Όταν η ζωή του Χριστού αποδίδεται με ..τέχνη

[Teri]

Σκεφτείτε όμως: αν ήσασταν ηθοποιοί και σας έδιναν την ευκαιρία να ενσαρκώσετε στη σκηνή ή στο πανί το ρόλο του Χριστού..... Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει και να προσδοκά μετά από αυτό ένας ηθοποιός; Ποιος ρόλος θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί ανώτερος από αυτόν;;; Μια σκέψη κάνω....

[Captain Yiannis]

Δεν ξέρω αν είναι σωστό κάποιος άνθρωπος να παίζει το ρόλο του Χριστού!
Μήπως είναι βλασφημία;
Πάντως όσοι ηθοποιοί έπαιξαν αυτόν το ρόλο τα πήγαν από μέτρια έως άσχημα στην επαγγελματική τους (μερικοί ΚΑΙ στην προσωπική) ζωή.

Ασφαλώς είναι πολύ λεπτή ή δύσκολη η θέση, του να ερμηνεύσει κάποιος τη ζωή του Χριστού.
Αν αυτό όμως γίνεται με σεβασμό και με αγάπη, προσωπικά πιστεύω πως δεν είναι πρόβλημα.
Όταν μάλιστα το αποτέλεσμα είναι ωφέλιμο, τότε μια ταινία μπορεί να γίνει η αιτία
να αρχίσουν μερικοί άνθρωποι να σκέφτονται διαφορετικά.
Για τον συγκεκριμένο πρωταγωνιστή του The Passion, ξέρω πως είναι Χριστιανός Καθολικός,
αλλά με μεγάλο ζήλο και αφοσίωση στο Θεό και ενεργό μέλος της ενορίας του, μαζί με τη γυναίκα του.
Τώρα όσο για το άν η ζωή κάποιων πρωταγονιστών πήγε στραβά έπειτα απο αυτές τις ταινίες δε το ξέρω και μέχρι ενός σημείου το θεωρώ λίγο τραβηγμένο ή και με δόσεις προκατάληψης.
Δεν μπορώ όμως να γνωρίζω με βεβαιότητα.
Πάντως πολλές φορές η Τέχνη γίνεται σκαλοπάτι προς το Θεό.
π.χ. μπορεί ας πούμε κάποιος να πηγαίνει εκκλησία περισσότερο για να απολαμβάνει βυζαντινούς ύμνους παρά για οτιδήποτε άλλο.
Δεν είναι ότι καλύτερο βέβαια, αλλά είναι μια καλή αρχή.
Το ένα φερνει το άλλο.

Συντάσωμαι με την Βυζαντινό Πνεύμα.

Η παραπάνω ταινία του Mel Gibson , μου φέρνει ρίγη στην ραχοκοκαλιά.

Είναι μοναδική , και πάλι όμως , πιστεύω , δεν μπορεί να αποδώσει την πραγματικότητα!!!!!

[Byzantine_Spirit]

Σκεφτείτε όμως: αν ήσασταν ηθοποιοί και σας έδιναν την ευκαιρία να ενσαρκώσετε στη σκηνή ή στο πανί το ρόλο του Χριστού..... Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει και να προσδοκά μετά από αυτό ένας ηθοποιός; Ποιος ρόλος θα μπορούσε ποτέ να θεωρηθεί ανώτερος από αυτόν;;; Μια σκέψη κάνω....

Για έναν θρησκευόμενο ηθοποιό πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι ανώτερο παρα μόνο κάποιοι καλοί ρόλοι, πάντα κατώτεροι αυτού βεβαίως.
Οπότε εδώ είναι το θέμα πως το σκέφτεται και πως το νοιώθει κανείς το να ερμηνεύσει τον Ιησού.
Για έναν άθεο όμως ηθοποιό, υπάρχουν καλύτεροι ρόλοι σαφώς, βάσει του σκεπτικού που διαθέτει.
Έχω ακούσει μάλιστα για τον πρωταγωνιστή του Jesus of Nazareth Robert Powell, ότι μετά απο αυτή την ταινία, ήθελε να αποποιηθεί αυτό το ρόλο και έκανε οτιδήποτε άλλο για να μη στιγματιστεί με το ρόλο του Ιησού.

Η παραπάνω ταινία του Mel Gibson , μου φέρνει ρίγη στην ραχοκοκαλιά.

Είναι μοναδική , και πάλι όμως , πιστεύω , δεν μπορεί να αποδώσει την πραγματικότητα!!!!!

Αν σου φέρνει ρίγη αυτή η ταινία (όπως κι εμένα), φαντάσου αν σκεφτούμε πως θα ήταν όλα αυτά στην πραγματικότητα! Απείρως πιο σκληρά και επώδυνα!
Γι' αυτό κάπου πιστεύω, ότι αυτή η ταινία βάζει λίγο μυαλό σε μερικούς ανθρώπους, με τον ρεαλισμό που έχει φθάσει να έχει, εν συγκρίσει με άλλες χολυγουντιανές ταινίες.
Και για να αστειευτώ λίγο..
Έχετε δεί την ταινία The King of Kings?
Το Hollywood σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, με έναν ξανθό Ιησού, που έχει τόσο καλοχτενισμένο μαλλί, που δε χαλάει ούτε στο σταυρό. Έλεος δηλαδη...

[Byzantine_Spirit]

Mary Goes to Jesus
Φοβερό μουσικό κομμάτι απο την ταινία.
Όσο για τις σκηνές...ουδέν σχόλιον..

[aposal]

Είναι άκρως συγκινητικές οι στιγμές, άκρως ανθρώπινες!
Βέβαια, αυτή είναι η ερμηνεία του σκηνοθέτη (είναι η ταινία του Mel Gibson?) και δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο κοντά είναι στην πραγματικότητα! Μπορεί να είναι, μπορεί και όχι!

[koga]

Mε ολο το θαρρος θα ηθελα να κανω μια παρατηρηση γιατι αναφερετε σε ενα ορθοδοξο φορουμ ταινιες χολιγουντιανες απο ανθρωπους προτενσταντες? με ολο το σεβασμο μου στον διαχειριστη του φορουμ

[srev]

Θα συμφωνήσω με το Νίκο ότι η ταινία "OCTROB" είναι μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια όχι μόνο ως έργο τέχνης αλλά και για τημ επιτυχημένη σύνδεσή της με την ορθόδοξη παράδοση, εξαιρετική θα έλεγα!

Η μόνη τίμια καλλιτεχνικά Δυτική πρόταση σχετικά με την Κ.Δ. αποτελεί η απίστευτα υποδειγματική παραγωγή "Jesus of Nazareth" του Ιταλού νεορεαλιστή Franco Zeffirelli την οποία συνιστώ ανεπιφύλακτα για λόγους συγκρίσεως με την Ορθοδοξία.



Είχα αγοράσει στο παρελθόν σε DVD και παρακολούθησα με προσοχή την πολυδιαφημισμένη ταινία "Τhe Passion of Christ" τού Mel Gibson. Δεν περίμενα κάτι ορθόδοξα πνευματικό, φυσικά, από το συγκεκριμένο καλλιτέχνη ωστόσο λόγω της χαμηλής τιμής του DVD ενέδωσα στην περιέργειά μου. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα ψυχολογικό thriller εποχής με στοιχεία ταινιών τρόμου τύπου splatter (π.χ. Friday the 13th, Evil Dead κλπ), που είναι εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα. Ως τέτοιο αποτελεί μια προσεγμένη τεχνικά πρόταση με εντυπωσιακά γραφικές σκηνές τρόμου, για όσους αγαπούν αυτό το είδος. Προσωπικά διατηρώ μια βιβλιοθήκη από περίπου μισή χιλιάδα ταινίες, από τις οποίες το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος είναι ταινίες φαντασίας και τρόμου (με την ευρύτερη έννοια των όρων). Ωστόσο βρήκα την ταινία αυτή ακόμα και ως τέτοιου είδους πολύ φτωχή σε πλοκή και νόημα. Χωρίς καμμία αμφιβολία το Θείο Πάθος "χρησιμοποιήθηκε" με έναν βαθύτατα άτεχνο κι άστοχο τρόπο, σχεδόν προκλητικό.

Το κύριο μέλημα του δημιουργού ήταν καταφανώς η καθήλωση του θεατή μέσω φρικωδών σκηνών βίας και ψυχοτρόπων εικαστικών ευρημάτων. Ο Θεάνθρωπος παρουσιάζεται σαν μια αποκλειστικά ανθρώπινη φιγούρα, κενή περιεχομένου, ρηχή και εικαστικά τραυματική αλλά καθόλα περαστική, κάθε άλλο παρά πρωταγωνιστική. Μετά το τέλος της ταινίας μπορούσα να θυμηθώ νοηματικά ο,τιδήποτε άλλο παρά το χαρακτήρα-έρμαιο της σχεδόν σχιζοφρενικής βίας κάποιων από μηχανής μανιακών. Ο Χριστός απουσίαζε προκλητικά από την ταινία αυτή. Δεν υπάρχει ούτε το παραμικρό ψίγμα πνευματικότητας ή έστω καλλιτεχνικής δημιουργίας στη μετά βίας άλλωστε εμπορική αυτήν παραγωγή. Η θεληματικά --πιστεύω-- ανάπηρη προσέγγιση του δημιουργού προσέδωσε στην ταινία αυτή παιδιάστικα νοήματα ηθικισμού και δικανικής ανθρωποθεολογίας, κυρίαρχα στο Δυτικό Χριστιανισμό. Στο βαθμό που εντυπωσιάζει εμάς τους Έλληνες σημαίνει την επιτυχία που έχει σημειώσει ανά τους αιώνες η Δύση στον πνευματικό χώρο έναντι της Ορθόδοξης Ανατολής. Έχουμε καταντήσει βασιλικότεροι του βασιλέως.

Είμαι αναμενόμενο ότι οποιοσδήποτε ασχολείται σοβαρά με τον κινηματογράφο θα ξεχάσει αυτήν την ταινία πολύ σύντομα. Ίσως, κατ΄ εξαίρεση, να ξεχαστεί λιγότερο σύντομα εξαιτίας της έμμεσης διαφήμισης που έτυχε προ αρκετών μηνών από τις αντιδράσεις της εβραϊκής κοινότητας ανά τον κόσμο. Ο κύριος Gibson πέτυχε να ξοδέψει ένα πολύ μεγάλο ποσό χρημάτων για να παράξει μια αδιάφορη ταινία- θα μπορούσε να το κάνει πιο εύκολα και ανέξοδα.

Ευχές,

Σπύρος.

[Captain Yiannis]

Δεν ξέρω τι είδες σεβαστέ , σε αυτή την κατά την γνώμη σου κατάπτυστη ταινία.

Αυτό που εγώ πάντως είδα , ήταν μία ελάχιστη απόδοση , μιάς εποχής που ούτε ζωγραφιστός δεν θα ήθελα να ήμουν .

Και όμως ναι , ο Θεάνθρωπος , αυτή την εποχή διάλεξε να έλθει να ξεπλύνει τις αμέτρητες αμαρτίες μας .

Εδώ θα πρέπει να σας ξαναθυμίσω , ότι , η πραγματικότητα ξεπερνάει και την ποιό καλπάζουσα φαντασία

Και επειδή ακούω πολλούς να λένε (προσωπικά το θεωρώ βλασφημία) «τραβάω τα πάθη του Ιησού Χριστού» αυτή η ταινία , εάν την δουν αυτοί οι άνθρωποι , μάλλον θα τους κάνει να το ξανασκευθούν.

[srev]

Αγαπητέ Γιάννη,

Υπάρχουν τρόποι και τρόποι για να παρουσιάσει κάποιος την ωμή πραγματικότητα και να ξυπνήσει τους πιστεύοντες ότι κάτι είναι λιγότερο σκληρό απ' ό,τι πραμγατικά είναι. Για παράδειγμα, οι ταινίες "The Exorcist", "The Excorcism of Emily Rose" αποδίδουν με ανατριχιαστικό τρόπο τι εστί δαιμονισμός (επίσης βασίζονται σε αληθινά περιστατικά) χωρίς να εκπέφτουν --καλλιτεχνικά τουλάχιστον-- στο επίπεδο που εξέπεσε η εν λόγω ταινία στην προσπάθεια να αποδώσει (δήθεν, κατά τη γνώμη μου) τα Άγια Πάθη.

Ευχές,

Σπύρος.

[Byzantine_Spirit]

Είχα αγοράσει στο παρελθόν σε DVD και παρακολούθησα με προσοχή την πολυδιαφημισμένη ταινία "Τhe Passion of Christ" τού Mel Gibson. Δεν περίμενα κάτι ορθόδοξα πνευματικό, φυσικά, από το συγκεκριμένο καλλιτέχνη ωστόσο λόγω της χαμηλής τιμής του DVD ενέδωσα στην περιέργειά μου. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα ψυχολογικό thriller εποχής με στοιχεία ταινιών τρόμου τύπου splatter (π.χ. Friday the 13th, Evil Dead κλπ), που είναι εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα. Ως τέτοιο αποτελεί μια προσεγμένη τεχνικά πρόταση με εντυπωσιακά γραφικές σκηνές τρόμου, για όσους αγαπούν αυτό το είδος. Προσωπικά διατηρώ μια βιβλιοθήκη από περίπου μισή χιλιάδα ταινίες, από τις οποίες το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος είναι ταινίες φαντασίας και τρόμου (με την ευρύτερη έννοια των όρων). Ωστόσο βρήκα την ταινία αυτή ακόμα και ως τέτοιου είδους πολύ φτωχή σε πλοκή και νόημα. Χωρίς καμμία αμφιβολία το Θείο Πάθος "χρησιμοποιήθηκε" με έναν βαθύτατα άτεχνο κι άστοχο τρόπο, σχεδόν προκλητικό.

Αγαπητέ φίλε, νομίζω πως έχεις μπερδέψει τις εκατοντάδες ταινίες τρόμου που βλέπεις, με τη συγκεκριμένη ταινία. Με αποτέλεσμα να βλέπεις και αυτή την ταινία, κάτω απο το ίδιο πρίσμα που βλέπεις και τις υπόλοιπες ταινίες τρόμου.

Το κύριο μέλημα του δημιουργού ήταν καταφανώς η καθήλωση του θεατή μέσω φρικωδών σκηνών βίας και ψυχοτρόπων εικαστικών ευρημάτων. Ο Θεάνθρωπος παρουσιάζεται σαν μια αποκλειστικά ανθρώπινη φιγούρα, κενή περιεχομένου, ρηχή και εικαστικά τραυματική αλλά καθόλα περαστική, κάθε άλλο παρά πρωταγωνιστική. Μετά το τέλος της ταινίας μπορούσα να θυμηθώ νοηματικά ο,τιδήποτε άλλο παρά το χαρακτήρα-έρμαιο της σχεδόν σχιζοφρενικής βίας κάποιων από μηχανής μανιακών. Ο Χριστός απουσίαζε προκλητικά από την ταινία αυτή. Δεν υπάρχει ούτε το παραμικρό ψίγμα πνευματικότητας ή έστω καλλιτεχνικής δημιουργίας στη μετά βίας άλλωστε εμπορική αυτήν παραγωγή. Η θεληματικά --πιστεύω-- ανάπηρη προσέγγιση του δημιουργού προσέδωσε στην ταινία αυτή παιδιάστικα νοήματα ηθικισμού και δικανικής ανθρωποθεολογίας, κυρίαρχα στο Δυτικό Χριστιανισμό. Στο βαθμό που εντυπωσιάζει εμάς τους Έλληνες σημαίνει την επιτυχία που έχει σημειώσει ανά τους αιώνες η Δύση στον πνευματικό χώρο έναντι της Ορθόδοξης Ανατολής. Έχουμε καταντήσει βασιλικότεροι του βασιλέως.

Αν και δεν είμαι κριτικός ταινιών και ούτε θεωρώ την ταινία αυτή υπόδειγμα - απλώς μου άρεσε πάρα πολύ - εν τούτοις, η κριτική που της κάνεις είναι πέρα για πέρα ακραία και επηρρεασμένη απο τις ταινίες τρόμου που συνηθίζεις να βλέπεις.
Εσύ στο The Passion είδες μόνο βία, φρικιαστικές σκηνές και έλλειψη πνευματικότητας.
Εγω πάλι είδα, ρεαλιστικότητα, υψηλή αισθητική σε φωτογραφία και μουσική και πολλούς πανέμορφους συμβολισμούς, με νόημα και ουσία.
Θα φέρω έναν ως παράδειγμα: Στο όρος των Ελαιών, ο πειρασμός απο τον Σατανά μεταμορφώνεται σε ένα φίδι, το οποίο ο Χριστός το πατάει στο κεφάλι.
Και βέβαια, δεν έχουμε διαβάσει ποτέ κάτι τέτοιο αλλά η σκηνή αυτή είναι άκρως συμβολική και περιγράφει κάτι το οποίο είναι γεγονός: Ότι ο Χριστός είναι και θα είναι ο Νικητής. Πως λέμε Ιησούς Χριστός Νικά; ένα τέτοιο πράγμα. Και πολλές άλλες συμβολικές σκηνές μεγάλης ωραιότητας κατά τη γνώμη μου, σε συνδυασμό με την επιβλητική μουσική.

Οπότε τελικώς νομίζω ότι ο καθένας κρίνει την ταινία απο τη δική του σκοπιά.
Εξαρτάται που εστιάζει τη προσοχή του ο καθένας.
Εσύ την εστίασες στα παιδάκια-ερινύες-διαβολάκια, στη μορφή του Σατανά, στις αιματηρές σκηνές.
Εγω την εστίασα, στους συμβολισμούς, στο ρεαλισμό, στη μουσική και στο συναίσθημα που μου έβγαλε.
Επίσης να ξεκαθαρίσω κάτι.
Δεν έχω καμμία πρόθεση να προαγω ταινίες προτεσταντικές γιατί δεν είμαι προτεστάντης.
Είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη.
Κοντόφθαλμη όμως, δε θέλω να είμαι.
Είπα και πρωτύτερα ότι δεν την συνιστώ σαν υπόδειγμα.
Απλώς ήταν μια ταινία η οποία μου άρεσε εμένα αποκλειστικά και κράτησα απο αυτήν τις αλήθειες της και έβαλα ερωτηματικό εκεί που μπορεί να ξέφευγε απο αυτά που γνωρίζουμε.