Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

""Η φάτνη είναι η ταπεινή καρδιά, που μοναχά σ’ αυτή πηγαίνει και γεννιέται ο Χριστός.""
«Εξαπόστειλον, Κύριε, το φως σου και την αλήθειάν σου· αυτά με ωδήγησαν και ήγαγόν με εις όρος άγιόν σου και εις τα σκηνώματά σου· και εισελεύσομαι προς το θυσιαστήριον του Θεού, προς τον Θεόν τον ευφραίνοντα την νεότητά μου».
Ας γιορτάσουμε λοιπόν κ’ εμείς, αδελφοί μου, τη Γέννηση του Χριστού «εν πνεύματι και αληθεία, εν ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς», και τότε και τ’ άλλα «προστεθήσεται ημίν», θα μας δοθούνε, ήγουν η χαρά του σπιτιού, της οικογένειας, της φύσης, της συναναστροφής, της αγνής διασκέδασης, γιατί όλα θα τα γλυκαίνει η αγάπη του Χριστού, και θα τα ζεσταίνει η θέρμη Εκείνου που είναι ο ζωοδότης.
Μέγα μάθημα της ταπείνωσης είναι για μας, αδελφοί μου, η Γέννηση του Χριστού. Πού γεννήθηκε;
Μέσα σε μια φάτνη, σ’ ένα παχνί να πούμε καλύτερα, για να νοιώσουμε βαθύτερα την ανείπωτη συγκατάβαση του Θεού, γιατί τ’ αρχαία λόγια κάνουνε να φαίνουνται στα μάτια μας πλούσια και τα φτωχά πράγματα.
Η μητέρα του, η υπεραγία Θεοτόκος, μακριά από το σπίτι της, ξένη σε ξένον τόπο, πήγε και τον γέννησε μέσα σ’ ένα μαντρί.
Το βόδι και το γαϊδούρι τον ζεστάνανε με την ανασαμιά τους.
Τσομπάνηδες τον συντροφέψανε.
Μαζί με τα νιογέννητα αρνιά λογαριάστηκε ο αμνός του Θεού, που ήρθε στον κόσμο για να σώσει τον άνθρωπο από την κατάρα του Αδάμ.
Ποιος άνθρωπος γεννήθηκε με μεγαλύτερη ταπείνωση;
Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει, στον Λόγο του για την Ταπεινοφροσύνη, τα παρακάτω εξαίσια λόγια: «Θέλω ν’ ανοίξω το στόμα μου, αδελφοί μου, και να λαλήσω για την υψηλή υπόθεση της ταπεινοφροσύνης, κ’ είμαι γεμάτος φόβο, σαν εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως θα μιλήσει για τον Θεό.
Γιατί η ταπεινοφροσύνη είναι στολή της θεότητας.
Γιατί ο Λόγος του Θεού που έγινε άνθρωπος, αυτή ντύθηκε, κ’ ήρθε σε συνάφεια μαζί μας μ’ αυτή, παίρνοντας σώμα σαν το δικό μας.
Κι όποιος τη ντύθηκε, αληθινά έγινε όμοιος μ’ Εκείνον, που κατέβηκε από το ύψος Του, και που σκέπασε την αρετή της μεγαλωσύνης Του και τη δόξα Του με την ταπεινοφροσύνη. Κι αυτό έγινε για να μην κατακαεί η κτίση από τη θωριά Του.
Γιατί η κτίση δεν μπορούσε να τον κοιτάξει , αν δεν έπαιρνε ένα μέρος απ’ αυτή (το σώμα), κ’ έτσι μίλησε μ’ αυτή. Σκέπασε τη μεγαλωσύνη Του με τη σάρκα, και μ’ αυτή ήρθε σε συνάφεια μαζί μας, με το σώμα που επήρε από την Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία.
Ώστε, βλέποντάς τον εμείς πως είναι από το γένος μας και πως μας μιλά σαν άνθρωπος, να μην τρομάξουμε από τη θωριά Του.
Γι’ αυτό, όποιος φορέσει τη στολή που φόρεσε ο Κτίστης (δηλαδή την ταπεινοφροσύνη), τον ίδιον τον Χριστό ντύθηκε».
Η φάτνη είναι η ταπεινή καρδιά, που μοναχά σ’ αυτή πηγαίνει και γεννιέται ο Χριστός.
Η Εκκλησία μας φωτοβολά μέσα στο χειμωνιάτικο σκοτάδι, γιορτάζοντας τη Γέννηση του Κυρίου.
Από μέσα της ακούγεται μια υπερκόσμια υμνωδία, σαν εκείνη που ψέλνανε οι άγγελοι τη νύχτα που γεννήθηκε ο Κύριος, «ήχος καθαρός εορταζόντων».
Φώτης Κόντογλου.
Από το βιβλίο του «Το Αϊβαλί η πατρίδα μου»)

[toula]

Ἐξέτασε μέ ἐπιμέλεια τά ἐνδύματά σου.
Μή βιάζεσαι νά πᾶς στό γάμο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ φορώντας σάν ἀσύνετος βρωμερά παλιοκούρελα, μολονότι εἶσαι καλεσμένος σ’ αὐτό τό γάμο ὅπως κάθε χριστιανός.
Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

[toula]

Ἄν κάνεις τό ἁμαρτωλό σου θέλημα,
καταπατώντας ἔτσι τίς εὐαγγελικές ἐντολές, τότε ὁ Κύριος θά σέ συναριθμήσει ἀνάμεσα σ’ ἐκείνους πού δέν Τόν ἀγαποῦν. «Αὐτός πού δέν μέ ἀγαπᾶ», λέει, «δέν ἀκολουθεῖ τά λόγια μου».
Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

[toula]

Ἄν ζεῖς ζωή ἁμαρτωλή, ἄν ἱκανοποιεῖσαι μέ τά πάθη σου
καί συνάμα νομίζεις ὅτι ἀγαπᾶς τόν Χριστό, ὁ αἰώνιος μαθητής τοῦ Κυρίου, αὐτός πού στό Μυστικό Δεῖπνο ἔγειρε στό στῆθος Του, θά σοῦ καταλογίσει πλάνη καί θά σέ διαψεύσει. Γράφει: '' Ὅποιος λέει, “Τόν γνώρισα”, δέν τηρεῖ ὅμως τίς ἐντολές Του, εἶναι ψεύτης- δέν λέει τήν ἀλήθεια. Ὅποιος, ἀπεναντίας, ὑπακούει στόν λόγο Του, αὐτός ἀσφαλῶς ἀγαπᾶ τόν Θεό μ’ ὅλη του τήν καρδιά''.
Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

[toula]

Ἄν τηρεῖς τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου,
μέ τρόπο θαυμαστό θά δεῖς τόν Κύριο μέσα σου, ὅπως Τόν ἔβλεπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί ὅπως ζητοῦσε νά Τόν βλέπουν καί οἱ ἄλλοι χριστιανοί, θεωρώντας πώς ὅσοι δέν τό εἶχαν κατορθώσει, δέν εἶχαν φτάσει στήν κατάσταση πού ἔπρεπε ὡς χριστιανοί.
Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

[toula]

Η θεολογική ερμηνεία για το Άστρο της Βηθλεέμ

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που ασχολήθηκε με το φαινόμενο του άστρου γράφει:

«Διότι βεβαίως δεν ήταν αυτό ένα από τα πολλά άστρα, μάλλον δεν ήταν καν άστρο, όπως εγώ τουλάχιστον πιστεύω, αλλά κάποια αόρατη δύναμη (άγγελος) που πήρε αυτή την μορφή. Έδινε την εντύπωση αυτή, (ότι ήταν υπερφυσικό φαινόμενο) πρώτον, από την πορεία του.

Όλα τα άστρα, τα βλέπουμε να ακολουθούν πορεία από τα ανατολικά προς τα δυτικά· αυτό όμως κατευθυνόταν από βορρά προς νότο· διότι αυτή είναι η θέση της Παλαιστίνης σε σχέση με την Περσική χώρα.

Δεύτερον, αυτό είναι δυνατόν να το αντιληφθεί κανείς και από το χρονικό διάστημα (της εμφάνισής του).

Δηλαδή δεν φαινόταν κατά την νύκτα, αλλά μέρα-μεσημέρι, ενώ έλαμπε ο Ήλιος· πράγμα το οποίο δεν είναι χαρακτηριστικό της δύναμης ενός άστρου, αλλά ούτε και της Σελήνης.

Τρίτον, από το γεγονός ότι εμφανιζόταν και κρυβόταν ξανά. Διότι στον δρόμο προς την Παλαιστίνη φαινόταν ότι τους καθοδηγούσε·
όταν όμως έφθασαν στα Ιεροσόλυμα, κρύφθηκε· έπειτα πάλι όταν άφησαν τον Ηρώδη, αφού του εξήγησαν τον λόγο για τον οποίον ήρθαν και επρόκειτο να φύγουν, εμφανίστηκε ξανά· γεγονός το οποίο δεν έχει να κάνει με την κίνηση των άστρων, αλλά με κάποια έλλογη δύναμη.

Τέταρτον, από τον τρόπο που έδειχνε θα μπορούσε να το αντιληφθεί κανείς αυτό ξεκάθαρα.

Διότι δεν έδειχνε τον τόπο μένοντας επάνω· ούτε βέβαια ήταν δυνατόν σ’ αυτούς (Μάγους) έτσι να το αντιληφθούν· αλλά το έκανε αυτό κατεβαίνοντας κάτω.

Πώς λοιπόν το άστρο, πες μου, έδειχνε τόπο τόσο στενό της φάτνης και της καλύβας, εάν δεν κατέβαινε κάτω, αφήνοντας το ύψος εκείνο,
και δεν στεκόταν πάνω από το κεφάλι του παιδιού;

Αυτό βεβαίως υπονοώντας και ο Ευαγγελιστής έλεγε:
«ιδού, το άστρο οδήγησε αυτούς, μέχρις ότου ήλθε και στάθηκε πάνω από το σημείο όπου ήταν το παιδί».

Την άποψη του Αγίου Ιωάννου, του Χρυσοστόμου, υποστήριξε το σύνολο των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας.

www.orthmad.gr

[toula]

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγαπούν την ησυχία από αδυναμία, αλλά από σοφία. Δεν αποσύρονται για να κρυφτούν απομακρύνονται για να σωθούν. Έζησαν μέσα στον θόρυβο των άλλων, άκουσαν λόγια βαριά, γνώρισαν εγωισμούς, συγκρούσεις και πληγές. Κι έμαθαν ότι η ειρήνη δεν είναι φυγή, αλλά επιλογή.

Η ειρήνη δεν φωνάζει κατοικεί σιωπηλά στην καρδιά που έπαψε να αποδεικνύει, να δικαιολογείται, να πολεμά. Είναι καρπός ωριμότητας, όχι συμβιβασμού. Όποιος την επιλέγει, δεν φοβάται τη μοναξιά, γιατί έχει μάθει να στέκεται ενώπιον του Θεού χωρίς μάσκες και χωρίς θόρυβο.

Και τότε καταλαβαίνει κανείς πως η αληθινή δύναμη δεν είναι να υψώνεις τη φωνή σου, αλλά να κρατάς την καρδιά σου καθαρή. Γιατί μόνο στην ησυχία μιλά ο Θεός, και μόνο εκεί γεννιέται η ειρήνη που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει.

www.orthmad.gr

[toula]

Άνθρωπος Εγέννησε Θεόν (π. Δημητρίου Μπόκου)

Τη Βίβλο γενέσεως ακούμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα από τον ευαγγελιστή Ματθαίο, στην οποία καταγράφονται ονομαστικά οι κατά σάρκα πρόγονοι του Χριστού. Επιπλέον αναφέρουμε και τιμάμε όλους τους προ Χριστού αγίους, γιατί με τη θεοσεβή τους πολιτεία εδραίωσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στις ψυχές των ανθρώπων την πίστη στον ερχόμενο Υιό του Θεού, ενίσχυσαν την προσδοκία όλων των εθνών και γιγάντωσαν τον πανανθρώπινο πόθο για την έλευση του παγκόσμιου λυτρωτή (Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως).

Οι άγιοι Προπάτορες προπαρασκεύασαν το ανθρώπινο γένος για να φέρει στον κόσμο τον κάλλιστο καρπό του, την Παρθένο Μαρία, θυγατέρα του Δαυΐδ, του Αβραάμ, του Αδάμ, του Θεού. «Καυχώνται εν δόξη οι άγιοι, (δι)ότι εκ σπέρματος αυτών υπάρχει καρπός ευκλεής, η ασπόρως τεκούσα σε». Με τη γέννηση της Παναγίας έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, ο καιρός που περίμενε ο Θεός για να σαρκωθεί, να γίνει άνθρωπος, να κατέβει στη γη.

Αρχής γενομένης (κατά τον ευαγγελιστή Λουκά) από τον Θεό που «γεννά» τον Αδάμ, η μακρά σειρά των διαδοχικών γενεών διέρχεται από τον Αβραάμ, «Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ», φτάνει στον Δαυΐδ και κατακλείεται με την Παρθένο, «εξ ης εγεννήθη Ιησούς». Και ενώ στην αρχή ο Θεός «γέννησε», έπλασε τον άνθρωπο, επίλογος στη Βίβλο γενέσεως μπορεί άριστα να γίνει το «άνθρωπος εγέννησε Θεόν».

Έκτοτε ο Χριστός αυτοαποκαλείται «Υιός του ανθρώπου», χωρίς να θεωρεί καθόλου υποτιμητικό τον τίτλο αυτό. Ο άνθρωπος που γεννά τον Θεό, είναι ο τελειότερος όλων των εποχών, η Παναγία. Απλός άνθρωπος η Θεοτόκος, γεννημένη κατά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης, εκ «ρίζης φυείσα του Ιεσσαί», κατάφερε ωστόσο να υπερβεί τα ανθρώπινα μέτρα. «Όρους παρήλθε των βροτών της ουσίας». Είναι δικό της κατόρθωμα αυτό. Γεννήθηκε μεν «εξ επαγγελίας», με υπόσχεση του Θεού και με τρόπο θαυματουργικό, από στείρους, γέροντες γονείς, αλλά είλκυσε πάνω της με τον δικό της ενεργό πνευματικό αγώνα, με τη δική της ελεύθερη θέληση, τον μέγιστο δυνατό αγιασμό. Γι’ αυτό και προκρίνεται ως η μόνη άξια να γεννήσει τον Υιό του Θεού.

Την αγιασμένη σάρκα της Παρθένου διαλέγει και προσλαμβάνει εκούσια ο Ύψιστος Θεός για να σαρκωθεί και να καθαρίσει το γένος μας από τον «ιόν της δρακοντίας κάρας». Από το δηλητήριο της κεφαλής του αρχαίου δράκοντα, του διαβόλου, με το οποίο θανάτωσε τον Πρωτόπλαστο. «Σάρκα προσλαβών εκ Παρθένου» ο Θεός, γίνεται «ίσος τοις βροτοίς», αδελφός μας. Δεν ντρέπεται να μας αποκαλεί αδελφούς του. Έγινε ένα με τους θνητούς, για να μας οδηγήσει «άπαντας προς σέλας ζωηφόρον εκ πυλών ανηλίων». Από τα σκοτεινά βάθη της αμαρτίας.

Επιφύλαξε ύψιστη τιμή στην Παρθένο, επιλέγοντάς την ως μητέρα του. Όμως, την ίδια τιμή επιφυλάσσει και σε μας. Καταδέχεται να γίνουμε κι εμείς μητέρα του, αδελφοί του, κατά σάρκα συγγενείς του.

Διπλό το μυστήριο: Δίνει και παίρνει ο Χριστός. Δίνει και σε μας την εκ Παρθένου Σάρκα του, αλλά συγκατανεύει «να παίρνει σάρκα», μορφή και από μας, να τον γεννούμε μέσα μας κι εμείς με τη θεοπρεπή βιωτή μας.

www.orthmad.gr

[toula]

«Ένα πράγμα να θυμάστε … Να αποφεύγετε τις κακοτοπιές!

Και όταν κάποιο πρόβλημα εμφανίζεται ή τα πνεύματα με τους γύρω σας οξύνονται… Να κάνετε Αγάπη και να επικαλείστε τη βοήθεια του Θεού λέγοντας την Ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”.

Αυτός ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς πώς θα χειριστεί τα προβλήματά μας, και πώς τα εμπόδια θα εξαφανιστούν από τον δρόμο μας με τη δική Του παρέμβαση»…

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

[toula]

Επί γης Ειρήνη. Χριστούγεννα και ο ¨λησμονημένος¨ αδελφός.

Χριστούγεννα, μεγάλη εορτή της Ορθοδοξίας. Εορτάζουμε την γέννηση του ενανθρωπήσαντος Κυρίου. Ο νους μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω στο παρελθόν, στα ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Χωρίς φανταχτερά λαμπιόνια και ηλεκτρονικά παιχνίδια με τον ευτραφέστατο Άγιο Βασίλειο. Τίποτα το κοινό ανάμεσα στον πραγματικό Άγιο Βασίλειο, τον λιτοδίαιτο και λιπόσαρκο ασκητή και τον εμπορευματοποιημένο.

Και, όμως, οι ψυχές και οι καρδιές των γονέων και οι δικές μας ήταν πλημμυρισμένες από φως. Το φως της πραγματικής γονεϊκής αγάπης έκανε τα πρόσωπα όλων να λαμποκοπούν όλο το άγιο 12ήμερο. Το φως του άστρου της Βηθλεέμ, πάνω από το ταπεινό σπήλαιο-σταύλο της γεννήσεως του ενανθρωπήσαντος Λόγου είχε ριζώσει στις καρδιές όλων και ακτινοβολούσε προς τα έξω.

Το «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη», εγένετο πράξις. Οι ταραγμένες καρδιές εδέχοντο το μήνυμα της γεννήσεως και αναπαύοντο, αγαλλιούσαν. Το μήνυμα των αγγέλων, εκείνο το βράδυ, ήταν ότι η γέννηση του Κυρίου θα έφερνε την ειρήνη εις τις καρδιές των ανθρώπων και ως λογικό συνακόλουθο θα ήταν και η επικράτηση της ειρήνης επί γης. Οι άνθρωποι με ειρήνη εις τις καρδιές των, με τον Κύριο παρόντα, δεν καταφεύγουν εις πολέμους. Οι πόλεμοι είναι εκ του πονηρού. Πολλά δεινά προέρχονται εκ των πολέμων. Θα ήτο δυνατόν ο Θεός να ευνοεί πολέμους;; Μη γένοιτο. Η γέννηση του Θεανθρώπου άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Φόρεσε ο Κύριος την ανθρώπινη σάρκα και τη δόξασε. Χαρά εν ουρανώ και επί γης. Δοξολογούν οι άγγελοι και πληροφορούν και κοινωνούν το χαρμόσυνο άγγελμα εις τους ταπεινούς βοσκούς που έβοσκαν τα πρόβατά των κοντά στο σπήλαιο. Πληροφορούνται τη γέννηση του Θεού Λόγου και πρώτοι τον προσκυνούν, οι άσημοι βοσκοί και όχι οι διάσημοι και προύχοντες της εποχής.

Αυτές τις άγιες ημέρες, τις χαρμόσυνες και εορταστικές, ο καθένας μας προσπαθεί να περάσει όσο γίνεται καλύτερα ανάβοντας πολύχρωμα λαμπιόνια και καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες ποτού και φαγητών. Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν. Δεν τους άγγιξαν οι φωνές και οι φαντακτερές, άνευ πνευματικότητας, εκδηλώσεις. Ζουν στη φτώχεια και εις τη λησμονιά. Ξεχασμένοι από τους ανθρώπους της εποχής μας, λησμονημένοι από φίλους και συγγενείς. Κλεισμένοι μέσα στο φτωχικό τους και πολλοί από ανήμποροι και εις το κρεβάτι του πόνου. Περιμένουν…

Τι περιμένουν;; Τη δική μας ανθρωπιά. Τη ζεστή «Καλημέρα» και μια χαρμόσυνη ευχή. «Ἐπί γῆς εἰρήνη». Ειρήνη και αγάπη στις καρδιές μας. Περιμένουν να τους ανοίξουμε την πόρτα του σπιτιού και της καρδιάς. Να συνειδητοποιήσουν ότι ο Χριστός γεννήθηκε στο σπήλαιο, πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά γεννιέται κάθε μέρα στις καρδιές μας, στις ψυχές μας. Στους ξεχασμένους αυτούς ανθρώπους μπορέσουμε να προσφέρουμε και κάτι υλικό είτε από το υστέρημα είτε από το περίσσευμά μας. Ο Κύριος θα το ανταποδώσει εκατονταπλασίονα. Θα πράξουμε το καθήκον μας και ως άνθρωποι αλλά και ως χριστιανοί. Πράγματι, το αγγελικό μήνυμα «ἐπί γῆς εἰρήνη «έγινε κτήμα μας, φύτρωσε εις την καρδιά μας και φεγγοβολεί γύρω μας φως αγάπης, φιλανθρωπίας και Χριστού. Δεν χρειάζεται να ανάψουμε πολύχρωμα και ακριβά λαμπιόνια . Το φως που θα εκπέμπεται από τις καρδιές μας θα φωτίζει πιο έντονα και πραγματικά την κτίση.

Από τέτοιο φως έχουμε όλοι μας ανάγκη και όχι φως ψεύτικο και υλικό που κουράζει τις ψυχές και ταλαιπωρεί τον σύγχρονο άνθρωπο της ύλης και της υπερκατανάλωσης. Το φως του άστρου της Βηθλεέμ εκπέμπει αενάως το Φως του και οι άγγελοι ατελεύτως υμνολογούν «ἐπί γης εἰρήνη». Ειρήνη εις τις καρδιές όλων μας. Όχι μόνο κατά το άγιο 12ήμερο, αλλά εφ’ όρου ζωής, για να γίνουμε άξιοι της πραγματικής ατελεύτου Ζωής.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός