Μια διαθήκη και ένας Σταυρός

[Σπάρτακος]

Πριν δύο χρόνια τέτοιες ημέρες, η Ελλάδα ξύπνησε ακούγοντας το δυσάρεστο μήνυμα της εκδημίας του Αρχιεπισκόπου της, που μέχρι εκείνη την στιγμή ευρισκόταν όρθιος και δυναμικός εις το τιμόνι της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Τις αμέσως επόμενες ημέρες που ακολούθησαν, έγινε φανερό, ότι η χολή με την οποία είχαν ποτίσει τις ειδήσεις τους τα τελευταία χρόνια, και το ατελείωτο μίσος με το οποίο τον αντιμετώπισαν μέχρι την τελευταία στιγμή, τα ψευτοπροοδευτικά, αρρωστημένα και σατανόπληκτα συνοθυλεύματα, δεν είχαν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Ο λαός έδειξε με τις εκδηλώσεις αγάπης του, την εκτίμηση που είχε στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.
Λίγο αργότερα δημοσιεύθηκε και η Διαθήκη του. Το γεγονός αναφέρθηκε επιγραμματικά «Σήμερα δημοσιεύθηκε η διαθήκη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου……» προσθέτοντας, «ότι άπαντα τα άμφια και εκκλησιαστικά αντικείμενα, βιβλία κ.λ.π. τα άφησε στο υπό ίδρυση μουσείο και βιβλιοθήκη της Εκκλησίας της Ελλάδος.» Αυτό ήταν.
Στο μέλλον τα εντεταλμένα όργανα του σκότους δεν θα ήθελαν καν να τον θυμούνται, αλλά και ούτε να αναφέρονται σε αυτόν. Αρκετή ζημιά τους είχε κάνει, και θα έπρεπε τώρα να οργανώσουν και να προβάλλουν νέους οχετούς δυσφήμισης της Εκκλησίας, ψάχνοντας να βρουν μέσα σε αυτήν, χαρακτήρες που τους έμοιαζαν, διεφθαρμένους, φιλοχρήματους, εγωιστές, προδότες της πίστεως, στην πράξη αθεόφοβους και αδίστακτους, για τους αναδείξουν και να τους παρουσιάσουν. Έτσι θα κάνουν ζημιά στην ψυχή του κάθε απλού πιστού, που ήδη πνιγμένος, από αυτούς τους ίδιους, μέσα στα βιοτικά του προβλήματα, θα τυφλωθεί ακόμα περισσότερο, και έτσι θα οδηγηθεί πιο γρήγορα και αποτελεσματικά στον γκρεμό.
Δεν έπρεπε λοιπόν να γίνει εκτενής αναφορά στη διαθήκη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου. Να μην γίνει ευρέως γνωστό το ότι δεν άφησε καταθέσεις στις τράπεζες, ούτε βιβλιάρια με κρυφούς ή φανερούς λογαριασμούς. Ότι δεν άφησε ούτε καν οικονομίες σε κάποιο συρτάρι από μίζες ή άλλες βρώμικες συναλλαγές, σαν αυτές που συνηθίζουν, οι νάνοι υπηρέτες τους, τα διεφθαρμένα ανθρωπάκια τα οποία εμφανίζονται από το πουθενά, τα οποία αν και σχεδόν είναι άχρηστα και ανίκανα για οτιδήποτε καλό, τα φορτώνουν με εξουσία, ρόλους, τους δίνουν θέσεις κλειδιά, και τα γυροφέρνουν στο σκοτεινό λαβύρινθο των καναλιών τους. Τα οποία αφού πρώτα τα δελέασαν με το πολύ άνομο χρήμα, τα κρατούν στην συνέχεια και τα εκβιάζουν με αυτόν τον τρόπο, ώστε να παραμένουν υπάκουα, πειθήνια, παραδόπιστα, όσο ποιο διεφθαρμένα τόσο καλύτερα.[/b
]Δεν συνέφερε να ακουστεί η φράση στη διαθήκη του: «ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΟΤΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ…..» γιατί θα ηχούσε σαν κανονιά, και το βόλι θα τους χτυπούσε κατευθείαν στην καρδιά. Πιο κάτω έγραφε: «Όσα τινά χρήματα ευρεθούν εις τα θυλάκιά μου να δοθούν εις αυτόν (τον Πρωτοσύγκελο π. Συνοδινό). Ο αδερφός μου Ιωάννης έχει τα προς το ζην αναγκαία εκ της συντάξεώς του….».Επίσης στη διαθήκη δεν γίνεται μνεία για κανένα απολύτως ακίνητο.
Πώς να χτυπήσεις έναν άνθρωπο που η ζωή του βασιζόταν στις αρχές του Ευαγγελίου; ΄΄ Τι ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμον όλον και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού; ΄΄
Αυτό λοιπόν που τους έκαιγε εξ’ αρχής ήταν ακριβώς αυτό, το ηθικό του ανάστημα, τέτοιους ανθρώπους δύσκολα τους αντιμετωπίζεις, αν σταθούν απέναντί σου μόνο ο φυσικός τους θάνατος μπορεί να σε απαλλάξει από αυτούς και την παρουσία τους….
Η ιδιόχειρη διαθήκη θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελείτο από τρία μέρη ανάλογα με την χρονική στιγμή που συντάχθηκαν τα μέρη αυτά: Το πρώτο βασικό κύριο μέρος που ο ίδιος διατήρησε ως κύριο κορμό, αυτό του έτους 1989 ενώ ήταν μητροπολίτης Δημητριάδος και στις μετέπειτα συμπληρώσεις, ακυρώσεις και προσθήκες του έτους 1994, και τέλος στην τελευταία του 2007, πριν γίνει ευρέως γνωστό το πρόβλημα της υγείας του, που εκεί αναφέρει τα ως άνω, και κανονίζει τα των ράσων, βιβλίων, και λοιπών εκκλησιαστικών ειδών που αποτελούσαν την μόνη περιουσία του.
Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκαναν, οι δυο πρώτες προτάσεις, και οι πρώτες φράσεις της διαθήκης. Ο αναγνώστης της διαθήκης ενδέχεται να ξαφνιαστεί, διότι είναι τελείως ασυνήθης αυτός ο τρόπος εισαγωγής, και δικαιολογείται μόνο σε περιπτώσεις που απευθύνεται κάποιος - γράφει επιστολή - σε πολύ δικούς του ανθρώπους. Σε διαφορετική περίπτωση μοιάζει με απονενοημένο διάβημα, με στεντόρεια φωνή που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής, επιδιώκει την επικοινωνία, για να καταστήσει γνωστό τον πόνο της, μήπως και έτσι ξαλαφρώσει. Οι δύο πρώτες λέξεις της διαθήκης είναι οι εξής: ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ.
«Είμαι μόνος εις την οικίαν μου, όπως πάντοτε τα βράδια, και επιθυμώ να ρυθμίσω τα κατ’ εμέ, με πλήρη διαύγεια και σωφροσύνην, ενώπιον του ενδεχομένου του θανάτου μου».
«Είμαι μόνος εις την οικίαν μου, όπως πάντοτε τα βράδια…» Πόση μοναξιά, πόση υπομονή, τι αγώνα, τι Σταυρό κρύβουν αυτά τα λόγια!!!
Οι βράδυνες ώρες συνήθως στους ανθρώπους είναι και οι πιο προσωπικές ώρες, διότι ή ημέρα και ΄΄η κακία αυτής΄΄ έχει παρέλθει. Οι φίλοι, οι γνωστοί και οι εχθροί παρήλασαν, άλλωστε για το πιστό, φίλος ακλόνητος, σταθερός, είναι μόνο ο Χριστός, οι γνωστοί είναι κάτι ουδέτερο και περαστικό, και εκ των εχθρών ο μεγαλύτερος, ο βεβαιότερος, και ο σταθερότερος είναι ο Διάβολος, μας μένει μόνο το πολύ στενό οικογενειακό περιβάλλον μας. Έτσι για το μοναχικό ράσο - είναι αλήθεια ότι οι έγγαμοι κληρικοί δεν έχουν σε τέτοιο βαθμό τον Σταυρό αυτό - που θέλει να κρατήσει ψηλά την σημαία της πίστεως και της ηθικής, αυτές είναι ίσως οι πιο δύσκολες ώρες. Είναι οι ώρες των σκέψεων, των αμφιβολιών, των ανθρώπινων επιθυμιών, που πρέπει ο κληρικός να αντιμετωπίσει εντελώς μόνος, χωρίς ΄΄προσωπική ζωή΄΄ μέσα στους άψυχους τοίχους που τον περικλείουν. Γιατί δεν είναι μια, δεν είναι δύο ημέρες, ή κάποιοι μήνες, εδώ μιλάμε για μια ολόκληρη ζωή. ΄΄Ουκ είναι καλόν τον άνθρωπον είναι μόνον΄΄….το είπε ο ίδιος ο Θεός, ο κάθε κληρικός όμως δίδει μεγάλη μάχη για να σταθεί ηθικά και ψυχικά όρθιος, ακέραιος, ώστε να εκπληρώσει την αποστολή του. Η μοναξιά είναι σύντροφος και Σταυρός του κάθε κληρικού, του κάθε μοναχού, γιαυτό άλλωστε λέγεται μοναχός……
Και συνεχίζει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος στην διαθήκη του: «Με την βοήθειαν του Θεού, και παρά την αναξιότητά μου, ανεδείχθην εις το μέγιστον εν τη Εκκλησία αξίωμα του επισκόπου, το οποίον εφρόντισα να υπηρετήσω μέχρις ώρας με πιστότητα και αφοσίωσιν. Τούτο με έφερε συχνά εις αντιδικίαν και ρήξιν με διαφόρους ανθρώπους, εκφραστάς ιδεών και απόψεων ελεγκτέων. Δεν μισώ, ούτε μνησικακώ διά τους επικριτάς μου ή τους μισήσαντας και πολεμήσαντάς με. Τους συγχωρώ όλους και ζητώ από όλους συγχώρησιν. Ιδιαιτέρως συγχωρώ τους αδικήσαντάς με διά λόγων ή δι΄ έργων…..»
Είναι λοιπόν φανερό γιατί ότι ο ορθόδοξος λαός της πατρίδας μας, πάντα θα θυμάται τον Αρχιεπίσκοπό, τον μακαριστό Χριστόδουλό του.



Αφιερώνεται στον Αρχιεπίσκοπο ΄΄ Κεραυνό΄΄ που οι υποθήκες και τα λόγια του μας μένουν αξέχαστα.