Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μοναχὰ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα πνευματικά, κι ἀπὸ τὴν ψυχὴ του περνᾶνε ἁγιασμένα αἰσθήματα, καὶ τὴ ζεσταίνουνε μὲ κάποια θέρμη παράδοξη, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ ἕναν ἄλλο κόσμο, τὴ θέρμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατὰ τὸν ἀναβαθμὸ ποὺ λέγει:
«Ἁγίῳ Πνεύματι πάσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τῇ τριαδικῇ μονάδι, ἱεροκρυφίως».
Ψυχὴ καὶ σῶμα γιορτάζουν μαζί, εὐφραίνουνται μὲ τὴ θεία εὐφροσύνη, ποὺ δὲν τὴν ἀπογεύεται ὅποιος βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἐνῶ ἡ καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, αὐτὲς τὶς ἁγιασμένες μέρες, εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν εὐωδία τῆς ὑμνωδίας, γεμάτη ἀπὸ μία γλυκύτατη πνευματικὴ φωτοχυσία, ποὺ σκεπάζει ὅλη τὴν κτίση, τὰ βουνά, τὴ θάλασσα, τὸν κάθε βράχο, τὸ κάθε δέντρο, τὴν κάθε πέτρα, τὸ κάθε πλάσμα. Ὅλα εἶναι ἁγιασμένα, ὅλα γιορτάζουνε, ὅλα ψέλνουνε, ὅλα εὐφραίνονται, ὅλη ἡ φύση εἶναι «ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ». Κανεὶς δὲν νοιώθει στὴν καρδιὰ του τέτοια χαρά, παρὰ μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ τὸν Θεὸ καὶ ποὺ ζεῖ τὶς μέρες τῆς ζωῆς του μαζὶ μὲ τὸν Θεό, γιατί κανένας ἄλλος ἀπὸ τὸν Θεὸ δὲν μπορεῖ νὰ δώσει τέτοια χαρά, τέτοια εἰρήνη, κατὰ τὸν λόγο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο: «Τὴ δική μου τὴν εἰρήνη σᾶς δίνω, δὲν σᾶς δίνω ἐγὼ τὴν εἰρήνη ποὺ δίνει ὁ κόσμος».
Ἡ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ κ’ ἡ εἰρήνη εἶναι ἀλλιώτικη ἀπὸ τὴ χαρὰ κι ἀπὸ τὴν εἰρήνη τούτου τοῦ κόσμου. Γιὰ τοῦτο ὁ ἄνθρωπος ποὺ χαίρεται νὰ πηγαίνει στὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ πιεῖ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀθάνατη βρύση τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης, λέγει μαζὶ μὲ τὸν Δαβίδ:
«Ἐξαπόστειλον, Κύριε, τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου· αὐτὰ μὲ ὡδήγησαν καὶ ἤγαγόν με εἰς ὄρος ἅγιόν σου καὶ εἰς τὰ σκηνώματά σου· καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸν Θεὸν τὸν εὐφραίνοντα τὴν νεότητά μου».
Φώτης Κόντογλου-αγιασμένες μέρες

[toula]

Νά πῆς στόν Θεό: Δός μου ὅποιον
Ἐσύ θέλεις, μέ τήν οἰκονομία Σου.
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ
τ. 22, σελ. 350).
– Μὰ ὁ Θεὸς θὰ μοῦ δώσει τὴ γυναῖκα; ῥωτάει ὁ ἄλλος.
– Ἔτσι λέει ὁ Κύριος, διὰ τοῦ Σολομῶντος: ”Οἶκον καὶ ὕπαρξιν μερίζουσι πατέρες παισὶ, παρὰ δὲ Κυρίου ἁρμόζεται γυνὴ ἀνδρί” (Παροιμίες 19,14). Δηλ. τὰ χωράφια καὶ τὰ σπίτια θὰ τὰ κληρονομήσεις ἀπὸ τὸν πατέρα σου, ἀλλὰ τὴν γυναῖκα θὰ τὴν ζητήσεις, νὰ σοῦ τὴν δώσει ὁ Θεός, γιατί μόνο Αὐτὸς γνωρίζει, ποιά σοῦ ταιριάζει...

[toula]

Είναι Χάρη, είναι δύναμη,
Να αγαπάς χωρίς να σε αγαπούν.
Να υπηρετείς χωρίς να σε εκτιμούν.
Να δίνεις χωρίς να σε ευχαριστούν.
Να θυσιάζεσαι χωρίς να σε αναγνωρίζουν.
Να συγχωρείς χωρίς να σε συγχωρούν.
Να στηρίζεις αυτόν που σε απέρριψε.
Να μένεις ήρεμος όταν αδικείσαι...
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

[toula]

«Όταν απο­φεύ­γει ο άν­θρω­πος τις πολ­λές κου­βέν­τες, τις δια­μά­χες, την τα­ρα­χή και την σύγ­χυ­ση, το Άγιο Πνεύ­μα επι­σκιά­ζει την ψυχή του και τότε, όσο στεί­ρα και αν εί­ναι, θα βλα­στήσει καρ­πούς πνευ­μα­τι­κούς.»
Όσιος Ποιμήν

[toula]

«Μὴν ἀγχώνεσαι γιὰ τὸ αὔριο, μὴν τσακώνεσαι μὲ τὶς σκέψεις σου, μὴν ψάχνεις λύσεις μόνο μὲ τὸ μυαλό σου.
Ρῖξε ὅλο τὸ βάρος σου στὸν Χριστὸ καὶ πὲς Του μὲ ἁπλότητα: "Ἐσὺ ξέρεις, Ἐσὺ μπορεῖς, φρόντισε!".
Κι ἀπό 'κείνη τὴν στιγμὴ νοιώθεις πὼς ὅλα γίνονται ἐλαφρά.
Δὲν εἶναι δικά σου πιά, εἶναι τοῦ Θεοῦ».
Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Κάποτε προσευχόμουνα γιὰ μία ἐξαδέλφη μου πολὺ πονεμένη. Αὐτή, ὅμως, εἶχε μπλέξει μὲ τὴ μαγεία.
Ἡ προσευχή μου ἦταν θερμὴ καὶ ἐπίπονη.
Ξεπέρασα κάθε ὅριο, παρακαλῶντας:
«Χριστέ μου, γιὰ τὸ αἷμα ποὺ ἔχυσες πάνω στὸ σταυρό, ἐλέησε κι αὐτὴν τὴν ψυχή!».
«Μὰ ξαφνικὰ ἔφαγα ἕναν μπάτσο, ποὺ ἦταν ὅλος δικός μου!
Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ ἀνέχεται, ἀλλὰ τὴ μαγεία... μακριά!
«Ἐπιχείρησα ἄλλη μιὰ φορὰ κάτι τέτοιο καὶ ἐρέθισα τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ πρόλαβα καὶ ζήτησα συγγνώμη. Ἔτσι δὲν ἔφαγα τὸν μπάτσο. Αὐτὰ τὰ πράγματα εἶναι φόβος καὶ τρόμος».
«Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι καθαρός, τὰ μάγια δὲν πιάνουν:
Καὶ καθαρὸς ἐννοῶ ὅταν λειτουργεῖται, ὅταν ἐξομολογεῖται, ὅταν μεταλαμβάνει συχνά».
«Κάποτε πέρασε ἕνας νέος, ὁ Ν., καὶ μοῦ εἶπε:
-Γέροντα, μοῦ ἔκανε κάποιος στρατιώτης μάγια, καὶ τώρα δὲν μπορῶ νὰ παντρευτῶ τὴν Ε.
-Πήγαινε, τοῦ λέω, στὸν παπα-Χαράλαμπο τὸν Βασιλόπουλο. Αὐτὸς γνωρίζει ἀπὸ μάγια.
Πραγματικά, πῆγε νὰ τὸν συμβουλευτεῖ, κι ἐκεῖνος τὸν ρώτησε:
-Τὸν καιρὸ ποὺ σοῦ κάναν τὰ μάγια, κοινωνοῦσες;
-Ὄχι.
-Γι’ αὐτό, παιδί μου, σ’ ἔπιασαν τὰ μάγια.
Ὕστερα ἀπὸ ἕξι χρόνια, ἦρθε πάλι νὰ μὲ δεῖ.
-Τί γίνεσαι, Ν.; τὸν ρωτάω. Πῆρες τὴν Ε.;
-Οὔτε ἐγὼ παίρνω ἄλλην, μοῦ ἀπαντάει, οὔτε ἐκείνη ἄλλον».
Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης

[toula]

Ὑπάρχουν καὶ μερικοὶ κενόδοξοι ποὺ θεωροῦν ὑποχρεωμένον τὸν Θεὸν νὰ τοὺς εἰσακούσῃ σὲ ὡρισμένα αἰτήματά τους.
Ὁ δὲ Κύριος συνηθίζει νὰ τοὺς προλαμβάνῃ καὶ νὰ πραγματοποιῇ ὅ,τι θὰ τοῦ ζητοῦσαν στὶς προσευχὲς τους∙ καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ μὴ τὰ λάβουν μὲ τὴν προσευχὴ καὶ αὐξήσουν τὴν οἴησί τους.
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ τῆς Κλίμακος
(Περί κενοδοξίας λδ')

[toula]

«O Άγιος Ελευθέριος μάς δείχνει την πορεία προς το Βασιλικό Δείπνο και το Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Αλλά αντί να αφηνόμαστε στη Χάρη του, που είναι η Χάρη του Χριστού, και να απελευθερωθούμε σαρκώνοντας την παρουσία του, εμείς «αγρόν αγοράζουμε», δηλαδή αδιαφορούμε, «πέντε ζευγάρια βόδια πάμε να δοκιμάσουμε», δηλαδή ζούμε αναισθήτως τον βίο των πέντε αισθήσεων, και «γυναίκα εγήμαμεν», δηλαδή παντρευτήκαμε τη φιλαυτία μας. Αλλά και πάλι φιλανθρώπως ο Χριστός μας, ακόμη και δια της ορατής παρουσίας του Αγίου Ελευθερίου μέσω αποτμήματος του λειψάνου του από την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας, που ευλογεί την όμορφη αυτήν Ενορία σήμερα, μας κρούει τον κώδωνα, για να εγερθούμε από την πνευματική υπνηλία και να υποδεχθούμε τον Γεννώμενο Σωτήρα στη φάτνη της καρδιάς μας, προσφέροντάς Του, άλλα τρία δώρα ο καθένας μας: τον νου μας, την καρδιά μας και την προσοχή μας».
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ κήρυγμα στὸν Ἑσπερινὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Λαμίας, 14-12-2025
Στὴν κάτωθι εἰκόνα ἀπεικονίζεται ὀ ἀποκεφαλισμὸς τῆς ἁγίας Ἀνθίας, μετὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ υἱοῦ της. Τὸ κεφάλι τοῦ Ἁγίου, δικρίνεται δίπλα ἀπὸ τὴ μελλοθάνατη μητέρα του.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=MiQyaO_RRwM

Θαύματα ή πλάνες;

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

MEΣΑ ΣΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ
βρῆκε τὴν ὑγεία της ἡ ἐπὶ 18 ἔτη παθολογικὰ σκυμμένη γυναῖκα - ἀπὸ δαιμονικὸ πειρασμό, ὅπως εἶπε ὁ Χριστός. Σκυμμένη, μουδιασμένη, πονεμένη, ταλαιπωρημένη, μὲ δύσπνοιες, μὲ γενικὴ ἐξάντληση καὶ ὑπερκόπωση, ἀλλὰ τὸ Σάββατο Σάββατο! Ἐκεῖ... Μέχρις ὅτου ἔπεσε πάνω στὸ Χριστὸ καὶ "λύθηκε" αὐτὸ τὸ δαιμονικὸ δέσιμο. Θὰ λέγαμε πὼς ἡ δικαιολογία γιὰ νὰ μὴν πᾶμε στὴν εὐχαριστιακὴ σύναξη τῆς Κυριακῆς, στὴ Θεία Λειτουργία, εἶναι σχεδὸν πάντοτε ψέμα. Μᾶς διαψεύδει αὐτὴ ἡ γυναῖκα, ἡ ὁποία μᾶς θυμίζει τὴ συγκύπτουσα ψυχή μας ἀπὸ πολλὰ καὶ βαριὰ καὶ ἀνομολόγητα πάθη, λογισμοὺς καὶ ἐπιθυμίες. Καὶ παίρνουμε δύναμη ἀπὸ τὴ δύναμή της γιὰ νὰ τὰ ἀντι-παλέψουμε, φωνάζοντας τὸ Χριστό, παρόντες στὴ Νέα Συναγωγὴ τῆς Κυριακῆς. Ἐκεῖ καὶ μεῖς λοιπόν, κάθε Κυριακή. Κάθε Κυριακή. Ὅλες τὶς Κυριακὲς τῆς ζωῆς μας. Καὶ θὰ πέσουμε πάνω Του. Μπορεῖ καὶ πολλὲς φορές. Μιὰ θὰ εἶναι πολὺ καθοριστική, καὶ θὰ τὴν ἐνισχύουν οἱ ἑπόμενες: εἶναι αὐτὴ ποὺ θὰ μᾶς προφυλάξει ἀπὸ τὸν κόσμο, καὶ ποὺ θὰ μᾶς κάνει καὶ νὰ κατακτήσουμε τὸν κόσμο, μεταβάλλοντάς τον σὲ κόσμημα. Μὲ μάτια Χριστοῦ. Ἀμήν, ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ!

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος