Μπράβο βρε Μπάμπη! Καλά τα λες. Όλο συμβουλές είμαστε για το σωστό και το λάθος, όλο τι λένε οι γέροντες, τι λέει η Αγία Γραφή, πώς θα κάνουμε αυτό, πώς θα κάνουμε το άλλο, αμαρτία είναι εκείνο, αμαρτία είναι το άλλο, και μόλις πάμε στην πράξη
τ ί π ο τ α, καμιά βοήθεια στον συνάνθρωπό μας και ειδικά στα νέα παιδιά. Αν εμείς που είμαστε χριστιανοί δε βοηθάμε, ποιος θα βοηθήσει; Και μετά κατηγορούμε τη νεολαία ότι είναι έτσι κι αλλιώς, ότι δε ντρέπονται για το πώς φέρονται, ότι κάνουν βανδαλισμούς κτλ
Τα καημένα τα παιδιά ζουν δίχως πρότυπα. Ποιος θα βοηθήσει αυτά τα παιδιά, αν εμείς αντί να είμαστε δίπλα τους είμαστε απέναντί τους και τους κρίνουμε;
Το χαμόγελο είναι το φως του προσώπου μας που δείχνει πώς η καρδιά μας είναι μέσα.
Εντάξει μπορεί να μην ξέρουν τον αληθινό ρόλο του κομποσκοινιού, ωστόσο δείχνουν με αυτό τον τρόπο μια έστω μικρή πίστη. Θα νομίζουν ότι όπως είναι ο σταυρός φυλαχτό, είναι και το κομποσχοίνι. Ε δεν πειράζει, με τον καιρό θα μάθουν, παιδιά είναι. Μακάρι ο Θεός να φωτίσει κι αυτές τις ψυχούλες να έρθουν πραγματικά κοντά Του και να τον πιστέψουν αληθινά. Να τα έχει ο Θεός καλά τα καημένα. Ψάχνουν να βρουν στήριγμα μέσα σ'αυτή την χωρίς αξίες κοινωνία και μπράβο που καταφεύγουν στο Θεό, έστω κι έτσι... ο Θεός να τους δείξει το δρόμο.