Η αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας

[spetzouras]

Η αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας


Στον ορίζοντα της τωρινής κρίσης, ένα πράγμα είναι τελείως ξεκάθαρο… ‎ότι έξοδος από αυτήν, όπως είναι σχεδιασμένα τα πράγματα, δεν υπάρχει. ‎Η κρίση αυτή ήλθε ως αποτέλεσμα χρόνιας διάβρωσης της ελληνικής ‎κοινωνίας και ενός πολύ καλά οργανωμένου σχεδίου που ‎εξαφάνισε τις οποιεσδήποτε άμυνες είχαμε σαν λαός.

Υπεύθυνοι όμως είμαστε και πάλι εμείς, αφού μόνοι ‎μας πέσαμε στην ‎καλοστημένη παγίδα, με την θέλησή μας αρπάξαμε το δόλωμα. Ίσως μάλιστα συνεχίζουμε να χορεύουμε στον ‎σκοπό που κάποιοι παίζουν για εμάς, χωρίς να έχουμε τελικά καταλάβει με ‎ποιο τρόπο θα βγούμε από αυτό το τεράστιο αδιέξοδο για τη χώρα.
‎
‎ Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κάποιο κόμμα στην πολιτική σκηνή της ‎χώρας το οποίο να μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Όμως ‎αναρωτιέμαι αν θα ήταν μόνον αυτό αρκετό. Γιατί και να βρισκόταν ‎κάποιος που να μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση που επικρατεί στο ‎πολιτικό σκηνικό της χώρας αυτήν την στιγμή, τι νόημα και τι αποτέλεσμα ‎θα είχε, εάν δεν συνετιστούμε και δεν αλλάξουμε σαν λαός; Για να έλθει ‎αυτή η αλλαγή, απαιτούνται ριζοσπαστικές λύσεις που θα ξεβολέψουν ‎πολλούς από εμάς. Το ερώτημα λοιπόν είναι, έχει ο καθένας από εμάς τη ‎διάθεση να αλλάξει σε προσωπικό επίπεδο, να ωριμάσει πνευματικά και ‎πολιτικά ώστε να στηρίξει το πολιτικό κόμμα ή τον πολιτικό αρχηγό που θα ‎θελήσει να ανατρέψει το κακό που γίνεται στη χώρα; Ένας πολιτικός, όσο ‎και να θέλει, χωρίς τη στήριξη του λαού δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα. Τα ‎πρόσωπα στην πολιτική αλλάζουν, όσο όμως ο λαός δεν αλλάζει το ‎αποτέλεσμα θα παραμένει πάντα το ίδιο.
‎
‎ Και εδώ κρύβεται η ευκαιρία σε τούτη την κρίση που διανύουμε. Η κρίση ‎αυτή, προσφέρει προϋποθέσεις αλλαγής και ωρίμανσης, εφόσον ‎αποδεχθούμε τα λάθη μας και αποφασίσουμε πραγματικά να ‎ανακάμψουμε. Είναι φανερό από τα γεγονότα ότι η χώρα μας δέχεται έναν ‎πολύπλευρο πόλεμο, όμως εμείς δίνουμε σημασία κυρίως στο οικονομικό ‎κομμάτι, ίσως γιατί ακόμη δεν θέλουμε να αφήσουμε την άνεση και ευκολία ‎του βολέματος. Ενώ η παιδεία, ο πολιτισμός, η θρησκεία, η προσωπική ζωή, ‎η οικογένεια, η ιστορία και πολλά άλλα τείνουν να εκφυλιστούν ως έννοιες ‎και περιεχόμενο, εμείς κοιτάμε την τσέπη μας. Ενώ η πολυκατοικία μας ‎έχει πιάσει φωτιά, εμείς βάφουμε το σαλόνι. Κι όταν το καταφέρουμε ‎θα συνειδητοποιήσουμε μετανιωμένοι ότι το σπίτι μας έχει ‎καταστραφεί.

‎ Τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε αυτό το ζοφερό αύριο; ‎Ξεκινώντας εδώ και τώρα, χωρίς το παραμικρό περιθώριο αναβολής, χωρίς ‎να περιμένουμε πότε θα καλυτερέψουν τα πράγματα, θα πρέπει όλοι μας ‎και ο καθένας ξεχωριστά να προσφέρει αυτό που χρειάζεται στον εαυτό ‎του, στους δικούς του αλλά και στους άλλους. Οι διέξοδοι υπάρχουν. ‎Θέλουμε παιδεία; Ας ξεκινήσει από τα σπίτια μας. Θέλουμε το παιδί μας να ‎μάθει την ελληνική γλώσσα, την ιστορία μας και την πίστη; Να φροντίσουμε ‎εμείς να του διδάξουμε όλα τα παραπάνω, μην περιμένοντας από τα ‎ανιστόρητα και αγράμματα βιβλία. Αρωγούς στην προσπάθειά μας θα ‎βρούμε πολλούς που έχουν τις ίδιες ανησυχίες με μας και αντιστέκονται ‎στην ισοπέδωση που μας επιβάλλεται.‎

‎
‎ Να αλλάξουμε όλοι νοοτροπία και από την εκμετάλλευση να περάσουμε ‎στην προσφορά. Όποια εργασία και επάγγελμα ασκεί ο καθένας, να το κάνει ‎με ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Να στηρίξουμε την εγχώρια ‎παραγωγή και μάλιστα τους παραγωγούς που είναι έντιμοι απέναντι στον ‎καταναλωτή. Να μην το σκεφτόμαστε να λερώσουμε τα χέρια, να μην τα ‎περιμένουμε όλα έτοιμα. Χωρίς ιδρώτα τίποτα δεν κερδίζεται. Αν δεν ‎βελτιωθούν οι διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ μας, δε θα μπορέσει ποτέ να ‎υπάρξει ενότητα και συνεπώς ποτέ συμφωνία σε ένα κοινό πλάνο δράσης. ‎Αν αλλάξουμε σαν οικογένεια θα αλλάξουμε και σαν γειτονιά. Αν αλλάξουν ‎οι γειτονιές θα αλλάξει μια πόλη. Αν αλλάξει μια πόλη θα αλλάξει ένας ‎Δήμος. Αν αλλάξει ένας Δήμος μπορεί να αλλάξει και μια χώρα. Είναι ‎διαδικασία επίπονη και χρονοβόρα, όμως μοιραία θα οδηγηθούμε προς τα ‎εκεί. Η αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας είναι επιτακτική ανάγκη και ‎η μόνη πραγματική ελπίδα εξόδου από τη κρίση.
‎
‎ Ο Έλληνας σήμερα αναζητά τρόπο αντίδρασης στην κατάσταση που ‎περνάει η χώρα μας, έχω όμως την εντύπωση ότι κινούμαστε προς λάθος ‎κατεύθυνση. Δεν αρκεί να μοιραζόμαστε μηνύματα και δημοσιεύσεις του ‎διαδικτύου από τον καναπέ του σπιτιού μας, να παρακολουθούμε με ‎‎«ενδιαφέρον» τις ειδήσεις, σχολιάζοντας –από τον καναπέ πάντα- την ‎επικαιρότητα και μάλιστα επαναπαυμένοι, αφού στο πίσω μέρος του ‎μυαλού μας είμαστε σίγουροι ότι υπάρχουν οι ειδικοί που αποκαλύπτουν ‎και ασχολούνται με όλα αυτά τα ανήκουστα και απαράδεκτα γεγονότα. Έως πότε θα αφήνουμε σε άλλους τα ‎δύσκολα, μεταθέτοντας στις Ελληνικές καλένδες οποιαδήποτε ελπίδα ‎αλλαγής;
‎
Το αισιόδοξο της υπόθεσης; Οι βάσεις της ελληνικής κοινωνίας είναι ‎πολύ γερές, θεμελιωμένες στην ακλόνητη πέτρα που λέγεται ελληνική ‎Παράδοση και Ιστορία. Από αρχιτέκτονες που με τις κατασκευές τους ανά ‎τους αιώνες συνεχίζουν να καταπλήσσουν την παγκόσμια κοινότητα. Από ‎ακάματους εργάτες που έδωσαν το αίμα τους για να εδραιωθεί αυθεντικά ‎και ελεύθερα η ελληνική κοινωνία. Είναι η σειρά μας τώρα να αναλάβουμε ‎δράση, να καθαρίσουμε τους ψευτοσοβάδες και τα φτιασίδια που ‎κάποιοι προσπάθησαν να επιθέσουν, και να ξαναπροβάλουμε ‎ανόθευτο και στιλπνό το οικοδόμημα που λέγεται Ελλάδα.‎

Κοινωνική Ανατολή

Πηγή: http://koinonikianatoli.wordpress.com

[Captain Yiannis]

Μιά ώρα έγραφα και μόλις πήγα να κάνω προεπισκόπηση τα έχασα όλα

[Captain Yiannis]

Μιά ώρα έγραφα και μόλις πήγα να κάνω προεπισκόπηση τα έχασα όλα

Νάναι ευλογημένο