Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ένας από τους τρόπους του είναι οι καταβάσεις του Θεού.
Ωραιότατη είναι η εικόνα του ψαλμού, η οποία παριστά τον Χριστόν να σκύβει στον χείμαρρο, όπως όλοι οι άνθρωποι, για να πιεί νερό.
Τί σημαίνει αυτό;
«Ενώ εσύ με ξεχνάς, εγώ ο ουράνιος Θεός σκύβω ακριβώς όπως σκύβεις εσύ.
Μετέχω της δικής σου ζωής, για να μπορείς εσύ να μετάσχεις της δικής μου ζωής.
Δουλεύω, ενεργώ όπως ενεργείς εσύ, για να σου δείξω ότι εγώ γίνομαι όμοιος με σένα, για να μπορείς και εσύ να γίνεις όμοιος με μένα.
Κουράζεσαι εσύ στο δρόμο σου; Κουράζομαι και εγώ.
Διψάς εσύ; Διψάω και εγώ.
Σκύβεις εσύ να πιείς νερό;
Σκύβω και εγώ. Ταπεινώνομαι. Κενούμαι.
Τί παραπάνω θέλεις;
Τί κάνεις εσύ και δεν κάνω εγώ;
Αφού λοιπόν είμαι τόσο κοντά σου, δεν μπορείς να με πιάσεις; Δεν μπορείς να με αρπάξεις;
Δεν μπορείς να με σφίξεις;
Δεν μπορείς να με κάνεις αιώνια δικό σου; Δεν μπορείς να μη με χάσεις ποτέ;
Δεν μπορείς να με κοιτάξεις κατά μέτωπο;
Αφού μαζί σκύβομε στο ίδιο αυλάκι, στο ίδιο νεράκι.
Γινόμαστε και οι δύο ενδεείς.
Και οι δύο γινόμαστε πτωχοί.
Εγώ ο πλούσιος, εγώ ο ανενδεής, εγώ ο ακούραστος, εγώ ο θέων, εγώ που με ένα βήμα μου αγκαλιάζω ολόκληρη την οικουμένη, έρχομαι και χώνομαι σε εκείνο το σημαδάκι που κάθεσαι εσύ και ακολουθώ τα βήματά σου.
Τόσο πολύ κατεβαίνω!
Λοιπόν τί παραπάνω θέλεις;»
«Παρά ταύτα, ο άνθρωπος σκληρύνεται!
«…… Σκύβει πάλι ο Θεός και τον συγχωρεί. Προσπαθεί να βρει τρόπο να γίνει ο αιώνια δικός του, ο αιώνια ορατός, ο αιώνια αντιληπτός.
Και ευρίσκει τρόπους λέγοντάς του:
‘Την ημέρα σε καίει η έρημος και θέλεις δροσιά; Γίνομαι εγώ σύννεφο για να σε δροσίζω και να σε φωτίζω, ώστε να ξέρεις πως η δροσιά σου και το σύννεφο που είναι ανάμεσα σε σένα και στον καυτερό ήλιο είμαι εγώ.
Την νύκτα θέλεις φως; Γίνομαι φως. Γίνομαι πύρινη στήλη.
Βλέποντας το φως να ξέρεις πως αυτό είμαι εγώ, είναι η ανταύγεια της δόξης μου……..’ »
Καταντάει ο Θεός με όλες αυτές τις ταπεινώσεις του να εξομοιώνει τον εαυτό του ακόμη και με τα σύννεφα και με τις πύρινες στήλες.
Βλέπομε τον κόπο και την αγωνία του Θεού αλλά και την μακροθυμία του, την σοφία του και την παντοδυναμία του, για να γίνεται τελικώς τα πάντα, να ελίσσεται μέσα σε όλα: στα σύννεφα, στις στήλες, στα βουνά, στις αμαρτίες μας, στις κραυγές μας, για να είναι παντού παρών, ώστε να ζούμε διαρκώς μαζί του, αφού ξέρομε πως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτόν».
«Εν πολλοίς τεκμηρίοις». Τεκμήριο της ζωής του είναι η στήλη, είναι το σύννεφο.
Τεκμήριο είναι ο αρχιερεύς, η σκηνή του μαρτυρίου.
Αιώνες ολόκληρους δεν έκανε τίποτε άλλο ο Θεός παρά μόνον παρίστα(νε) τον εαυτό του ζώντα «εν πολλοίς τεκμηρίοις».
Ζώντα εν σχέσει προς εμένα τον άνθρωπο, ώστε να μπορώ να τον πιάσω, και να μη χωρίζεται πλέον η ζωή μου από αυτόν.
«Μετά το παθείν» έρχεται η αιώνιος και αδιάπτωτος ζωή, της οποίας προτυπώσεις είναι όλα τα προηγούμενα τεκμήρια, και η οποία τώρα πλέον γίνεται κάτι μόνιμο.»
Αλλά τον Θεόν θα τον βλέπω μονίμως «πρόσωπον προς πρόσωπον» στην βασιλεία των ουρανών, όταν καταργηθούν τα καλύματα και παύσουν τα αινίγματα».
Γερων Αιμιλιανός Σιμωνοπετριτης .

[toula]

"" Των δικαίων Θεοπατόρων, Κύριε, την μνήμην εορτάζοντες, δι’ αυτών σε δυσωπούμεν. Σώσον τας ψυχάς ημών .""
Η ατεκνία τους ήταν αιτία λύπης.
Όμως δεν τους απέλπισε ποτέ και πάντα διπλές προσφορές δώριζαν στον Θεό για να κάμψουν την ευσπλαγχνία του.
Ο δίκαιος Ιωακείμ προσευχόταν στο όρος και η ευγενής Άννα στον κήπο, με δάκρυα, για ν’ ακούσει ο Κύριος τη δέησή τους και να τους δώσει τέκνο.
Η πίστη έφερε τον καρπό των δεήσεων.
Κι έγιναν διά του καρπού τους πρόξενοι μεγάλης και παγκόσμιας χαράς, συνεργοί της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους.
Ζεύγος πρότυπο αγάπης κι αρετής.
Εκείνος ευλαβής, φιλότιμος, φιλόθεος και φίλος της προσευχής.
Εκείνη θεοσεβής, άκακη, ακούραστη στις προσευχές.
Δύο σώματα με μία ψυχή κι ένα φρόνημα. Μαζί προσκαρτερούσαν στον ναό και στην οικία προσευχόμενοι, ειρηνικοί, σώφρονες, με μία και οι δύο γνώμη.
Έγινε για τον άνδρα της βοηθός η Άννα, καθώς πλάστηκε η Εύα για τον Αδάμ από τον Θεό βοηθός στην αρετή, κι ο Ιωακείμ στήριγμα για εκείνη στον ίδιο αγώνα.
Η φιλοτεκνία τους δεν ελάττωσε τη φιλοθεΐα τους.
Τριών ετών τη μονάκριβη θυγατέρα τους την προσφέρουν στον Θεό, παραδίδοντάς την στον ναό.
Την παρηγοριά των γηρατειών τους βρίσκοντας στον Θεό.
Μακαρία δυάδα, ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας της θεοπρομήτορος Άννης· της μητέρας του Θεού και των ανθρώπων.
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Οι έγγαμοι άγιοι της Εκκλησίας: κατά το μηνολόγιο, εκδ. «Ακρίτας», 2000, σ. 156-158.

[toula]

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Τί­πο­τε δεν κά­νει τον Θεόν τόσο σπλα­χνι­κό απέ­ναν­τί μας, όσο το να αγα­πού­με τους εχθρούς μας και να ευερ­γε­τού­με εκεί­νους που μας ερε­θί­ζουν και μας βλά­πτουν. Να αν­τι­με­τω­πί­ζου­με τους εχθρούς μας ως ευερ­γέ­τες, για­τί μας βο­η­θούν στην κά­θαρ­ση της ψυ­χής μας και στην απο­δο­χή των προ­σευ­χών μας από τον Θεό.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

“…οἱ γονεῖς κυρίως εἶναι ὑπεύθυνοι μπροστά στό Θεό γιά τά παιδιά τους”

Στήν Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε: “Μή μακαρίζεις τόν ἄνθρωπο πρίν ἀπό τό θάνατό του, γιατί ὁ ἄνθρωπος γνωρίζεται ἀπό τά παιδιά του”. Δηλαδή, ἀπό τή ζωή τῶν παιδιῶν κρίνεται ἡ ἀξία τῶν γονιῶν.

Ἀλλά καί στόν εἰδωλολατρικό ἀκόμα κόσμο οἱ γονεῖς ἦταν ὑπεύθυνοι γιά τά σφάλματα τῶν παιδιῶν.

Ὁ Λυκοῦργος, ὁ περίφημος νομοθέτης τῆς ἀρχαίας Σπάρτης, ὅρισε μέ νόμο, νά τιμωροῦνται οἱ γονεῖς γιά τά παραπτώματα τῶν παιδιῶν! Γιατί; Ἐπειδή οἱ γονεῖς μποροῦσαν καί ἦταν ὑποχρεωμένοι νά τά προλάβουν καί νά τ’ ἀποτρέψουν.

Ὁ φιλόσοφος Διογένης, ἄλλωστε, χτύπησε τόν πατέρα ἑνός παιδιοῦ, ἐπειδή αὐτό ἔλεγε αἰσχρολόγα μπροστά του. Γιά ποιό λόγο; Ἐπειδή ὁ πατέρας δέν ἀνέθρεψε σωστά τό γιό του.

Εἴδατε λοιπόν, ὅτι οἱ γονεῖς κυρίως εἶναι ὑπεύθυνοι μπροστά στό Θεό γιά τά παιδιά τους.

Ἄν μέσα σ’ ἕναν ὡραῖο κῆπο εἶναι ἕνα ἄγριο δέντρο, κανείς δέν θά σκεφτεῖ νά τό κατηγορήσει. Ὅλοι ὅμως θά ρίξουν τήν εὐθύνη στόν κηπουρό, πού τ’ ἄφησε ν’ ἀναπτύσσεται χωρίς περιποίηση καί ἔτσι ἔγινε ἄγριο.

Μέ τόν ἴδιο τρόπο, γιά τά ζιζάνια τῆς παιδικῆς καρδιᾶς ὑπεύθυνοι εἶναι οἱ γονεῖς! Σκεφτεῖτε λοιπόν αὐτή τήν εὐθύνη, καί μήν ἐμποδίζετε, μέ τήν ἀδιαφορία ἤ καί τήν ἀρνητική στάση σας, τήν πορεία τῶν παιδιῶν σας πρός τό Θεό.

Ἔχετε ὑποχρέωση νά τά ὁδηγήσετε στό Σωτήρα, πού τά καλεῖ κοντά Του καί σᾶς λέει: “Ἄφετε τά παιδία ἔρχεσθαι πρός με, καί μή κωλύετε αὐτά”. (Μάρκ. 10,14)

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

[toula]

“Δέν πᾶμε στόν Πνευματικό νά ποῦμε τήν ἱστορία τῆς ζωῆς μας…”

Μοῦ ἔλεγε ἕνας Πνευματικός πολύ καλός:

– Τούς κόβω ὅταν μοῦ λένε τίς ἱστορίες τους καί ὄχι τίς ἁμαρτίες τους…

Δέν πᾶμε στόν Πνευματικό νά ποῦμε τήν ἱστορία τῆς ζωῆς μας ἤ τό πῶς ἔγινε τό τάδε περιστατικό. Αὐτό φέρνει μιά ψυχολογική ἀνακούφιση, ἀλλά δέν εἶναι ἡ θεραπεία αὐτό.

Στόν Πνευματικό θά πεῖς τίς ἁμαρτίες σου, ἕνα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, καί θά πεῖς κάποια χαρακτηριστικά συμβάντα γιά νά δώσεις στόν Πνευματικό τήν εἰκόνα σου νά καταλάβει τί συμβαίνει στήν ψυχή σου. Συνεπῶς δέν χρειάζονται πολλά λόγια.

Λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος: “μέ πέντε λόγια δίνω εἰκόνα στόν Πνευματικό”. Καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἐξομολογεῖτο, ἀλλά δέν ἔλεγε ἀτέλειωτες ἱστορίες. Πόσο θέλει νά πεῖς δέκα ἁμαρτίες; Δύο λεπτά. Ἀντε νά πεῖς καί μία εἰκόνα στό κάθε χαρακτηριστικό… Πέντε λεπτά! Ὄχι μισή ὥρα καί μία ὥρα.

Μετά τί θά κάνει ὁ Πνευματικός; Ἅμα θέλει γιά τόν καθένα μία ὥρα, τί θά γίνει; Κάποιες φορές περιμένουν ἄλλοι τριάντα ἤ πενήντα. Συσσωρευτικά τώρα τή Μεγάλη Σαρακοστή μπορεῖ νά φτάσει ὁ Πνευματικός νά δεῖ καί πεντακόσιους καί χίλιους καί δύο χιλιάδες. Δέν σκέφτεσαι καί τούς ἄλλους;

Ἀλλά κυρίως, σᾶς εἶπα, ἡ θεραπεία δέν ἔρχεται μέ τό νά ποῦμε πολλά, ἀλλά μέ τό νά στοχεύσουμε εἰλικρινά στά πάθη μας. Νά κατακεραυνώσουμε τά πάθη μας καί ὄχι νά τά δικαιολογήσουμε. Πολλοί πᾶνε νά δικαιολογήσουν τά πάθη τους καί γι’ αὐτό λένε καί πολλά λόγια. Ἀρχίζουν τήν ἱστορία: – Πάτερ, ξέρεις, ἔτσι… ἐδῶ.

– Πές τήν ἁμαρτία σου.

Δέν λέει τήν ἁμαρτία της. Θά σοῦ πεῖ μιά ὁλόκληρη ἱστορία καί ἄν τήν πεῖ τήν ἁμαρτία στό τέλος. Ἀλλά μᾶλλον θά πεῖ ὅ,τι εἶναι γιά νά δικαιωθεῖ. Δέν πᾶμε στόν Πνευματικό γιά νά δείξουμε τίς ἀρετές μας. Πᾶμε γιά νά κατακρίνουμε τόν ἑαυτόν μας γιατί εἴμαστε μπροστά στόν Θεό ἐκείνη τήν ὥρα.

Ἄν πᾶς νά δικαιωθεῖς, ἔχεις τελείως λάθος θεώρηση τοῦ μυστηρίου. “Στό μυστήριο”, λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος, “λέω καί παραπάνω”. Δηλαδή ἔλεγε:

– Πάω καί λέω στόν Πνευματικό ὅτι π.χ. “θύμωσα”. Μπορεῖ νά ἔχω χίλια δίκαια πού θύμωσα, ἀλλά δέν τά λέω. Λέω: “θύμωσα”. Καταλάβατε; Δηλαδή λέω καί παραπάνω, ὄχι λιγότερο, γιατί εἴμαστε μπροστά στόν Θεό.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (“Μετάνοια καί Ἐξομολόγηση” Ὁμιλία στίς 9 – 3 – 2016 – Κοινοποιήθηκε στίς 13 – 3 – 2016 στό You Tube)

[toula]

Τό νά λέμε μόνο ὅτι «κάτι» ὑπάρχει δέν σημαίνει ὅτι βγήκαμε στό φῶς τῆς ἡμέρας.
Αὐτό μόλις καί μετά βίας σημαίνει ὅτι ὁ ταξιδιώτης διέσχισε τό σκοτάδι τοῦ μεσονυκτίου μέ τίς ἴριδες διεσταλμένες διαισθανόμενος τό λυκαυγές τῆς ἀνατολῆς.
Ἀλλά ἀπό ἐκεῖ ἕως τό νά φθάσει ὁ ἥλιος στήν κορυφή εἶναι μακρύς ὁ δρόμος. Βιάσου νά μήν σέ προφθάσει ὁ θάνατος σ᾿ αὐτό τό σκοτάδι.
Νά μπορεῖς τουλάχιστον νά λές ὑπάρχει «Κάποιος» γιά νά φέρει τήν αὐγή στή ζωή σου.
Γνώρισε τόν Δημιουργό σου ἀγαπητέ ἀδελφέ.
Αὐτό εἶναι πιό σημαντικό ἀπό τή γνώση τῶν δημιουργημάτων Του.
Μήν παραμένεις στήν κοινωνία ἐκείνων γιά τούς ὁποίους ὁ Ἀπόστολος λυπᾶται λέγοντας: «Ἐσεβάσθησαν καί ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρά τόν κτίσαντα» (Ρωμ. 1:25).
Ὁ Ὕψιστος καλλιτέχνης στέκει δίπλα στά ἔργα Του.
Ἐσύ κοιτάζεις πιό πολύ τίς καλλιτεχνικές δημιουργίες Του, οἱ ὁποῖες μέχρι ἑνός σημείου ἀνοίγουν τά μάτια καί κατόπιν τυφλώνουν.
Γιατί δέν πλησιάζεις τόν Καλλιτέχνη καί δέν Τόν γνωρίζεις καί δέν Τοῦ συστήνεσαι;
Ὁ Χριστός γι᾿ αὐτό ἦρθε στόν κόσμο, γιά νά σοῦ ἁπλώσει τό χέρι καί νά σέ ὁδηγήσει.
Ὅποιος δέν πλησιάζει κοντά Του, δέν Τοῦ συστήνεται καί δέν ὑποκλίνεται σ᾿ Αὐτόν, δέν θά γίνει δεκτός οὔτε κἄν στήν αὐλή Του στούς οὐρανούς.
Αὐτά στά γράφω ἐπειδή μόλις γύρισα ἀπό μία κηδεία.
Πέθανε ἕνας ἄξιος νέος στήν Ἀχρίδα. Στό νεκρικό φέρετρο τό πρόσωπό του ἦταν φωτεινό, φωτεινότερο ἀπό ὅταν ἦταν ζωντανός.
Ἔζησε μέ πίστη καί συγχωρέθηκε πλήρης πίστεως.
Πολύ νέος, ἀλλά σώφρων.
Ἐνῶ ἐσύ εἶσαι ἤδη πολύ μεγαλύτερός του.
Εἰρήνη καί ἔλεος ἀπό τόν Θεό
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
(Ἀπό τό βιβλίο: "Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται… Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄", Ἐκδόσεις "Ἐν πλῷ").

[toula]

Ὅσοι πενθοῦν, σύμφωνα μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, αὐτοί καί θά παρακληθοῦν:
«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοί παρακληθήσονται». Ὅσοι δέν πενθοῦν, ἔχουν πέσει στή χειρότερη ἀπ’ ὅλες τίς αἱρέσεις: Νομίζουν ὅτι ἡ σωτηρία μπορεῖ ν’ ἀποκτηθεῖ μόνο μέ τά ἐξωτερικά σχήματα τῆς εὐσέβειας.
Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι θά παρασταθοῦμε ὅλοι στό βῆμα τοῦ Χριστοῦ «Γυμνοί καί τετραχηλισμένοι (ὁλοφάνεροι)», γιά νά πάρει ὁ καθένας μας τό μισθό του σύμφωνα μέ τά ἀλάθητα κριτήρια Ἐκείνου, ὄχι τά δικά μας.
Ἀφοῦ λοιπόν θά βρεθοῦμε γυμνοί μπροστά στόν Θεό,
γιατί σκεπάζουμε τό σῶμα μας μέ πολυτελεῖς στολές, μέ λαμπρά ἐνδύματα καί μέ ὡραῖα ὑποδήματα;
Γιατί τρέχουμε νά προϋπαντήσουμε τούς ἄρχοντες;
Γιατί μᾶς ἀρέσει νά μᾶς χαιρετοῦν;
Γιατί ἐπιδιώκουμε τίς πρωτοκαθεδρίες στά ἐπίσημα γεύματα;
Γιατί ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ κενοδοξία καί ὁ ἀκόρεστος πόθος νά ἐξουσιάζουμε;
Γιατί τά ὡραῖα σπίτια καί οἱ ὑπηρέτες, πού μᾶς ξεχωρίζουν ἀπό τούς ἄλλους;
Γιατί τά ἄκαιρα γέλια καί οἱ ἄπρεπες συζητήσεις;…
Γυμνοί, μπροστά στό μεγάλο Κριτήριο!
Ποῦ τότε τό καλό ὄνομα καί ἡ ἁγιοσύνη, πού νομίζουμε πώς ἔχουμε;
Ποῦ οἱ κόλακες καί οἱ ἀνήξεροι, πού μᾶς ὀνομάζουν ἁγίους;
Ποῦ οἱ ὑψηλές θέσεις καί οἱ μεγάλες ἰδέες γιά τόν ἑαυτό μας;
Ποῦ οἱ συγγενικοί δεσμοί;
Ποῦ ἡ δόξα τῶν ἀρχόντων;
Ποῦ ἡ σοφία τῶν σοφῶν τοῦ κόσμου;
Ποῦ ἡ πεποίθηση πώς εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ;
Ποῦ ἡ γλώσσα καί οἱ ρητορεῖες, πού τρέχουν σάν πηγή; «Ποῦ σοφός, ποῦ γραμματεύς, ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου;».
Τί φόβος καί τρόμος τήν ὥρα ἐκείνη!
Γι’ αὐτό μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, πού ταπεινωμένος καί συντριμμένος, πενθεῖ καί κλαίει νύχτα καί μέρα μπροστά στόν Θεό.
Αὐτός θά καθήσει ὁλόλαμπρος στά δεξιά Του. Καλότυχος εἶναι ἐκεῖνος, πού ἀκούει τά λόγια τοῦ Κυρίου καί δέν περνάει ἀνώφελα τή ζωή του, ἀλλά βρίσκεται συνεχῶς σέ κατάσταση μετανοίας.
Αὐτός θά ἐλεηθεῖ καί θά ἀπολαύσει στή μέλλουσα ζωή τά ἀνεκλάλητα ἀγαθά τῆς Οὐράνιας Βασιλείας.
Αὐτός θά γίνει ἅγιος!
Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

[toula]

Βλέποντας τους πειρασμούς, μας πιάνει μία τραγική δειλία.
Όμως όχι!
Χίλια χρόνια να παιδεύεσαι μέσα στην αμαρτία να την νικήσης, θα πας στον παράδεισο, επειδή ο αγώνας σου δείχνει ότι θέλεις τον παράδεισο, και ο Θεός μας δίνει αυτό που θέλομε.
Άρα, το πρόβλημα είναι όχι τι κάνω, αλλά τι θέλω ή τι αγωνίζομαι να επιτύχω.
Μη φοβάσαι λοιπόν και μην ανησυχής, εάν βλέπης ότι σήμερα είσαι αμαρτωλός.
Σήμερα ναι, είμαι αμαρτωλός, όμως δεν εγκαταλείπω τον Θεόν μου και αυτόν παρακαλώ να με βοηθήση.
Όσο και να θέλωμε, μέσα στην εκκλησία μας θα ζούμε πλάι πλάι δίκαιοι και αμαρτωλοί. Θα συζούμε άγιοι και εμπαθείς.
Αλλά οι άγιοι μπορεί να πέσουν αύριο, ενώ ο εμπαθής προσελκύει την προσοχή του Θεού και αύριο πιθανόν να γίνη άγιος.
Θυμάστε τι ωραία που λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Συμβοσκηθήσετε λύκος μετά αρνός και πάρδαλις συναναπαύσεται ερίφω».
Και επί τέλους, ας μην ξεχνάμε ότι το πάθος δεν θα το νικήσωμε εμείς.
Μπορείς εσύ να βάλεις το χέρι σου μέσα στην καρδιά σου;
Δεν μπορείς.
Μόνον ο Θεός μπορεί.
Μπορείς να βάλεις το χέρι σου στην ψυχή σου και να την κάνεις διαφορετική;
Δεν μπορείς.
Τα πάθη διώχνονται από τον Θεόν.
Καμιά φορά λέμε: Ωχ, Θεέ μου, πώς θα μπορέσω να κόψω αυτό το πάθος;
Μα, δεν έχεις να κόψεις τίποτε εσύ, θα σου το κόψη ο Θεός.
Όσο και αν θέλης και αν τρέχης, δεν θα κάνης εσύ τίποτε.
«Το εκριζώσαι την αμαρτίαν και το συνόν κακόν, λέγει ένας άγιος, τούτο τη θεία δυνάμει μόνο δυνατόν εστι κατορθώσαι».
Λοιπόν, ειρήνευε, έχε θάρρος εσύ!
Μα, δεν μπορεί ο Θεός να σου κόψη το πάθος;
Βεβαίως μπορεί.
Και αφού σε κάλεσε για την αρετή, θα το κάνη ο Θεός.
Εσύ πάλεψε όσο θέλεις, αγωνίζου μέσα στην ζωή, όχι για να κόψης το πάθος σου, αλλά για να δείξης την αγάπη σου στον Θεόν.
Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

12 Δεκεμβρίου, Μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Σπυρίδωνος, επισκόπου Τριμυθούντος του θαυματουργού .
Χρόνια πολλά!!
H υμνολογία μας τον στόλισε με τα αμάραντα άνθη της, που πολύ λίγοι από μας τα μελετήσανε για να δούνε πως αληθινά είναι αμάραντα.
«Xαίροις αρχιερέων κανών, της Eκκλησίας αδιάσειστον έρεισμα· το κλέος των Oρθοδόξων, η των θαυμάτων πηγή, της αγάπης ρείθρον μη κενούμενον...».
«Πράος και κληρονόμος της γης, Συ, των πραέων αληθώς αναδέδειξαι, Σπυρίδων, πατέρων δόξα, ο ταις νευραίς των σοφών και απλών σου λόγων, θεία χάριτι, εχθρόν τον παμπόνηρον και παράφρονα Άρειον εναποπνίξας, και το δόγμα το ένθεον και σωτήριον ανυψώσας εν Πνεύματι...».
«Eκ ποιμνίων ώσπερ τον Δαυίδ, σε αναλαβόμενος ο Πλαστουργός, λογικής ποίμνης έθετο ποιμένα πανάριστον, τη απλότητι και πραότητι λάμποντα και τη ακακία, όσιε, Ποιμήν καλλωπιζόμενον».
«Mωυσέως το άπλαστον, Δαυίδ το πράον, Iώβ του Aυσίτιδος το άμεμπτον κτησάμενος, του Πνεύματος γέγονας κατοικητήριον, μέλπων, Iερώτατε: O ων ευλογημένος και υπερένδοξος».
«Σε εξ αλόγου ποίμνης μετήγαγεν εις λογικήν το Πνεύμα, πνευματοφόρε, ως τον Mωσέα και Δαυίδ ων εμιμήσω το πράον, Σπυρίδων, φως οικουμένης».
Tο απολυτίκιον λέει:
«Tης Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος, και θαυματουργός θεοφόρε, Σπυρίδων, πατήρ ημών. Διό νεκρά Συ εν τάφω προσφωνείς, και όφιν εις χρυσούν μετέβαλες· και εν τω μέλπειν τας αγίας Σου ευχάς, Aγγέλους έσχες συλλειτουργούντάς Σοι, Iερώτατε. Δόξα τω σε δοξάσαντι· δόξα τω σε στεφανώσαντι· δόξα τω ενεργούντι δια Σου πάσιν ιάματα».
(Φώτης Κόντογλου, "Γίγαντες ταπεινοί", εκδ. Aκρίτας 2000)

[toula]

«Ὅσες μέρες καὶ νὰ νηστέψω, χωρὶς συγγνώμη καὶ ἀγάπη, εἶναι ἄχρηστες. Δὲν μὲ ὠφελοῦν σὲ τίποτα καὶ ἴσως μὲ βλάπτουν. Γιατὶ καλλιεργοῦν τὴν ὑποκρισία μου.
Φαίνομαι στοὺς ἄλλους ὅτι νηστεύω, ἀλλὰ ἐγὼ γράφω στὰ παλιά μου τὰ παπούτσια, τοῦ Θεοῦ τὸ θέλημα.
Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ βασικότερη αἰτία, ποὺ ὁ κόσμος μας δὲν ἀλλάζει. Γιατὶ δὲν ἀλλάζουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι».
Σισανίου & Σιατίστης Παῦλος.