Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Θέλεις νά δεῖς τί ἀρετή ἔχεις; Ἐξέτασε τόν ἑαυτόν σου πῶς δέχεσαι, καί ἄν δέχεσαι, τίς ὕβρεις τῶν ἄλλων. Ὄχι τά καλά λόγια. Ἄν τίς δέχεσαι, ἔχεις κάποια ἀρετή, ἄν τίς ὑπομένεις μέ γενναιότητα…

Ἀλλά ἄν θέλεις νά δεῖς καί ἕνα σκαλοπάτι παραπάνω, νά δεῖς πῶς στέκεσαι ἀπέναντι στούς ἐπαίνους. Μετά ἀπό ἕναν ἔπαινο ἀλλοιώνεσαι; Χαίρεσαι; Κάτι δέν πάει καλά.

Ὁ ἀληθινά ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ παρέρχεται ἀβλαβῶς, χωρίς βλάβη, τούς ἐπαίνους.

Βλέπετε καί ὁ λαός μας ἔχει αὐτή τήν παροιμία: “πολλοί τόν πλοῦτο ἐμίσησαν, τή δόξα οὐδείς”. Εἶναι πάρα πολύ δύσκολο νά ἀντιπαρέρχεσαι τούς ἐπαίνους. Βλέπετε πολλές φορές λέει κάποιος:

– Πές το καί ἄς εἶναι καί ψέμα…

Γιά νά τόν ἀνεβάσεις τόν ἄλλον. Θέλει ν’ ἀκούσει μιά καλή κουβέντα, ἄς εἶναι καί ψέμα! Τί εἶναι αὐτό; Παρά ἡ τροφή πού ζητάει στήν κενοδοξία του αὐτός ὁ ἄνθρωπος.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 27 – 1 – 2018)

[toula]

Το πέμπτο ραντεβού (π. Δημητρίου Μπόκου)

Κοντοστάθηκε στα Προπύλαια, έκοψε τη φόρα του, σάρωσε με τη ματιά του την πλατεία. Κοίταξε το ρολόι του, χαμογέλασε. Δεν ήταν ακόμα η ώρα. Ήρθε νωρίτερα, δέκα ολόκληρα λεπτά. Βιάστηκε. Μα γινόταν κι αλλιώς; Πέμπτο ραντεβού σήμερα με την Αλίκη και δεν πάταγε στη γη.

Τη γνώριζε από καιρό. Φοιτητές και οι δυό, εκείνη από χωριό, Αθηναίος αυτός. Μα δεν είχε τολμήσει να την πλησιάσει ποτέ. Αναδυόταν μέσα του φανταστική, με τη γλυκειά της ομορφιά, τον φινετσάτο τρόπο της, την αεράτη κορμοστασιά. Δεν τόλμαγε να συγκριθεί μαζί της. Δεν ήταν πάντα για τους τρόπους του περήφανος, κι αν κοίταζες και λίγο παραμέσα, άστα καλύτερα!

Βλέποντας όμως την Αλίκη ένιωθε την ανάγκη να ’ναι κι αυτός καλός. Η παρουσία της, απλή, καλοσυνάτη, γελαστή, τον σκλάβωνε και μια γλυκειά ταραχή γέμιζε την καρδιά του, όταν εκείνη πέρναγε κοντά του.

Για πολύν καιρό υπέφερε σιωπηλά μέσα του. Μα κάποτε πήρε την απόφαση να κάμει το μεγάλο άλμα και, ξεπερνώντας τον εαυτό του, την πλησίασε. Κι ενώ δεν το περίμενε, η Αλίκη δεν τον απώθησε. Το θαύμα έγινε. Ανέλπιστα το φευγαλέο του όνειρο έγινε πραγματικότητα.

– Είσαι υπέροχη, Άλις! παραμιλούσε καθώς βάδιζε πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας.

Έκανε αργά τον γύρο της πλατείας. Στην είσοδο του μετρό σταμάτησε. Ήταν το σημείο συνάντησης. Βάλθηκε να χαζεύει την κίνηση, τα περιστέρια, τον κόσμο. Δυό μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι ο αέρας γέμιζε από ένα ατέλειωτο, φλύαρο, γιορτινό βουητό.

Αιώνες του φάνηκαν τα δέκα λεπτά. Δυό φορές κοίταξε το ρολόι του. Επιτέλους έξη. Τώρα θα ’ρθεί. Μα η Αλίκη δεν φαινόταν ακόμα. Η κίνηση, …βλέπεις. Έξη και πέντε, …και τέταρτο, …και μισή. Τα λεπτά κυλούσαν μαρτυρικά, μα εκείνη πουθενά. Δεν ήξερε πια τί να υποθέσει. Στην αρχή απλώς ανυπομονούσε. Κατόπιν μια έντονη αμηχανία τον συνεπήρε. Η Αλίκη δεν είχε αργήσει άλλη φορά. Η σκέψη πως μπορεί και να μην έλθει, τον έκανε να παλαβώσει.

Έπιασε το κινητό του να την πάρει. Με ελαφρό τρέμουλο το χέρι του κινήθηκε απαλά πάνω στα πλήκτρα. Μια αχνοπράσινη μαρμαρυγή φώτισε στιγμιαία την οθόνη κι αμέσως έσβησαν όλα. Η μπαταρία τον είχε προδώσει. Πήγε να βλαστημήσει, συγκρατήθηκε. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να ξεχάσει το παρελθόν.

Έψαξε για καρτοτηλέφωνο, λειτουργούσαν όλα στο φουλ. Αναγκάστηκε να περιμένει. Ο εκνευρισμός του ανέβηκε κατακόρυφα. Επιτέλους την πήρε. Το τηλέφωνο χτύπησε επανειλημμένα, μα απάντηση καμμιά. Ξαναπήρε, ξαναχτύπησε, …τίποτα.

Κοπάνησε με νεύρο το ακουστικό στη θέση του και γύρισε ξανά στο πόστο του. Ας περιμένει κι άλλο λίγο. Μια αχνή ελπίδα, μήπως και φανεί, τρεμόπαιζε ακόμα μέσα του.

Ανέβασε τον γιακά καθώς ο παγωμένος αέρας δυνάμωνε και στήθηκε στωικά στο πεζοδρόμιο. Περαστικοί φορτωμένοι χριστουγεννιάτικα ψώνια περνοδιάβαιναν μπρος του. Τα τρόλεϊ αναστέναζαν κυλώντας βαρυφορτωμένα στην άσφαλτο. Μα τίποτε δεν τον τραβούσε. Πάλευε μάταια να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του, ενώ ανάμικτα συναισθήματα φόρτιζαν επικίνδυνα την ψυχή του.

Γιατί δεν ερχόταν; Τί μεσολάβησε; Άλλαξε κάτι στη σχέση τους; Καθυστέρησε από την κίνηση; Κάτι άλλο τη δυσκόλεψε; Γιατί δεν τον ειδοποίησε νωρίτερα; Δεν ξέρει πόσο τη θέλει κοντά του; Πόσο ανυπομονεί να τη δει; Πώς περιμένει το κάθε ραντεβού τους;

Η αλήθεια ήταν πως γι’ αυτό το τελευταίο την πίεσε υπερβολικά να μείνει μια μέρα παραπίσω, πριν φύγει για τους δικούς της. Το ’θελε τόσο πολύ να περπατήσει μαζί της στους στολισμένους δρόμους, τέτοιες μέρες γιορτινές.

Κόντευε οκτώ. Κατάλαβε πως δεν είχε νόημα να περιμένει. Η απογοήτευση άφησε τη θλιβερή μάσκα της στο πρόσωπό του. Στημένος στη μέση ενός πλήθους που σκουντουφλούσε πάνω του, ένοιωθε πραγματικά χαμένος. Ένας υπόγειος θυμός, που ώρα τώρα αργοσάλευε στα σωθικά του, ανέβηκε ορμητικά κυριαρχώντας σε κάθε άλλο του συναίσθημα και τον συνεπήρε ολόκληρο.

– Πανάθεμά σε, Άλις! μουρμούρισε μες απ’ τα σφιγμένα του δόντια και πήρε τον κατήφορο στην Πανεπιστημίου. Ας με σκεφτόσουν και λίγο περισσότερο!

Έστριψε δεξιά στη Μπενάκη, πήρε τα στενά, περιπλανήθηκε χωρίς σκοπό. Σχεδόν μηχανικά τα βήματά του τον έφεραν στο παλιό γνωστό του στέκι. Πήγε να μπει, μετάνοιωσε. Εδώ τον ήξεραν όλοι, δεν είχε όρεξη για κουβέντες. Τράβηξε μακρύτερα, χώθηκε τελικά σ’ ένα γωνιακό κεντράκι ήσυχο.

Βυθισμένος στα σύννεφα του καπνού και στους ατμούς του οινοπνεύματος, προσπάθησε για ώρες να πνίξει τον θυμό και την πίκρα του. Κόντευε να ξημερώσει, όταν παραπατώντας στα στενά κατάφερε να φτάσει σπίτι του. Έπεσε με τα ρούχα στο κρεβάτι κι ένας βαθύς λήθαργος τον τύλιξε ακαριαία.

Αργά το απόγευμα, παραμονή Χριστούγεννα, ξύπνησε. Η μάνα του έτρεχε και δεν έφτανε, τ’ αδέλφια του με τον μπαμπά ήταν έξω για τα τελευταία ψώνια.

Έβαλε στην πρίζα το κινητό. Δεν άργησε να χτυπήσει. Πριν ακόμη κοιτάξει την οθόνη του, ήξερε πως ήταν εκείνη. Μπα! Τον θυμήθηκε! Καιρός ήταν! Μα όχι! Δεν θα ’πεφτε τόσο εύκολα. Το πείσμα του ξαναφούντωσε. Οι αμυντικοί μηχανισμοί του ενεργοποιήθηκαν.

– Τώρα θα δεις, Άλις, τί θα πει πόλεμος χαρακωμάτων!

Άφησε το κινητό να χτυπάει, χωρίς να το ανοίξει.

Σε λίγο η Αλίκη ξαναπήρε. Το άνοιξε. Η φωνή της ακούστηκε μακρινή, κουρασμένη, αλλά ζεστή όπως πάντα.

– Ντίνο, άρχισε να λέει, θέλω να σου εξηγήσω. Η αδελφή μου χρειάστηκε…

– Ο κόσμος ενημερώνει εγκαίρως όταν δεν μπορεί, την έκοψε ψυχρά κλείνοντας απότομα το κινητό.

Απόρησε κι ο ίδιος με τη σκληράδα του. Ήξερε πως αυτό ήταν λιγάκι άδικο για εκείνη. Το κινητό του ήταν νεκρό πάνω από ένα μερόνυχτο. Στο σταθερό τους η Αλίκη δεν μπορούσε ακόμα να τον παίρνει. Μα ήταν νωρίς ακόμα να υποχωρήσει. Ο εγωισμός του κράταγε καλά.

Νύχτα, πριν τα χαράματα, όλη η οικογένεια ήταν στο πόδι για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία. Ακολούθησε κι αυτός αναγκαστικά, βαρύθυμος. Παρ’ όλα αυτά στην εκκλησία η όμορφη ψαλμωδία και η μυσταγωγική ατμόσφαιρα τον επηρέασαν θετικά, σχεδόν του άρεσαν.

Στην απόλυση ο παπάς κοντοστάθηκε να πει δυό λόγια, πριν το «Δι’ ευχών».

– Ο Χριστός γεννήθηκε απόψε…,

– Τί τα θέλεις τώρα αυτά, παπούλη μου; αντέδρασε μέσα του ενοχλημένος. Τέλειωνε να φεύγουμε!

– …για να φέρει στον κόσμο την αγάπη, συνέχιζε ο παπάς. Μα δεν την έφερε αγγίζοντας τη γη με μαγικό ραβδί. Μας δίδαξε με τη ζωή του έμπρακτα πώς να τη βρίσκουμε. Θυσιάστηκε Εκείνος, για να ζήσουμε εμείς. Αγάπη θα πει να σκέφτεσαι τον άλλον, όχι τον εαυτό σου, και να πεθαίνεις για ’κείνον. Αλλιώς, αγαπάς μονάχα τον εαυτό σου και αγάπη λες τον τερατώδη εγωισμό σου.

– Ωχ, εδώ είμαστε! σκέφτηκε ο Ντίνος άθελά του.

– … και φαίνεται η αγάπη σου, όταν δεν γίνονται εκείνα που σου αρέσουν…, συνέχιζε ο παπάς.

Άρχισε να καταλαβαίνει. Οι χτύποι της καρδιάς του ανέβηκαν. Φοβήθηκε πως η έντασή του θα γινόταν φανερή γύρω του. Ναι, αυτό ήταν! Μόνο τον εαυτό του αγαπούσε. Για την καημένη την Αλίκη δεν σκέφτηκε καθόλου. Μόνο το τί έχασε αυτός. Σε ’κείνην άραγε τί να συνέβη;

Πώς έπεσε τόσο χαμηλά; Σιχάθηκε τον εαυτό του. Το πείσμα του σωριάστηκε σε ερείπια. Του φάνηκε πως άνοιξαν μέσα του τα ουράνια, όπως τότε, τη νύχτα της Βηθλεέμ. Άρχισε να μπαίνει στο νόημα της αγάπης. Ένα αλλιώτικο κύμα τον συνεπήρε. Ανάμικτα και πάλι συναισθήματα πλημμύρισαν την καρδιά του. Λύπη, μεταμέλεια, χαρά, ενθουσιασμός, αγάπη.

– Ω, Άλις! Συγχώρεσέ με!

Του φάνηκε πως γύρω του αλλάξαν όλα. Τα ’βλεπε τώρα να κολυμπούν στην ομορφιά. Κατάλαβε ότι το πέμπτο ραντεβού του χάθηκε, για να μπορέσει αυτός να βρει το νόημα της αγάπης.

Ξεκίνησαν όλοι για το σπίτι. Ριγούσε από ανυπομονησία. Σκεφτόταν πώς να επικοινωνήσει μαζί της, μια και το φτωχό κορίτσι δεν είχε ακόμα την πολυτέλεια του κινητού (o tempora! o mores! – άντε να ζήσεις τώρα σ’ εκείνους τους καιρούς!). Μα δεν άργησε να κελαηδήσει το δικό του. Τον καλούσε εκείνη (με χίλιες προφυλάξεις, είναι αλήθεια!) από το σταθερό. Η φωνή της γλυκειά, ζεστή, όπως πάντα…

– Χρόνια πολλά, Ντίνο!…

– Άλις, είσαι υπέροχη! ξέσπασε μέσα του με παφλασμό χαράς, … μα στην άλλη άκρη της γραμμής μόλις κι ακούστηκε τρεμουλιαστή απ’ τη συγκίνηση η φωνή του:

– Χρόνια πολλά, Άλις!…

Χριστούγεννα 2002

π. Δημήτριος Μπόκος

[toula]

Ρώτησαν κάποτε μια Μοναχή ..
Τι κερδίζεις προσευχόμενη όλη την Ημέρα ?
Τίποτα ...τίποτα .Απάντησε
.......θα μας πεις εάν κάτι Έχασες ...?
Και Απαντά
ΘΥΜΟ
ΑΠΛΗΣΤΊΑ
Αγάπη για χρήματα
ΙΔΙΟΤΈΛΕΙΑ
. ΜΙΚΡΟΨΥΧΙΑ
ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

[toula]

Ζούμε τον μήνα της Μητρόπολης των εορτών που ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός κατά χάριν.
Ένα συγκλονιστικό γεγονός και μια συγκλονιστική πρόκληση και πρόσκληση για τον άνθρωπο.
Τα υμνολογικά τροπάρια του όρθρου των Χριστουγέννων είναι ανατριχιαστικά : «Ὁ ἀχώρητος παντί, πῶς ἐχωρήθη ἐν γαστρί; ὁ ἐν κόλποις τοῦ Πατρός, πῶς ἐν ἀγκάλαις τῆς Μητρός; πάντως ὡς οἶδεν ὡς ἠθέλησε καὶ ὡς ηὐδόκησεν· ἄσαρκος γὰρ ὤν, ἐσαρκώθη ἑκών· καὶ γέγονεν ὁ Ὤν, ὃ οὐκ ἦν δι᾿ ἡμᾶς· καὶ μὴ ἐκστὰς τῆς φύσεως, μετέσχε τοῦ ἡμετέρου φυράματος. Διπλοῦς ἐτέχθη, Χριστὸς τὸν ἄνω, κόσμον θέλων ἀναπληρῶσαι.»
Μια «έκτρωση» στις ημέρες που ζούμε είναι ότι ελάχιστοι αναφέρουν τη φράση «Καλά Χριστούγεννα», αλλά χρησιμοποιούν τις «άοσμες» λέξεις : «Καλές γιορτές» έτσι απλά και αόριστα. Η λέξη –Χριστούγεννα- εμπεριέχει ένα γεγονός και κάποιοι μάλλον δυσκολεύονται να το ομολογήσουν ακόμα και σαν χαιρετισμό. Τελικά ο Χριστός είναι το «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2, 29-33) ακόμα και σε μια απλή φράση χαράς και χαιρετισμού.
Από την άλλη βλέπουμε παντού Χριστουγεννιάτικα δέντρα σε μέρη όπως δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες, πλατείες και σε σπίτια φίλων, αλλά παρατηρούμε μια μικρή λεπτομέρεια η οποία είναι όμως πολύ σημαντική. Απουσιάζει η φάτνη. Δέντρα παντού, αλλά φάτνη πουθενά. Δεν θέλουμε να τη βλέπουμε, να μας θυμίζει τον σκοπό και το γεγονός. Διότι σε ένα τέτοιο γεγονός καλείσαι να τοποθετηθείς και δυστυχώς αρνούμαστε πεισματικά αυτή την πρόκληση σε έναν ερωτικό Θεό που αγάπησε τόσο πολύ τον άνθρωπο ώστε να γίνει άνθρωπος, για να υψώσει τον άνθρωπο και να καταργήσει τον θάνατο. Ψιλά γράμματα όλα αυτά για τον σημερινό άνθρωπο.
Άλλη μια γιορτή που οι περισσότεροι θα αναλωθούν σε λαμπάκια, γλυκά, καλεσμένους, φαγοπότια και όλα θα μείνουν εκεί με μια ευχή που θα λέει : «Να έχουμε υγεία, να περάσουμε καλά και του χρόνου». Δηλαδή ευχόμαστε κάτι που θα το χάσουμε και όλα αυτά για να «ζήσουμε» μια γιορτή χωρίς Αυτόν που είναι η όντως ζωή.
Τα θύματα από την άλλη αυτής της παρακμής είναι τα παιδιά, που βλέπουν λαμπάκια, δώρα, γλυκά, φαγητά αλλά κανείς δεν τους είπε για το γεγονός της περιόδου και το βίωμα αυτής. Για τα περισσότερα παιδιά, Χριστούγεννα είναι η 24η Δεκεμβρίου που θα πούνε τα κάλαντα για να αγοράσουμε κάποιο αγαπημένο παιχνίδι. Όχι ότι είναι κακό αυτό….
Ποιος όμως ευλογημένος γονέας θα ξυπνήσει νωρίς τα παιδιά του την 25η Δεκεμβρίου ώστε να πάνε όλοι μαζί να συναντήσουνε το Θείο βρέφος μέσα στους Ιερούς Ναούς;
Είναι κρυμμένος πίσω από τη σκοτεινή και ψεύτικη λάμψη του κόσμου τούτου.
Μετά τις γιορτές ο περισσότερος κόσμος θα έχει αποκτήσει τη λεγόμενη «θλίψη του τελειώματος των εορτών», γιατί όμως;
Πολύ απλά θέλουμε να χορτάσουμε την κοιλιά μας και όχι την καρδιά μας. Θέλουμε απλά την ψεύτικη λάμψη του κόσμου και όχι να φωτοσυνθέσουμε με τον ήλιο της δικαιοσύνης Χριστό.
Δεν μπορούμε να κρύψουμε τον Χριστό. . .
Δεν μπορεί ο ήλιος να κρυφτεί, μόνο αν κλείσεις το παράθυρο της καρδιάς σου. Και πάλι θα είναι εκεί να λάμπει και να ψάχνει μικρές χαραμάδες σε διψασμένες καρδιές για φωτίσει τα σκοτάδια τους. Μην ξεχνάς όμως αδερφέ, το πόμολο είναι από τη μέσα πλευρά και ανοίγει θεληματικά ασκώντας την ελευθερία σου.
Και μην πλανώμεθα αγαπητοί μου δεν υπάρχει καμία μαγεία των Χριστουγέννων. Υπάρχει αυτό που ΓΙΝΕΤΑΙ τα Χριστούγεννα και αναφέρεται παρακάτω :
«Σήμερον ὁ Χριστός, ἐν Βηθλεὲμ γεννᾶται ἐκ Παρθένου. Σήμερον ὁ ἄναρχος ἄρχεται, καὶ ὁ Λόγος σαρκοῦται. Αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν ἀγάλλονται, καὶ ἡ γῆ σὺν τοῖς ἀνθρώποις εὐφραίνεται· οἱ Μάγοι τὰ δῶρα προσφέρουσιν· οἱ Ποιμένες τὸ θαῦμα θαυμάζουσιν· ἡμεῖς δὲ ἀκαταπαύστως βοῶμεν· Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.»
Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους . . .
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

[toula]

Ο Άγιος Πορφύριος για την εγκυμοσύνη
Ἔλεγε, ἄς ποῦμε, σέ μία μητέρα, ὅταν συνέλαβε: «Μή διαλαλεῖς ὅτι εἶσαι ἔγκυος μέχρι νά φανεῖ… Μυστικά νά χαίρεσαι, νά προσεύχεσαι γι’ αὐτό πού ἔχεις, χωρίς βλέμματα καί σκέψεις τῶν ἀνθρώπων. Μοναδικά, ἀποκλειστικά. Ὅσο πιό μυστικά, τόσο πιό δυνατά, πιό αὐθεντικά. Ὅπως ἡ Παναγία, ἔτσι καί ἡ Ἐλισάβετ, (μητέρα Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου) «καί περιέκρυβεν ἑαυτήν μῆνας πέντε»2»3. Δηλαδή, τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι ὁ Ἅγιος ἔχει ὡς πρότυπο τή ζωή τῶν Ἁγίων, τό Εὐαγγέλιο. Αὐτά πού λέει βασίζονται στίς μαρτυρίες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι καταγραμμένες μέσα στό ἱερό Εὐαγγέλιο.
Ἡ Παναγία μας, ὅταν συνέλαβε, δέν κοινοποίησε τή κυοφορία της. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶναι ἕνας αὐθεντικός ἑρμηνευτής τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, γιατί ἔχει τή φώτιση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀλλά καί τήν ἐμπειρία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι καί οἱ ὁδηγίες πού δίνει γιά τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν, γιά τή μητρότητα, γιά τή συζυγία, ἀλλά καί γιά τή μοναχική ζωή, εἶναι Ἁγιοπνευματικές καί σωτήριες.
Ἔτσι λοιπόν βλέπουμε, νά συμβουλεύει τίς ἔγκυες μητέρες νά μή κοινοποιοῦν τήν κυοφορία τους, τήν ἐγκυμοσύνη τους, μέχρι νά φανεῖ, ὅπως ἀκριβῶς καί ἡ Παναγία μας καί ἡ Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία λέει, «περιέκρυβεν ἑαυτήν μῆνας πέντε»4. Ἔλεγε, «ὅσο πιό μυστικά, τόσο πιό δυνατά, πιό αὐθεντικά». Καί ἔλεγε «ἡ διάπλαση ἑνός Ἁγίου ἐξαρτᾶται ἀπό τήν ἀγωγή πού θά πάρει τό παιδί ἀπό τήν ὥρα τῆς συλλήψεως»5. Καί φυσικά ἀπό τή ζωή τῆς μητέρας ὅσο κυοφορεῖ τό ἔμβρυο καί μετά, ἀλλά καί ἀπό τή ζωή τοῦ πατέρα.
Πηγή : https://orthopraxia.gr/%ce%bf-%cf%80%cf ... %ce%b3.../

[toula]

"" Ὁ Χριστός γεννήθηκε, παιδιά.""
Ρωτήσατε, γιατί ὁ Κύριος Χριστός ἔπρεπε νά γεννηθεῖ, καί νά μεγαλώσει, καί νά βασανισθεῖ;
Γιατί δέν ἐμφανίσθηκε ξαφνικά μέ μιᾶς ἀπό τούς οὐρανούς μέ τή μορφή ὥριμου ἀνθρώπου ὅπως, κατά τούς ἑλληνικούς μύθους, ὁ Ἀπόλλων ἐμφανιζόταν στούς ἀνθρώπους;
Ἐντελῶς ἀνάρμοστη σύγκριση!
Πῶς μπορεῖ νά συγκρίνεται ὁ πραγματικός ἄνθρωπος μέ μία παραίσθηση καί ὁ ἀληθινός Θεός μέ φανταστικά τέρατα;
Ὅσο πιό ψηλά εἶναι ὁ οὐρανός πάνω ἀπό τή γῆ, τόσο εἶναι ὑψηλή ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ πάνω ἀπό τό λογικό τοῦ ἀνθρώπου.
Κατά τή σοφία τοῦ Ὑψίστου ὁ Χριστός ἔπρεπε νά ἐμφανισθεῖ στόν κόσμο καί σάν παιδί καί σάν νεαρός καί σάν ὥριμος ἄνθρωπος, γιά νά εἶναι σ᾿ ὅλους προσιτός καί νά κερδίσει τούς πάντες.
Ἐάν Αὐτός δέν ἦταν ποτέ παιδί, θά ἦταν ὠχρός καί κρύος ὁ λόγος Του:
«Ἄφετε τά παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καί μή κωλύετε αὐτά· τῶν γάρ τοιούτων ἐστίν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»
(Μάρκ. 10:14).
Και πάλι:
«Ἀμήν λέγω ὑμίν, ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν»
(Ματθ. 18:3).
Ἐσεῖς εἶστε δάσκαλος τῶν παιδιῶν, καί σάν δάσκαλος σκεφθεῖτε, πόσο διαφορετική θά ἦταν ἡ σχέση σας μέ τά παιδιά, ἐάν δέν εἴχατε ὑπάρξει κι ἐσεῖς παιδί.
Ἀκόμα ἔπρεπε νά γεννηθεῖ ὁ Κύριος μας, καί ἀκριβῶς μέ τόν τρόπο πού γεννήθηκε, γιά νά δείξει μ᾿ αὐτό τή δυνατότητα καί γιά νά τονίσει τή σημασία τῆς δικῆς μας πνευματικῆς γέννησης, πού στέκετε στό κέντρο τῆς διδασκαλίας Του περί τοῦ ἀνθρώπου.
Κατά τόν λόγο Του: «Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν. 3:3).
Ὅπως Αὐτός γεννήθηκε ἐκ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἀπό τό ὑπερκαθαρό σῶμα τῆς Παρθένου Μαρίας, ἔτσι μποροῦμε κι ἐμεῖς νά γεννηθοῦμε πνευματικά ἐκ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας.
Γι᾿ αὐτό, ἡσυχάστε, καί εὐχαριστῆστε τήν αἰώνια Σοφία ἐπειδή ὁ Σωτήρας τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων ἐμφανίσθηκε ἔτσι ὅπως ὁ Ἴδιος θεώρησε ὡς καλύτερο.
Καί φωνάξτε μαζί μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο: «Ὦ βάθος πλούτου καί σοφίας καί γνώσεως Θεοῦ» (Ρωμ. 11: 33).
Καί χαιρετῆστε τά παιδιά σας στό σχολεῖο μέ τήν παιδική χαρά:
Ὁ Χριστός γεννήθηκε, παιδιά.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
(Ἀπό τό βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται… Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄», Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»)

[toula]

Ἀπό τό σταυρό, ὅπου εἶσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ὁ σταυρός εἶναι τό ἀληθινό καί μόνο σχολεῖο, φυλακτήριο καί ἁγία τράπεζα τῆς ἀληθινῆς Θεολογίας.
Ἔξω ἀπό τόν σταυρό, δίχως τόν σταυρό, δέν ὑπάρχει ζῶσα γνώση Χριστοῦ.
Μή ἀναζητᾶς τή Χριστιανική τελείωση στίς ἀνθρώπινες ἀρετές.
Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ τελείωση.
Αὐτή εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου μετατρέπεται σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ φέρει τόν σταυρό του μέ ἐνεργό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκη κολασμοῦ.
Αγ. Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ.

[toula]

Συγχωρώ… κάνω χώρο στην καρδιά μου να χωρέσω με σένα,
με τον άλλο, με τον άλλο…
Κάνω χώρο να χωρέσουμε μαζί.
Συγχωρώ, σημαίνει βλέπω τον άλλο όπως είναι,
με την αμαρτία του και την ανυπόφορη πλευρά του,
με όλα τα βαρίδια του και τα ελαττώματά του, και λέω :
– θα σε κουβαλήσω, όπως ένα σταυρό,
θα σε κουβαλήσω μέχρι Τη Βασιλεία Του Θεού,
είτε το θέλεις είτε όχι.
Και είτε είσαι καλός είτε είσαι κακός,
θα σε κουβαλήσω στους ώμους μου,
θα σε φέρω μπροστά Στον Κύριο και θα πω:
Κύριε, όλη μου τη ζωή κουβάλησα αυτόν τον άνθρωπο,
γιατί φοβόμουνα μήπως χαθεί .
Τώρα είναι δικό Σου το θέμα να τον συγχωρήσεις ,
στο όνομα της δικής μου συγχώρεσης,
με Το Άπειρο Έλεός Σου, και να τον δεχθείς
στην αγκαλιά Της Αγάπης Σου! “
Πόσο όμορφο θα ήταν αν μπορούσαμε να σηκώνουμε έτσι «αλλήλων τα βάρη» και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, χωρίς να προσπαθούμε να λησμονήσουμε το αδύνατο σημείο του ενός, την αμαρτία του άλλου ή την κατάσταση εκείνου που περνά δύσκολες ώρες!
Πράττοντας δε αναλόγως να μην τον αφήνουμε να γονατίσει υπό το βάρος του πειρασμού αλλά αντίθετα να τον προστατεύουμε, ώστε να εμποδίζουμε την παράδοσή του σε αυτό ακριβώς που θα μπορούσε να τον κάνει να γονατίσει.
Αν περιβάλαμε τον αδύνατο με άγρυπνη και τρυφερή αγάπη, πόσοι άνθρωποι δε θα ξαναέβρισκαν το νου τους και πόσοι δε θα γίνονταν άξιοι συγχώρησης– μιας συγχώρησης που θα τους δινόταν δωρεάν!
Από το βιβλίο ” Το Μυστήριο της ίασης ” , του Μητροπολίτη Anthony Bloom , εκδόσεις Εν πλω.

[toula]

Προσευχή
Όπως ο γεωργός σπέρνει με υπομονή την γη, έτσι και ο χριστιανός σπέρνει το όνομα του Θεού μέσα στην καρδιά του. Και έρχεται ώρα — όχι με ανθρώπινο υπολογισμό, αλλά με θεία οικονομία — που η προσευχή κατεβαίνει από τα χείλη στην καρδιά.
Τότε αποκαλύπτεται το μυστήριο: η αληθινή προσευχή δεν είναι τα λόγια, αλλά η καρδιακή ενθύμηση του Θεού. Είναι η μόνιμη παρουσία Του μέσα μας, η γλυκιά μνήμη Του που συνοδεύει κάθε αναπνοή, κάθε πόνο, κάθε χαρά. Είναι το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» που δεν λέγεται πια μόνο με τη φωνή, αλλά χτυπά ρυθμικά με την καρδιά.
Σε αυτή την προσευχή ο άνθρωπος ησυχάζει.
Δεν ζητά πολλά, δεν απαιτεί, δεν διαμαρτύρεται.
Παραδίδεται.
Στέκεται απλώς ενώπιον του Θεού,
γυμνός και αληθινός, συντετριμμένος και τεταπεινωμένος.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, ο Θεός μιλά.
Όχι πάντα με λόγια, αλλά με ειρήνη, με γαλήνη, με την ανεξήγητη βεβαιότητα ότι δεν είμαστε μόνοι.
Η προσευχή γίνεται τότε τρόπος ζωής.
Μεταμορφώνει την καθημερινότητα,
αγιάζει τον χρόνο,
φωτίζει τον πόνο
και δίνει νόημα στον σταυρό.
Έτσι, η προσευχή δεν είναι απλώς λόγος· είναι σχέση.
Δεν είναι συνήθεια· είναι κοινωνία.
Είναι η αδιάκοπη επιστροφή της καρδιάς στον Θεό,
εκεί όπου ο άνθρωπος βρίσκει την αληθινή του πατρίδα,
την μόνιμη ειρήνη και την άδολη αγάπη.
Και πλέον ο άνθρωπος γίνεται απαλός σαν ψίθυρος.
Γίνεται συνάνθρωπος καλός.
Όλα αγκαλιάζονται μυστικά, καρδιακά.
Πλέον δεν υπάρχουν εχθροί, μα μόνο άνθρωποι πονεμένοι.
Όλα κατανοούνται ορθά, χωρίς εμπάθεια και ιδιοτέλεια.
Όλοι συγχωρούνται εύκολα και αβίαστα.
Η προσευχή δεν είναι απλώς καθήκον, ούτε μια θρησκευτική συνήθεια· είναι τρόπος ύπαρξης. Είναι η επιστροφή του νου στον τόπο απ’ όπου έφυγε, η επαναφορά της καρδιάς στο κέντρο της.
Τελικά… η πραγματική προσευχή δεν είναι κάτι που κάνουμε· είναι κάτι που γινόμαστε.
Και αυτό μόνο με την Χάρη Του.
Εμείς βάζουμε το φιλότιμο και την θέληση.
Και ο Θεός έρχεται και μας αρπάζει και μας λούζει στην σοφία και το φως Του.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο Χριστός γεννάται, ας τον δοξάσετε· ο Χριστός έρχεται από τους ουρανούς, προϋπαντήστε τον· ο Χριστός βρίσκεται στη γη,υψωθείτε.
«Δοξολογήστε τον Κύριο, όλη η γη· και, για να τα πω και τα δύο με μία λέξη, ας ευφρανθούν οι ουρανοί και ας νιώσει αγαλλίαση η γη για τον ουράνιο ο οποίος έγινε επίγειος.
Ο Χριστός σαρκώθηκε, νιώστε αγαλλίαση από χαρά και τρόμο. Από τρόμο εξαιτίας της αμαρτίας· από χαρά εξαιτίας της ελπίδας.
Ο Χριστός γεννήθηκε από την Παρθένο. Γυναίκες· παραμένετε παρθένοι για να γίνετε μητέρες του Χριστού.
Ποιος δεν αποδίδει λατρεία σ’ εκείνον που υπήρχε απ’ την αρχή;
Ποιος δεν δοξολογεί εκείνον που εμφανίστηκε τώρα τελευταία;
Πάλι διαλύεται το σκοτάδι, πάλι εμφανίζεται το φως. Ο λαός, ο οποίος κάθεται στο σκοτάδι ας δει το λαμπρό φως της κατανοήσεως των θείων μυστηρίων.
«Τα παλαιά έχουν περάσει· όλα έχουν γίνει νέα». Το γράμμα υποχωρεί ενώ το πνεύμα αναδεικνύεται.Οι σκιές απομακρύνονται και έρχεται στη θέση τους η αλήθεια. Ο τύπος του Μελχισεδέκ εκπληρώνεται.
Ο αμήτωρ γίνεται απάτωρ. Ήταν αμήτωρ προηγουμένως και τώρα γίνεται απάτωρ.
Οι φυσικοί νόμοι καταλύονται. Ο ουράνιος κόσμος πρέπει να συμπληρωθεί.
Ο Χριστός διατάζει, ας μην αντιστεκόμαστε.
«Όλοι οι λαοί χειροκροτείστε» επειδή γεννήθηκε σε μας παιδί, μας δόθηκε υιός, στους ώμους του οποίου βρίσκεται η εξουσία (διότι εξυψώνεται μαζί με το σταυρό) και ονομάζεται «αγγελιαφόρος μεγάλης θελήσεως» (της θελήσεως του Πατέρα).
Ο άσαρκος παίρνει σάρκα.Ο Λόγος ενώνεται με την ύλη.Ο αόρατος γίνεται ορατός. Εκείνος τον οποίον δεν μπορούσε να αγγίσει κανείς, μπορεί να ψηλαφηθεί. Ο άχρονος αποκτά αρχή.
Ο Υιός του Θεού γίνεται Υιός ανθρώπου, «ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος ήταν χθες, είναι σήμερα και θα παραμείνει ο ίδιος στους αιώνες»…
Πόσες γιορτές υπάρχουν κάθε ημέρα για μένα από τα μυστήρια του Χριστού! Σκοπός δε μοναδικός όλων αυτών είναι η τελειοποίηση και η αναδημιουργία μου και η επιστροφή μου στην αρχική κατάσταση του Αδάμ.
Τώρα δε δέξου μαζί μου την κυοφορία και σκίρτησε από χαρά, αν όχι όπως ο Ιωάννης από την κοιλία, τουλάχιστον όπως ο Δαβίδ μετά την τοποθέτηση της κιβωτού στη θέση της. Και να σεβαστείς την απογραφή, εξαιτίας της οποίας γράφτηκες στους ουρανούς· και να σεβαστείς τη γέννηση εξαιτίας της οποίας λύθηκες από τα δεσμά της γεννήσεως· και να τιμήσεις τη μικρή Βηθλεέμ, η οποία σε επανέφερε στον παράδεισο και να προσκυνήσεις τη φάτνη, χάρις στην οποία, ενώ δεν είχες την καθοδήγηση του λογικού, τράφηκες από το Λόγο. «Γνώρισε, όπως το βόδι, τον κύριό σου», σου παραγγέλλει ο Ησαΐας, «και όπως ο όνος το παχνί του κυρίου του». Τρέξε μαζί με τον αστέρα και φέρε δώρα μαζί με τους μάγους, χρυσό σαν σε βασιλέα, λίβανο σαν σε Θεό και σμύρνα σαν σε νεκρό, που πέθανε προς χάρη σου. Δόξασε μαζί με τους ποιμένες, ύμνησε μαζί με τους αγγέλους, γίνε χορός δοξολογίας μαζί με τους αρχαγγέλους.
Αν φεύγει στην Αίγυπτο φύγε και εσύ
Είναι καλό να φεύγεις μαζί με το Χριστό όταν διώκεται. Αν παραμένει πολύ στην Αίγυπτο και λατρεύεται σωστά εκεί, κάλεσέ τον από την Αίγυπτο. Πέρασε χωρίς μομφή από όλες τις ηλικίες και τις δυνάμεις του Χριστού, ως μαθητής του Χριστού. Καθαρίσου, κάνε περιτομή, αφαίρεσε το κάλυμμα που έχεις από τη δημιουργία. Αν σε οδηγήσουν εμπρός στον Ηρώδη, μην του δώσεις απάντηση στα περισσότερα. Θα σεβασθεί τη σιωπή σου περισσότερο απ’ όσο θα σεβασθεί τους πολλούς λόγους των άλλων. Αν σε μαστιγώσουν, ζήτησε να εκτελέσουν ολόκληρη την ποινή. Φρόντισε να γευθείς χολή, πιες ξύδι, ζήτησε εμπτυσμούς, δέξου κτυπήματα και ύβρεις, στεφανώσου με τα αγκάθια του δύσκολου δρόμου του Θεού, ντύσου το κόκκινο ένδυμα, δέξου το καλάμι, άφησε να σε προσκυνήσουν εκείνοι οι οποίοι ειρωνεύονται την αλήθεια. Τέλος, σταυρώσου μαζί με το Χριστό, νεκρώσου μαζί του, κατέβα πρόθυμα μαζί του στον τάφο, για να αναστηθείς και μαζί του, για να δοξασθείς και να βασιλεύσεις μαζί του, βλέποντας, όσο είναι δυνατόν και όπως μπορείς να τον δεις, τον Θεό που προσκυνείται και λατρεύεται ως Τριάδα".
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ