Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. 7,14)
Ξέρουμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ νέος Ἀδάμ πού ἐξῆλθε ἀπό τήν παρθενική γῆ. Ἡ γυναίκα πού ἔγινε ἡ αἰτία τῆς κατάρας τώρα ἐκφέρει τήν δρόσον τῆς εὐλογίας. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ νέος Νῶε πού ὑπόσχεται νά μᾶς διαναπαύσει ἀπό τίς λύπες καί τά ἔργα τῶν χειρῶν μας. Εἶναι ὁ ἀγενεαλόγητος Μελχισεδέκ πού ἔρχεται νά κληρονομήσει βασιλείαν καί ἱερωσύνην αἰώνιον. Παρῆλθε ἐπιτέλους ἡ μακρά νύχτα τοῦ σκότους καί τό ἑωθινό φῶς εἰσχωρεῖ μέσα στό γνόφο τοῦ Παλαιοδιαθηκικοῦ ἱερείου, τοῦ ναοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, πού εἶναι στραμμένος περισσότερο στήν αἰώνια ἀνατολή, παρά στήν καθημερινότητα.
Ἡ Ἁγία Παρθένος ὅταν ἀφιερώθηκε μέσα στόν ναό καί ἤτανε μέσα στόν ναό, προσευχομένη μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, βέβαια, εἶχε μέσα Της ὅλο τό κεφάλαιο τῆς ἁγιότητος τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Σέ Αὐτήν κορυφωνόταν ὅλη ἡ ἁγιότητα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καί μέ τήν προσευχή Της κατέβασε τόν νοῦ Της στήν καρδιά Της, μᾶς λέγει ἡ παράδοση. Ἐκεῖ, μέσα στήν καρδιά Της ἔκανε δυό ἀνακαλύψεις: ἐκεῖ ἑνώθηκε μέ τόν Θεό καί τῆς μεταδόθηκε τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει ἄλλη ἐπιθυμία ἀπό τό νά σωθεῖ ὅλος ὁ κόσμος. Καί ἄρχισε ἐκεῖ ἡ προσευχή τῆς μεσιτίας Της γιά ὅλο τό γένος τοῦ Ἀδάμ.
Τότε ἡ Παναγία Παρθένος διάβασε τό χωρίον τοῦ Ἠσαΐα πού λέγει «Ἰδού ἡ παρθένος ἔξει ἐν γαστρί καί τέξεται υἱόν καί καλέσουσιν τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ. Αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» . Ὅταν διάβασε αὐτό τό χωρίο, τότε θεϊκή ἐνέργεια ἔφλεξε τήν καρδιά Της καί ἀπό ἐκείνη τή στιγμή δέν μποροῦσε νά χωρίσει τόν νοῦ Της ἀπό αὐτό τό χωρίο καί ἄναψε μιά ζέουσα προσευχή μέσα Της: «Ὁ Θεός, ἀξίωσέ με νά γίνω ἡ θεραπαινίς, ἡ ὑπηρέτρια, ἐκείνης τῆς γυναίκας πού θά εἶναι ἡ μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ». Πάνω στή ζέση αὐτῆς τῆς προσευχῆς Της ἐμφανίστηκε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ καί τῆς λέει «χαῖρε, Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ, εὐλογημένη Σύ ἐν γυναιξί» . Ἐσύ θά εἶσαι ἡ μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ καί ὄχι ἡ ὑπηρέτρια. Καί ἔχει νόημα αὐτό καί μποροῦμε νά τό διακρίνουμε καί πίσω ἀπό τά λόγια τοῦ Εὐαγγελίου. Διότι, ἀμέσως μετά, γίνεται μιά ἔκρηξη τοῦ λόγου στά χείλη τῆς Ἁγίας Παρθένου, ἔκρηξη πού ἐνεργεῖται ἀπό τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Καί εἶπε Μαριάμ: «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον, καί ἠγαλλίασεν τό πνεῦμα μου ἐπί τῷ Θεῶ τῷ σωτήρι μου» . Ἔτσι, ἦταν ἡ Ἁγία Παρθένος σέ μιά ἄβυσσο ταπεινώσεως. Προεξεπλήρωνε προφητικά τόν νόμο πού ἔμελλε νά δώσει ὁ Υἱός καί Θεός Της, ὅτι «ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται» . Γι’ αὐτό καί τήν ὕψωσε ὁ Θεός. Ἔβαλε τόν Ἑαυτό Της στήν ὁδό τοῦ Κυρίου, πού ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου εἶναι κάθοδος, κατάβασις στή γῆ καί ἀκόμα καί στόν ἅδη καί μετά ἡ ἀνάβασις. Καί ἐπειδή ἔβαλε τόν Ἑαυτό Της καί τό Πνεῦμα Της σέ αὐτήν τήν κενωτική ὁδό, βρέθηκε στήν ὁδό τοῦ Κυρίου, καί ὁδός εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, καί ἑπομένως ὁ Κύριος ἔγινε συνοδοιπόρος Της, ἑνώθηκε μαζί Της, ἀξιώνοντάς Την νά γίνει τό κατοικητήριό Του.
Ἀρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου

[toula]

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ
Η ΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Γιὰ τὸν ὅσιο Πορφύριο μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ τοῦτο: Ἐκπυρωθεὶς ἀπὸ τὴν ἕνωσή του μὲ τὸ ἄστεκτον πῦρ, ἔγινε γιὰ μᾶς ζωτικὴ δύναμις.
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐμπειρία ὅλων, ὅσοι τὸν γνωρίσαμε, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν γνωρίσουν κατὰ τὴν ἐπίγεια ζωή του. Ἦταν, καὶ εἶναι ἀκόμη, ἡ παράκλησις τοῦ κόσμου. Ἔχοντας τὴν ἁγία εὐαισθησία τῶν Ἁγίων, εἶχε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἕνα ἰδιαίτερο χάρισμα: νὰ βλέπει. Κι ὅταν δυσκολευόταν νὰ βλέπει στὸ φυσικὸ φῶς, εἶχε τὸ χάρισμα νὰ βλέπει ὅσα συνέβαιναν μακριὰ ἢ κοντά, σὰν μέσα σὲ μιὰ ἀχτίδα φωτός.
Οἱ έμπειρίες ποὺ μοῦ χάρισε ὁ Θεὸς κοντά του εἶναι θαυμαστές. Ὅμως ὁ ἴδιος δὲν θεωροῦσε τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ὡς τεκμήρια ἁγιότητας. Ἐκεῖνο ποὺ ἦταν ἀναμφισβήτητα τεκμήριο ἁγιότητας ἦταν ὅτι οἱ παρεμβάσεις του ἔσωζαν ἀνθρώπους. Ἐξίσου ἀδιαμφισβήτητο τεκμήριο ἦταν καὶ ἡ σωστικὴ καὶ ζωντανὴ παρουσία του μετὰ τὴν ὁσία του κοίμηση.
Ἀναφέρω μόνο ἐνδεικτικά αὐτὸ ποὺ μοῦ συνέβη ἕνα χρόνο περίπου μετὰ τὴν κοίμησή του. Ἦταν ἕνα τηλεφώνημα. Καλοῦσα ἐπανειλημμένως τὴν γερόντισσα τῆς μονῆς στὸν Ὠρωπό, γιὰ ἕνα θέμα ποὺ ἀφοροῦσε καὶ στὴ δική μας μονή. Κάποια στιγμή, τὸ τηλέφωνο ἀπάντησε, κι ἄκουσα στὴν ἄλλη γραμμή, άπότομη, ὡς συνήθως, τὴν φωνὴ τοῦ γέροντος: “Ἐμπρός, ἔλα.” Στὴν ἀρχὴ δὲν κατάλαβα τί συνέβαινε, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο συνεχίζει, “Ἔλα, ἐγὼ εἶμαι, ὁ Πορφύριος.” Τοῦ εἶπα, ὅταν συνῆλθα, “Γέροντα, δὲν ἔχεις φύγει πρὸς τὴν ἄλλη ζωή;” Μοῦ λέει “Ναί. Ἀλλὰ ἐφόσον θέλεις ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό, καὶ ἡ γερόντισσα ἀπουσιάζει, ὁ Θεὸς παραχώρησε νὰ σοῦ ἀπαντήσω.”
Ὁ γέρων Πορφύριος ἔμεινε πάντα νέος. Ἀγαποῦσε τὴ ζωή, ἀγαποῦσε τὴ φύση, τὴ δημιουργία, ἀλλὰ καὶ τὸν πολιτισμό. Δὲν ἀπέρριπτε τίποτε, γνώριζε νὰ δοκιμάζει καὶ νὰ κατέχει τὸ καλό. Ἦταν ἔξω ἀπὸ τὶς συμβάσεις τοῦ καθωσπρέπει, κοινωνικοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἦταν ὅλος φωτιά, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ φωτιὰ στὴν ὁποία ζοῦσε, καὶ μὲ τὴν ὁποία φώτιζε τὸν κόσμο.
Γι αὐτὸ καὶ συνιστοῦσε τὴν ὁδὸ τῆς ἀγάπης. Μὴν πολεμᾶτε τὸ κακό, ἔλεγε. Ἀνοῖξτε τὴν ἀγκαλιά σας στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, δοθεῖτε σ’ Αὐτὸν μὲ οὐράνιο ἔρωτα, χωρὶς νὰ ξέρει ἡ δεξιά σας τί ποιεῖ ἡ ἀριστερά σας, δηλ. χωρὶς ὑπολογισμούς, ὅτι θὰ κάνω αὐτὸ καὶ θὰ κερδίσω ἐκεῖνο.
Ὁ ἅγιος δὲν χρειάζεται οὔτε τὴν τιμή μας, οὔτε κἄν τὴν ἀναγνώριση. Εἶναι πάντα κοντά μας, γιατὶ ζεῖ μέσα στὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ τόπος τῶν ὅλων. Ὁ λόγος του εἶναι πάντοτε ζωντανός, παρηγορητικὸς ὅσο καὶ κοφτερός.
Ἐὰν συναζόμεθα γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ ἕναν ἅγιο, εἶναι γιὰ νὰ βρεθοῦμε κάπου στὰ ἴχνη του. Νὰ σπουδάσουμε τὸν τρόπο του, ποὺ εἶναι τὸ ἐφαρμοσμένο Εὐαγγέλιο. Νὰ καθρεφτίσουμε στὴν εἰκόνα του τὸν ἑαυτό μας, νὰ πάρουμε στὰ σοβαρὰ τὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, καὶ ἐν τέλει, νὰ χαράξουμε ἀπὸ κοινοῦ μιὰ πορεία, ὄχι μὲ βάση τὴν ἰδιοτέλεια καὶ τὶς φιλοδοξίες μας, ἀλλὰ μὲ βάση αὐτὸ ποὺ ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὸ τῶν ἁγίων: τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀγάπη.
Ποιὸς μπορεῖ νὰ φθάσει σ’ αὐτὴ τὴν ἀγάπη;
Ὡστόσο, αὐτὴ ἦταν ἡ συμβουλὴ τοῦ ἁγίου Πορφυρίου: νὰ μελετᾶμε τοὺς βίους τῶν ἁγίων, γιὰ νὰ βροῦμε τοὺς τρόπους ποὺ μεταχειρίσθηκαν. Καθώς ἔλεγε, “ Καλὸ εἶναι νὰ κάνομε αὐτὴ τὴν κλοπή. Νὰ κάνομε κι ἐμεῖς ὅ,τι ἔκαναν ἐκεῖνοι. Αὐτοὶ ρίχθηκαν στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἔδωσαν ὅλη τὴν καρδιά τους. Νὰ κλέψομε λοιπὸν τὸν τρόπο τους.”
Ἀρχιμανδρίτης Χριστόδουλος, Καθηγούμενος Ἱ. Μονῆς Κουτλουμουσίου
Από ιστολόγιο ΜΙΚΡΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟ

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ
Ένα βράδυ που πήγε στο Κυριακό της Σκήτης, πριν αρχίσει η ακολουθία, κάθισε στον πρόναο κά­τω από μια σκάλα. Μετά από λίγο μπαίνει στον ίδιο σκοτεινό χώρο ο Γερο-Δημάς, ένας ασκητής που έμενε μόνος πάνω από τη Σκήτη, σε μια πρω­τόγονη καλύβη. Κοιτάζει γύρω του. Δεν βλέπει κα­νένα. Παίρνει το κομποσχοίνι και αρχίζει τις μετά­νοιες. Λέει την ευχή. Δεν ελέγχει τον εαυτό του και τις κινήσεις του. Βγάζει μια κραυγή ευαρέσκειας. Λάμπει μέσα στο φως. Αυτό μεταδίδεται αμέσως στην εύφλεκτη ύλη του νέου μοναχού, που συγκλο­νίζεται και κλαίει ασυγκράτητα. Μπήκε δια μιας στον κόσμο της χάριτος του περιφρονημένου α­σκητή. Και γίνεται ο Γερο-Δημάς ο αρχάγγελος Γαβρι­ήλ για τον ευαγγελισμό του μικρού και άγνωστου μοναχού, που θα ονομαστή αργότερα Πορφύριος και θα αναδειχθή ο πυρφόρος άγγελος της χαράς για όλο τον κόσμο. Όταν τέλειωσε η ακολουθία, δεν μπορούσε να μιλήση σε κανένα. Πάει στο δάσος. Ξεσπάει σε κραυγές: Δόξα σοι, ο Θεός! Δόξα σοι, ο Θεός! Ήδη έχουν ανοιχθή οι αισθήσεις του. Βλέπει, ακούει, οσφραίνεται από μακριά. Διακρίνει τι γίνεται στην ψυχή του κάθε ανθρώπου. Του μιλούν τα βράχια, του λένε όλη την ιστορία και τα μυστικά των Καυσοκαλυβίων. Ομολογεί:
«Από τότε που έγινα μοναχός, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει θάνατος». (Το κάλλος θα σώσει τον κόσμο/Αρχιμανδρίτης Βασίλειος, Προηγούμενος Ι.Μ Ιβήρων/Εκδόσεις: Ι.Μ Ιβηρων)
***
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΙΗΤΗΣ
Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός,
πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής.
Αυτό είναι!
Πρέπει να πονάς.
Ν’ αγαπάς και να πονάς.
Να πονάς γι’ αυτόν που αγαπάς.
Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο.
Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια,
για να συναντηθεί με τον αγαπημένο.
Κάνει θυσίες, δε λογαριάζει τίποτα,
ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες,
εξαιτίας της αγάπης.
Η αγάπη προς το Χριστό είναι άλλο πράγμα,
απείρως ανώτερο.
Και όταν λέμε αγάπη, δεν είναι οι αρετές
που θ’ αποκτήσουμε αλλά
η αγαπώσα καρδιά προς το Χριστό
και τους άλλους.
Το καθετί εκεί να το στρέφουμε...
Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε:
Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος,
δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ' αγαπούν.
Τους εξηγώ τότε ότι όλα αυτά
προέρχονται από τον εγωισμό.
Όταν στραφείς προς το Θεό,
δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος,
και είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος.
Τους αγαπάς τότε όλους κι' εκείνοι σ' αγαπούν.
Κι' αυτό εξαρτάται από εσένα,
διότι ενώθηκες με τον Θεό".
Απόσπασμα από το βιβλίο
«Βίος και λόγοι Γέροντος Πορφυρίου»

[toula]

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΒΒΑΚΟΥΜ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΣΤΗΝ ΦΑΤΝΗ .
"ΚΥΡΙΕ, εἰσακήκοα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην·
Κύριε, κατενόησα τὰ ἔργα σου καὶ ἐξέστην.
ἐν μέσῳ δύο ζῴων γνωσθήσῃ, ἐν τῷ ἐγγίζειν τὰ ἔτη ἐπιγνωσθήσῃ".
Ἡ παρουσία τῶν δύο συγκεκριμένων ζώ­ων κοντὰ στὸ νηπιάσαντα Θεὸ ὑπενθυμίζει κυρίως τὴν ἐκπλήρωση δύο προφητειῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τῶν προφητῶν Ἀμβακοὺμ καὶ Ἡσαΐα. Ὁ προφήτης Ἀμβακοὺμ μὲ τὸ προφητικό του βλέμμα διακρίνει τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συμβεῖ μετὰ ἀπὸ αἰῶνες, καὶ λέγει στὸν Υἱὸ μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ἐν μέσῳ δύο ζῴων γνωσθήσῃ» (Ἀμβ. γ´ 2). Στὸ χωρίο αὐτὸ ἔχουν δοθεῖ πολλὲς ἑρμηνεῖες· αὐτὴ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ εἶναι ἡ ἑξῆς: Θὰ γνωρισθεῖς ἀνάμεσα σὲ δύο ζῶα. Ὁ Θεὸς «ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α´ Τιμ. γ´ 16), ἔγινε γνωστὸς κατ᾿ ἀρχὰς μεταξὺ δύο ζώων. Ἑπομένως ἡ βυζαντινὴ ἁγιογραφία εἶναι σὰν νὰ μᾶς λέει: Κοιτάξτε αὐτὸ τὸ βρέφος! Εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ προφήτευσε ὁ προφήτης Ἀμβακούμ.
Πιὸ σαφὴς εἶναι ἡ προφητεία τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: «Ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ, Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκε» (Ἡσ. α´ 3). Ἐδῶ ὁμιλεῖ ὁ Θεὸς μὲ παράπονο γιὰ τὴν ­ἀχαριστία καὶ ἀπιστία τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ λέει: Τὸ βόδι γνωρίζει τὸν ἰδιοκτήτη ποὺ τὸ φρον­τίζει, καὶ τὸ γαϊδουράκι ξέρει τὴ φάτνη τοῦ κυρίου του. Ἀντίθετα, ὁ περιούσιος λαός μου, ὁ Ἰσραήλ, ποὺ τόσο τὸν ἔχω εὐεργετήσει, δὲν μὲ ἀναγνωρίζει εἰλικρινὰ Κύριό του, δὲν μὲ νιώθει.
Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐφάρμοσε τὸ χωρίο στὴν περίσταση τῆς Γεννήσεως. Τὰ ζῶα τῆς φάτνης ἀναγνώρισαν τὸν Δεσπότη τους, τὸν Κύριο τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Τὸν ἀναγνώρισαν καὶ Τὸν προσκύνησαν. Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως δὲν Τὸν ἀντιλήφθηκαν. Δὲν ὑπῆρχε χῶρος στὸ πανδοχεῖο τῆς Βηθλεὲμ γιὰ τὴν Παρθένο καὶ τὸν κυοφορούμενο Μεσσία, οἱ πόρτες τῶν Βηθλεεμιτῶν ἔμειναν κλειστὲς γιὰ τὸν ἐρχόμενο Κύριο, καὶ οἱ καρδιές τους παγωμένες. Ἐλάχιστες ἁγνὲς καρδιὲς βρέθηκαν ἄξιες καὶ πρόθυμες νὰ Τὸν προσκυνήσουν, οἱ ποιμένες.
Τὸ παράπονο τοῦ Θεοῦ στὴ συγκεκρι­μένη προφητεία τονίζεται ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὸ εἶδος τῶν ζώων ποὺ συγ­κρίνονται μὲ τοὺς ἀνθρώπους – Ἰ­­σ­ραηλίτες. Εἶναι δύο ζῶα γνωστὰ γιὰ τὴ χαμηλὴ νοημοσύνη τους· ­μάλιστα, προκειμένου γιὰ τὸν ὄνο, καὶ γιὰ τὸ πεῖσμα του. Δύο ζῶα ποὺ οἱ ὀνομασίες τους χρησιμοποιοῦνται ὑβριστικὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὰ κατάλαβαν τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ· ὁ ἄνθρωπος, ἡ κορωνίδα τῆς ὁρατῆς δημιουργίας, δὲν τὴν κατάλαβε – γεγονὸς ποὺ καταδει­κνύει τὸ κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου: «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρα­συνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλ. μη´ [48] 13). Ὁ ἄνθρωπος, ἐνῶ τιμήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὸ «κατ᾿ εἰκόνα», δὲν τὸ ἀντιλήφθηκε, δὲν τὸ ἐκτίμησε αὐτό. Ἀλλὰ μὲ τὶς ἁμαρτίες του ἔκανε τὸν ἑαυτό του ὅμοιο μὲ τὰ ζῶα, ποὺ δὲν ἔχουν λογικὸ ὅπως αὐτός. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν προοπτικὴ τὰ δύο ζῶα συμβολίζουν καὶ κάτι ἄλλο: τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀποκτηνώθηκε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν ὁποῖο ἐλεεῖ ὁ Θεὸς καὶ προσφέρεται σ᾿ αὐτὸν ὡς «ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς» (Ἰω. Ϛ´ 51), ἡ πνευματικὴ τροφὴ ποὺ θὰ τοῦ δώσει τὴν ἀληθινὴ ζωή, τὴ ζωὴ τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό, ποὺ θὰ τὸν κάνει ἄνθρωπο ἀληθινό, θεὸ κατὰ χάριν. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στὴ χριστουγεννιάτικη ὁμιλία του ­διακρίνει στὰ δύο ζῶα τοὺς δύο «λαούς»: τὸ βό­­δι, νομικῶς καθαρὸ ζῶο (βλ. ­Λευϊτ. ια´ [11]), συμβολίζει τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁ­ποῖοι «μηρυκάζουν» (ὅπως τὸ βόδι) τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ· ὁ ὄνος, νομικῶς ἀκάθαρτο, συμβολίζει τοὺς εἰδωλολάτρες (βλ. PG 36, 332A).
Άλλη Όψις

[toula]

Ο προφήτης Αββακούμ, που το όνομά του σημαίνει «θερμός εναγκαλισμός», ήταν από τη φυλή του Συμεών και γιος του Σαφάτ και ο χρόνος που έδρασε τίθεται μεταξύ 650 και 672 π.Χ. Ήταν ένας απο τους δώδεκα μικρούς Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και στο προφητικό του βιβλίο, που διακρίνεται για την αξιόλογη λογοτεχνική του χάρη, ελέγχει τον ιουδαϊκό λαό, επειδή παρεξέκλινε από την αληθινή θρησκεία στην ειδωλολατρία. Να τι συγκεκριμένα αναφέρει, σχετικά με το πως πρέπει κανείς να πιστεύει στο Θεό: «Ἐὰν ὑποστείληται, οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεώς μου ζήσεται. Ἐγὼ δὲ ἐν τῷ Κυρίῳ ἀγαλλιάσομαι, χαρίσομαι ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτήρι μου». ( Αββακούμ, β' 4, γ' 18). Που σημαίνει, αν κανείς λιποψυχήσει και αδημονήσει στις διάφορες δοκιμασίες, ας μάθει, λέει ο Κύριος, ότι δεν επαναπαύεται η ψυχή μου σ' αυτόν. Ο δίκαιος που πιστεύει σ' εμένα και τηρεί το Νόμο μου, θα σωθεί και θα ζήσει. Εγώ όμως, λέει ο Προφήτης, θα αγάλλομαι ελπίζοντας στον Κύριο. Θα γεμίσει χαρά η καρδιά μου για το σωτήρα μου Θεό.
Είναι γνωστό ότι η δ΄ Ωδή των βιβλικών Ωδών αναφέρεται στο όραμα του Αββακούμ. Βλέποντας λοιπόν αυτό το όραμα αναλύθηκε σε δοξολογία προς το Θεό, η οποία και αποτελεί το περιεχόμενο της δ΄ Βιβλικής Ωδής. : «Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Κύριε, εἰσακήκοα τὴν ἀκοὴν σου, καὶ ἐφοβήθην· Κύριε, κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐξέστην».
Ο Αββακούμ λόγω «καθαράς καρδίας» αξιώθηκε να δει τα μελλούμενα κοσμοσωτήρια γεγονότα, την ανάπλαση και αναγέννηση του γένους των βροτών. Αφουγκράστηκε μέσα στην καρδιά του την μεγάλη απόφαση του Θεού και φοβήθηκε για τα μεγάλα σχέδια του Θεού για τον άνθρωπο και αφού δεν μπορούσε να μιλήσει ξεκάθαρα γι αυτά αρκέστηκε στη δοξολογία για τη μεγάλη δύναμη του Θεού, διότι «όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις».
Ο Αββακούμ ζώντας προ Χριστού δεν έζησε τα γεγονότα αυτά, απλώς τα προφήτεψε, εμείς όμως, όπως και ο υμνογράφος, που ζούμε τα μεγάλα αυτά γεγονότα, ξέρουμε ότι το «νέον βρέφος» είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού που γεννήθηκε (εξήλθε) από την Παναγία (όρος). Είναι προσφιλής ο χαρακτηρισμός της Παναγίας ως όρους και μάλιστα «κατασκίου δασέος». Στην δ΄ Ωδή της πεζής Καταβασίας ο υμνογράφος γράφει για τον Χριστό: «ἦλθες σαρκωθεὶς ἐξ ἀπειράνδρου ὁ ἄϋλος καὶ Θεός ἐξ ὄρους ὁ αἰνετὸς κατασκίου δασέος».
Ο σκοπός της έλευσης του Χριστού τονίζεται ιδιαίτερα με τη λέξη ανάπλαση, την οποία επαναλαμβάνει δυο φορές, μια στην αρχή και μια στο τέλος. Στην αρχή λέγει για «τὴν ἀνάπλασιν γένους βροτείου», και στο τέλος «εἰς ἀνάπλασιν λαῶν». Αυτήν την αναγέννηση του ανθρώπου με το βάπτισμα αλλά και με τα άλλα μυστήρια προείδε ο Αββακούμ πολλά χρόνια προ Χριστού και τα είδαμε να πραγματοποιούντα στα χρόνια του Χριστού και μετέπειτα.
Τέλος οι εκφράσεις του υμνογράφου «εξῆλθε ἐξ ὄρους τῆς Παρθένου» μας θυμίζει το στίχο του Αββακούμ της δ΄ Βιβλικής Ωδής «Ὁ Θεὸς ἀπὸ Θαιμὰν ἥξει, καὶ ὁ Ἅγιος ἐξ ὅρους κατασκίου δασέος».
Στο 3ο κεφάλαιο του βιβλίου του προφήτη Αββακούμ [2] υπάρχει το χωρίο:
«ο Θεός από Θαιμάν ήξει και ο άγιος εξ όρους κατασκίου δασέος» (στ. 3)
(ο Θεός θα έλθει από την Θαιμάν και ο άγιος από το σκιερό πυκνόδεντρο όρος)
Ο στίχος αυτός διαβάζεται πολλές φορές στην ακολουθία των Μεγάλων Ωρών των Χριστουγέννων. Ο ειρμός (καταβασία) της δ ωδής του ωραιότατου κανόνα των Χριστουγέννων είναι εμπνευσμένος από δύο προφητικές φράσεις, η μια είναι από τον παραπάνω στίχο:
Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί
και άνθος εξ αυτής Χριστέ εκ της Παρθένου ανεβλάστησας,
εξ όρους ο αινετός κατασκίου δασέος,
ήλθες σαρκωθείς εξ απειράνδρου,
ο άυλος και Θεός.
Δόξα τη δυνάμει σου Κύριε.
Βλαστάρι βγήκε από την ρίζα του Ιεσσαί
και από αυτό, δηλαδή από την Παρθένο,
ανεβλάστησες σαν άνθος Χριστέ,
ο δοξασμένος από το σκιερό πυκνόδεντρο όρος,
ήλθες αφού σαρκώθηκες από αυτήν που δεν γνώρισε άντρα,
ο άυλος και Θεός,
δόξα στην δύναμή σου Κύριε.
Εκτός από την παραπάνω προφητική φράση του προφήτη Αββακούμ στην παραπάνω καταβασία χρησιμοποιείται και το χωρίο «Και εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εκ της ρίζης αναβήσεται» από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα (Ησ, ια 1). Ο Ιεσσαί ήταν ο πατέρας του προφήτη Δαυίδ και ανήκει στην σειρά των κατά σάρκα προγόνων του Κυρίου (Μτ, α 5-6 και Λκ, γ 32).
Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύοντας αυτόν τον ύμνο στο Εορτοδρόμιόν του γράφει για την φράση του προφήτη Αββακούμ:
Βουνό πυκνόδεντρο και σκιερό είναι η Θεοτόκος. Και λέγεται μεν βουνό διότι όπως το βουνό και ο λόφος ούτε οργώνεται, ούτε καλλιεργείται, ούτε σπέρνεται από ανθρώπους, αλλά από μόνο του και χωρίς καλλιέργεια βλαστάνει τα υψηλά δέντρα και τα χαμόκλαδα και το χορτάρι, έτσι και η Θεοτόκος χωρίς σπορά και καλλιέργεια βλάστησε τον Κύριον μας Ιησού Χριστό, σαν δέντρο μεν ψηλό για το ύψος της Θεότητος και σαν χαμόκλαδο για την ταπεινότητα της ανθρωπίνης φύσεως και σαν χόρτο γιατί τρέφει αυτούς που πιστεύουν σε Αυτόν. Και πυκνόδεντρο βουνό λέγεται διότι σίδηρος (πονηρός λογισμός) δεν ανέβηκε σε αυτήν, αυτός που δημιουργεί σκουριά (μολυσμό και φθορά σαρκικού πάθους), ούτε χέρι ανθρώπινο για να κόψει την παρθενία της. Όπως στο πυκνόδεντρο βουνό δεν μπαίνει τσεκούρι ούτε ανθρώπινο χέρι κόβει τα ξύλα του εξαιτίας της μεγάλης πυκνότητάς του.
Σημειώνουμε ότι και σήμερα τα τροπικά δάση επειδή είναι απρόσιτα και ακαλλιέργητα λόγω της πυκνότητάς τους τα ονομάζουμε παρθένα δάση.
ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟY

[toula]

Μια γιορτή στην οποία απουσιάζει ο οικοδεσπότης. Για την ακρίβεια, θέλουμε να τον διώξουμε.
Σαν να σε καλεί κάποιος σπίτι του, να σε έχει επίτιμο καλεσμένο με όλα τα αγαθά και αφού μπεις μέσα και φας ό,τι έχει ετοιμάσει για σένα, τον διώχνεις από το ίδιο του το σπίτι. Κάνουμε τον πρωταγωνιστή του γεγονότος κομπάρσο και μάλιστα του λέμε να φύγει, διότι η παρουσία του μας ελέγχει και δεν το θέλουμε.
Αυτά είναι τα Χριστούγεννα για τους περισσότερους. Η αναφορά στον Χριστό είναι ανύπαρκτη. Αυτές τις μέρες βλέπω σε πολλά μαγαζιά γονείς με παιδιά να χαμογελούν, να τους αγοράζουν παιχνίδια και λαμπάκια, και καλά κάνουν, και αναρωτιέμαι : «Θα μιλήσουν οι γονείς για την ουσία της εορτής στα παιδιά τους;» ή απλά οι μέρες αυτές θα είναι εγκλωβισμένες στο κλισέ : «Να είμαστε καλά, να έχουμε υγεία και του χρόνου να φάμε όλοι μαζί!»; Θα δώσουμε στα παιδιά γλυκά και παιχνίδια, αλλά όχι Θεία Κοινωνία. Θα τους δώσουμε τη χαρά του κόσμου αλλά όχι τη δόξα του Ουρανού. Συγκινούμαι όταν οι γονείς φέρνουν τα παιδιά για τη Θεία Κοινωνία κι εκείνη την ώρα λέω από μέσα μου: «Θα σου μιλήσει κάποιος εσένα παιδάκι μου για το Χριστό;». Αναρωτιέμαι…
Αλλού αναφέρουν τη μαγεία και το πνεύμα των Χριστουγέννων…
Ποιο είναι τελικά το βαθύτερο νόημα σε όλο αυτό; Τα Χριστούγεννα είναι Χριστός τελεία και παύλα. Όλα τα άλλα είναι γλυκανάλατες εκφράσεις ώστε να μην εμβαθύνουμε στο πραγματικό νόημα.
Κοινωνούμε τελικά τα βαθύτερα νοήματα των εορτών ή απλά μένουμε στην επιφάνεια του «ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» Λουκ. ιβ΄ 16-21 ; Αυτό δυστυχώς είναι το «δόγμα» των Χριστουγέννων για τον σύγχρονο άνθρωπο.
Κάθε χρόνο και χειρότερα. Ακόμα και στους στολισμούς δεν βλέπεις πλέον φάτνες, η ευχή «καλά Χριστούγεννα» έχει αντικατασταθεί από το ξερό, νεκρό και αόριστο «χρόνια πολλά», οι αναφορές στο πρόσωπο του Χριστού είναι πολλές φορές υβριστικές και ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί με πολλές αγορές να αντικαταστήσει το εσωτερικό κενό που έχει μέσα του αλλά στο τέλος μένει και πάλι άδειος.
Την 25η Δεκεμβρίου θα έχουμε γεμάτα στομάχια αλλά άδειες καρδιές. Σε πολλές συζητήσεις κάποιοι επιθυμούν να κρύψουν το γεγονός της ημέρας διότι για εκείνους δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια μέρα αργίας που έχουν την ευκαιρία να φάνε όλοι μαζί και να γελάσουν. Τα περί νοήματος της εορτής πάνε περίπατο. Οι Εκκλησίες χτυπούν την καμπάνα σαν να χτυπάνε τον άνθρωπο στο στήθος ώστε να τον ξυπνήσουν, αλλά δυστυχώς έχουμε αλλού προσανατολισμένη την καρδιά μας.
Ακόμα και η Θεία Κοινωνία των Χριστουγέννων εγκλωβίζεται σε ένα θρησκευτικό τυπικό συναλλαγής ή αυτοδικαίωσης: «Να κοινωνήσουμε για να μας έχει καλά στην υγεία μας ο Θεός». Εκεί εξαντλούνται όλα. Αυτό δυστυχώς λέμε και στα παιδιά. Έναν Θεό που απλά τον έχουμε για να πάμε 100 χρονών και αν αυτό δεν βγει τον αρνούμαστε. Τα περί μετάνοιας, σωτηρίας και αιωνίου ζωής είναι απλά κουβέντες των παπάδων όπως λένε κάποιοι.
Ακούω την ευχή: «Να μας φωτίσει ο Θεός», και τους ρωτώ: «Σε τι ακριβώς»; Η απάντηση που αρμόζει είναι μόνο μία: «Να μας φωτίσει να Τον γνωρίσουμε και να Τον βάλουμε στη ζωή μας», και όχι απλά να μας φωτίσει έτσι αόριστα.
Να ευχηθώ σε όλους η Μητρόπολη των Εορτών να γεννήσει μέσα στην καρδιά μας τον Σωτήρα Χριστό. Καλά τα ψώνια, οι διασκεδάσεις και το φαγητό. Ας μην μείνουμε όμως εκεί. Να βιώσουμε τη στιγμή και να φωνάξουμε : «Ευρήκαμεν δεύτε τον Ποθούμενον» (Ιω. α΄ 35-52).
Με το καλό η εορτή των Χριστουγέννων σε όλους.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr
euxh.gr - Τι γίνεται τελικά με το νόημα και το βίωμα της εορτής των Χριστουγέννων

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=322rvut ... 5p14AaABAg

Εμείς, που παλεύουμε με τον Θεό - π. Λίβυος

[toula]

Μόλις ο π. Σίμων [Γέροντας, Ιερομόναχος π. Σίμων Αρβανίτης] ανέλαβε καθήκοντα στην ενορία της Αγίας Βαρβάρας [στην Λυκόβρυση Αττικής], κάλεσε μερικά πνευματικά του παιδιά και σχημάτισε μία επιτροπή τέτοια, που να παίρνει εντολές από τον ίδιο και να προχωράει το έργο που σκεπτόταν να κάνει χωρίς καθυστερήσεις και δυσκολίες.
Αμέσως όμως άρχισε ο πόλεμος.
Κάποιοι που δεν ήθελαν να γίνει τίποτε εκεί, πήγαν στα μέλη της επιτροπής και διέβαλαν το έργο.
Προσπάθησαν να παρουσιάσουν το έργο που θα γινόταν ως ιδιαιτέρως δύσκολο, ότι θα έμπλεκαν με δικαστήρια και θα έβγαιναν εκτεθειμένοι στην κοινή γνώμη και άλλα παρόμοια.
Οι επίτροποι του Γέροντα φοβήθηκαν μην έχουν φασαρίες και περιπέτειες και ένας-ένας άρχισαν να αποχωρούν και άφησαν μόνο του τον π. Σίμωνα.
Ο π. Σίμων στενοχωρήθηκε πάρα πολύ. Έπεσε λοιπόν μπρος στην εικόνα της Αγίας Βαρβάρας και έλεγε:
– Αγία μου Βαρβάρα, θέλεις να κάνω την εκκλησία σου; Ασφαλώς ναι…
Πώς όμως να προχωρήσω μόνος μου;
Δεν βλέπεις πως οι πάντες με εγκατέλειψαν;
Την ώρα που το έλεγε αυτά στην Αγία, παρουσιάστηκε μπροστά του η Αγία ολοζώντανη, όχι σαν σε όραμα, αλλά πρόσωπο προς πρόσωπο, όπως μας έλεγε αργότερα ο Γέροντας, και του είπε δείχνοντας με το χέρι τον εαυτό της:
– Εγώ θα κάνω την εκκλησία μου.
Εσύ μη σταματήσεις καθόλου, αλλά προχώρα άφοβα μπροστά.
Η Αγία μετά τα λόγια αυτά εξαφανίστηκε από μπροστά του.
Ο π. Σίμων σηκώθηκε αμέσως με νέο κουράγιο και ενθουσιασμό, όλος χαρά, και ανακοίνωσε στα πνευματικά του παιδιά τι είδε και γιατί τους κάλεσε όλους κοντά του.
Όταν τα άκουσαν αυτά τα πνευματικά του παιδιά, χάρηκαν υπερβολικά και πήραν τέτοια δύναμη, που αμέσως άρχισαν με ανανεωμένες τις δυνάμεις και τον ενθουσιασμό το έργο.
Σε όλους έδωσε ο Γέροντας από έναν κουμπαρά για να μαζεύουν εκεί τα χρήματα για την εκκλησία όσα θα μπορούσε ο καθένας και αυτοί ακόμα που δεν είχαν πολλά.
Από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά, «Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης, (1901-1988), Η ζωή και το έργο του», Αθήναι.

[toula]

Σ’ ευχαριστούμε, Αγιε Πορφύριε…
Ένα ερωτικό ραντεβού του με τον Χριστό ήταν ο θάνατός του.
«Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του Θείου.
Ο Χριστός είναι το παν!
Μην πολεμάτε απ’ ευθείας τον πειρασμό και ο πειρασμός σφίγγει… Η διάθεση για απαλλαγή βέβαια θα υπάρχη, αλλά θα είναι μυστική και λεπτή χωρίς να φαίνεται…».
Με τέτοιες νουθεσίες μας εφοδίασε ο άγιος Πορφύριος, για να πορευώμαστε μέσα στην κόλαση του σημερινού κόσμου, κουβαλώντας μέσα μας τον Παράδεισο.
Έτσι μπορούμε με λίγη καλή θέληση και υπακοή στις συμβουλές του να συντηρήσουμε την “μακαρίαν ελπίδα” μέσα στον απελπισμένο κόσμο.
Σ’ ευχαριστούμε, Αγιε Πορφύριε…
Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 63.

[toula]

Αγάπη δεν είναι η σιωπή
που κρατιέται στο γινάτι.
Δεν είναι η σκιά που απλώνεται
πάνω από το φως του άλλου
για να το κρύψει.
Δεν είναι αγάπη
η φωνή που υψώνεται για να επιβληθεί.
Δεν είναι το βλέμμα που μετρά
τις θυσίες σαν λογιστής συναισθημάτων,
ούτε η επιθυμία να πλάσουμε τον άλλον
κατ’ εικόνα της δικής μας προσδοκίας.
Δεν είναι αγάπη
ό,τι δεν αφήνει χώρο να αναπνεύσει.
Δεν είναι αγάπη
ό,τι δεν αντέχει να σε δει
να γίνεσαι περισσότερο
από αυτό που υπήρξες χθες.
Αγάπη δεν είναι
η φυλακή που μοιάζει με καταφύγιο·
είναι το άδειο δωμάτιο
όπου επιλέγουμε ξανά και ξανά
να συναντιόμαστε ελεύθεροι,
χωρίς τα προσωπεία της υποκρισίας.
Και ό,τι δεν ξέρει
να χωρά το μυστήριο του άλλου,
ό,τι δεν σκύβει με τρυφερότητα
πάνω από την εύθραυστη στιγμή,
ό,τι δεν ανοίγει
παρά μόνο εγκλωβίζει,
αυτό δεν είναι αγάπη!
Αγάπη είναι συγχώρεση
χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Είναι έλεος που τρυφερά
γιατρεύει τις πληγές.
Δεν είναι η αγάπη απλά μια συνάντηση.
Είναι κάτι βαθύτερο:
η έξοδος από το εγώ,
η αποδοχή του άλλου,
η υπόσχεση που δεν χρειάζεται να ειπωθεί,
η υπομονή χωρίς τέλος,
η αγκαλιά που δεν πνίγει,
η ευρύτητα όπου μας χωρά ολόκληρους,
η προσευχή που ενώνει τα πάντα,
το βλέμμα αγαθότητας χωρίς ψεγάδια κατάκρισης,
το φως που δεν τυφλώνει,
η σχέση που δεν είναι εξάρτηση,
η έννοια που γίνεται σταυρός,
το έλεος της συμπόνοιας,
η χαρά της διακονίας,
η ταπείνωση να αναγνωρίζεις την αλήθεια του άλλου,
χωρίς να νιώθεις απειλή για τη δική σου.
Είναι η σιωπή
που δεν είναι υποχώρηση,
αλλά πρόσκληση να συμπορευτούμε.
Η αγάπη είναι
μια γλυκιά κάμψη της καρδιάς,
που κάνει τον άνθρωπο,
συνάνθρωπο,
που κάνει την ψυχή να μεγαλώνει.
Αγάπη είναι να στέκεις δίπλα στον άλλον,
όχι απέναντί του.
Αγάπη είναι να μικραίνεις,
για χάρη του άλλου…
Γι’αυτό είναι αδύνατον κάποιος
να μιλά για την αγάπη,
χωρίς να μιλήσει για την ταπείνωση.
Είναι αδύνατον να αγαπάς πραγματικά,
χωρίς να ενδυθείς πρώτα την ταπείνωση.
Και είναι αδύνατον να έχεις πραγματική ταπείνωση
και να μην αγαπάς…

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος