Υποθετικό δελτίο ειδήσεων

[lovethink]

Ας δούμε ένα "Υποθετικό" δελτίο ειδήσεων

- Χειροτονήθηκε σήμερα ο Χ μητροπολίτης
Ο Αρχιεπίσκοπος έφτασε στην μητρόπολη με το αμάξι της αρχιεπισκοπής το οποίο είναι ένα μικρό cooper .Οταν ο Αρχιεπίσκοπος ερωτήθηκε για το μικρό αυτό αμάξι είπε " Οταν ο Χριστός πήγε καβάλα με το γαιδουράκι δεν έψαξε να βρει το ποιό γρήγορο και το πιο ωραίο " άλλωστε κόβουμε απ'όπου μπορούμε για να βοηθήσουμε όσους έχουν ανάγκη.
Ο Κύριος Αρχιεπίσκοπος έκανε δώρο στον νέο μητροπολίτη μια ξύλινη εικόνα και όχι ένα ακόμα χρυσό πανάκριβο βαρύ εγκώλπιο όπως συνηθιζόταν παλαιότερα
Ο Μητροπολίτης αποχώρησε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς ώστε να συνομιλήσει με τον κόσμο

Πόσα θα άλλαζαν ? πόσα στόματα θα έκλειναν από όσους κατηγορούν την εκκλησία ? ( και όχι άδικα πάντα )

[Misha]

γκουχ γκουχ γκουχ...

βηχας μ επιασε ξαφνικα και μια ταση να καταπιώ τη γλώσσα μου....





μεχρι που θυμήθηκα τον μακαριστο Σιατιστης Αντωνιο και συνήλθα....

[lovethink]

γκουχ γκουχ γκουχ...

βηχας μ επιασε ξαφνικα και μια ταση να καταπιώ τη γλώσσα μου....





μεχρι που θυμήθηκα τον μακαριστο Σιατιστης Αντωνιο και συνήλθα....

AMAN ΟΥΤΕ Η ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ τέτοια μόρφωση πια
ΗΜΑΡΤΟΝ !!!!! Δεν υπάρχει άγιος που να μη τον ξέρεις
Ποιός θυμήθηκες πάλι ? ορίστε πες θα σκάσεις αν δεν πεις

[kostas8888]

ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ ΙΝΑ

ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ

[lovethink]

ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ ΙΝΑ

ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ

Γιατί κρίνεις που κρίνουμε ?
Τι λες καλέ τι λες καλέ
Να μη κρίνω τις μερσεντέδες και τα χρυσά εγκώλπια ?
Οχι αγάπη μου θα κρίνω και θα παρακρίνω
Οσο βλέπω με μερσεντές αυτούς που μιλούν για τον Χριστό που μπήκε με γαιδουράκι στη πόλη έχω δικαίωμα να μιλάω
Αυτοί πως κρίνουν τα "κουσούρια" του καθενός ?

Ετσι πάει διότι όπως λες και συ Μη κρίνεις ίνα μη κριθείς

[kostas8888]

ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ η ΜΗΠΩΣ

ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΣΟΥ ?????????????????????????????????

[lovethink]

ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ η ΜΗΠΩΣ

ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΣΟΥ ?????????????????????????????????

a) Οχι δεν έχω μεγαλύτερη γλώσσα από τους πατέρες ( κύριε είρωνα )
β) ΑΕΡΑ ΜΑΚΑΡΙ να είχα πάρει πιο πολύ γιατί λόγω άσθματος το χρειάζομαι

και γ) Δεν κατάλαβα τι εννοείς αν μιλάω με κανένα φιλαράκι μου αλλά αν εννοείς αυτό που εννοώ να χαίρεσε αυτούς που σου κάναν πλύση εγκεφάλου πως όταν κάποιος ενοχλείτε από τις μερσεντές των μητροπολιτών έχει φιλαράκι τον μακριά από δω

Λοιπόν για να τελειώνουμε νεαρέ
Το θέμα είναι αυτό που βλέπεις
Ενα υποθετικό δελτίο ειδήσεων
Αν δεν σου αρέσει το θέμα απλά μην το χαλάς
Ευχαριστώ

[lovethink]

Επιτέλους ένας άγιος Αρχιερεύς: Ο μακαριστός Σιατίστης Αντώνιος *

του π. Γεωργίου Μπετσάκου

Στέλιο, αγαπητέ φίλε και αδελφέ, Καλημέρα,

Άργησα να σου γράψω. Απουσίαζα. Σου οφείλω τα βιογραφικά που τα φωτοτύπησα από τον τόμο που εκδόθηκε για τα τριάντα χρόνια της επισκοπικής του διακονίας.

Εκείνο που θάθελα να σε βεβαιώσω είναι ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν Άγιος. Ζούσε άγια. Είκοσι χρόνια που τον έζησα από κοντά το έβλεπα, το ένοιωθα. Ακτινοβολούσε φως, γέλιο, ήρεμο. Απλός σʼ όλα του. Φτωχός μέχρι τρέλας. Λιτός απερίγραπτα.

Ντρέπομαι όταν αναλογίζομαι το πόσες φορές λειτούργησα μαζί του κι εγώ φορούσα στολές πλούσιες κι αυτός ήταν πλάι μας φτωχότατος.

Θα σου πω κάτι για να θαυμάσεις πάνω σʼ αυτό. Αγόρασα μια βαλίτσα, κάποτε, για τις στολές μου όταν μετακινούμουνα. Δερμάτινη. Ήλθε λοιπόν στην Εκκλησία, ως τοποτηρητής. Είχε μια βαλίτσα ξύλινη – εσωτερικά επενδυμένη με ταπετσαρία χάρτινη, σαν κι αυτές που έχουν κάτι λαϊκά μπαούλα. Ντράπηκα. Παπάς εγώ. Δεσπότης αυτός. Του λέω, «Γέροντα δεν πάει άλλο. Θα πάρετε τη βαλίτσα τη δική μου». Επαναστάτησε. «Όχι» μου λέει, «εσύ είσαι οικογενειάρχης, έχεις παιδιά και άλλα τέτοια». Τελικά την πήρε. Ύστερα από μέρες μου τηλεφώνησε. «Έλα να πάμε να λειτουργήσουμε σε κάποια κωμόπολη». Πάω, τι να δω. Η ξύλινη βαλίτσα. «Πάλι τα ίδια» του λέω. «Παιδάκι μου, μου λέει, «έπιασε τόπο, την έδωσα σε μια φτωχιά».

Πήγαμε, κάποτε με του δικούς μου στη Σιάτιστα να τον επισκεφθούμε. Και τι να δούμε: Σφουγγάριζε τις σκάλες της Μητρόπολης. «Αυτά τα λεφτά που θα ʼδινα σε μια γυναίκα τα βάζω στο φιλόπτωχο – κι ύστερα μη ξεχνάτε πως αν ήμουνα στο μοναστήρι θα έκανα κάποιο διακόνημα».

Μου διηγήθηκε κάποιος: Ήταν ο πρώτος καιρός που είχε έλθει στη Μητρόπολη. Δεν ήταν ακόμα γνωστός. Πήγε μια Κυριακή σε χωριό στο Βόιο. Τέλειωσε η Λειτουργία. Βγήκε έξω και περίμενε κανένας να τον μαζέψει για τον πάει στη Σιάτιστα. Αυτοκίνητο δεν είχε μέχρι που πέθανε. Στάθηκε ένας με το αυτοκίνητό του, αυτός που μου τα διηγείται, και του λέει. «Παπούλη που πας»; Λέει αυτός Σιάτιστα». «Και εγώ εκεί πάω, αλλά έχω δίπλα μου τη γυναίκα μου. Πρέπει να στριμωχθούμε». Του λέει ο Δεσπότης. «Στην καρότσα με παίρνεις; Λέει «Ναι». Ανέβηκε στην καρότσα. Φτάσαμε στη Σιάτιστα. Θέαμα. Έτρεξαν άνθρωποι. Στάθηκαν μπροστά στον επίσκοπο. Τον βοήθησαν να κατέβει. Χειροφιλήματα. Ρωτάει ο άνθρωπος. «Ποιος είναι;» «Ο Δεσπότης». Αρχίζει να κλαίει. «Έβαλα», μου λέει, «τον Δεσπότη στην καρότσα κι άφησα τη γυναίκα μου στο κάθισμα». Και τέτοια περιστατικά, Στέλιο πολλά. Αυτός ο Άγιος άφησε περιουσία στη Μητρόπολη. Τα μοναστήρια του.

Ατέλειωτες ώρες εξομολόγηση. Η μισή Κοζάνη πήγαινε σʼ αυτόν. Αγρυπνίες. Κόσμος από Καστοριά, Γρεβενά, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα. Δυο φορές έκανε τοποτηρητής από 2-3 μήνες και τα γύρισε όλα τα χωριά της περιοχής, εκατόν πενήντα (150) τον αριθμό, από δύο φορές!

Στην Κηδεία του, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, είπε ότι σήμερα κηδεύουμε έναν άγιο, ο κόσμος όλος φώναξε με μια φωνή τρεις φορές «Άγιος». Ακόμα σηκώνεται η τρίχα μου.

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε ένα βιβλίο «Ο Φιλομόναχος Επίσκοπος». Μόλις το πάρω θα στο στείλω.

Χαιρέτα όλους. Εύχου – Εύχομαι.

Δικός σου,

Παπα-Γιώργης

Κοζάνη, 12 Μαρτίου 2006

[ion]

Είναι που δεν σου αρέσουν τα μεγάλα άρθρα !! Γράψε μας και αλλά . ανοίγει η ψυχούλα μας .

[michalisorfanos]

Επιτέλους ένας άγιος Αρχιερεύς: Ο μακαριστός Σιατίστης Αντώνιος *

του π. Γεωργίου Μπετσάκου

Στέλιο, αγαπητέ φίλε και αδελφέ, Καλημέρα,

Άργησα να σου γράψω. Απουσίαζα. Σου οφείλω τα βιογραφικά που τα φωτοτύπησα από τον τόμο που εκδόθηκε για τα τριάντα χρόνια της επισκοπικής του διακονίας.

Εκείνο που θάθελα να σε βεβαιώσω είναι ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν Άγιος. Ζούσε άγια. Είκοσι χρόνια που τον έζησα από κοντά το έβλεπα, το ένοιωθα. Ακτινοβολούσε φως, γέλιο, ήρεμο. Απλός σʼ όλα του. Φτωχός μέχρι τρέλας. Λιτός απερίγραπτα.

Ντρέπομαι όταν αναλογίζομαι το πόσες φορές λειτούργησα μαζί του κι εγώ φορούσα στολές πλούσιες κι αυτός ήταν πλάι μας φτωχότατος.

Θα σου πω κάτι για να θαυμάσεις πάνω σʼ αυτό. Αγόρασα μια βαλίτσα, κάποτε, για τις στολές μου όταν μετακινούμουνα. Δερμάτινη. Ήλθε λοιπόν στην Εκκλησία, ως τοποτηρητής. Είχε μια βαλίτσα ξύλινη – εσωτερικά επενδυμένη με ταπετσαρία χάρτινη, σαν κι αυτές που έχουν κάτι λαϊκά μπαούλα. Ντράπηκα. Παπάς εγώ. Δεσπότης αυτός. Του λέω, «Γέροντα δεν πάει άλλο. Θα πάρετε τη βαλίτσα τη δική μου». Επαναστάτησε. «Όχι» μου λέει, «εσύ είσαι οικογενειάρχης, έχεις παιδιά και άλλα τέτοια». Τελικά την πήρε. Ύστερα από μέρες μου τηλεφώνησε. «Έλα να πάμε να λειτουργήσουμε σε κάποια κωμόπολη». Πάω, τι να δω. Η ξύλινη βαλίτσα. «Πάλι τα ίδια» του λέω. «Παιδάκι μου, μου λέει, «έπιασε τόπο, την έδωσα σε μια φτωχιά».

Πήγαμε, κάποτε με του δικούς μου στη Σιάτιστα να τον επισκεφθούμε. Και τι να δούμε: Σφουγγάριζε τις σκάλες της Μητρόπολης. «Αυτά τα λεφτά που θα ʼδινα σε μια γυναίκα τα βάζω στο φιλόπτωχο – κι ύστερα μη ξεχνάτε πως αν ήμουνα στο μοναστήρι θα έκανα κάποιο διακόνημα».

Μου διηγήθηκε κάποιος: Ήταν ο πρώτος καιρός που είχε έλθει στη Μητρόπολη. Δεν ήταν ακόμα γνωστός. Πήγε μια Κυριακή σε χωριό στο Βόιο. Τέλειωσε η Λειτουργία. Βγήκε έξω και περίμενε κανένας να τον μαζέψει για τον πάει στη Σιάτιστα. Αυτοκίνητο δεν είχε μέχρι που πέθανε. Στάθηκε ένας με το αυτοκίνητό του, αυτός που μου τα διηγείται, και του λέει. «Παπούλη που πας»; Λέει αυτός Σιάτιστα». «Και εγώ εκεί πάω, αλλά έχω δίπλα μου τη γυναίκα μου. Πρέπει να στριμωχθούμε». Του λέει ο Δεσπότης. «Στην καρότσα με παίρνεις; Λέει «Ναι». Ανέβηκε στην καρότσα. Φτάσαμε στη Σιάτιστα. Θέαμα. Έτρεξαν άνθρωποι. Στάθηκαν μπροστά στον επίσκοπο. Τον βοήθησαν να κατέβει. Χειροφιλήματα. Ρωτάει ο άνθρωπος. «Ποιος είναι;» «Ο Δεσπότης». Αρχίζει να κλαίει. «Έβαλα», μου λέει, «τον Δεσπότη στην καρότσα κι άφησα τη γυναίκα μου στο κάθισμα». Και τέτοια περιστατικά, Στέλιο πολλά. Αυτός ο Άγιος άφησε περιουσία στη Μητρόπολη. Τα μοναστήρια του.

Ατέλειωτες ώρες εξομολόγηση. Η μισή Κοζάνη πήγαινε σʼ αυτόν. Αγρυπνίες. Κόσμος από Καστοριά, Γρεβενά, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα. Δυο φορές έκανε τοποτηρητής από 2-3 μήνες και τα γύρισε όλα τα χωριά της περιοχής, εκατόν πενήντα (150) τον αριθμό, από δύο φορές!

Στην Κηδεία του, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, είπε ότι σήμερα κηδεύουμε έναν άγιο, ο κόσμος όλος φώναξε με μια φωνή τρεις φορές «Άγιος». Ακόμα σηκώνεται η τρίχα μου.

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε ένα βιβλίο «Ο Φιλομόναχος Επίσκοπος». Μόλις το πάρω θα στο στείλω.

Χαιρέτα όλους. Εύχου – Εύχομαι.

Δικός σου,

Παπα-Γιώργης

Κοζάνη, 12 Μαρτίου 2006

AΠΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΤΗΡΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΚΑΣΤΡΟ ΟΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΤΟΥ,ΟΝΤΩΣ ΣΠΑΝΙΟΣ ΓΙΑ ΙΕΡΑΡΧΗΣ,