Περασμένα μεγαλεία και διηγωντας τα να κλαις...

[Misha]

Περασμένα μεγαλεία ...

η

όταν η Ελλάδα είχε ...κότσια....


Η επίθεση στον Πατριάρχη

Η απόφαση του Αθηναγόρα να συναντηθεί με τον Πάπα συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Β' (Χατζησταύρου). Τα όσα έγραφε τότε ο Αρχιεπίσκοπος είναι ενδεικτικά της αντίληψης που επικρατούσε στην Εκκλησία: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία της Ελλάδος δεν έλαβαν αρνητικήν θέσιν, ως υπούλως διετυμπανίσθη υπό των κακοπίστων λατινοφρόνων, εις το θέμα της μελέτης προς προσέγγισιν των Εκκλησιών Δύσεως και Ανατολής. Αλλά προ πάσης περί τούτου συζητήσεως, την άτεγκτον τήρησιν της ad hoc κανονικής, ήτοι την λήψιν δεούσης αποφάσεως εν Πανορθοδόξω Συνόδω Επισκόπων, και ουχί την έναρξιν πορείας διά πελωρίων βημάτων, ασπασμών και άλλων φαιδρών εκδηλώσεων προς την Αιωνίαν Πόλιν, καθ' ην στιγμήν ο αφορισμός του Πατριάρχου Μιχαήλ Κηρουλαρίου και πάσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας κείται ακόμη επί της Αγίας Τραπέζης του Ι. Ναού τής του Θεού Σοφίας, αφ' ης αυτόθι ετοποθετήθη υπό του αζυμίτου καρδιναλίου Αρχιεπισκόπου της Silva Candida Ουβέρτου κατά την ώραν της Θ. Λατρείας της 16ης Ιουλίου 1054, παρουσία μάλιστα του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Θ' του Μονομάχου, ουδέποτε, έκτοτε έως τη σήμερον κανονικώς αρθείς υπό της Εκκλησίας Ρώμης».

Λίγα χρόνια αργότερα, οι κυβερνήσεις της Ευρώπης δέχονται συνεχείς πιέσεις από παράγοντες των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ να στηρίξουν την προσπάθεια για την Ενωση των Εκκλησιών, αφού θεωρούν ότι μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί η Σοβιετική Ενωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Οι απόψεις του Χρυσόστομου Χατζησταύρου, του Αρχιεπισκόπου που «επιτέθηκε» στον Πατριάρχη Αθηναγόρα και κυρίως στην απόφαση του Πατριάρχη να συναντηθεί με τον Πάπα Παύλο Στ' είναι αντίθετη σε κάθε είδους προσέγγιση με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Από το 1960 ο Χρυσόστομος Χατζησταύρου, όπως λένε άνθρωποι που τον έζησαν, γνώρισε από κοντά τη σύμπραξη του Βατικανού με τους Κομιτατζήδες στον Μακεδονικό Αγώνα, τη βοήθεια που προσέφερε το Βατικανό στον Κεμάλ Ατατούρκ και τη δράση της Ουνίας.

Χαρακτηριστικές των απόψεών του είναι οι θέσεις που εξέφρασε στις 23 Ιουνίου του 1966 σε συζήτηση που διεξήχθη για τις σχέσεις Οικουμενικού Πατριαρχείου - Βατικανού στον αντιπρόεδρο της τότε κυβέρνησης Γ. Αθανασιάδη - Νόβα και στον υπουργό Παιδείας Στ. Αλαμανή (Γ. Καραγιάννη: «Εκκλησία και Κράτος», σελ. 154).

Χρυσόστομος: Οχι. Δεν είμεθα διατεθειμένοι να εγκαταλείψωμεν την Ορθοδοξίαν μας, η οποία είναι απ' αιώνων συνυφασμένη με την Ιστορίαν του Εθνους. Είμεθα πρόθυμοι να υποστώμεν και θυσίαν χάριν της ορθοδόξου πίστεώς μας. Εις το Βιετνάμ θυσιάζονται εις την πυράν Βουδισταί μοναχοί χάριν της πίστεώς των... "

[Misha]

Η εποχή του Σεραφείμ

Στα 25 χρόνια Αρχιεπισκοπίας Σεραφείμ κάθε προσέγγιση για τον διάλογο με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία θεωρείτο τολμηρή, όσοι δε ήταν υπέρ της προσέγγισης αντιμετωπίζονταν με σκεπτικισμό.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 η κυβέρνηση Καραμανλή επιθυμούσε την έναρξη διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανό. Η αντίδραση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ήταν έντονη. Η πίεση όμως των ευρωπαϊκών κρατών, υπό το βάρος μάλιστα του στόχου που είχε θέσει η ελληνική κυβέρνηση για την ένταξη της χώρας στην Κοινότητα, ήταν οι λόγοι για τους οποίους μπόρεσε τελικά το Βατικανό να αποκτήσει πρεσβεία στην Αθήνα. Ενδεικτική είναι η ανακοίνωση των μελών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που συνήλθε εκτάκτως για να τοποθετηθεί στο θέμα. Σύμφωνα με εκείνη την ανακοίνωση, η ΔΙΣ διά το τετελεσμένον γεγονός της ανταλλαγής πρεσβευτών μεταξύ του Ελληνικού Κράτους και του Βατικανού, η Ιερά Σύνοδος εκφράζει την βαθυτάτην ανησυχίαν αυτής διά τας συνεπείας αυτής της πολιτικής πράξεως, διαδηλοί την απόφασίν της να διασφαλίση και πάλιν τας πνευματικάς δικαιοδοσίας της επί του Ελληνικού Λαού, επιρρίπτει την ευθύνην εις τους ώμους της Ελληνικής Πολιτείας δι' όσα τυχόν θα επακολουθήσουν, μη παραλείπουσα να ομολογήση ότι «η αναγνώρισις της Παπικής Εκκλησίας ως κράτους με κοσμικήν επί γης εξουσίαν είναι θεολογικώς και εκκλησιολογικώς απαράδεκτος». Ανάλογες ήταν και οι απόψεις που εξέφρασαν τότε η Θεολογική Σχολή της Αθήνας αλλά και οι Μοναχοί του Αγίου Ορους

Την ίδια περίοδο τίθεται για πρώτη φορά το ενδεχόμενο επίσκεψης Ποντίφικα στην Αθήνα. Η απάντηση της Εκκλησίας είναι άμεση: «Καλέστε τον ως αρχηγό κράτους. Ως αρχηγός Εκκλησίας δεν είναι επιθυμητός».

Στις αρχές του '90 οι σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και του Βατικανού εισέρχονται σε νέα περίοδο έντασης. Στις 25 Δεκεμβρίου 1991 ο Πάπας μετά την ανάγνωση του μηνύματός του στην ιταλική γλώσσα ευχήθηκε «Καλά Χριστούγεννα» κάνοντας χρήση μιας έκφρασης του σλαυομακεδονικού γλωσσικού ιδιώματος. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ αντέδρασε έντονα, γιατί με αυτόν τον τρόπο θεωρούσε ότι ο Πάπας ανεγνώριζε τη Σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων.

[lovethink]

Που'σαι ρε Σεραφείμ να πετάξεις πάλι με νεύρα το σταυρό μέσα στη βουλή όταν δεν ήθελαν να ορκισθούν του ΚΚΕ
Μια χαρά ήταν