"Ο θάνατος" Εργασία θρησκευτικών Α' Γυμνασίου

[agiooros]

Ο βιολογικός σωματικός θάνατος κάθε ανθρώπου είναι ένα γεγονός αναπόφευκτο.
Το θέμα είναι το πόσο είμαστε έτοιμοι εμείς οι ίδιοι για το θάνατο μας αλλά και οι γύρω μας.
Πράγματι είναι φοβερό το μυστήριο του θανάτου. Προξενεί φρίκη σε όλους: άρχοντες και υπηκόους, πλούσιους και φτωχούς, άντρες και γυναίκες, νέους και γέρους, κληρικούς και λαϊκούς, πιστούς και άπιστους.
Την ώρα που η ψυχή θα χωρίζεται από το σώμα τελειώνει το πανηγύρι της ζωής και αρχίζει η μεγάλη δοκιμασία.
Το σώμα μελανιάζει τα μέλη ακινητοποιούνται τα όργανα αδρανούν τα μάτια κλείνουν η γλώσσα παραλύει η δύναμη χάνεται η ομορφιά εξαφανίζεται….
«Κάθε άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι, και κάθε ανθρώπινη δόξα είναι σαν το άνθος του χορταριού ξεράθηκε το χορτάρι και το άνθος έπεσε κάτω»
«Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης» λένε οι συγγραφείς της εκκλησίας μας.
Και αυτό γιατί η φοβερή μέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού θα φανερώσει περίτρανα το κέρδος του φτωχού και τη ζημιά του πλούσιου, την αξία του άσημου και την κενότητα του δοξασμένου.
Την ώρα εκείνη δεν θα χρησιμεύσουν τα χρήματα και τα κτήματα, οι επιστημονικές γνώσεις και τα διπλώματα αλλά η καθαρή συνείδηση, η ενάρετη ζωή και τα καλά έργα.
Γι αυτό αντί να θρηνούμε πρέπει να μελετήσουμε σοβαρά τη ματαιότητα του κόσμου και να προσπαθήσουμε να μετανοήσουμε και να διορθωθούμε. Να εξομολογούμαστε και να κοινωνούμε με ευλάβεια.

Ο πραγματικός χριστιανός δεν πρέπει να λυπάται για το βιολογικό θάνατο φίλου ή συγγενούς αλλά να χαίρεται γιατί ο αγαπημένος του, άφησε το χωμάτινο σώμα και αναχώρησε για τους ουρανούς.
Βέβαια είναι ανθρώπινο να κλαίμε για το θάνατο αγαπημένων μας προσώπων γιατί είναι ένας πρόσκερος χωρισμός, αλλά να προσπαθούμε να είμαστε συγκρατημένοι και μετρημένοι.

[umarth]

Ο πραγματικός χριστιανός δεν πρέπει να λυπάται για το βιολογικό θάνατο φίλου ή συγγενούς αλλά να χαίρεται γιατί ο αγαπημένος του, άφησε το χωμάτινο σώμα και αναχώρησε για τους ουρανούς.

Αν ξέρεις ότι ο άλλος πήγε ακοινώνητος, αξομολόγητος, φέροντας τα 1002 μαζί του... λόγω αιφνίδιου θανάτου... τότε πραγματικά δεν ξέρω το πόσο μπορείς να χαρείς. Ναι αν ξέρεις ότι όλα πήγαν όπως έπρεπε να παν... αλλάζει το πράγμα! Η αλήθεια είναι ότι την κρίση του Θεού δεν την ξέρεις. Ούτε τα μέτρα και τα σταθμά Του. Αλλά αν ο άλλος έκανε 2-3-10 βαριές αμαρτίες και μετά του «ήρθε» ένα τροχαίο... πάντα ελπίζεις γιατί δεν ξέρεις... αλλά ας είμαστε και λίγο ρεαλιστές