Όταν η ζωή του Χριστού αποδίδεται με ..τέχνη

[Evi_J]

Χωρίς να θέλω να στεναχωρήσω αυτούς που αγαπούν την ταινία αλλά παιδιά... λυπάμαι. Θεώρησα αυτήν την ταινία σαν την χειρότερη του είδους. Σαν την χειρότερη που έχει σχέση με την ζωή του Ιησού. Δεν ήξερα καν ότι η ταινία που έβλεπα ήταν του Mel Gibson (για την οποία είχα ακούσει αρνητικά λόγια) όμως μπόρεσε και μου προκάλεσε ένα αίσθημα φρίκης, αποτροπιασμού, φόβου, μίσους, και ψυχικής αγωνίας.

Και αντίθετα από την άλλη χωρίς ίχνος πνευματικότητος ή διδάγματος ή διδασκαλίας, ΟΥΤΕ ΚΑΝ καθολικών / προτεσταντών / κ.τ.λ.... ιδεολογιών η οποίες ναι μεν είναι αιρετικές αλλά όλα τα αποπάνω αρνητικά συναισθήματα δεν τα έχουν. Μόνο τρόμος, τρόμος, τρόμος και φόβος, φόβος, φόβος.... Την βρήκα ότι ακριβώς είπε ο srev: splatter. Ταινία τρόμου από αυτές που ΔΕΝ μου αρέσει να βλέπω άρα δεν έχω κανένα τέτοιο πρίσμα αγαπητή byzantine_spirit. Αν ήξερα ότι ήταν η απαγορευμένη (του Mel Gibson) δεν θα την έβλεπα.

Μόνο και μόνο η υπερβολή του αίματος που είχε ο Ιησούς όταν τον μαστιγώνανε (λες και δεν μαστιγώνανε άνθρωπο αλλά ελέφαντα... γιατί αποκλείεται τόσο αίμα να έχει ένα άνθρωπος!!) και μετά το μαστίγωμα, συνέχιζαν με μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και παρακάτω δεν πήγαινε και στο τέλος σκέφτηκα "βρε μήπως κόλλησε το φιλμ" (!!!) (χωρίς πλάκα!!!) και που στην τελική κανείς δεν θα ήταν δυνατόν να αντέξει ΤΟΣΟ μαστίγωμα βρε αδερφέ, που στο τέλος σκέφτηκα "τι υπερβολή είναι αυτή".

Άρχισα να σκέφτομαι μήπως ο σκηνοθέτης ήθελε να δείξει τον πόνο και την υπερβολή σε μας τους θεατές. Το τι τράβηξε ο Χριστός.... αλλά αν ήταν αλήθεια αυτό, τότε η υπόλοιπη ταινία θα ήταν (λογικά) φυσιολογική. Δεν βρήκα όμως καθόλου φυσιολογική όλες τις υπόλοιπες σκηνές τις ταινίας. Π.χ την σκηνή που ο Ιησούς ήταν ήδη πάνω στον σταυρό. Τότε που ο αμετανόητος ληστής του λέει "τι βλακείες λες" και του γύρισε το κεφάλι από την άλλη. Τότε, καθώς το είχε γυρισμένο το κεφάλι του, ακούει ένα θόρυβο από τον ώμο του. Και γυρίζει να δει και βλέπει ένα όρνιο. Και πριν προλάβει να πει "ξουτ" καλά-καλά, το πουλί του ορμάει και ΤΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!!! Και να τον τσιμπάει, και να τρέχουν εκεί τα αίματα.... Και να ουρλιάζει αυτός από τον πόνο (πολύ λογικά δηλ) και να ουρλιάζει και κανείς να μην κάνει τίποτα για να διώξει το πουλί....

Καλά, μετά από αυτό, έχει κάποιος την όρεξη να πει ότι αυτό δεν είναι ταινία τρόμου; Χώρια η σκηνή του καρφώματος. Αντί να μας δείξει την αγωνία της καρδιάς του, πρώτον, ως ανθρώπου που πέθαινε εκεί πάνω και δεύτερον ως προσώπου που έχει πάρει την αποφάση του στο να κάνει ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ αυτό που αποφάσισε να κάνει έστω και αν πεθάνει εκεί πάνω ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ για το πλάσμα του, αντιθέτως μας έδειξε τον πόνο του σώματος του, δείχνοντας μας πόσο ωραία και καλά τρύπησε το καρφί, το χέρι του και βγήκε από την άλλη πλευρά του ξύλου.

Με δυο λόγια, για να μην τα πολυλογώ... Είναι από τις ποιο άσχημες ταινίες που έχω δει. Ελπίζω να μην ξαναπέσω επάνω της. Δεν αμφιβάλλω ότι σε μερικούς άρεσε για δικούς τους ψυχικούς λόγους (ο καθένας κρίνει με βάση τον εαυτό του) όμως αν αφήσω εγώ κάποτε το παιδί μου να την δει να με φτύσετε. Κατά την γνώμη μου καλά έκανε η Ιερά Σύνοδος και την αφόρισε. Συμφωνώ μαζί της 100% (δεν διαφωνώ ΟΥΤΕ κατά 1%)....

[Evi_J]

Έχω ακούσει μάλιστα για τον πρωταγωνιστή του Jesus of Nazareth Robert Powell, ότι μετά απο αυτή την ταινία, ήθελε να αποποιηθεί αυτό το ρόλο και έκανε οτιδήποτε άλλο για να μη στιγματιστεί με το ρόλο του Ιησού.

Στην αρχή είχε πει "δεν είναι και λίγο να σε βλέπουν και να σε θεωρούν σαν τον Σωτήρα τους". Αυτό που λες εσύ το είπε αργότερα (προφανώς όταν είχε βαρεθεί να τον βλέπουν σαν... σωτήρα!!! ) αλλά στο τέλος έγινε το μεγάλο θαύμα. Ο ρόλος του αυτός τον έκανε να ψάξει να βρει τον Χριστό. Άρχισε να διαβάζει σχετικά βιβλία και λοιπά.... Σήμερα (από ένα άρθρο που έτυχε να βρω στο internet πριν από κανένα χρόνο) έχει μια πολύ θετική ιδέα για τον Χριστό. Ποιος ξέρει... ίσως κάποτε να Τον βρει κιόλας...

[vasilikirimp]

Αγαπητή μας Έφη, συγνώμη αλλά θα διαφωνήσω με τη τοποθέτησή σου - διότι ακριβώς αυτή η όλη υπερβολή όπως την ονομάζεις εσύ - αλλά και η αγριότητα έχει ,όχι σκηνοθετικό χαρακτήρα - να σου μεταφέρει εικόνα - αλλά συμβολικό - να παρομοιάσει αυτό / αυτή τη δύναμη των συναισθημάτων....

Είναι για μένα απο τα πιο πραγματικά έργα - εκτός εάν πιστεύουμε στη χλιαρότητα που μας δείχνουν οι εικόνες άλλων ταινιών - αυτές μας βοηθούν ίσως στο να τα συλλάβουμε νοητικά καλύτερα τα Πάθη του Χριστού

Διότι αν μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε την αγριότητα της εποχής εκείνης .......θα ξεφύγει το μυαλό μας!!!!

[Byzantine_Spirit]

Χωρίς να θέλω να στεναχωρήσω αυτούς που αγαπούν την ταινία αλλά παιδιά... λυπάμαι. Θεώρησα αυτήν την ταινία σαν την χειρότερη του είδους. Σαν την χειρότερη που έχει σχέση με την ζωή του Ιησού. Δεν ήξερα καν ότι η ταινία που έβλεπα ήταν του Mel Gibson (για την οποία είχα ακούσει αρνητικά λόγια) όμως μπόρεσε και μου προκάλεσε ένα αίσθημα φρίκης, αποτροπιασμού, φόβου, μίσους, και ψυχικής αγωνίας.

Που σου προκάλεσε η ταινία φόβο και μίσος;

Και αντίθετα από την άλλη χωρίς ίχνος πνευματικότητος ή διδάγματος ή διδασκαλίας, ΟΥΤΕ ΚΑΝ καθολικών / προτεσταντών / κ.τ.λ.... ιδεολογιών η οποίες ναι μεν είναι αιρετικές αλλά όλα τα αποπάνω αρνητικά συναισθήματα δεν τα έχουν. Μόνο τρόμος, τρόμος, τρόμος και φόβος, φόβος, φόβος.... Την βρήκα ότι ακριβώς είπε ο srev: splatter. Ταινία τρόμου από αυτές που ΔΕΝ μου αρέσει να βλέπω άρα δεν έχω κανένα τέτοιο πρίσμα αγαπητή byzantine_spirit. Αν ήξερα ότι ήταν η απαγορευμένη (του Mel Gibson) δεν θα την έβλεπα.

Ξαναερωτώ και πάλι.
Που σου προκάλεσε η ταινί φοβό, φόβο, φόβο και τρόμο, τρόμο τρόμο;

Μόνο και μόνο η υπερβολή του αίματος που είχε ο Ιησούς όταν τον μαστιγώνανε (λες και δεν μαστιγώνανε άνθρωπο αλλά ελέφαντα... γιατί αποκλείεται τόσο αίμα να έχει ένα άνθρωπος!!) και μετά το μαστίγωμα, συνέχιζαν με μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και μαστίγωμα, και παρακάτω δεν πήγαινε και στο τέλος σκέφτηκα "βρε μήπως κόλλησε το φιλμ" (!!!) (χωρίς πλάκα!!!) και που στην τελική κανείς δεν θα ήταν δυνατόν να αντέξει ΤΟΣΟ μαστίγωμα βρε αδερφέ, που στο τέλος σκέφτηκα "τι υπερβολή είναι αυτή".

Πράγματι το μαστίγωμα ήταν αποτρόπαιο.
Έχεις σκεφτεί όμως ότι αυτό είναι αληθινό;
Και το εργαλείο μάλιστα που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία, είναι το λεγόμενο
φραγγέλιο το οποίο αναφέρεται και μέσα στα Ευαγγέλια.

Άρχισα να σκέφτομαι μήπως ο σκηνοθέτης ήθελε να δείξει τον πόνο και την υπερβολή σε μας τους θεατές. Το τι τράβηξε ο Χριστός.... αλλά αν ήταν αλήθεια αυτό, τότε η υπόλοιπη ταινία θα ήταν (λογικά) φυσιολογική. Δεν βρήκα όμως καθόλου φυσιολογική όλες τις υπόλοιπες σκηνές τις ταινίας. Π.χ την σκηνή που ο Ιησούς ήταν ήδη πάνω στον σταυρό. Τότε που ο αμετανόητος ληστής του λέει "τι βλακείες λες" και του γύρισε το κεφάλι από την άλλη. Τότε, καθώς το είχε γυρισμένο το κεφάλι του, ακούει ένα θόρυβο από τον ώμο του. Και γυρίζει να δει και βλέπει ένα όρνιο. Και πριν προλάβει να πει "ξουτ" καλά-καλά, το πουλί του ορμάει και ΤΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!!! Και να τον τσιμπάει, και να τρέχουν εκεί τα αίματα.... Και να ουρλιάζει αυτός από τον πόνο (πολύ λογικά δηλ) και να ουρλιάζει και κανείς να μην κάνει τίποτα για να διώξει το πουλί....

.
Αυτη τη σκηνή με το πουλί εγώ πάλι την εξέλαβα όχι ως αληθινή αλλά ως συμβολική.

Καλά, μετά από αυτό, έχει κάποιος την όρεξη να πει ότι αυτό δεν είναι ταινία τρόμου; Χώρια η σκηνή του καρφώματος. Αντί να μας δείξει την αγωνία της καρδιάς του, πρώτον, ως ανθρώπου που πέθαινε εκεί πάνω και δεύτερον ως προσώπου που έχει πάρει την αποφάση του στο να κάνει ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ αυτό που αποφάσισε να κάνει έστω και αν πεθάνει εκεί πάνω ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ για το πλάσμα του, αντιθέτως μας έδειξε τον πόνο του σώματος του, δείχνοντας μας πόσο ωραία και καλά τρύπησε το καρφί, το χέρι του και βγήκε από την άλλη πλευρά του ξύλου.

Με δυο λόγια, για να μην τα πολυλογώ... Είναι από τις ποιο άσχημες ταινίες που έχω δει. Ελπίζω να μην ξαναπέσω επάνω της. Δεν αμφιβάλλω ότι σε μερικούς άρεσε για δικούς τους ψυχικούς λόγους (ο καθένας κρίνει με βάση τον εαυτό του) όμως αν αφήσω εγώ κάποτε το παιδί μου να την δει να με φτύσετε. Κατά την γνώμη μου καλά έκανε η Ιερά Σύνοδος και την αφόρισε. Συμφωνώ μαζί της 100% (δεν διαφωνώ ΟΥΤΕ κατά 1%)....

Στη σκηνή του Σταυρού πρόσεξες την ταλαιπωρία στα μάτια του;
Το αίσθημα της θλίψης;
Οι συμβολισμοί της ταινίας σου είπαν κάτι; Όπως:
1. τα παιδάκια που κατέτρεχαν τον Ιούδα και στην ουσία ήταν οι τύψεις του Ιούδα
2. Το πάτημα του φιδιού - πειρασμού απο τον Χριστό στη Γεσθημανή
3. Το δάκρυ που έπεσε στη γή κατά τη Σταύρωση και συμβόλιζε τη θλίψη του Θεού
4. Την Παναγία που ερμηνεύθηκε άψογα ως Μητέρα με σκηνές που έδειχναν την απλή καθημερινότητα και που ναι μεν δεν αναφέρονται κάπου, αλλά σίγουρα υπήρξαν!
5. Τον διάβολο να ωρύεται προς το τέλος της ταινίας για την νίκη του Χριστού.
6. Τον Διάβολο να πειράζει τον Χριστό την ώρα της ταλαιπωρίας του.
και άλλα πολλά που ίσως δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή.
Όσο για τη μουσική;
Σου άρεσε;
Σου παραθέτω και ένα ακόμα ωραίο κομμάτι απο την ταινία.
The song of complaint.


Απο εκει και πέρα, σεβαστές οι απόψεις του καθενός.
Σε άλλους άρεσε η ταινία αυτή, σε άλλους όχι.
Να ξέρουμε όμως γιατί μας άρεσε ή δε μας άρεσε και να μην υπερβάλλουμε.
Γι' αυτό και σε ρώτησα τόσα πράγματα, στα οποία περιμένω να μου απαντήσεις.

[aposal]

Αγαπητέ Γιάννη,

Υπάρχουν τρόποι και τρόποι για να παρουσιάσει κάποιος την ωμή πραγματικότητα και να ξυπνήσει τους πιστεύοντες ότι κάτι είναι λιγότερο σκληρό απ' ό,τι πραμγατικά είναι. Για παράδειγμα, οι ταινίες "The Exorcist", "The Excorcism of Emily Rose" αποδίδουν με ανατριχιαστικό τρόπο τι εστί δαιμονισμός (επίσης βασίζονται σε αληθινά περιστατικά) χωρίς να εκπέφτουν --καλλιτεχνικά τουλάχιστον-- στο επίπεδο που εξέπεσε η εν λόγω ταινία στην προσπάθεια να αποδώσει (δήθεν, κατά τη γνώμη μου) τα Άγια Πάθη.

Ευχές,

Σπύρος.

Σπύρο έχεις δίκιο. Πάντως σε θεολογικό επίπεδο νομίζω ότι ΚΑΙ αυτές οι ταινίες έχουν λάθη.

[srev]

Αγαπητέ Γιάννη,

Υπάρχουν τρόποι και τρόποι για να παρουσιάσει κάποιος την ωμή πραγματικότητα και να ξυπνήσει τους πιστεύοντες ότι κάτι είναι λιγότερο σκληρό απ' ό,τι πραμγατικά είναι. Για παράδειγμα, οι ταινίες "The Exorcist", "The Excorcism of Emily Rose" αποδίδουν με ανατριχιαστικό τρόπο τι εστί δαιμονισμός (επίσης βασίζονται σε αληθινά περιστατικά) χωρίς να εκπέφτουν --καλλιτεχνικά τουλάχιστον-- στο επίπεδο που εξέπεσε η εν λόγω ταινία στην προσπάθεια να αποδώσει (δήθεν, κατά τη γνώμη μου) τα Άγια Πάθη.

Ευχές,

Σπύρος.

Σπύρο έχεις δίκιο. Πάντως σε θεολογικό επίπεδο νομίζω ότι ΚΑΙ αυτές οι ταινίες έχουν λάθη.

Ναι, ασφαλώς, συμφωνούμε. Γι' αυτό είπα, "χωρίς να εκπέφτουν --καλλιτεχνικά τουλάχιστον--"... θεολογικά είναι άλλο κεφάλαιο.

Σπύρος.

[Byzantine_Spirit]

Αγαπητέ Γιάννη,

Υπάρχουν τρόποι και τρόποι για να παρουσιάσει κάποιος την ωμή πραγματικότητα και να ξυπνήσει τους πιστεύοντες ότι κάτι είναι λιγότερο σκληρό απ' ό,τι πραμγατικά είναι. Για παράδειγμα, οι ταινίες "The Exorcist", "The Excorcism of Emily Rose" αποδίδουν με ανατριχιαστικό τρόπο τι εστί δαιμονισμός (επίσης βασίζονται σε αληθινά περιστατικά) χωρίς να εκπέφτουν --καλλιτεχνικά τουλάχιστον-- στο επίπεδο που εξέπεσε η εν λόγω ταινία στην προσπάθεια να αποδώσει (δήθεν, κατά τη γνώμη μου) τα Άγια Πάθη.

Ευχές,

Σπύρος.

Σπύρο έχεις δίκιο. Πάντως σε θεολογικό επίπεδο νομίζω ότι ΚΑΙ αυτές οι ταινίες έχουν λάθη.

aposal και srev έλεος.
Το θέμα δεν είναι που συμφωνούμε μεταξύ μας σαν παρεούλες.
Η αλήθεια είναι το θέμα και το κατα πόσο είμαστε αντικειμενικοί,
με αυτά που βλέπουμε.
Η γνώμη του καθενός είναι σεβαστή αλλά είναι υποκειμενική
αν δε στηρίζεται κάπου σωστά.
Με ένα συμφωνώ ή διαφωνώ δε βρίσκουμε άκρη.
Αν είναι έτσι να συμφωνήσω κι εγώ με τη φίλη
vassilikirimp και όποιον άλλο επευφημεί την άποψή μου.

Αγαπητή μας Έφη, συγνώμη αλλά θα διαφωνήσω με τη τοποθέτησή σου - διότι ακριβώς αυτή η όλη υπερβολή όπως την ονομάζεις εσύ - αλλά και η αγριότητα έχει ,όχι σκηνοθετικό χαρακτήρα - να σου μεταφέρει εικόνα - αλλά συμβολικό - να παρομοιάσει αυτό / αυτή τη δύναμη των συναισθημάτων....

Είναι για μένα απο τα πιο πραγματικά έργα - εκτός εάν πιστεύουμε στη χλιαρότητα που μας δείχνουν οι εικόνες άλλων ταινιών - αυτές μας βοηθούν ίσως στο να τα συλλάβουμε νοητικά καλύτερα τα Πάθη του Χριστού

Διότι αν μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε την αγριότητα της εποχής εκείνης .......θα ξεφύγει το μυαλό μας!!!!


Ναι, ασφαλώς, συμφωνούμε. Γι' αυτό είπα, "χωρίς να εκπέφτουν --καλλιτεχνικά τουλάχιστον--"... θεολογικά είναι άλλο κεφάλαιο.

Σπύρος.

[konstantinoupolitis]

Η ταινία του Τζεφιρέλι έχει μεν πολύ πετυχημένες επιλογές στο ρόλο του Χριστού και της Θεοτόκου αλλά απέχει μακράν σε πολλά σημεία της Ιστορικής πραγματικότητας.

Η ταινία του Γκίμπσον πάλι ήταν απόλυτα πετυχημένη σκηνοθετικά. Ήθελε να περάσει στους θεατές το Πάθος υλιστικά και το πέτυχε. Την είχα δει Κυριακή των Βαϊων Εσπέρας μετά τον Νυμφίο. Στην αίθουσα άκουγες φοβίες, αναφωνητά, υπόκωφες κραυγές, ρίγος. Σαφώς πιο κοντά στην ιστορική αλήθεια αλλά και αυτή έχει ανακρίβειες, δυτικές δοξασίες, συμβιβασμούς και πολλά που όταν την είχα δει, τα είχα επισημάνει. Θυμάμαι την Μαγδαληνή, τον τρόπο Σταυρώσεως, τον τρόπο Αναστάσεως, μερικές απο τις ενστάσεις μου όταν την είδα. Θυμάμαι πάλι, ότι όταν στο σπίτι είδα εκείνη την ημέρα επεισόδιο απο την ταινία του Τζεφιρέλι, μου φάνηκε λίγη σε σχέση με τον Γκίμπσον.

Λένε πως οι καλύτερες σχετικές ταινίες ήταν τα Κατα Ματθαίον Πάθη του Παζολίνι, με αποδοχή ακόμα και απο το Βατικανό και μια Ελληνική γυρισμένη στη Μάνη του οποίο τον σκηνοθέτη αγνοώ.

[Byzantine_Spirit]

konstantinopolitis..

Κάτι που θυμήθηκα απο το Jesus of Nazareth και δε μου άρεσε,
ήταν η αγγλική γλώσσα, με έντονη λονδρέζικη προφορά.
Απεναντίας, στο The Passion μου άρεσε ιδιαίτερα η χρήση
της αραμαϊκής.

[Captain Yiannis]

Αγαπητέ Γιάννη,

Υπάρχουν τρόποι και τρόποι για να παρουσιάσει κάποιος την ωμή πραγματικότητα και να ξυπνήσει τους πιστεύοντες ότι κάτι είναι λιγότερο σκληρό απ' ό,τι πραμγατικά είναι. Για παράδειγμα, οι ταινίες "The Exorcist", "The Excorcism of Emily Rose" αποδίδουν με ανατριχιαστικό τρόπο τι εστί δαιμονισμός (επίσης βασίζονται σε αληθινά περιστατικά) χωρίς να εκπέφτουν --καλλιτεχνικά τουλάχιστον-- στο επίπεδο που εξέπεσε η εν λόγω ταινία στην προσπάθεια να αποδώσει (δήθεν, κατά τη γνώμη μου) τα Άγια Πάθη.

Ευχές,

Σπύρος.

Αγαπητέ Σπύρο ,

Δεν βλέπω και πολλές ταινίες τελευταία , αλλά ούτε και δίνω ιδιαίτερη σημασία σε αυτές πλέον , διότι όλες αυτές , είναι κερδοσκοπικά κατασκευάσματα.

Καταρχήν όλες είναι ψέματα.

Όλες λοιπόν οι ταινίες που αναφέρεις , ανήκουν σε αυτή την κατηγορία

Ως τέτοια εκλαμβάνω και την εν λόγο ταινία, η οποία όμως , είναι γύρο από ένα θέμα , το οποίο αν μη τι άλλο , είναι ζωτικής σημασίας γιά μένα.

Άρα , την κοιτάω με εξεταστικό βλέμμα.

Από την στιγμή μάλιστα που καλύπτει κάποια ελάχιστα πραγματικά στοιχεία , ενδιαφέροντός μου , - και τα οποία κρίνω ότι αποδεικνύονται ιστορικά - τότε απλά μπαίνει στη σφαίρα ενδιαφερόντων μου,
και πάντος , σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ , ότι , αυτή ( η ταινία ) αποτελεί και πραγματική κατάσταση.

Κάπως έτσι νομίζω ότι θα πρέπει να κλείσει από την πλευρά μου , το παρόν θέμα.

Ο Κύριος να μας δίνει φώτιση.