Πόλεμος

[paroikos]

Μέσα στου αφέντη το αρχοντικό
είπανε πως είδαν ένα ποντικό
το τυρί πως τρώει απ' την ντενέκα του
και γλυκοκοιτάζει τη γυναίκα του.

"Τρέξετε αδέρφια, τρέξετε παιδιά
με μεγάλα ξύλα και χοντρά ραβδιά".
Ψάχνοντας το σπίτι νυχτωθήκαμε
μα τον ποντικό δεν τον εβρήκαμε.

Τότε είπ' ο αφέντης "είναι φανερό
πως αυτά τα ζώα πόλεμο ιερό
μας κηρύξαν" κι άλλους τους συγκίνησε
κι άλλους με τον φόβο παρακίνησε.

"Και θα σας πουλήσω γάτες τρομερές
με μεγάλα νύχια και χοντρές ουρές"
είπε ο αφέντης κι έτσι γίνηκε
και κανείς απ' όλους δεν αρνήθηκε.

Κάτω στα χωράφια κλαιν οι κοπελιές
που θωρούν στο χώμα αηδονοφωλιές
και μικρά πουλάκια κάτω άψυχα
από τ' άλλα ζώα τα εφτάψυχα.

"Όμως ο αγώνας θα συνεχιστεί
μέχρι ο εχθρός μας να παραδοθεί
και για την ειρήνη όλα γίνονται
και αδέρφια οι γάτες που αμύνονται".

Πέρασαν τα χρόνια και τ' αφεντικό
κάνει συμμαχία με τον ποντικό.
"Ο εχθρός ο νέος είν' οι γάτες μας
που ψηλά ανεβήκαν με τις πλάτες μας.

"Μη λυποψυχάτε", βγάζει μια φωνή
"ξέρετε ο αφέντης πως για μας πονεί
και θα φέρει απόψε ν' αγοράσουμε
σκύλους και την μπόρα να περάσουμε".

Μάθαμε στο τέλος πως τ' αφεντικό
είναι ένας κι ίδιος με τον ποντικό,.
ίδιος με τον γάτη και τον σκύλο μας
πως τον αγαπούμε αυτόν τον φίλο μας"

(Δημήτρης Αποστολάκης)