6 Δεκεμβρίου, 2025/in Ορθοδοξία
Ο Χριστός ένα Σάββατο μπήκε σε μια εβραϊκή συναγωγή και δίδασκε. Μεταξύ των ακροατών του ήταν και μια άρρωστη γυναίκα. Επί δέκα οκτώ χρόνια ήταν «συγκύπτουσα». Διπλωμένη στη μέση, χωρίς να μπορεί να σηκώσει εντελώς το κεφάλι της. Χωρίς καν να το ζητήσει η ίδια, ο Χριστός τη θεράπευσε. Η γυναίκα αυτή δεν ήταν απλώς ασθενής. Είχε «πνεύμα ασθενείας». Ήταν άρρωστη από επήρεια δαιμονικού πνεύματος. Τη γυναίκα αυτή «έδησεν ο σατανάς δέκα και οκτώ έτη». Όμως ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για ένα συγκεκριμένο λόγο. «Εις τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α΄ Ιω. 3,
. Γι’ αυτό και λύνει την θυγατέρα του Αβραάμ από τα δεσμά του σατανά θεραπεύοντάς την (Κυριακή Ι΄ Λουκά).Ώστε έχουμε και αρρώστιες που προκαλούνται από τον διάβολο; Καθόλου παράξενο. Εξ αρχής ο διάβολος στοχεύει αταλάντευτα στην καταστροφή του ανθρώπου. Δεν αντέχει να βλέπει δημιούργημα από ύλη, με σάρκα και οστά, να ζει στον Παράδεισο, από όπου αυτός, πνεύμα με πολύ ανώτερες προοπτικές, εξέπεσε. Με τη σατανική του μαεστρία λοιπόν σχεδιάζει την πτώση του ανθρώπου, την έξωσή του από τον Παράδεισο, για να οδηγήσει στη φθορά, την αρρώστια και τον θάνατο το θεόπλαστο και θεόμορφο σώμα του. Αίτιος λοιπόν για να αρρωσταίνουν τα ανθρώπινα σώματα «ο αλιτήριος γέγονε σατανάς» (αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας, Εξήγησις υπομνηματική εις το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, εν ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Θεσ/νίκη 2005, τ. 26, σ. 26).
Ως όπλο του για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιεί την αμαρτία, στην οποία και είναι άριστα εκπαιδευμένος, αφού με πείσμονα τρόπο «απ’ αρχής ο διάβολος αμαρτάνει» (Α΄ Ιω. 3,
, όντας ο κατ’ εξοχήν εργάτης της αμαρτίας. Χωρίς αυτήν δεν θα γινόταν ποτέ φθαρτός και θνητός ο άνθρωπος. Η αμαρτία είναι η μοναδική αιτία και πηγή του θανάτου, γι’ αυτό και όλη η δύναμή του βρίσκεται σ’ αυτήν. Είναι το φαρμακερό του κεντρί. «Το δε κέντρον (κεντρί) του θανάτου η αμαρτία» (Α΄ Κορ. 15, 56). Ο θάνατος είναι η αμοιβή, ο μισθός, «τα οψώνια» που χαρίζει η αμαρτία.Γενικά λοιπόν, σε όλους μας ανεξαιρέτως αιτία της φθοράς, της αρρώστιας, του θανάτου, είναι η αμαρτία που εισήλθε με την πτώση των πρωτοπλάστων στον κόσμο. Ειδικά όμως για τον καθένα μας, είναι χίλιες-δυο οι επί μέρους αιτίες των ασθενειών μας. Και φυσικά, η έμμεση ή και άμεση επήρεια του διαβόλου. Και η μεν έμμεση διενεργείται ακαταπαύστως σε όλους μας. Η άμεση όμως, μεμονωμένα και ενίοτε. Όταν υπάρχει δαιμονική κατοχή πάνω στον άνθρωπο.
Στο μέτρο που επιτρέπει ο Θεός, ο διάβολος επιφέρει ασθένεια και ταλαιπωρία στον άνθρωπο. Άμεσο παράδειγμα οι δαιμονισμένοι, που υποφέρουν σε υπέρτατο βαθμό, με πάμπολλα αλγεινά συμπτώματα, ψυχικά και σωματικά. Αλλά και κάθε Χριστιανός και ιδιαίτερα οι άγιοι. Θέλεις να πάρεις τον Θεό στα σοβαρά; Περίμενε άγριες δαιμονικές επιθέσεις. «Ετοιμάζου προς επαγωγάς δαιμόνων και καρτερώς τας μάστιγας υπόμενε. Ως γαρ θήρες άγριοι επελεύσονταί σοι και παν σου κακώσουσι το σώμα» (αγ. Νείλος ο ασκητής, Περί προσευχῆς, 91, Φιλοκαλία, ἐκδ. ΑΣΤΗΡ, Αθήναι 1974, τ. Α΄, σ. 184).
Οι κακώσεις αυτές είναι αρρώστιες, αλλά και άμεσες πληγές. Ο άγιος Ιάκωβος (Τσαλίκης) δέχτηκε και τα δυο. Αρρώστιες και δαιμονικά χτυπήματα στο σώμα του. Στα χέρια, για να μη μπορεί να κάνει τον σταυρό του, στο στόμα, στο σαγόνι, στο στήθος. Περνούσαν μήνες για να γίνει καλά, να φύγουν τα σημάδια. Μια δαιμονισμένη τού είπε: «Έχεις ταπείνωση και έχεις μέσα σου τον Χριστό. Αλλιώς θα σε είχα διαλύσει. Τόσες αρρώστιες (σου έβαλα) κι εσύ επιμένεις… Δες τα πόδια σου. Σαπίσανε…» (είχε μεγάλο πρόβλημα κυκλοφοριακό). (Στυλ. Παπαδόπουλος, Ο μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης, εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, Αθήνα 2003, σ. 86-87, 149).
Ο Χριστός νικά τον πρωτεργάτη της αμαρτίας. Και θα αποκαταστήσει οριστικά τον άνθρωπο στην τέλεια μορφή ζωής για την οποία πλάστηκε.