Ημερίδα: «Πρωτείον» Συνοδικότης και Ενότης της Εκκλησίας

[ioannist]

Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα
Δεν υπάρχει ευρεία έννοια του όρου "οικουμενιστές". Η Εκκλησία ως "Καθολική", δηλαδή για όλους τους ανθρώπους, μπορεί να ονομαστεί αλλιώς και Οικουμενική (για όλη την οικουμένη) και όχι πάντως οικουμενιστική. Ο όρος "οικουμενισμός", "οικουμενιστές" αφορά την αίρεση που επιδιώκει δήθεν να δημιουργήσει μία ενιαία οικουμενική Εκκλησία, με την άρση των σχισμάτων που απομάκρυναν από την Αγία Εκκλησία τους ετερόδοξους. Μόνο που η προσπάθεια αυτή γίνεται με αν-ορθόδοξο τρόπο, με διαλόγους που δεν έχουν πατερικές ορθόδοξες προϋποθέσεις και με συμπροσευχές που απαγορεύονται από τους Ιερούς Κανόνες. Έτσι ο οικουμενισμός από προσπάθεια δήθεν ενότητας των Χριστιανών καταντά αίρεση (παναίρεση) αφού οδηγεί στη σύγχυση, το συγκρητισμό, την καταπάτηση των Ιερών Κανόνων, την αντιμετώπιση Ορθοδόξων και Ετεροδόξων επί ίσοις όροις, την εξομοίωση της Μίας Εκκλησίας με τις αιρέσεις του Παπισμού και του Προτεσταντισμού.

Οι οικουμενιστές καθόλου καθαρά και διάφανα δεν κινούνται. Αντιθέτως δολίως απεργάζονται σχέδια υποταγής στον Πάπα, ψευτο-ένωσης και τα σχετικά. Φυσικά, για τα μάτια του κόσμου, κάνουν εκδηλώσεις στις οποίες εμφανίζουν δήθεν τις θέσεις τους. Όμως στην πραγματικότητα ελάχιστα πράγματα μας λένε, από αυτά που έχουν υπογείως συμφωνήσει. Ας μην είμαστε αφελείς, πιστεύοντας ότι οι Οικουμενιστές είναι διάφανοι και φωτεινοί.
Χαρακτηριστικό των Οικουμενιστών είναι και η διπροσωπία. Μιλώντας σε Ορθόδόξους πιστούς ή μοναχούς αυτοπροβάλλονται ως πατερικοί και Ορθόδοξοι, στις συνομιλίες όμως με τους Παπικούς γίνονται υποχωρητικοί και εύκολα υπογράφουν κείμενα που πολύ απέχουν από την Ορθόδοξη πατερική Πίστη, διδασκαλία και ζωή.

[petross]

Συμφωνούμε απόλυτα!

[tanos]

ioannist πολύ ωραία τα γράφεις,συμφωνώ μαζί σου.....αλλά μήπως πρέπει να προχωρήσουμε πέρα απο τους προβληματισμούς στα γραπτά....γιατί φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

[petross]

ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ (ΕΚ)ΠΤΩΣΕΙΣ
ΣΤΟ
PORTO ALEGRE

http://www.impantokratoros.gr/B46B3299.el.aspx

Είναι πολύ κατατοπιστικό κείμενο που λέει το τι υπογράψαμε στην Θ΄ Γενική Συνελεύση του Π.Σ.Ε. στο Porto Alegre της Βραζιλίας.

[aposal]

Συμφωνώ με τον Γιάννη (ioannist)

[petross]

Τα πορίσματα της Ημερίδας

Το παπικό "Πρωτείο" δεν έχει βάση ούτε αγιοπνευματική νομιμοποίηση

«Το παπικό ‘’Πρωτειο’’ δεν έχει θεολογική βάση ούτε αγιοπνευματική και εκκλησιολογική νομιμοποίηση. Στηρίζεται σαφώς σε κοσμικού χαρακτήρος νοοτροπία εξουσίας».

Αυτό μεταξύ άλλων προέκυψε ως συμπέρασμα από την Θεολογική Ημερίδα, που διοργάνωσε με επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή κληρικών και λαϊκών η Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας(αίθουσα Μελίνα Μερκούρη) στις 28 Απριλίου 2010.

Την ημερίδα ετίμησε με την παρουσία του ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος και εκήρυξε την έναρξή της. Παρέστησαν επίσης οι Σεβ. Μητροπολίτες Κυθήρων κ.κ. Σεραφείμ και Γλυφάδας κ.κ. Παύλος και ο Θεοφιλ. επίσκοπος Μαραθώνος κ.κ. Μελίτων.

Το θέμα της « ‘’Πρωτειο’’, Συνοδικότης και Ενότης της Εκκλησίας» αναπτύχθηκε σε δύο συνεδρίες από επτά εισηγητές, τους εξής κατά σειράν: Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ, Ιερομόναχο Λουκά Γρηγοριάτη, Καθηγητή Αριστείδη Παπαδάκη(University of Maryland), Πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Μεταλληνό, Πρωτοπρεσβύτερο Θεόδωρο Ζήση, Πρεσβύτερο Αναστάσιο Γκοτσόπουλο και καθηγητή Δημήτριο Τσελεγγίδη.

Από τις εισηγήσεις και την επακολουθήσασα συζήτηση προέκυψεν ότι: Η ενότητα ανήκει στη φύση της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού και εν Χριστώ κοινωνίας. Η αληθής Εκκλησία είναι μία. Η ενότητα της Εκκλησίας σε όλες τις εκδοχές της -θεσμικές η χαρισματικές- έχει σαφώς αγιοπνευματική βάση. Παρέχεται μυστηριακώς, συντηρείται όμως, καλλιεργείται και εκφαίνεται κατεξοχήν ευχαριστιακώς.

Σύμφωνα με την «Ομολογία Πίστεως» της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου του 1727 « Ουδεμίαν άλλην ήντινα ουν κεφαλήν αποδέχεται εν αυτή τη Ανατολική Εκκλησία, ειμή τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν μόνον παρά του Πατρός δοθέντα κατά πάντα τη Εκκλησία και θεμέλιον τον αυτόν». Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία δεν νοείται «Πρώτος» γενικά και αόριστα χωρίς την παρουσία της συγκεκριμένης συνόδου μιας επαρχίας.

Ο θεσμός τών πρεσβείων τιμής (αυτός είναι ο όρος, που χρησιμοποιεί η ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση σε αντίθεση με τον μεταγενέστερο όρο «πρωτείον» που χρησιμοποιούν οι παπικοί) εκφράζει και διασφαλίζει την ενότητα και την συνοδικότητα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Η πενταρχία των πατριαρχικών θρόνων είναι η μορφή, την οποία η Εκκλησία έδωσε στον θεσμό των πρεσβείων τιμής κατά την πρώτη χιλιετία.

Η εξουσία του «πρώτου», η οποία απορρέει από τα πρεσβεία τιμής, είναι καρπός τής συνοδικότητος, ενώ η εξουσία που άρχισε να οικειοποιείται ο επίσκοπος της Ρώμης ήδη από την πρώτη χιλιετία είναι αποτέλεσμα της καταλύσεως του συνοδικού πολιτεύματος της Εκκλησίας.

Στήν Εκκλησία τής α´ χιλιετίας δέν υφίστατο «θείω δικαίω» παπικό πρωτείο δικαιοδοσίας και εξουσίας εφ᾽ όλης τής Εκκλησίας, αλλά η Εκκλησία είχε το δικαίωμα να αποφασίζει τα της διοικήσεώς της και χωρίς τον πάπα και ακόμα περισσότερο και παρά τη δική του έντονη αντίθεση και οι αποφάσεις της αυτές είχαν καθολική ισχύ.

Μετά το σχίσμα το 1054 η αυξανόμενη αξίωση των παπών για πρωτείο εξουσίας εφ’όλης της εκκλησίας ανατρέπει πλήρως την αγιοπνευματική δομή του μυστηριακού σώματος της Εκκλησίας, σχετικοποιεί και πρακτικώς καταργεί τη Συνοδικότητα ως αγιοπνευματική λειτουργία του σώματος αυτού και εισάγει το κοσμικό φρόνημα σ᾽ αυτήν, ακυρώνει την ισοτιμία των επισκόπων, ιδιοποιείται την απόλυτη διοικητική εξουσία εφ᾽ όλης της Εκκλησίας, παραμερίζοντας ουσιαστικά τον Θεάνθρωπο και τοποθετώντας ως ορατή κεφαλή της Εκκλησίας έναν άνθρωπο.

Με τον τρόπο αυτόν επαναλαμβάνει θεσμικά πλέον το προπατορικό αμάρτημα.

Η αληθινή ενότητα επιτυγχάνεται με τήν ενότητα στην πίστη στην λατρεία και τήν διοίκηση. Αυτό είναι το πρότυπο ενότητος στην αρχαία Εκκλησία, τήν οποία συνεχίζει απαράλλακτα και καθολικά η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία. Η μέθοδος τής Ουνίας εισάγει ψεύτικη ενότητα και στηρίζεται σε αιρετική εκκλησιολογία, διότι εκτός του ότι επιτρέπει πολυμορφία στην πίστη και την λατρεία, εξαρτά την ενότητα από την αναγνώριση του πρωτείου του πάπα, που είναι θεσμός ανθρωπίνου δικαίου, και ανατρέπει το συνοδικό πολίτευμα διοικήσεως της Εκκλησίας που είναι θεσμός θείου δικαίου. Η πολυμορφία γίνεται δεκτή μόνο σε δευτερεύοντα θέματα τοπικών παραδόσεων και εθίμων.

Μετά τήν Α´ Βατικανή Σύνοδο (1870) και κυρίως την Β’ (1962-1964) το παπικό πρωτείο δεν αποτελεί μια απλή διοικητική διεκδίκηση, αλλά ουσιώδες δόγμα πίστεως απολύτως υποχρεωτικό για τη σωτηρία των πιστών. Η άρνησή του επισύρει το ανάθεμα της Α´ Βατικανής Συνόδου, η ισχύς του οποίου παραμένει και μετά τη Β´ Βατικανή.

Όπως ετόνισε στην εισήγησή του ο οικοδεσπότης της ημερίδος Σεβ.Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ «Δια της αιρετικής και βλασφήμου δοξασίας του Πρωτείου εξουσίας του επισκόπου Ρώμης και των εξ αυτής προελθόντων πνευματικών επακολούθων (ως το «αλάθητον» του Πάπα και ο απολυταρχικός - μοναρχικός δεσποτισμός του εφ' ολοκλήρου του σώματος της υπ' αυτόν θρησκευτικής κοινωνίας), ο Παπισμός εξελίχθη, εις απολυταρχικόν - μοναρχικόν σύστημα μυστικιστικής κοσμοθεωρίας και διαστροφής αυτής ταύτης της εννοίας της Εκκλησίας.

Απεδείχθη νέος Ρωμαϊκός - Φραγκικός εθνισμός (paganismus) υπό πνευματικήν μεταμφίεσιν, αφήρεσε την μυστικήν ελευθερίαν εν Χριστώ εκάστου μέλους αυτής και απέβη το αναπόφευκτον και μοιραίον αίτιον της εις εκατοντάδας διαφόρων αιρέσεων εκπτώσεως εκ της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, ως και το ανυπέρβλητον εμπόδιον της δυνατότητος επιστροφής αυτών».

Κατά την εκτίμηση των συνέδρων η προσπάθεια του συγχρόνου θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών για την αποκατάστασι της εκκλησιαστικής κοινωνίας πρέπει οπωσδήποτε, πέραν της αποβολής των αιρετικών διδασκαλιών της Ρώμης (Φιλιόκβε, κτιστής Χάριτος, αλαθήτου, καθαρτηρίου κ.λπ.), να στοχεύη και στην οριστική αποβολή του παπικού πρωτείου και όχι σε κάποια κοινώς αποδεκτή επανερμηνεία του.

Τέλος κρίνεται απαράδεκτο και δεν γίνεται αποδεκτό ως «πρότυπο για την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας» το συγκρητιστικό πλαίσιο της «ενότητος εν τη ποικιλία».
πηγή- http://www.romfea.gr/2009-12-18-11-21-4 ... F%83%CE%B7

[ioannist]

Η μελέτη των Πορισμάτων μπορεί να φωτίσει όλους όσοι μετέχουν στο Διάλογο και τους υποστηρικτές τους ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι κανενός είδους "πρωτείο" δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από την Ορθόδοξη Εκκλησία. "Ορθόδοξη ερμηνεία" του παπικού πρωτείου δεν μπορεί να υπάρξει, όσο κι αν οι οικουμενιστές πασχίζουν να ανακαλύψουν συμβιβαστικές λύσεις στο Διάλογο με τους Παπικούς. Όρθα επισημαίνεται στα Πορίσματα ότι "ἡ προσπάθεια τοῦ συγχρόνου θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν γιά τήν ἀποκατά­στασι τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πρέπει.... νά στοχεύῃ στήν ὁριστική ἀποβολή τοῦ παπικοῦ πρωτείου καί ὄχι σέ κάποια κοινῶς ἀποδεκτή ἐπανερμηνεία του".
Αν τα Ορθόδοξα μέλη της Μικτής Επιτροπής Διαλόγου δεν ξεκαθαρίσουν στους Παπικούς ότι η λύση για το θέμα του "πρωτείου" είναι η οριστική απορριψή του, τότε κάθε πιθανή επανερμηνεία του πρωτείου θα απέχει από την Ορθόδοξη πατερική Θεολογία, αφού αυτή ποτέ δεν αναγνώρισε "πρωτείο" σε έναν επίσκοπο, πολύ δε περισσότερο με την έννοια, τη μορφή και τις δικαιοδοσίες που χορηγούν οι Παπικού στον έχοντα, κατ΄ αυτούς, το πρωτείο Πάπα.

[Captain Yiannis]

Τί πάει να πεί Αγιοπνευματική Νομιμοποίηση άραγε ??

[angieholi]

Τί πάει να πεί Αγιοπνευματική Νομιμοποίηση άραγε ??

κ. Γιάννη μήπως εννοεί ότι δεν είναι νομιμοποιημένο( τρόπον τινά κατοχυρωμένο) από το Άγιο Πνεύμα.
Το πρωτείο του Πάπα, δεν στέκει δηλαδή ούτε θεολογικά, ούτε εκκλησιαστικά, ούτε από το Άγιο Πνεύμα... (έτσι το καταλαβαίνω εγω, δηλαδή...)

[ioannist]

Όταν λέμε ότι «Το παπικό ‘’Πρωτειο’’ δεν έχει θεολογική βάση ούτε αγιοπνευματική και εκκλησιολογική νομιμοποίηση. Στηρίζεται σαφώς σε κοσμικού χαρακτήρος νοοτροπία εξουσίας», με απλούστερα λόγια εννοούμε ότι:
α) Το πρωτείο δεν έχει θεολογική βάση δηλ. είναι διδασκαλία και πρακτική του Παπισμού που δεν συναντάται στα κείμενα της Ορθοδόξου Θεολογίας (Αγία Γραφή, Αποφάσεις Συνόδων και Πατερική διδασκαλία)
β) Το πρωτείο δεν έχει αγιοπνευματική νομιμοποίηση δηλ. κανένα θεόπνευστο κείμενο (Αγίας Γραφής και Πατερικής Γραμματείας) δεν αφήνει περιθώριο για να "δεχτούμε", νομιμοποιήσουμε το πρωτείο. Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η περί πρωτείου διδασκαλία σχετίζεται (ως πρακτική εφαρμογή) με την υποτίμηση του Αγίου Πνεύματος από τους Παπικούς μέσω της διδασκαλίας του filioque. Παρόλο που απαιτείται πολύς χρόνος και χώρος για να αναλυθεί η σχέση "πρωτείου" και filioque, απλά εδώ αναφέρω ότι η υποτίμηση του Αγιου Πνεύματος σχετικοποιεί τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος (άλλωστε οι Παπικοί θεωρούν κτιστή τη Θεία Χάρη) και αντί χαρίσματος ιεροσύνης ή αρχιεροσύνης έχουμε μία μόνο εξουσία, αρχηγία, κοσμική δύναμη, αυτή του Πάπα (πρωτείο).
γ) Γι΄αυτό και το παπικό πρωτείο στηρίζεται τελικά όχι στη "χάρη της ιεροσύνης" αλλά στην κοσμική εξουσία. Το κράτος του Βατικανού είναι η τρανότερη απόδειξη ότι το "πρωτείο" του Πάπα δεν πηγάζει από το Άγιο Πνεύμα αλλά από την κενόδοξη επιθυμία για άσκηση κοσμικής εξουσίας πάνω στους πιστούς.

Και τελικά:
Πως ο Κύριος μας διδάσκει "ο θέλων πρώτος είναι, έστω πάντων διάκονος" και οι Λατίνοι επιθυμούν να στήσουν επί γης και ουρανώ το "πρωτείον εξουσίας" του Πάπα; Ο Κύριος έπλυνε τους πόδας των μαθητών και ο Πάπας απαιτεί υποταγή όλων σε αυτόν! Ω της δαιμονικής παπικής επάρσεως που κρύβεται μέσα στο παπικό πρωτείο!