Ένα αλλιώτικο νανούρισμα…‎

[spetzouras]

http://koinonikianatoli.wordpress.com/2 ... %E2%80%8E/

Ξεκάθαρο τοπίο αποτελεί πλέον η οικογενειακή πολιτική του ελληνικού ‎κράτους. Είναι προφανές ότι στο πρόγραμμα της Τρόικας δεν χωράνε ‎οικογένειες και δη πολυμελείς. Μετά τα τελευταία φορολογικά μέτρα, η ‎πολύτεκνη οικογένεια συγκαταλέγεται στους προύχοντες αυτής της χώρας, ‎αποτελώντας αντικείμενο αφαίμαξης χρήματος.Και φυσικά, αναρωτιέμαι ‎ποιος από τους προτείνοντες τα μέτρα γνωρίζει τι σημαίνει ελληνική ‎οικογένεια… Είναι βέβαια γεγονός σήμερα ότι ακόμη και εμείς οι ίδιοι οι ‎Έλληνες έχουμε αντικαταστήσει την έννοια της παραδοσιακής οικογένειας ‎με κάτι άλλο, κομμένο και ραμμένο στα δικά μας μέτρα, στα μέτρα της δικής ‎μας τεμπελιάς και αδυναμίας. Έτσι, αποτέλεσε εύκολο στόχο από τους ‎ανθέλληνες, μιας και ούτε διαμαρτυρία υπάρχει αλλά ούτε και διάθεση να ‎απεμπλακούμε από την βόλεψή μας για να θυσιαστούμε στην ανατροφή ‎παιδιών. Έτσι, η χώρα μας κατήντησε να κατοικείται από ένα γηρασμένο ‎ελληνικό έθνος, αποτελούμενο σε μεγάλο συγκριτικά ποσοστό από ξένα ‎στοιχεία.

‎ Τι είναι σήμερα ή τι θα έπρεπε να είναι η ελληνική οικογένεια; Για να το ‎ανακαλύψουμε, θα πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε καθένας στον εαυτό του, ‎δηλαδή, με άλλα λόγια, στο πρώτο δομικό στοιχείο της συζυγίας και κατά ‎συνέπεια της οικογένειας. Ο Έλληνας σήμερα έχει αλλοτριωθεί· από εκεί που ‎κάποτε σήκωνε στις πλάτες του την ευθύνη της παιδείας ολόκληρων λαών, ‎σήμερα δεν τολμά να σαλπάρει καν στην περιπέτεια που ονομάζεται ‎οικογένεια.
‎
‎ Άραγε, πόσο εύκολο είναι σήμερα, και μάλιστα με την κρίση αυτή, να ‎σταθεί όρθια μια οικογένεια; Να ανταπεξέλθει στις ανάγκες ‎διαπαιδαγώγησης και συντήρησης των παιδιών χωρίς προσωπικές θυσίες; ‎Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Η οικογένεια είναι ένας κατεξοχήν στίβος ‎για τους γονείς. Ενώ, χρόνια τώρα, μας παροτρύνουν οι διάφοροι ‎συμβουλάτορες να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας χωρίς περιορισμούς, εμείς ‎ουσιαστικά καλούμαστε να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Σήμερα όμως, ‎ποιος είναι αυτός που θα αφήσει την προσωπική του καλοπέραση για να ‎ασχοληθεί με το παιδί του, από την στιγμή που υπάρχουν τόσα μέσα που ‎μπορούν να το απασχολήσουν χωρίς κόπο για τους γονείς; Ποιοι είναι οι ‎γονείς που συνειδητά θα αρνηθούν να αναθέσουν την διαπαιδαγώγηση ‎των παιδιών (αλλά και των εαυτών τους) στην γνωστή “τηλετύφλωση”; ‎Ποιοι θα πουν «Όχι» στα απογοητευτικά υποδείγματα οικογενειών που ‎προβάλλουν οι σαπουνόπερες και στην γενική παρακμή της σύγχρονης ‎υποκουλτούρας; Ποιοι αντιλαμβάνονται ότι η οικογένεια γίνεται υποχείριο ‎αυτών που εκμεταλλεύονται παντοιοτρόπως την σημερινή κρίση και, το ‎τραγικότερο, ένα επιπλέον μέσο άλωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας; ‎Δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς, προτάσσοντας σαν δικαιολογία την ‎καθημερινή κούραση, την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, αλλά ‎και τον καθιερωμένο πλέον τρόπο λειτουργίας των περισσοτέρων ‎οικογενειών, αναπαύουμε βεβιασμένα τον λογισμό μας και θεωρούμε ότι ‎επιτελούμε το καθήκον μας απέναντι στα παιδιά μας.
‎ Θεωρώ δεδομένο ότι η κοινωνία που ζούμε, είναι προέκταση του εαυτού ‎μας. Ο καθένας από εμάς είναι ένα πρωτογενές μόριο του ζωντανού ‎κυττάρου που λέγεται οικογένεια και κατά συνέπεια του οργανισμού που ‎λέγεται κοινωνία. Επομένως, όσο εμείς δεν αποφασίζουμε να ‎δραστηριοποιηθούμε, να εξετάσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας και να ‎έλθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με τα σφάλματά μας, η κοινωνία μας θα ‎συνεχίσει να διαβρώνεται. Όταν ο άνθρωπος σαν μονάδα δεν δέχεται να ‎βοηθήσει και να αγωνιστεί για το δικό του καλό αλλά και για του ‎συνανθρώπου του, την ίδια άρνηση θα επιδείξει και όταν χρειαστεί να κάνει ‎θυσίες για την ίδια του την οικογένεια.
‎
‎ Σε κάποια στροφή ελληνικού τραγουδιού του έντεχνου ρεπερτορίου ‎ακούμε:‎

‎ “ Ένα μέλλον καρναβάλι
έρχεται από παντού
πώς το φτιάξατε έτσι αυτό το χάλι
θα μου πεις και θα φύγεις για αλλού “.‎
‎
‎ Τα παραπάνω λόγια με κάνουν να αναρωτιέμαι γι᾿ αυτό το “μέλλον ‎καρναβάλι”. Αναρωτιέμαι μήπως πραγματικά εκφράζει την κατάσταση της ‎σημερινής οικογένειας. Σίγουρα θα δώσουμε λόγο για το μέλλον των ‎παιδιών μας, δεν ξέρω όμως εάν θα δώσουμε λόγο στα παιδιά μας ή στον ‎ίδιο μας τον εαυτό… Γιατί, το παιδί μας δεν θα μας καταλογίσει την ‎αποτυχία να του παραδώσουμε ένα καλύτερο κόσμο. Και ας μην πηγαίνει ‎για μια ακόμα φορά το μυαλό μας στο χρήμα. Άλλωστε ο κόσμος ‎αποτελείται από ανθρώπους, ανθρώπους με πάθη και αδυναμίες. Οι ‎κοινωνίες μας θα έχουν και θα συνεχίσουν να έχουν προβλήματα όσο ‎αποτελούνται από ανθρώπους. Η ζωή δεν θα πάψει ποτέ να είναι ένας ‎αγώνας. Αυτό που θα μας ρωτήσουν τα παιδιά μας είναι κατά πόσον τα ‎ετοιμάσαμε γι᾿ αυτόν τον αγώνα. Κατά πόσον τους παρείχαμε τα αναγκαία ‎εφόδια να αγωνιστούν σε αυτόν τον στίβο. Κατά πόσον σταθήκαμε δίπλα ‎τους, όσο αυτά μεγαλώνοντας αναζητούσαν λύσεις στα προβλήματά τους. ‎Κατά πόσον τους μεταφέραμε την εμπειρία που αποκομίσαμε από τα δικά ‎μας λάθη.
‎
‎ Εύχομαι και ελπίζω να μην αφήσουμε οικογένειες καρναβάλια. Και είμαι ‎σίγουρος ότι, εάν γίνει αυτό, θα μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο ‎κόσμο και σε ένα καλύτερο αύριο.‎