Ενα απο τα μεγαλυτερα οφελη που ειχα απο την ευχη (και κακως δεν το εγραψα σε εκεινο το θεμα αλλα ας οψεται η αδυνατη μνήμη μου) είναι ακριβώς ότι μου κατέδειξε την πλανη μεσα στην οποια κολυμπούσα αμέριμνη.
Μετά από καιρό, ξαφνικά έρχεται η στιγμή που
σα να πεφτουν λεπια απο τα ματια της ψυχής σου και αποκτας διαφορετικη οπτικη των πραγματων. Πραγματα που σου φαινονταν αθωα, ακομα και
δεδομένα, μηνυματα απο παντου μεσα στον κοσμο, ερεθίσματα, ιδεες, εικονες, γεγονότα, συμπεριφορές, συνήθειες που φαίνονταν απο αδιαφορες ως αθωες ή εστω οχι τοσο βλαβερες ξαφνικα σου γινεται αντιληπτο ποσο δολο κρυβουν, με ποση τεχνη εχουν τοποθετηθει σα παγιδες παντου γυρω σου και τελικα συνειδητοποιεις οτι βαδιζεις μεσα σε ενα
ναρκοπεδιο!
μπορει να φαινεται υπερβολικο αλλα ειναι απλως η προσωπικη μου εμπειρια.
Δεν ειναι αποτελεσμα λογικης διεργασίας, οτι το σκεφτηκα απο δω, το σκεφτηκα απο εκει και κατεληξα οτι αυτο ειναι κακο, εκεινο ειναι δαιμονικο κτλ. απλως οσο συνεχιζει και περνα ο καιρος λεγοντας την ευχη μου συμβαινει
ακουσια αυτο, οπως ειπα πριν σα να ημουν τυφλη μεσα στην πλανη ενω νομιζα οτι εβλεπα καλα και οτι διεκρινα συνηθως τι υπαρχει πισω απο αυτο που βλεπω, τελικα δεν εβλεπα ουτε καν τη στραβομαρα μου!
δε συνειδητοποιουσα καν σε τι αμαρτιες επεφτα
και αυτο ειναι μεγαλη παγιδα γιατι αν δε συνειδητοποιεις καποια σφαλματα πως θα μετανοιωσεις και πως θα τα εξομολογηθεις; μενεις δεσμιος τους. ακομα και καποια που ηξερα ξερα οτι θεωρουνται μη αποδεκτα απο το Θεό δεν το δεχοταν ομως η καρδια μου γιατι δεν μπορουσα να καταλαβω που ειναι το κακο. Όμως λεγοντας την ευχη καταλαβα
και με την καρδια που βρισκεται η κακια σε πραγματα που φαινονταν
αθωα και δεδομενα.
και βλεποντας πια αυτα βλεπω κι ενα κλοιο να σφιγγει ολο και πιο πολυ ολο και πιο γρηγορα και ο κοσμος προχωρα σφυριζοντας αμεριμνα.
