Ermite έγραψε:Αν κρίνουμε και κατακρίνουμε, περιεργαζόμαστε και σχολιάζουμε όλον τον κόσμο γύρω μας, από εγωϊσμό, αυτοπεποίθηση, φιλόψογη διάθεση κλπ, φυσικά θα χάσουμε την αυτογνωσία και την μετάνοια, τη θέαση της ψυχής μας, την αναγκαία νήψη.
Αν, αντιθέτως, συγκεντρωθούμε αποκλειστικά στο εσωτερικό μας, αδιαφορώντας και αμελώντας να σταθμίζουμε το γίγνεσθαι γύρω μας, ιδίως το εκκλησιαστικό (και το εθνικό απο κοντά), τότε καταλήγουμε ανεύθυνοι, μη κοινωνικά όντα και τελικά μη ώριμα άτομα. Θα ονόμαζα την κατάσταση αυτή "πνευματικό αυτισμό"!..
Ισορροπία μεταξύ των δύο χρειάζεται. Κάποια χρυσή τομή.
Και το κριτήριο:
Η μη εμπάθεια, η μη μανία, η μη ταραχή.
Θυμηθείτε το Παύλειο: "μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε". (Εφεσ. ε'11).
Είμεθα όλοι επιρρεπείς στη σύγχυση. Αν αμελήσουμε να "διακρίνουμε", θα πελαγώσουμε. Θα καταντήσουμε τηνπνευματική μας ζωή απλή ηθικολογία και ευσεβισμό.
Ασκούμε, λοιπόν, το νου μας στο να διακρίνει το σωστό από το λάθος.
Αγώνες ολόκληροι δια μέσου των αιώνων από τους Πατέρες, αλλά και από το λαό, για να μένει πάντα το κριτήριο ανόθευτο!
Όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αλλά και επιβάλλεται να ξεκαθαρίζουμε πράγματα, καταστάσεις, λόγους, δημόσιες ενέργειες κοκ.
Αναλογισθείτε και την εξής ωραιότατη εικόνα: Όταν οι Ιουδαίοι γύρισαν από τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία και βάλθηκαν να ανοικοδομήσουν το Ναό του Θεού, οι ειδωλολατρικοί λαοί, που στο μεταξύ (70 χρόνια) είχαν εγκατασταθεί στα ερημωμένα μέρη, τους παρενοχλούσαν και τους εμπόδιζαν.
Τότε οι ευσεβείς Ιουδαίοι επιτελούσαν διπλό αγώνα. Ένα μεν να ανοικοδομούν το Ναό με ψαλμωδίες και συγκίνηση, κι ένα να απωθούν τους μοχθηρούς ειδωλολάτρες.
Κι αυτό το θαυμαστό "οξύμωρο" διασώθηκε στον 149 Ψαλμό που λέει: "αι υψώσεις του Θεού εν τω λάρυγγι αυτών, και ρομφαίαι δίστομοι εν ταις χερσίν αυτών" Ψαλμ.ρμθ'6
Και Λατρεία - Και Ρομφαία!...
Πολύ απλά θα έλαγα αδελφέ
-Να αγαπά ο ένας τον άλλον (Ιωαν. 13:34-35)
- Να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον (Ρωμ. 12:5)
- Να είναι αφοσιωμένος ο ένας στον άλλον (Ρωμ. 12:10)
-Να τιμά ο ένας τον άλλον (Ρωμ. 12:10)
- Να χαίρεται ο ένας με τη χαρά του άλλου (Ρωμ. 12:15, Α Κορ. 12:26)
- Να συμμετέχει ο ένας στη λύπη του άλλου (Ρωμ. 12:15)
-Να έχει το ίδιο φρόνημα ο ένας με τον άλλον (Ρωμ. 12:16)
- Να μην κρίνει ο ένας τον άλλον (Ρωμ. 14:13)
-Να δέχεται ο ένας τον άλλον (Ρωμ. 15:7)
- Να συμβουλεύει ο ένας τον άλλον (Ρωμ. 15:14)
-Να ασπάζεται ο ένας τον άλλον (Ρωμ. 16:16)
- Να φροντίζει ο ένας τον άλλον (Α Κορ. 12:25)
- Να υπηρετεί ο ένας τον άλλον (Γαλ. 5:13)
- Να είναι χρήσιμος ο ένας στον άλλον (Εφεσ. 4:32)
- Να συγχωρεί ο ένας τον άλλον (Εφεσ. 4:32)
- Να είναι σπλαχνικός ο ένας στον άλλον (Εφεσ. 4:32)
- Να παρηγορεί ο ένας τον άλλον (Α Θεσ. 5:11)
- Να οικοδομεί ο ένας τον άλλον (Α Θεσ. 5:11)
-Να υποτάσσεται ο ένας στον άλλον (Εφεσ. 5:21)
- Να υποφέρει ο ένας τον άλλον (Εφεσ. 4:2, Κολ. 3:13)
- Να βαστά τα βάρη ο ένας του άλλου (Γαλ. 6:2)
Και μετά ...... Κύριε ελέησον
Κανείς δεν είναι τέλειος και κανείς δεν θα πρέπει να απαιτεί από τους άλλους τελειότητα.
Όλοι ως ατελείς πορευόμαστε και με ατέλειες συμπορευόμαστε.
Η τελειότητα δεν ανήκει στους ανθρώπους παρά μονάχα στον Θεό.
