Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα

[filotas]

Με αφορμή τη δημοσίευση του Πρακτορείου Εκκλησιαστικών ειδήσεων Ρομφαία για τις απόψεις του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Ιωαννίνων κ. Θεόκλητου, σε σχέση με την πρόθεση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου, να επιστρέφει μέρος (25%) των εσόδων από τα περιουσιακά στοιχεία της Εκκλησίας στο λαό, μέσω της δημιουργίας υποδομών για την υποστήριξη των ασθενεστέρων ( http://www.romfea.gr/index.php?option=c ... 2&Itemid=2 ) , θα ήθελα να επαναλάβω με δυο λόγια, αυτά που επανειλημμένα έχω γράψει στα Χριστιανικά forums για την Εκκλησιαστική περιουσία.

Η Εκκλησία είναι θεανθρώπινο πνευματικό εγκαθίδρυμα που έχει στόχο την σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων και δεν έχει σαν κύριο αντικείμενο τη φιλανθρωπία. Όμως από τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους διαπιστώθηκε η ανάγκη η Εκκλησία ν’ ασχολείται και με τη διαχείριση πόρων, που προέρχονταν από τις προσφορές των πιστών, με στόχο την ανακούφιση των αναγκών των ασθενεστέρων. Για το σκοπό αυτό η Εκκλησία των Ιεροσολύμων με πρωτοβουλία των Αποστόλων είχε ορίσει τους πρώτους 7 διακόνους (Πραξ. κεφ. 6). Πολλοί μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν ασχοληθεί με ιδιαίτερο ζήλο εκτός από το πνευματικό έργο και με την ανακούφιση των αναγκών των εμπερίστατων (Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος κ.ά.), η δραστηριότητα όμως αυτή είχε πάντοτε το χαρακτήρα της εφαρμογής της εντολής του Κυρίου για έμπρακτη αγάπη προς το συνάθρωπο: «34 τότε ερεί ο βασιλεύς τοίς εκ δεξιών αυτού. δεύτε, οι ευλογημένοι τού πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου, 35 επείνασα γάρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, 36 γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με. 37 τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες: κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; 38 πότε δε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; 39 πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή και ήλθομεν προς σε; 40 και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς: αμήν λέγω υμίν, εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.» (Ματθ. 25, 34-40). Η οικονομική διαχείριση, που συνεπάγεται αυτή η δραστηριότητα είναι πάρεργο και όχι αυτοσκοπός. Οι πόροι για το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας προέρχονται από την ελεήμονα διάθεση των πιστών και επιστρέφουν στο λαό με τον απλούστερο και διαφανέστερο δυνατό τρόπο. Η Εκκλησία μπορεί να κρατά από αυτούς μόνο τ’ απολύτως αναγκαία για τα έξοδά λειτουργίας της.

Η ιδέα να καταστεί η οικονομική διαχείριση της Εκκλησίας αυτάρκης μέσω επενδύσεων, έστω κι αν μέρος του αποτελέσματος επιστρέφει στο λαό, εμπεριέχει πολλούς πνευματικούς κινδύνους, που δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν με πολύ θεαματικό και επώδυνο τρόπο με τα τελευταία σκάνδαλα. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, είναι απαραίτητο και ο σκοπός και τα μέσα να είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και να είναι απολύτως διαφανή ώστε να μην σκανδαλίζουν τους πιστούς.

Εφόσον η φιλάνθρωπη διάθεση των πιστών και ενίοτε της Πολιτείας έχει επιτρέψει να έχει η Εκκλησία περιουσία, η περιουσία αυτή πρέπει να αξιοποιείται κατά τον καλύτερο τρόπο, ώστε οι πόροι που προέρχονται απ’ αυτή να καλύπτουν τα έξοδα της λειτουργίας των ναών και των πνευματικών δραστηριοτήτων της και τα υπόλοιπα ν’ αποδίδονται και πάλι στο λαό μέσω της ενίσχυσης των ασθενεστέρων. Μάλιστα η διαχείριση πρέπει να γίνεται σύμφωνα με την έννοια που δίνει ο Χριστός στο ρόλο του καλού οικονόμου (Λουκ. 12, 42-48 ), δηλαδή και να μη γίνεται στυγνή εκμετάλλευση της περιουσίας εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και η δαπάνες λειτουργίας της Εκκλησίας να περιορίζονται στις απολύτως αναγκαίες για την επιτέλεση του έργου της.

Πρόβλεψη για μελλοντικές ανάγκες μέσω επενδύσεων δεν μπορεί ούτε πρέπει να γίνεται, επειδή ο Χριστός είπε: «34 Μή ούν μεριμνήσητε εις την αύριον, η γάρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής, αρκετόν τή ημέρα η κακία αυτής.» (Ματθ. 6, 34). Ο Κύριος που έδωσε όσα έχει σήμερα η Εκκλησία, Αυτός θα φροντίσει και για αύριο, η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια Του είναι απαραίτητη ιδιαίτερα σε πνευματικούς ηγέτες. Όσοι στο παρελθόν βασίστηκαν στην πίστη αυτή για να εξασφαλίσουν τους πόρους για τη συνέχιση του έργου τους και τους πόρους εξασφάλισαν ενίοτε με θαυμαστό τρόπο και πλούσια την Ευλογία του Θεού είχαν στο έργο τους. Αντίθετα όσοι εξ αιτίας της απιστίας τους κατέφυγαν σε άλλα μέσα για να εξασφαλίσουν πόρους για το έργο τους, έστω κι αν αυτό είναι κατ’ αρχήν θεάρεστο, αυτοί εκτέθηκαν και πλήγωσαν την Εκκλησία και τους πιστούς εξ αιτίας των σκανδάλων που προκλήθηκαν από τη συμπεριφορά τους.

Επομένως κατά την άποψη εμού του ελαχίστου, ο Αρχιεπίσκοπος έχει απόλυτο δίκιο που και τη διαχείριση της Εκκλησίας προσπαθεί να νοικοκυρέψει και προσπαθεί το πλεόνασμα της διαχείρισης αυτής να το επιστρέψει στους δικαιούχους του, δηλαδή στους ασθενέστερους αδελφούς μας. Ο Θεός να τον έχει καλά και να τον ενισχύει στις προσπάθειές του.