρυα των Παρθένων, ευγήκε κρυφίως από το ασκητήριον. Επειδή όμως ο αλιτήριος Μαξιμιανός εζήτησε την Δόμναν και δεν την εύρε, δια τούτο ελύσσαζεν εναντίον εις όλα τα εκεί ευρισκόμενα ασκητήρια, και κατεκρήμνιζεν αυτά και ηφάνιζεν. Όθεν ακολούθως και αι Παρθένοι των ασκητηρίων, παρεδίδοντο αισχρώς εις το να ατιμασθούν παρά των στρατιωτών. Πλην ο εκ Παρθένου γεννηθείς Χριστός, δεν υπέφερε να ατιμασθούν τα σώματα των αυτώ αφιερωμένων. Αλλ’ ελύτρωσεν αυτάς δια θαύματος από τας χείρας των ακολάστων.
Επειδή δε επρόσταξεν ο τύραννος και έκαυσαν τας εν τη Εκκλησία είκοσι χιλιάδας Χριστιανών, τους δε μη καέντας επρόσταξε να βασανισθούν με διάφορα βάσανα, ως ανωτέρω είπομεν. Δια τούτο η Αγία Δόμνα μαθούσα ταύτα, εχάρη. Και επαρακινήθη να μιμηθή και αυτή εκείνους τους Αγίους Μάρτυρας. Όθεν καταβαίνει από το βουνόν εις την θάλασσαν με σχήμα ανδρίκειον. Και βλέπουσα, ότι μερικοί ψαράδες εύγαλαν έξω τα λείψανα των Αγίων, των εν τη θαλάσση ριφθέντων, ήτοι του Ίνδου και Γοργονίου και Πέτρου. Ταύτα λέγω τα λείψανα θεωρήσασα η Αγία, επήρεν αυτά ομού με τους κληρικούς, και τα έκρυψε μέσα εις το τείχος της πόλεως Νικομηδείας. Φανερωθείσα δε, εδιαβάλθη εις τον Μαξιμιανόν και κατά προσταγήν εκείνου, πρώτον μεν, απεκεφαλίσθη η μακαρία. Έπειτα δε κατεκαύθη το σώμα της από την φωτίαν. (Όρα περί τούτων εις το Εκλόγιον (1).)
(1) Σημείωσαι, ότι περιττώς γράφεται εδώ παρά τοις Μηναίοις η μνήμη και το δίστιχον του Αγίου Αποστόλου Νικάνορος. Ούτος γαρ εορτάζεται κατά την εικοστήν ογδόην του Ιουλίου μετά Προχόρου, Τίμωνος και Παρμενά, όπου και το Συναξάριόν του γράφεται.
***
Kυριακή μετά την Xριστού Γέννησιν, μνήμην επιτελούμεν των Aγίων και δικαίων Iωσήφ του Mνήστορος, Iακώβου του Aδελφοθέου, και Δαβίδ του Προφήτου και βασιλέως1.
Eις τον Iωσήφ.
Tιμώ Iωσήφ μνήστορα της Παρθένου,
Ως εκλεγέντα φύλακα ταύτης μόνον.
Eις τον Iάκωβον.
Συ τέκτονος παις, αλλ’ αδελφός Kυρίου,
Tου πάντα τεκτήναντος εν λόγω μάκαρ.
Eις τον Δαβίδ.
Eγώ τι φήσω, μαρτυρούντος Kυρίου,
Tον Δαβίδ εύρον ως εμαυτού καρδίαν;
Δαβίδ ο Προφήτης και βασιλεύς ήτον υιός του Iεσσαί. Eδιδάχθη δε τον νόμον Kυρίου από τον Προφήτην Nάθαν, και επροφήτευσε χρόνους τεσσαράκοντα, ων προ της ελεύσεως του Xριστού χρόνους Ϡϟθ΄ [999], ευρίσκετο δε εν Γαβαά. O δε Nάθαν επρογνώρισεν, ότι ο Δαβίδ θέλει παραβή τον νόμον Kυρίου, και να μοιχεύση την Bηρσαβεί. Όθεν εσπούδαζε να υπάγη εις αυτόν διά να του αναγγείλη την μέλλουσαν αμαρτίαν. Kαι ακολούθως, ίνα εμποδίση τούτον από αυτήν. Aλλ’ ο φθονερός Διάβολος εμπόδισε τον Nάθαν με τούτον τον τρόπον. Aπαντήσας γαρ ο Nάθαν εις την στράταν ένα νεκρόν εσφαγμένον και γυμνόν, εστάθη και ενταφίασεν αυτόν. Εν δε τω μεταξύ εκείνω καιρώ, ήμαρτεν ο Δαβίδ. Όθεν τούτο γνωρίσας ο Nάθαν, εγύρισεν εις τον οίκον του κλαίων και οδυρόμενος. Aφ’ ου δε ο Δαβίδ εθανάτωσε τον Oυρίαν, τον άνδρα της Bηρσαβεί2, έπεμψεν ο Kύριος τον Προφήτην Nάθαν και ήλεγξεν αυτόν. Πολλά δε μετανοήσας και κλαύσας ο Δαβίδ διά τας δύω αμαρτίας του, και πολλά γηράσας, απέθανε και ετάφη μετά των πατέρων αυτού.
Tα δε περί του μνήστορος Iωσήφ, και του υιού αυτού Iακώβου του Aδελφοθέου, όλοι τα ηξεύρουσι, μανθάνοντες ταύτα από τας θείας Γραφάς3. Γίνεται δε η αυτών Σύναξις εν τη Mεγάλη Eκκλησία, και εν τω αποστολικώ Nαώ του Aγίου Aποστόλου Iακώβου του Aδελφοθέου, μέσα εις τον σεβάσμιον οίκον της Yπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Xαλκοπρατείοις.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Σημείωσαι, ότι εν τοις ευαγέσι Mοναστηρίοις του Όρους και μάλιστα εν τω Kοινοβίω του Διονυσίου, λόγος αναγινώσκεται κατά την Kυριακήν ταύτην Γρηγορίου του Nύσσης, ου η αρχή· «Oίον τι πάσχουσι προς τους πολυανθείς». (Σώζεται εν τοις εκδεδομένοις.)
2. Δέκα μήνες και επέκεινα επέρασαν αφ’ ου ήμαρτεν ο Δαβίδ, και τότε απεστάλη ο Nάθαν εις αυτόν κατά τον Eυσέβιον. Kαι καθώς συνάγεται τούτο εκ της θείας Γραφής. Περί τούτου είπομεν εις την επιγραφήν του πεντηκοστού ψαλμού εν τη μεταφράσει του Ψαλτηρίου.
3. Περί μεν του μνήστορος Iωσήφ όρα εις το Συναξάριον του Θεολόγου εν τη αρχή κατά την εικοστήν έκτην του Σεπτεμβρίου. Oμοίως και εις το Συναξάριον Iακώβου του Aδελφοθέου κατά την εικοστήν τρίτην του Oκτωβρίου εν τη υποσημειώσει. Περί δε του Aδελφοθέου, όρα εις το αυτό Συναξάριόν του.
(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Α´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

[toula]

ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ καθώς οι μαθητές πλήθαιναν, άρχισαν παράπονα μέσα στην Εκκλησία από τους ελληνόφωνους εναντίον των εβραιόγλωσσων , επειδή οι χήρες τους παραμελούνταν στην καθημερινή διανομή των αγαθών, καθώς είχαν τα πάντα κοινά . Τότε οι δώδεκα συγκάλεσαν όλο το πλήθος των μαθητών και είπαν: «Δεν είναι σωστό να αφήσουμε εμείς τον λόγο του Θεού για να υπηρετούμε στα τραπέζια. Διαλέξτε λοιπόν, αδελφοί, ανάμεσά σας επτά άνδρες με καλή φήμη, γεμάτους από Άγιο Πνεύμα και σοφία, για να τους αναθέσουμε αυτό το έργο. Εμείς θα αφοσιωθούμε στην προσευχή και στη διακονία του λόγου».
Αυτά που είπαν άρεσαν σε όλους και διάλεξαν τον Στέφανο, άνδρα γεμάτο πίστη και Άγιο Πνεύμα, καθώς και τον Φίλιππο, τον Πρόχορο, τον Νικάνορα, τον Τίμωνα, τον Παρμενά και τον Νικόλαο, που ήταν προσήλυτος από την Αντιόχεια. Τους έφεραν μπροστά στους αποστόλους, οι οποίοι προσευχήθηκαν και έβαλαν επάνω τους τα χέρια.
Και ο λόγος του Θεού διαδιδόταν συνεχώς, ο αριθμός των μαθητών στην Ιερουσαλήμ αυξανόταν πολύ και πολλοί από τους ιερείς υπάκουαν στην πίστη.
Ο Στέφανος, γεμάτος πίστη και δύναμη, έκανε μεγάλα θαύματα και σημεία ανάμεσα στον λαό. Τότε σηκώθηκαν μερικοί από τη συναγωγή που λεγόταν των Λιβερτίνων, των Κυρηναίων, των Αλεξανδρινών και όσων κατάγονταν από την Κιλικία και την Ασία, και άρχισαν να συζητούν με τον Στέφανο. Όμως δεν μπορούσαν να αντισταθούν στη σοφία και στο Πνεύμα με το οποίο μιλούσε.
Τότε έβαλαν κάποιους να λένε ψέματα, ότι δήθεν τον άκουσαν να μιλά βλάσφημα λόγια εναντίον του Μωυσή και του Θεού. Ξεσήκωσαν έτσι τον λαό, τους πρεσβύτερους και τους γραμματείς, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο συνέδριο.
Έστησαν ψευδομάρτυρες που έλεγαν:
«Αυτός ο άνθρωπος δεν σταματά να μιλά βλάσφημα εναντίον του ιερού τόπου και του νόμου. Τον ακούσαμε να λέει ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος θα καταστρέψει αυτόν τον τόπο και θα αλλάξει τα έθιμα που μας παρέδωσε ο Μωυσής».
Όλοι όσοι κάθονταν στο συνέδριο τον κοίταξαν προσεκτικά και είδαν ότι το πρόσωπό του έμοιαζε σαν πρόσωπο αγγέλου.
Ο αρχιερέας είπε:
«Είναι αλήθεια αυτά;»
Ο Στέφανος απάντησε:
«Άνδρες αδελφοί και πατέρες, ακούστε με. Ο Θεός της δόξας φανερώθηκε στον πατέρα μας Αβραάμ, όταν βρισκόταν στη Μεσοποταμία, πριν εγκατασταθεί στη Χαρράν, και του είπε: “Βγες από τη χώρα σου και από τη συγγένειά σου και πήγαινε στη γη που θα σου δείξω”. Έτσι έφυγε από τη χώρα των Χαλδαίων και εγκαταστάθηκε στη Χαρράν. Και μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Θεός τον μετέφερε σε αυτή τη γη όπου κατοικείτε τώρα. Όμως δεν του έδωσε κληρονομιά σε αυτήν, ούτε καν τόπο να πατήσει το πόδι του».
Ο Σολομώντας του έχτισε ναό. Όμως ο Ύψιστος δεν κατοικεί σε ναούς φτιαγμένους από ανθρώπινα χέρια, όπως λέει ο προφήτης:
«Ο ουρανός είναι ο θρόνος μου και η γη το υποπόδιο των ποδιών μου. Τι είδους σπίτι θα μου χτίσετε, λέει ο Κύριος, ή ποιος είναι ο τόπος της ανάπαυσής μου; Δεν τα έφτιαξε όλα αυτά το δικό μου χέρι;»
Σκληρόκαρδοι και ασυγκίνητοι στην καρδιά και στα αυτιά, εσείς πάντοτε αντιστέκεστε στο Άγιο Πνεύμα, όπως και οι πατέρες σας!
Ποιον από τους προφήτες δεν καταδίωξαν οι πατέρες σας; Σκότωσαν εκείνους που προανήγγειλαν την έλευση του Δικαίου, του οποίου εσείς τώρα γίνατε προδότες και φονιάδες. Εσείς που λάβατε τον νόμο διαταγμένο από αγγέλους και δεν τον τηρήσατε.
Όταν τα άκουσαν αυτά, εξαγριώθηκαν και έτριζαν τα δόντια τους εναντίον του. Ο Στέφανος όμως, γεμάτος Άγιο Πνεύμα, σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό και είδε τη δόξα του Θεού και τον Ιησού να στέκεται στα δεξιά του Θεού. Και είπε:
«Να, βλέπω τους ουρανούς ανοιχτούς και τον Υιό του Ανθρώπου να στέκεται στα δεξιά του Θεού».
Τότε, φωνάζοντας δυνατά, έκλεισαν τα αυτιά τους και όρμησαν όλοι μαζί επάνω του. Τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον λιθοβολούσαν. Οι μάρτυρες άφησαν τα ρούχα τους στα πόδια ενός νεαρού που λεγόταν Σαύλος.
Καθώς λιθοβολούσαν τον Στέφανο, εκείνος προσευχόταν και έλεγε:
«Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου».
Ύστερα γονάτισε και φώναξε δυνατά:
«Κύριε, μη τους λογαριάσεις αυτή την αμαρτία».
Και λέγοντας αυτά, κοιμήθηκε.
ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Ὁ πατὴρ εὐδόκησεν, ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο, καὶ ἡ Παρθένος ἔτεκε, Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα. Ἀστὴρ μηνύει, Μάγοι προσκυνοῦσι, Ποιμένες θαυμάζουσι, καὶ ἡ κτίσις ἀγάλλεται.
Αγαπητοί αδελφοί, Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα σήμερα και βρισκόμαστε ακόμα μέσα στη χαρμόσυνη πανηγυρική ατμόσφαιρα της εορτής. Είναι λοιπόν θαυμάσια ευκαιρία να κοιτάξουμε από κοντά για μια ακόμη φορά τα πρόσωπα και τα γενόμενα της εορτής.
Ο Αστήρ και οι Μάγοι. Θαυμαστό και έκτακτο ουράνιο φαινόμενο το αστέρι, το οποίο οδήγησε τούς σοφούς εξ Ανατολών στην Βηθλεέμ. Το άγιο Πνεύμα στους μεν Ιουδαίους μήνυσε τον ερχομό του Χριστού διά των προφητών. Στους δε αλλοεθνείς Μάγους μήνυσε το κοσμοσωτήριο γεγονός με την οικεία τους γλώσσα της επιστήμης και της παρατήρησης. Με ένα ουράνιο φαινόμενο το οποίο υποδηλώνε τον τόπο και τον χρόνο της Γέννησης ενός βασιλέα. Ο Ιερός Χρυσόστομος ονομάζει άγγελο Κυρίου οδηγό των Μάγων αυτό το άστρο. Οι Μάγοι εκπροσωπούν την τάξη των εθνικών, των σοφών και των βασιλέων, οι οποίοι προσκυνησαν το Θείο Βρέφος εκ μέρους κάθε σοφού και μεγιστάνα της οικουμένης.
Οι ποιμένες. Φτωχοί,ταπεινοί, με απλοϊκότητα. Είναι αυτοί για τους οποίους ο Κύριος είπε ότι μακάριοι είναι οι νήπιοι στους οποίους αποκαλύφθησαν τα πλέον απόκρυφα μυστήρια του Θεού.Ο Κύριος μήνυσε στους σοφούς Μάγους τον ερχομό Του, δεν καταφρόνησε ομως και τους απλούς βοσκούς. Δεν είναι Κύριος διακρίσεων αλλά μάλιστα αναπαύεται σε όσους στέκονται πιο χαμηλά απ' όλους μας. Γίνονται μάρτυρες της αγγελικής οπτασίας και δοξολογίας και προσκυνούν τον Χριστό εικονίζοντας με την παρουσία τους, τον φτωχό λαό της γης. Γι' αυτούς τους απλούς και βασανισμένους γεννήθηκε σήμερα ο Λυτρωτής, ος εστί Χριστός ο Κύριος. Και αυτό τους επλήρωσε με χαρά μεγάλη, τέτοια η οποία δεν έγινε ποτέ επί γης.
Οι άγγελοι. Ο ερχομός του Χριστού στην γη και η σαρκωση Του σε Υιό των ανθρώπων ωφέλησε όχι μόνο την δική μας φύση αλλά και τα επουράνια. Τώρα όλα ανακαινίστικαν με την πνευματική στίλβη της αναγέννησης του κόσμου και ουρανός και γη όλα αναμίχθηκαν και έγιναν ένα . Οι άγγελοι λοιπόν με ευχαριστία και ουράνια αγαλλίαση ,αλλά και με αγάπη και γνήσια χαρά για το δικό μας γένος,αναπέμπουν τον δοξολογικό ύμνο " Δόξα εν Υψίστοις Θεώ" . Στην γη φανερώθηκε ο Χριστός. Η Ειρήνη για τους επίγειους ανθρώπους και σημείον της ευμένειας του Θεού για τον κόσμο.
Ο Ιωσήφ και η Παναγία Θεοτόκος. Για τον δίκαιο Ιωσήφ ειπώθηκε ότι είναι το τέλειο υπόδειγμα υπακοής και Πίστης. Εμπιστεύεται τον Θεό στην μεγάλη ζάλη των αμφιβολιών του για την αθωότητα της Παναγίας. Υπακούει, προστατεύει, υπουργεί δηλαδή υπηρετεί με συγκινητική Σιωπή και εμπιστοσύνη το μυστήριον. Και όταν αργότερα ο Θεός του μηνύει να καταφύγουν στην Αίγυπτο, δεν Τον αμφισβητεί. Δεν αντιλέγει ότι αφού αυτό το Βρέφος είναι ο Λυτρωτής, υπάρχει πιθανότητα να κινδυνεύει; Σιωπά και πάλι και εξορίζεται μαζί με τον Χριστό. Τον προστατεύει από την κακία των ανθρώπων και τον αναθρέφει μαζί με την οικογένεια του σαν δικό του παιδί. Ο Ιωσήφ είναι ο άγγελος ο οποίος διάλεξε ο ίδιος ο Θεός για να εμπιστευτεί τον ίδιο τον Εαυτό Του στα χέρια Του! Ύψιστη διάκριση!
Η δε Παναγία Θεοτόκος, αυτή η οποία ειναι υψηλότερα των ουρανών και εργαστήριο της ένωσης των δύο φύσεων, δεν φυσιουται, ούτε αλαζονεύεται, αλλά ταπεινό και νεαρό κορίτσι η ίδια,πάσχει για το Παιδί της. Ταλαιπωρείται, οδοιπορεί,διώκεται,συναντά την αφιλοξενία και κακία των ανθρώπων. Θαυμάζει όμως και για τα μεγαλεία του Θεού και το απόρρητο της Γεννήσεως και βλέπει τα θαυμάσια τα οποία οικονόμησε ο Θεός στο Πρόσωπο της. Την προσκυνούν Άγγελοι,Μάγοι και Ποιμένες. Η γέννηση είναι ταπεινή, μαζί και βασιλική. Όλα αυτά τα θαυμαστά τα τηρούσε σιωπηλά μέσα στην καρδιά της και τα καλλιεργούσε νηπτικά και σιωπηρά,όπως όλοι οι άνθρωποι του Θεού.
Αυτή η Υπεραγία Κόρη είναι η συμβολή και αμώμητη προσφορά της ανθρωπότητας προς τον Θεό για να ιερουργήσει ο Ίδιος το θαύμα της Γέννησης Του.
Η Φάτνη,το Σπηλαιον,τα σπάργανα, η έρημος, ο ουρανός, η γη,η νύχτα, η πόλις της Βηθλεέμ, όλη η πλάση διακονεί τον Κύριο. Είναι τα σιωπηλά και τα άψυχα τα οποία βυθίστηκαν στο σκότος και την φθορά με την πτώση του Αδάμ. Τώρα με την γέννηση του Θεανθρώπου όλα λάμπουν και πάλι άγια και καινά. Ανασταίνονται!Ιδού τα πάντα ποιώ καινά, είπεν Κύριος Παντοκράτωρ.
Σε αυτή την δοξολογική ατμόσφαιρα υπάρχει και αυτός ο οποίος δεν χαίρεται, αλλά μαίνεται, φθονεί, ραδιουργεί και διώκει. Είναι ο βασιλιάς Ηρώδης, όργανον του άρχοντα του σκότους. Διώκει τον Χριστό, δολοφονεί τα αθώα βρέφη , φοβάται μην χάσει την προσκαιρη και ασήμαντη βασιλεία του, δεν συμμερίζεται την παγκόσμια χαρά, αλλά βρίσκεται σε ζοφερή παραζάλη. Αυτό οικονομήθηκε από τον Θεό για να φανεί από πολύ νωρίς ότι όσοι είναι του Χριστού θα διωχθούν και ότι το Ευαγγέλιο ήρθε για να κηρυχθεί σε έναν κόσμο σε παρακμή, του οποίου την εξουσια σφετερίζεται συνεχώς ο διάβολος. Και ότι ο Χριστός και οι μαθητές Του μισούνται από τον κόσμο αυτο,ο οποιος δεν αναγνώρισε το Φως το Ερχόμενον εις τον κόσμον και ότι διά πολλών θλίψεων πρέπει να μπούμε στη βασιλεία του Θεού.
Αγαπητοί μου αδελφοί, η λάμψη της Αγίας Νύχτας της Βηθλεέμ ακόμα λαμπρύνει την ψυχή και τις εντυπώσεις μας. Πλησιάσαμε και σήμερα το ιερό θυσιαστήριο αναζητώντας ό,τι απέμεινε από την χαρά των Χριστουγέννων. Έχουμε ανάγκη αυτή την χαρά, την Ειρήνη, την αγαλλίαση την μυστική, αισθήματα τα οποία μόνο ο Χριστός μπορεί να μας προσφέρει και μόνο πλάι στον Χριστό να τα βιώσουμε . Αυτή την δίψα για την χαρά του Χριστού να την συντηρήσουμε όλο τον χρόνο. Μέχρι να μας αξιώσει ο Θεός να φθάσουμε και να πανηγυρίσουμε και πάλι αυτές τις αγιασμένες ημέρες. Αμήν.
Π.Παντ.Κρ.

[toula]

Είναι ο άνθρωπος που καλείται να εμπιστευθεί εκεί όπου η λογική δεν επαρκεί, να αναλάβει ευθύνη εκεί όπου δεν υπάρχει καμία εγγύηση, να αγαπήσει χωρίς να κατέχει. Γι’ αυτό και το παράδειγμά του παραμένει εξαιρετικά ωφέλιμο.
Ο Άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ δεν γνωρίζει το πλήρες σχέδιο του Θεού· γνωρίζει μόνο ότι καλείται να προχωρήσει. Η υπακοή του δεν είναι αποτέλεσμα κατανόησης, αλλά πράξη εμπιστοσύνης. Σε έναν κόσμο που απαιτεί αποδείξεις πριν από κάθε βήμα, ο Άγ. Ιωσήφ μας θυμίζει ότι η ζωή δεν αποκαλύπτεται εκ των προτέρων, αλλά καθώς τη διασχίζουμε. Χωρίς αυτή την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος μένει ακίνητος, αιχμάλωτος του φόβου του να σφάλλει.
Την ίδια στιγμή, η δικαιοσύνη του Ιωσήφ δεν είναι σκληρή ούτε αυτάρεσκη. Όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει (την άσπορο σύλληψη της Παναγίας), επιλέγει να προστατεύσει και όχι να εκθέσει. Η στάση του αυτή φανερώνει ότι η αληθινή δικαιοσύνη δεν εξαντλείται στη σωστή κρίση, αλλά ολοκληρώνεται στη φιλανθρωπία. Σήμερα, που η κοινωνία σπεύδει να καταδικάσει και να διαπομπεύσει, το παράδειγμά του μας καλεί σε διάκριση, σε μια δικαιοσύνη που δεν συντρίβει τον άνθρωπο στο όνομα της αλήθειας.
Ο Άγιος ακόμη, αναλαμβάνει πατρότητα χωρίς να έχει τίποτα να διεκδικήσει. Δεν ζητά αναγνώριση, δεν επιβάλλει παρουσία, δεν οικειοποιείται ρόλους. Εργάζεται, φροντίζει, προστατεύει. Η προσφορά του είναι αθόρυβη, αλλά καθοριστική.
Και όλη αυτή η στάση ζωής εκφράζεται μέσα από τη σιωπή. Ο Άγιος δεν μιλά στα Ευαγγέλια, όχι επειδή δεν έχει φωνή, αλλά επειδή οι πράξεις του έχουν την δυναμική ενός θεάρεστου κηρύγματος.
Τελικά, το παράδειγμά του δεν μας καλεί σε ηρωισμούς, αλλά σε πνευματική ωριμότητα. Μας καλεί να εμπιστευόμαστε όταν δεν κατανοούμε, να είμαστε δίκαιοι χωρίς σκληρότητα, να αναλαμβάνουμε ευθύνη χωρίς εγωκεντρισμό και δικαιωματισμούς.
Η κλήση του να γίνει προστάτης της Παναγίας και του Χριστού δεν συνοδευόταν από κανένα δικαίωμα, καμία επιβεβαίωση, καμία αξίωση. Δεν αναζήτησε τίτλους· αναζήτησε τρόπο να σταθεί πιστός σε αυτό που του εμπιστεύθηκε ο Θεός.
Παραμένει ταπεινός αν και είδε αγγέλους. Παρέμεινε σταθερός όταν όλα κατέρρεαν.
Σε αυτή την ελευθερία από κάθε αξίωση βρίσκεται το βάθος της αγιότητάς του.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

ΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΘΟΥΜΕ
νοερὰ καὶ μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, τοῦτα τὰ Χριστούγεννα, ὁ καθένας μας ἀπὸ τὸ δικό του τραῦμα, στὸ θαῦμα τῶν Χριστουγέννων. Τῆς "μητροπόλεως τῶν ἑορτῶν" κατὰ τὸ Μέγα Ἀθανάσιο, ὅπου ὁ Θεὸς γίνεται κάτι ποὺ ποτὲ δὲν ἦταν, δηλαδὴ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο πλάστηκε, ἀλλὰ ἀπέτυχε κινούμενος ἐγωκεντρικά: νὰ τὸν κάνει θεό, παιδί Του καὶ ἀδελφό Του, μὲ τὴ δική Του χάρη.
Ἂς Τοῦ προσφέρουμε λοιπόν, τὸν νοῦ μας, τὴν καρδιά μας καὶ τὴν προσοχή μας ὁλάκερα, ὡς ἄλλα τρία δῶρα ὁ καθένας μας. Ὅπου τρεῖς μαζεμένοι στὸ Ὄνομά Του, ἐκεῖ γεννιέται συνεχῶς ὁ Χριστός, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἴδιος τὸ εἶπε.
π. Ἐφ.

[toula]

Άγια Νήπια (περίπου 14.000) που εσφάγισαν με διαταγή του Ηρώδη
Ημερομηνία Εορτής: 29/12/2025
Διά ξίφους άωρα μητέρων βρέφη,
Ανείλεν εχθρός του βρεφοπλάστου Bρέφους.
Nήπια αμφ’ ενάτην τάμον εικάδα παππάζοντα.
Όταν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν στον Ηρώδη να του πουν που είναι ο Χριστός, ο πονηρός αυτός βασιλιάς μηχανεύθηκε άλλο σχέδιο για να εξοντώσει το Θείο Βρέφος. Είχε ακούσει ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, τόπος γέννησης του Χριστού θα ήταν η Βηθλεέμ. Επειδή όμως δε γνώριζε ποιος ήταν ο Ιησούς αν βρισκόταν μέσα στη Βηθλεέμ ή στα περίχωρα της και επειδή συμπέρανε ότι το παιδί θα ήταν κάτω από δύο χρονών, έδωσε διαταγή να σφαγούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της, μέχρι της ηλικίας των δύο ετών. Η σφαγή έγινε ξαφνικά, ώστε να μη μπορέσουν οι οικογένειες να απομακρυνθούν με τα βρέφη τους. Και οι δυστυχισμένες μητέρες είδαν να σφάζονται τα παιδιά τους μέσα στις ίδιες τις αγκαλιές τους. Η χριστιανική Εκκλησία, πολύ σωστά ανακήρυξε Άγια τα σφαγιασθέντα αυτά παιδιά, διότι πέθαναν σε μια αθώα ηλικία και υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι πρώτοι μάρτυρες του χριστιανισμού. Μπορεί βέβαια να μη βαπτίσθηκαν εν ύδατι, βαπτίσθηκαν όμως, μέσα στο ίδιο ευλογημένο αίμα του μαρτυρίου τους.
Να σημειώσουμε τέλος, ότι τα λείψανα (ίσως μερικά) των Aγίων Νηπίων, βρίσκονται στην Kωνσταντινούπολη, στο Nαό του Aγίου Iακώβου του αδελφοθέου, τον οποίον ανήγειρε ο Iουστίνος.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ως θύματα δεκτά, ως νεόδρεπτα ρόδα και θεία απαρχή, και νεόθυτοι άρνες, Χριστώ τω ώσπερ νήπιον, γεννηθέντι προσήχθητε, αγνά Νήπια, την του Ηρώδου κακίαν, στηλιτεύοντα και δυσωπούντα απαύστως, υπέρ των ψυχών ημών.
Κοντάκιον
Ήχος δ'. Επεφάνης σήμερον.
Αστήρ Μάγους έπεμψε, προς τον τεχθέντα, και Ηρώδης άδικον, στρατόν απέστειλε κενώς, φονοκτονήσαι οιόμενος, τον εν τη φάτνη ως Νήπιον κείμενον.

[toula]

Μνήμη πάντων των Χριστιανών που πέθαναν μαρτυρικά για τη δόξα του Χριστού, από πείνα, δίψα, κρύο και μαχαίρι
Ημερομηνία Εορτής: 29/12/2025
Σωθήναι πάντας τους βροτούς Σώτερ θέλων,
Eις τούτο κρίσεις μηχανάσαι πανσόφως.
Αυτή τη μέρα η Εκκλησία μας όρισε να γιορτάζουμε τη μνήμη όλων των Χριστιανών, που μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού και τα ονόματα τους δεν μας είναι γνωστά.
Η γιορτή αυτή μας διδάσκει, ότι το βλέμμα του Θεού δεν είναι όμοιο με του ανθρώπου. Διότι οι άνθρωποι, συνήθως δοξάζουν και τιμούν αυτούς που γίνονται γνωστοί και διάσημοι, ενώ ο Θεός βλέπει γνωστούς και αγνώστους, διάσημους και άσημους, αρκεί όλοι να πράττουν ευσυνείδητα το θέλημα του. Έτσι και ο μικρότερος των χριστιανών αυτών, θα λάμψει ασύγκριτα περισσότερο από τους πιο φαντασμένους και αστραφτερούς βασιλείς της γης, όταν έλθει η ώρα της τελικής δικαίωσης.
Tελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω Nαώ της Yπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου εν τοις Xαλκοπρατείοις.