Προσευχές

[Dimitra79]

Ευχαριστία προς τον Θεόν

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, Δέσποτα, Κύριε ουρανού και γης που με προώρισες προ καταβολής κόσμου να έλθω από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Σ' ευχαριστώ γιατί, πριν φθάσει η μέρα και η ώρα, που πρόσταξες να γεννηθώ, εσύ ο μόνος αθάνατος, ο μόνος παντοδύναμος, ο μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος, κατέβηκες από το ύψος του αγίου κατοικητηρίου σου, χωρίς να απομακρυνθείς από τους πατρικούς κόλπους, σαρκώθηκες και γεννήθηκες από την Αγία Παρθένο Μαρία. Έτσι με ανέπλασες, με ζωοποίησες, μ' ελευθέρωσες από την προπατορική πτώση και μου προετοίμασες την άνοδο στους ουρανούς. Έπειτα σαν γεννήθηκα και μεγάλωσα λίγο, με ανακαίνισες με το άγιο της αναπλάσεως βάπτισμα, με στόλισες με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, μου χάρισες φύλακα Άγγελο φωτεινό και με διαφύλαξες άτρωτο από τα έργα και τις παγίδες του πονηρού, μέχρι που ενηλικώθηκα.

Έκρινες όμως δίκαιο να σωζόμαστε όχι με την βία αλλά με την δική μας προαίρεση, γιατί θέλησες να τιμηθώ κι'εγώ με το αυτεξούσιο και να σου φανερώνω αυτοπροαίρετη την αγάπη μου με την τήρηση των εντολών σου. Αλλά εγώ ο αχάριστος και καταφρονητής, επειδή λογίστηκα την τιμή της αυτεξουσιότητος σαν το άλογο που λύθηκε από τα δεσμά, αποσκίρτησα από την πατρική σου εξουσία και ρίχτηκα στο γκρεμό. Κι ενώ κοιτόμουν και κυλιόμουν εκεί ο αναίσθητος και συντριβόμουν όλο και περισσότερο, δεν με αποστράφηκες και δεν μ' άφησες να κοίτομαι και να μολύνομαι από το βόρβορο. Με σπλαχνίστηκες, έστειλες και μ' έβγαλες από κει, με τίμησες λαμπρότερα και με λύτρωσες με τα άρρητα κρίματά σου από βασιλείς και άρχοντες, που ήθελαν να με χρησιμοποιήσουν σαν ευτελές σκεύος στην υπηρεσία των θελημάτων τους. Δώρα χρυσά και αργυρά, αν και ήμουν φιλάργυρος, δεν μ' άφησες να δεχθώ. Τις δόξες και τις τιμές του κόσμου, που μου πρόσφεραν για να προδώσω τον αγιασμό σου, μ' αξίωσες να τις καταφρονήσω.

Όμως όλες αυτές τις ευεργεσίες --σου εξομολογούμαι, Κύριε και Θεέ του ουρανού και της γης-- περιφρονώντας τες πάλι, βυθίστηκα ο άθλιος σε λασπερό λάκκο αισχρών εννοιών και πράξεων. Κι όταν εκεί κατρακύλισα, αιχμαλωτίστηκα απ' αυτούς που στο σκοτάδι είναι κρυμμένοι. Από κει ούτε εγώ μόνος, αλλ' ούτε ο κόσμος ολόκληρος, αν μαζευόταν, μπορούσε να με βγάλει και να με γλυτώσει από τα χέρια τους.

Ήμουν λοιπόν φυλακισμένος ελεεινά κει κάτω. Μ' έσερναν άθλια εδώ και κει, με σύμπνιγαν και με περιγελούσαν. Αλλά συ, ο εύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Δεσπότης, δεν μ' εγκατέλειψες, δεν μνησικάκησες, δεν αποστράφηκες την αγνώμονα γνώμη μου και δεν μ' άφησες για πολύ να τυραννιέμαι εκούσια από τους νοητούς ληστές. Εγώ αιχμάλωτος σ' αυτούς χαιρόμουν από την πολλή μου αναισθησία. Εσύ όμως Κύριε δεν υπέφερες να με βλέπεις περίγελο των δαιμόνων, αλλά με σπλαγχνίστηκες και μ' ελέησες. Και δεν έστειλες σε μένα τον αμαρτωλό και άθλιο ούτε Άγγελο ούτε άνθρωπο. Εσκυψες εσύ ο ίδιος, κινούμενος από τα σπλάγχνα της αγαθότητός σου, στο βαθύτατο λάκκο του βορβόρου που ήμουν βυθισμένος. Άπλωσες το άχραντό σου χέρι, χωρίς εγώ να σε βλέπω -άλλωστε πώς θα μπορούσα να σε δω έτσι που ήμουν βουτηγμένος και πνιγμένος στο βόρβορο; μ' άρπαξες από τα μαλλιά και με τράβηξες από εκεί με βία. Εγώ ένιωθα τον πόνο και την ορμητική κίνηση προς τα πάνω, αγνοούσα όμως ολότελα ποιος με τραβάει και μ' ανεβάζει.

ΟΤΑΝ με ανέσυρες και μ' έστησες στη γη, μ' εμπιστεύθηκες στον δούλο και μαθητή σου. Ήμουν όλος ρυπαρός, με τα μάτια, τα αυτιά και το στόμα φραγμένα από τον βόρβορο, γι' αυτό ούτε τώρα σ' έβλεπα, ποιος είσαι. Ενιωθα μόνο ότι είσαι αγαθός και φιλάνθρωπος, αφού με λύτρωσες από εκείνο τον βαθύτατο λάκκο και τον βόρβορο. Μου είπες: «Κράτησε καλά, προσκολλήσου και ακολούθησε τον άνθρωπο τούτον. Αυτός θα σε πλύνει και θα σε καθαρίσει». Μου χάρισες ακλόνητη εμπιστοσύνη σ' αυτόν και χάθηκες χωρίς να ξέρω πού πήγες.
Κατά την προσταγή σου λοιπόν, Πανάγιε Δέσποτα, ακολούθησα σταθερά αυτόν που μου υπέδειξες. Με οδηγούσε στις βρύσες και τις πηγές με πολύ κόπο, γιατί ήμουν τυφλός. Τον κρατούσα γερά με το χέρι της πίστεως που μου έδωσες, αναγκαζόμενος ν' ακολουθώ πίσω του. Εκείνος, που έβλεπε καλά, υπερπηδούσε όλες τις πέτρες, τους λάκκους και τις παγίδες, ενώ εγώ σκόνταφτα κι'έπεφτα υποφέροντας πολλούς πόνους, κακώσεις και θλίψεις. Εκείνος σε κάθε πηγή και βρύση νιβόταν και λουζόταν, ενώ εγώ που δεν έβλεπα, τις πιο πολλές φορές τις προσπερνούσα. Αν δεν μ' έπιανε από το χέρι να με στήσει δίπλα στην πηγή, δεν θα μπορούσα ποτέ να βρω την βρύση με το νερό. Μα κι όταν με καθοδηγούσε και πολλές φορές μ' άφηνε για να νιφτώ, μαζί με το καθαρό νερό έπαιρνα στις παλάμες μου λάσπη και βόρβορο, που υπήρχαν κοντά στην πηγή, μολύνοντας έτσι το πρόσωπό μου. Συχνά, ψηλαφώντας να βρώ την πηγή, συμπαρέσυρα τα χώματα και ανατάραζα τον βόρβορο, και ολότελα τυφλός, μολύνοντας το πρόσωπο με τον βόρβορο, νόμιζα πως πλένομαι με καθαρό νερό.

Πώς πάλι να περιγράψω τον κόπο και την βία που μου προξενούσαν όλα αυτά; Κι όχι μόνο αυτά, αλλά και όσοι καθημερινά αντιδρούσαν και με συμβούλευαν τάχα λέγοντας: «Τι ματαιοπονείς σαν ανόητος και ακολουθείς αυτόν τον εμπαίκτη και πλάνο, προσδοκώντας ματαίως και ανώφελα ν' αναβλέψεις; Τώρα πιά είναι αδύνατο! Τι τον ακολουθείς σκοντάφτοντας και ματώνοντας τα πόδια σου; Γιατί δεν ακολουθείς καλύτερα ανθρώπους ελεήμονες, που παρακαλούν να σε αναπαύσουν και να σε θρέψουν και να σε περιποιηθούν; Αποκλείεται πια να θεραπευθείς από την ψυχική λέπρα και να δεις το φως σου. Πού βρέθηκε τώρα θαυματουργός αυτός ο εμπαίκτης να σου τάζει πράγματα ακατόρθωτα σε όλους τους ανθρώπους της παρούσης γενεάς; Αλοίμονο! Θα χάσεις και αυτή την θεραπεία που σου προσφέρουν οι φιλόχριστοι και φιλάδελφοι και συμπονετικοί άνθρωποι και τις κακουχίες και θλίψεις θα υπομείνεις για μάταιες ελπίδες και όσα σου υπόσχεται ο απατεώνας αυτός και πλάνος, αναμφίβολα, δεν πρόκειται να τα αποκτήσεις. Τι μπορεί να κάνει αυτός; Δεν το συλλογίζεσαι και μόνος σου, χωρίς να σου το πούμε εμείς; Τι φαντάζεσαι; Εμείς όλοι δεν βλέπομε; Ή είμαστε τυφλοί, όπως σου λέει αυτός ο πλανεμένος; Όλοι μας βλέπομε καλά και δεν υπάρχει άλλη όραση ανώτερη απο τη δική μας. μην απατάσαι».
Αλλά σύ ο ελεήμων και εύσπλαγχνος μ' έσωσες από αυτούς τους πραγματικά απατεώνες και πλάνους με την πίστη και την ελπίδα που μου χάρισες, ενισχύοντάς με να υπομείνω κι όσα προανέφερα κι άλλα πολλά.

ΕΤΣΙ, καρτερικά και σταθερά υπομένοντας όλα αυτά κάθε μέρα ψηλαφητά με θολό νερό κατά δύναμη πλενόμουν και λουζόμουν, όπως μ' εδίδασκε ο Απόστολος εκείνος και μαθητής σου. Ώσπου κάποτε που κατευθυνόμουν τρέχοντας προς την πηγή, μου φανερώθηκες στον δρόμο πάλι εσύ ο ίδιος, εσύ που προ καιρού από τον βόρβορο με είχες ανασύρει. Και τότε για πρώτη φορά με την άχραντη αίγλη του προσώπου σου άστραψες στα ασθενικά μου μάτια, ώστε το λίγο φως που νόμιζα πως έχω, το έχασα κι αυτό, κι έτσι δεν μπόρεσα να σε αναγνωρίσω. Και πώς θα μπορούσα να σε δω ή να σε γνωρίσω ποιός ήσουν, αφού ούτε την αίγλη του προσώπου σου δεν μπόρεσα ν' ατενίσω, ούτε να γνωρίσω και να κατανοήσω; Από τότε λοιπόν δεν απαξίωνες ο ανυπερήφανος να κατεβαίνεις συχνότερα προς εμένα, καθώς βρισκόμουν σ' αυτήν την πηγήν. Αλλά ερχόσουν και κρατώντας μου το κεφάλι, το βύθιζες στα νερά και μ' έκανες να βλέπω καθαρώτερα το φως του προσώπου σου. Ευθύς όμως χανόσουν, χωρίς να μ' αφήνεις να καταλάβω ποιος ήσουν εσύ που τα έκανες αυτά ή από πού ήρθες και πού πηγαίνεις. Αλλά ούτε και τώρα ακόμη μου δίνεις να το καταλάβω. Έτσι, ερχόμενος και φεύγοντας για αρκετό χρόνο, λίγο λίγο μου φανερωνόσουν όλο και καλύτερα, μ' έλουζες στα νερά και μου χάριζες να βλέπω περισσότερο και καθαρώτερο φως.

Αφού το έκανες αυτό για πολύ χρόνο, με αξίωσες κάποτε να δω ένα φοβερό μυστήριο: Καθώς ερχόσουν και μ' έπλενες με τα νερά, όπως μου φαινόταν, και μ' έλουζες και με βύθιζες πολλές φορές μέσα σ' αυτά, είδα τις αστραπές που με περιέλαμπαν και τις ακτίνες του προσώπου σου που αναμίχθηκαν με τα νερά, και βλέποντας να λούζομαι με φωτόμορφο νερό έμεινα εκστατικός. Δεν ήξερα όμως από πού ερχόταν ούτε ποιος μου το πρόσφερε. Μόνο χαιρόμουν να λούζομαι αυξάνοντας στην πίστη, πετώντας με τα φτερά της ελπίδος και ανεβαίνοντας μέχρι τον ουρανό. Κι εκείνους τους πλάνους, που μου ψιθύριζαν τα λόγια της απάτης και του ψεύδους, τους μισούσα πολύ και τους λυπόμουν για την πλάνη τους και δεν συναναστρεφόμουν ούτε συνομιλούσα καθόλου μ' αυτούς, αλλά απέφευγα ακόμα και να τους βλέπω, για να μη βλαφθώ. Τον συνεργό και βοηθό μου όμως, δηλαδή τον άγιο μαθητήν και απόστολό σου, τον τιμούσα και τον σεβόμουν, όπως εσένα, τον πλάστη μου. Τον αγαπούσα ολόψυχα, έπεφτα στα πόδια του νύχτα και μέρα και τον παρακαλούσα «ό,τι μπορείς βοήθησέ με», με την βεβαιότητα ότι κοντά σου όσα θέλει τα μπορεί.

Έτσι περνούσα με την χάρη σου για αρκετό καιρό, όταν είδα πάλι ένα φοβερό μυστήριο: Με πήρες και με ανέβασες μαζί σου στους ουρανούς (δεν ξέρω αν ήμουν με το σώμα ή χωρίς το σώμα, εσύ μόνο ξέρεις, που το έκανες). Έμεινα αρκετή ώρα μαζί σου. Θαύμασα το μεγαλείο της δόξης -αγνοώ όμως ποιά και τίνος ήταν αυτή η δόξα- θαμπώθηκα από το ύψος κι έμεινα εκστατικός. Αλλά και πάλι μ' άφησες μόνον στην γη, όπου στεκόμουν προτύτερα και βρέθηκα να θρηνώ και να οδύρομαι για την αναξιότητά μου. Μα σε λίγο, ενώ ήμουν στη γη, άνοιξαν πάνω ψηλά οι ουρανοί και μ' αξίωσες να μου αποκαλύψεις το πρόσωπό σου σαν ήλιο ασχημάτιστο. Αλλ' ούτε τότε μ' άφησες να καταλάβω ποιός ήσουν (γιατί πώς θα μπορούσα να σε γνωρίσω, αφού δεν μου μίλησες; ) Κρύφτηκες αμέσως κι εγώ τριγυρνούσα αναζητώντας σε, αν και δεν σε γνώριζα, και ποθούσα να δω την μορφή σου και να γνωρίσω καλά ποιος ήσουν. Γι' αυτό από τον πολύ πόθο και της αγάπης σου την φλόγα έκλαιγα ασταμάτητα, μη γνωρίζοντας ποιός είσαι εσύ που μ' έφερες από την ανυπαρξία στην ύπαρξη, με λύτρωσες από τον βόρβορο κι' έγινες για χάρη μου όλα όσα προείπα.

Έτσι λοιπόν, πολλές φορές μου φανερώθηκες και πολλές φορές πάλι χωρίς να μιλήσεις, μου κρύφθηκες και δεν σ' έβλεπα καθόλου. Έβλεπα τις αστραπές και την αίγλη του προσώπου σου να με περικυκλώνουν συνεχώς, όπως κάποτε μέσα στα νερά, αλλ' αδυνατούσα ολότελα να τις συγκρατήσω. Θυμόμουν πόσο ψηλά σε είδα κάποτε. Και νομίζοντας ο ανόητος ότι είσαι άλλος, ζητούσα με δάκρυα πάλι να σε δώ.

Καταπίεζα λοιπόν τον εαυτό μου με πολύ λύπη και θλίψη και στενοχώρια και λησμόνησα ολότελα όλο τον κόσμο και τα εγκόσμια, μα και τον ίδιο τον εαυτό μου, μη βάζοντας στο νού μου ότι υπάρχει τίποτε ορατό ή σκιά ή οτιδήποτε άλλο. Τότε ήταν που εσύ ο ίδιος, ο αόρατος, ο αψηλάφητος και άπιαστος μου φανερώθηκες. Ένιωσα να μου καθάρεις τον νου, να μου πλαταίνεις το οπτικό της ψυχής και να μ' αξιώνεις να βλέπω όλο και πιο πολύ την δόξα σου. Έβλεπα πως και συ ο ίδιος όλο και περισσότερο μεγαλώνεις και λάμποντας πλαταίνεις πιο πολύ. Αισθανόμουν σιγά-σιγά να έρχεσαι και να με πλησιάζεις, καθώς υποχωρούσε το σκοτάδι, όπως μας συμβαίνει πολλές φορές και με τα αισθητά: όταν π.χ. η σελήνη φέγγει στον ουρανό και τα σύννεφα μοιάζουν να περπατούν, τότε μας φαίνεται πως η σελήνη τρέχει πολύ γρήγορα, ενώ στην πραγματικότητα δεν αυξάνει καθόλου την συνηθισμένη της ταχύτητα, ούτε αλλάζει την αρχική της πορεία. Έτσι και συ Δέσποτα, φαινόσουν να έρχεσαι ο ακίνητος και να μεγαλώνεις ο αναλλοίωτος και να παίρνεις μορφή ο ασχημάτιστος.
Όταν ένας τυφλός αρχίζει σταδιακά να βρίσκει το φως του και να διακρίνει την μορφή του ανθρώπου και να περιγράφει λίγο-λίγο πώς είναι, δεν μεταποιείται ούτε μεταβάλλεται η ίδια η μορφή. αλλά όσο καθαρίζεται η οπτική δύναμη των οφθαλμών του, τόσο βλέπει την μορφή του ανθρώπου όπως είναι, γιατί ολόκληρη τυπώνεται στην οπτική αίσθηση και μέσω αυτής εισχωρεί, αποτυπώνεται και χαράζεται σαν σε πίνακα στη νοερή και μνημονευτική δύναμη της ψυχής. Έτσι ακριβώς και συ μου φανερώθηκες, αφού τέλεια καθάρισες το νου μου με το λαμπρό φως του Αγίου Πνεύματος. Βλέποντας πια ο νους μου διαυγέστερα και καθαρώτερα, νόμιζα ότι από κάπου βγαίνεις και φαίνεσαι λαμπρότερος. Μου αποκάλυψες τότε χαρακτήρα ασχημάτιστης μορφής και μ' έβγαλες έξω από τον κόσμο (μπορώ να πω και από το σώμα, γιατί δεν μου έδωσες να το κατανοήσω ακριβώς). Άστραψες λοιπόν και μου φάνηκε πως φανερώθηκες όλος σε όλον εμένα, που έβλεπα πια καλά. Σου είπα.
-Ώ Δέσποτα, ποιός να είσαι;
Τότε μ' αξίωσες για πρώτη φορά, τον άσωτο, ν΄ακούσω την φωνή σου. Μου μίλησες με πολλή προσήνεια και μου είπες:
-Εγώ είμαι ο Θεός, που έγινα άνθρωπος για σένα. Με αναζήτησες μ' όλη σου την ψυχή. γι' αυτό από τώρα και στο εξής θα είσαι αδελφός και φίλος και συγκληρονόμος μου!
'Εκπληκτος, έκθαμβος κι έντρομος εγώ, λίγο καταλάβαινα και μονολογούσα:
-Τι θέλει άραγε η δόξα αυτή κι λαμπρότητα η μεγάλη; Και πώς και από πού εγώ αξιώθηκα τέτοια αγαθά;
Κατάπληκτος, με την ψυχή φοβισμένη και την δύναμη παραλυμένη αναρωτιόμουν:
-Ποιός είμαι εγώ Δέσποτα ή τι καλό έπραξα ο άθλιος και ταλαίπωρος, για να με καταστήσεις άξιον τέτοιων αγαθών και συμμέτοχο και συγκληρονόμο τέτοιας δόξης;
Κι ενώ σκεφτόμουν ότι αυτή η δόξα και χαρά ξεπερνάει το νου, εσύ ο Δεσπότης συνομιλώντας πάλι μ' εμένα σαν φίλος με φίλο, μου είπες με το πνεύμα που μιλούσε εντός μου:
-Αυτά σου τα δώρησα μόνο για την πρόθεση, την προαίρεση και την πίστη σου. Κι άλλα ακόμη θα σου δωρήσω. Γιατί τι άλλο έχεις ή είχες ποτέ δικό σου, αφού πλάστηκες από μένα γυμνός, ώστε να το λάβω και να σου δώσω αντί για εκείνο αυτά; Αν βέβαια δεν ελευθερωθείς από την σάρκα, δεν θα δεις το τέλειο ούτε θα μπορέσεις να το απολαύσεις ολόκληρο.
Εγώ ρώτησα τότε:
-Αλλά τι μεγαλύτερο ή λαμπρότερο απ' αυτό μπορεί να υπάρχει; Εμένα μου αρκεί να είμαι έτσι και μετά τον θάνατο.
Πόσο μικρόψυχος είσαι, μου είπες, που αρκείσαι σ' αυτά! Αυτά, συγκρινόμενα με τα μέλλοντα, είναι το ίδιο σαν ένα ουρανό που τον ζωγράφισες στο χαρτί και τον κρατάς στα χέρια σου. Οσο αυτός υστερεί από τον αληθινό ουρανό, τόσο ασύγκριτα περισσότερο θα σου αποκαλυφθεί η μέλλουσα δόξα απ' αυτήν που βλέπεις τώρα.

Λέγοντας αυτά σώπασες και λίγο-λίγο ο καλός και γλυκός δεσπότης κρύφτηκες από τα μάτια μου, είτε επειδή εγώ απομακρύνθηκα από σένα, είτε επειδή συ έφυγες από κοντά μου, δεν ξέρω. Τότε ήρθα πάλι στον εαυτό μου, νομίζοντας ότι από κάπου επέστρεψα, και μπήκα στο πρώτο μου σκήνωμα. Θυμόμουν λοιπόν το κάλλος της δόξης και των λόγων σου, καθώς περπατούσα, καθόμουν, έτρωγα, έπινα, προσευχόμουν κι έκλαιγα ζώντας μέσα σε ανέκφραστη χαρά που σε γνώρισα, τον Ποιητή των απάντων. Και πώς να μη χαιρόμουν; όμως πάλι λυπόμουν, γιατί ποθούσα έτσι να σε ξαναδώ. Κάποτε λοιπόν που πήγα να ασπασθώ την εικόνα εκείνης που σε γέννησε κι' έπεσα να την προσκυνήσω, πριν σηκωθώ, μου φανερώθηκες μέσα στην ταλαίπωρη καρδιά μου, που την μετέβαλες σε φως. Τότε κατάλαβα ότι σ' έχω μέσα μου συνειδητά. Από τότε λοιπόν δεν σε αγαπούσα αναπολώντας στην μνήμη μου εσένα και τα σχετικά με σένα, αλλά πίστεψα ότι έχω αληθινά μέσα μου εσένα, την ενυπόστατη αγάπη, γιατί η αληθινή αγάπη είσαι σύ, ο Θεός.

Σ' αυτή την πίστη φυτεύθηκε η ελπίδα, ποτίστηκε με την μετάνοια και τα δάκρυα, λαμπρύνθηκε με τις ελλάμψεις του φωτός σου κι έτσι ριζώθηκε κι αυξήθηκε πολύ. Έπειτα, συ ο ίδιος, ο καλός τεχνίτης και δημιουργός ήλθες με την μάχαιρα των πειρασμών, δηλαδή με την ταπείνωση και κόβοντας τα κλωνάρια των λογισμών που είχαν ανέβει πολύ ψηλά, μπόλιασες στην ελπίδα μόνη την αγία σου αγάπη σαν σε μια ρίζα δένδρου. Βλέποντάς την λοιπόν μέρα με τη μέρα ν' αυξάνει και να μου μιλάει συνεχώς,-ή μάλλον συ δι' αυτής να με διδάσκεις και να με περιλάμπεις- ζω με τόση χαρά, σαν να είμαι ήδη πάνω από κάθε πίστη και ελπίδα, καθώς φωνάζει ο Παύλος
"Αυτό που ηδη βλέπει κανείς,
Ποιος λόγος υπάρχει να το ελπίζει;"
Αν λοιπόν εγώ σε έχω, τι περισσότερο να ελπίζω;
Μου είπες πάλι Δέσποτα:
-Άκουσέ με. καθώς βλέπεις τον ήλιο μέσα στα νερά, τον ίδιον όμως τότε καθόλου δεν τον βλέπεις, αφού είσαι σκυμμένος κάτω, έτσι να σκέφτεσαι και γι' αυτό που σου συμβαίνει. Ασφάλιζε τον εαυτό σου και φρόντιζε συνεχώς να με βλέπεις εντός σου καθαρά και ζωηρά, όπως τον ήλιο στα καθαρά νερά. Κι' έπειτα θ' αξιωθείς, καθώς σου είπα, να με δείς έτσι μετά τον θάνατον. Ει δε μη, όλος ο κύκλος αυτών των έργων και κόπων και λόγων σου δεν θα σε ωφελήσουν καθόλου. Μάλλον θα σε καταδικάσουν περισσότερο και θα σου προξενήσουν μεγαλύτερη θλίψη, επειδή καθώς ξέρεις,
"οι δυνατοί θα εξετασθούν δυνατά".
Γιατί η φτώχεια δεν είναι αιτία ντροπής τόσο γι' αυτόν που γεννήθηκε φτωχός ούτε η λύπη που προξενεί τον λυπεί αυτόν τόσο, όσο εκείνον που, αφού πλούτησε και δοξάσθηκε και υψώθηκε κι έγινε φίλος με τον επίγειο βασιλέα, έπειτα εξέπεσε απ' όλα αυτά και κατάντησε σε παντελή φτώχεια. Αν και οι αναλογίες δεν είναι ίδιες ανάμεσα στα επίγεια και ορατά και στα πνευματικά και αόρατα. Σ' αυτούς δηλ. που για κάποια αιτία ξέπεσαν από τη φιλία και την δουλεία του επιγείου βασιλέως, επιτρέπεται να είναι κύριοι των υπαρχόντων τους και να τ' απολαμβάνουν και να ζουν. Αν όμως εκπέσει κανείς από τη δική μου αγάπη και φιλία, δε μπορεί καθόλου να ζήσει -γιατί η ζωή του είμαι εγώ -αλλά ευθύς γυμνώνεται απ' όλα και παραδίνεται αιχμάλωτος στους δικούς μου και δικούς του εχθρούς. Εκείνοι τον παραλαμβάνουν και λόγω της προηγουμένης αγάπης ευνοίας και αγάπης που είχε προς εμένα, του επιτίθενται με μεγαλύτερη μανία τιμωρώντας, καταγελώντας και περιπαίζοντάς τον.

ΝΑΙ, Πανάγιε Βασιλιά μου, πιστεύω κι'εγώ σε σένα τον Θεό μου, πως πράγματι έτσι είναι και προσπέφτοντας σε θερμοπαρακαλώ.

Φύλαξέ με τον αμαρτωλό κι ανάξιο που ελέησες, και το βλαστάρι της αγάπης σου που μπόλιασες στο δένδρο της ελπίδας μου στήριξέ το με τη δύναμή σου, να μην το σαλέψουν οι άνεμοι, να μην το συντρίψει η καταιγίδα, να μην το σπάσει κανένας εχθρός, να μην το κάψει ο καύσωνας της αμελείας, να μην ξεραθεί από τη ραθυμία και τους μετεωρισμούς, να μην εξαφανισθεί ολοκληρωτικά από την κενοδοξία. Ξέρεις εσύ που μου το χάρισες και μου το φύτεψες αυτό, πως εξαιτίας του είμαι αβοήθητος από κάθε άνθρωπο, αφού τον συνεργό και βοηθό μου και δικό σου απόστολο, καθώς εσύ θέλησες, τον χώρισες σωματικά από μένα.
Ξέρεις εσύ την ασθένειά μου, ξέρεις καλά την ταλαιπωρία και την μεγάλη αδυναμία μου. Γι' αυτό λοιπόν, σπλαγχνίσου με πιο πολύ από δω και μπρος, πολυεύσπλαγχνε Κύριε. Μ' όλη μου την καρδιά πέφτω στα πόδια σου ικετεύοντας εσένα, που μου φανέρωσες τόσες ωραιότητες. Στερέωσε στην αγάπη σου την ψυχή μου και δώσε να ριζώσει βαθιά στην ψυχή μου η αγάπη σου, για να είσαι, σύμφωνα με την άχραντη κι' άγια κι' αψευδή σου επαγγελία, εσύ μέσα σε μένα κι εγώ να υπάρχω μέσα σε σένα. Η αγάπη σου θα με σκεπάζει κι εγώ θα την σκεπάζω και θα την φυλάω εντός μου, θα με βλέπεις Δέσποτα μέσα σ' αυτήν κι εγώ θ' αξιώνομαι να σε βλέπω μέσα απ' αυτήν, τώρα μεν σαν σε καθρέπτη και αμυδρά, καθώς είπες, ενώ τότε, σ' όλη την αγάπη όλον εσένα που είσαι αγάπη κι έτσι μας αξίωσες να σε ονομάζουμε, γιατί σε σένα πρέπει κάθε ευχαριστία, κράτος, τιμή και προσκύνηση, στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα τώρα και πάντοτε και στους ατελεύτητους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Αγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Έκδοση Ι. Μονής Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Κάλαμος Αττικής

[Dimitra79]

Θεέ μου...


Θεέ μου και Κύριε του κόσμου, Συ ο αγαθότατος πατέρας των ανθρώπων, Σύ που είσαι άναρχος και αιώνιος και αναλλοίωτος και αμετάβλητος, Σύ που η ουσία σου και το μέγεθός σου και η αγαθότητά σου η άπειρη, δεν χωρεί στον μικρό και περιορισμένο νου μας, Σύ που είσαι η πλουσιώτατη πηγή και η απερίγραπτη άβυσσος της δύναμης και της σοφίας, σ΄ευχαριστώ και σε δοξάζω που είδες με συμπάθεια και αγάπη κι εμένα το μικρό και αδύνατο και αμαρτωλό.

Σ΄ευχαριστώ που με λύτρωσες από σκέψεις και πράξεις κακές, μοχθηρές και μάταιες και με έσωσες από τις πολλές και διάφορες παγίδες του διαβόλου, που είναι ο άρχοντας του σκότους και της πλάνης.

Σ΄ευχαριστώ, Κύριε, και σε δοξολογώ γιατί έδειξες με θαυμαστό τρόπο την αγάπη σου σε μένα και έγινες ο φιλανθρωπότατος τροφοδότης μου σε όλες τις περιπτώσεις, καί κυβερνήτης, καί φύλακας, καί προστάτης, καί καταφύγιο, καί σωτήρας, καί κηδεμόνας της ψυχής και του σώματός μου.

Σ΄ευχαριστώ, πού, παρ΄όλη την απροσεξία και την αμέλειά μου, με αρπάζεις και με γλιτώνεις από το κακό, όπως η μητέρα το μικρό της παιδί.

Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που βάζεις μέσα μου θέληση μετανοίας για τις αμαρτίες μου και μου χαρίζεις μύριες ευκαιρίες για να επιστρέφω σε Σένα.

Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που με δυναμώνεις στις ώρες της αδυναμίας και δεν μ΄αφήνεις να πέσω, αλλά απλώνεις το παντοδύναμο χέρι Σου και με σηκώνεις και με φέρνεις κοντά Σου. Τί να ανταποδώσω, Πανάγαθε Θεέ μου, για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανες και εξακολουθείς να μου κάνεις; Ποιες ευχαριστίες να σου πώ; Γι΄αυτό σαν το γλυκόλαλο αηδόνι θα σε υμνώ και θα σε δοξολογώ.

Και όλες τις ημέρες της ζωής μου θα ευλογώ το Άγιο Όνομα Σου, Δημιουργέ και Ευεργέτη και Προστάτη μου άγρυπνε, μολονότι δεν είμαι άξιος να μιλώ μαζί Σου στις προσευχές. Η δική σου όμως αγάπη για μένα και η μακροθυμία Σου, μου δίνει το θάρρος να σου μιλώ, να σ΄ευχαριστώ και να σε δοξολογώ.

Και θα το κάνω πάντοτε, γιατί μου κάνει πολύ καλό.

Μέγας Βασίλειος

[Dimitra79]

Προς τον Άγιον Θεόν


Δέσποτα πολυέλεε, ανεξίκακε, μακρόθυμε, ακατάληπτε, ανερμήνευτε, Κύριε· ο κυβερνών και προνοών δια πάντα τα έργα σου· ο ετάζων νεφρούς και καρδίας και τα κρυπτά διανοήματα των ψυχών ημών σαφώς επιστάμενος, πρόσδεξαι την ευχαριστία αυτή και εξομολόγηση της συντετριμμένης ψυχής μου και χάρισε σʼ αυτήν πάντα τα προς σωτηρίαν αιτήματα.

Γνωρίζεις, πατέρα μου ουράνιε, αν και καθημερινώς αμαρτάνω, τίποτε άλλο δε μπορώ να αγαπήσω περισσότερο από εσέ και πουθενά αλλού δε μπορώ να στρέψω τη δύναμη της ψυχής μου. Εσύ είσαι για μένα το φως, η οδός, η ζωή, είσαι το παν. Πού αλλού να επιρρίψω την μέριμνά μου και σε ποιόν άλλο να καταφύγω;

Προσπίπτω ενώπιόν σου κατά την ώρα αυτή που ο ήλιος δύει και δέομαι θερμώς να μου αποστείλεις την τελευταία ακτίνα του θείου ελέους σου και να φωτίσεις την αμαρτωλή μου ψυχή.

Αν και ελλιπής είναι η αγάπη και η ευχαριστία της ψυχής μου, αναγνωρίζω ότι Συ με καθοδηγείς και σε Σένα οφείλω τα πάντα. Πρόλαβε βέβαια η αμαρτία και εναπέθεσε στην ψυχή μου τους δικούς της τύπους και τα εμπαθή ενθυμήματα και απομάκρυνε δια του εσωτερικού πολέμου την διαρκή ενθύμηση του Αγίου Ονόματός Σου.

Πλην όμως εις ουδέν υποχωρώ. Αποστρεφόμενος κάθε τι που είναι δικό σου και όσο ο χρόνος περνά πλεονάζει η αγάπη σου εντός μου. Μεγαλύτερη ανδρεία και ευστροφία ψυχής δεν υπάρχει από την διαρκή ενθύμηση του Αγιου Ονόματός Σου.

Βοήθησέ με, Δέσποτα Κύριε, να κατευθύνω τις δυνάμεις της ψυχής μου προς δοξολογία του Αγίου Ονόματός σου, ενθυμούμενος και φανταζόμενος την ακατάληπτη δόξα και την ευπρέπεια και την ωραιότητα της ουρανίου μακαριότητος.

Συγκράτησε το ρεμβόμενο και περιπλανώμενο νου μου στις συγχύσεις και τις μέριμνες του βίου τούτου και εμφύτευσε σʼ αυτόν τη μνήμη του Αγίου Ονόματός Σου και τη μελέτη των σωτηρίων σου εντολών.

Aνατεινόμενος προς τα άνω, περιφρουρούμενος από τη χάρη Σου και καταφλεγόμενος από το διάπυρο πόθο της αγάπης σου, να κατατρυφά Σε, τον γλυκύτατο Νυμφίο και ευεργέτη μου, απορρίπτων ως σκύβαλα πάντα του κόσμου τα τερπνά.

Ο ήλιος δύει, Κύριε, και τα πουλιά του δάσους ψάλλουν εσπερινό. Γονατίζω και εγώ ενώπιόν σου και τα χέρια μου προς Σε ανατείνω, δεόμενος να μου αποστείλεις το φως σου το αληθινό, για να ανυμνώ, δοξολογώ και γεραίρω το Πανάγιο Όνομά Σου εις τους αιώνας. Αμήν.

Μ.μοναχός
Άγιον Όρος 1995

[Dimitra79]

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΝ



για τους άστεγους


Πάτερ, Υιέ και άγιο Πνεύμα, ομόθρονη Τριάς, ομοούσιε και αχώριστε. Σε παρακαλούμε εμείς οι φτωχοί, οι ξένοι, οι γυμνοί και ταλαίπωροι, που για την αγάπη Σου δεν έχουμε σʼαυτή τη ζωή «που την κεφαλήν κλίναι» κάμπτουμε τα γόνατα της ψυχής και του σώματος, της καρδιάς και του πνεύματος, και δεόμεθα και σε παρακαλούμε και σε ικετεύουμε ύψιστε Θεέ, το μέγα όνομα Σαβαώθ. «Κλίνον το ούς σου» αγαθέ και άγιε Δέσποτα, πλαστουργέ, ποιητά, παντοκράτορ, και δέξου με ευμένεια την ικετέρια προσευχή και ταπεινή δέησή μας και καταξίωσέ μας νʼ αγιασθούμε με τη δύναμή Σου και τʼονομά Σου οικτίρμον, ελεήμον, μακρόθυμε και πολυέλεε Κύριε. Δείξε συμπάθεια στα παραπτώματά που κάναμε είτε με λόγο είτε με έργο είτε με τη διάνοια. Σε παρακαλούμε εύσπλαγχνε, μη μας καταισχύνεις και μη μας απορρίψεις απο το προσωπό Σου εσύ, που απʼτην υπερβολική Σου αγάπη κάμπτεσαι στις προσευχές όσων σε αγαπούν.

[Dimitra79]

Προσευχή του Αγίου Δημητρίου Ροστοβιας

(Ποίημα Δημητρίου Μητροπολίτου Ροστοβίας του νεοφανούς αγίου και θαυματουργού εν τη Ρωσία, ην έλεγε καθʼ εκάστην)




Υπεραγία Θεοτόκε Παρθένε, σκέπε με, και διαφύλαττε τον δούλο σου από παντός κακού ψυχής τε και σώματος, και από παντός εχθρού ορατού και αοράτου. Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλιάς σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών. Χαίρε και ευφραίνου, Θεοτόκε Παρθένε, και πρέσβευε υπέρ του δούλου σου Κυρία και Δέσποινα των Αγγέλων και Μήτηρ των χριστιανών, βοήθησόν μοι τω δούλω σου. Ω Μαρία παναμώμητε, χαίρε νύμφη ανύμφευτε, χαίρε η χαρά των θλιβομένων και η παραμυθία των λυπουμένων. Χαίρε η τροφή των πεινώντων και ο λιμήν των χειμαζομένων, χαίρε των αγίων αγιωτέρα και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα, χαίρε του Πατρός αγίασμα, του Υιού το σκήνωμα, και του Αγίου Πνεύματος το επισκίασμα. Χαίρε του πάντων Βασιλέως Χριστού του Θεού ημών το τερπνόν παλάτιον, χαίρε η Μήτηρ των ορφανών και η βακτηρία των τυφλών, χαίρε το καύχημα των χριστιανών και των προσκαλουμένων σε ο έτοιμος βοηθός.



Παναγία Δέσποινά μου, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου, ότι εις τας παναχράντους χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου. Γενού βοηθός και σκέπη της ψυχής μου εν τη φοβερά ημέρα της κρίσεως, και πρέσβευε υπέρ εμού του αναξίου ίνα εισέλθω καθαρός και αγνός εις τον Παράδεισον. Μη απορρίψης με, Κυρία μου, τον δούλον σου, αλλά βοήθησόν μοι, και δος μοι το συμφέρον της αιτήσεως. Λύτρωσαί με παντός κινδύνου, επιβουλής, ανάγκης και ασθενείας, και δώρησαί μοι προ του τέλους μετάνοιαν, ίνα σωζόμενος τη μεσιτεία και βοηθεία σου, εν μεν τω παρόντι βίω από παντός εχθρού ορατού και αοράτου, πορευόμενος θεαρέστως εν τοις θελήμασι του αγαπητού σου Υιού και Θεού ημών, εν δε τη φοβερά ημέρα της κρίσεως από της αιωνίου και φοβεράς κολάσεως προσκυνώ, ευχαριστώ και δοξάζω το πανάγιόν σου όνομα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

[Dimitra79]

Ρωμανός ο Μελωδός

[b]Θεοτόκε, Παρθένε, Βασίλισσα παγκόσμια![/b]


Μεταφράσεις:Αρχιμ. Ιγνατίου Σωτηριάδη από το βιβλίο: Georges Gharib: Οι εικόνες της Παναγίας. Ιστορία και λατρεία. Εκδόσεις Τέρτιος, Κατερίνη 1997.



Ελάτε, οι πιστοί όλοι, ας προσκυνήσουμε


το Χριστό Σωτήρα και Ελεήμονα.


Αυτόν υμνούν τα πλήθη των Αγγέλων


και αυτόν δοξολογούν οι μυριάδες των Ασωμάτων.


Θεοτόκε, Παρθένε, Βασίλισσα παγκόσμια,


μην περιφρονήσεις εμάς που σου δεόμαστε,


χτυπημένοι απ' τα κύματα τα μεγάλα της ζωής


και έρμαιοι του ασταθούς θηρίου.


Ω ανωτέρα των άνω Δυνάμεων,


Περιστερά απ' το Πνεύμα χρυσωμένη,


καμάρι και χαρά των Αποστόλων,


συμφωνία των Προφητών και των Μαρτύρων,


Βοήθεια του κόσμου όλου,


Πύργε ντυμένε χρυσάφι και πολύτιμε,


Πόλη δωδεκάπορτη, και Παράδεισε,


Κιβωτέ πανευωδίαστε του Πνεύματος.


Τείχος άγιο άπαρτο, και στήριγμα,


οχυρό των θρήσκων ψυχών


και Φυλακτήριο των αγνών των σωμάτων.


Σε τιμούμε, Βασίλισσα άσπιλη,


και υμνούμε το Γιο σου και Κύριο,


το Χριστό, το μόνο Φίλο των ανθρώπων,


για νά 'βρουμε χάρη κι έλεος


τη μέρα της κρίσης, ω Βασίλισσα...


Τότε, Κύριε, Κύριε σώσε με


κι απ' τη φωτιά την άσβεστη λύτρωσέ με.


Ας μπορώ να δω τη θεία σου εικόνα,


με καθαρή συνείδηση, και ν' αναφωνήσω:


Σε σένα αρμόζει τιμή και προσκύνηση,


στον Πατέρα, στο Γιο και στο Πνεύμα,


απ' όλη την κτίση καί πάντα,


στους αιώνες τους ατέλειωτους, ω Φίλε των ανθρώπων.

[Dimitra79]

«Δόξα εις τον Γολγοθά του Χριστού»

Ω Θείε Γολγοθά, αγιασμένε με το αίμα του Χρίστου! Σε παρακαλούμε, πες μας πόσες χιλιάδες αμαρτωλών με την Χάρη του Χρίστου, την μετάνοια και τα δάκρυα καθάρισες και γέμισες τον νυμφώνα του Παραδείσου;

Ω! με την αγάπη σου την άρρητη, Χριστέ Βασιλιά, με την Χάρη Σου όλα τα ουράνια παλάτια γέμισες από μετανοούντας αμαρτωλούς. Συ και εδώ κάτω όλους ελεείς και σώζεις. Και ποιος μπορεί αντάξια να Σε ευχαρίστηση, έστω κι αν είχε Αγγελικό νουν; Αμαρτωλοί, ελατέ γρήγορα. Ό Άγιος Γολγοθάς είναι ανοικτός και ο Χριστός εύσπλαχνος. Προσπέσετε προς Αυτόν και φιλήσετε τα άγια Του πόδια.

Μόνον Αυτός σαν εύσπλαχνος μπορεί να γιατρέψη τις πληγές σας!

Ω!, θα είμαστε ευτυχείς, όταν ο πολυεύσπλαχνος Χριστός μας αξίωση με μεγάλη ταπείνωση και φόβο Θεού και καυτά δάκρυα να πλύνωμε τα πανάχραντα Του πόδια και με αγάπη να τα φιλήσουμε! Τότε ο Χριστός εύσπλαχνος θα ευδοκήση να πλύνη τις αμαρτίες μας και θα μας άνοιξη τις πόρτες του Παραδείσου, όπου με μεγάλη χαρά, μαζί με τους Αρχαγγέλους και Αγγέλους, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και με όλους τους Αγίους, αιώνια θα δοξάζωμεν τον Σωτήρα του κόσμου, τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό, τον Αμνό του Θεού μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την Όμοούσιο και αδιαίρετο Τριάδα.

Ιερομόναχος Τύχων - Άγιον Όρος.
από το βιβλίο του π.Παισιου "Αγιορείται πατέρες και αγιορείτικα"

[Dimitra79]

Ευχή εις τους αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρας


Κύριε παντοκράτορ ο Θεός ημών, αγαθέ και φιλάνθρωπε, ο τη δυνάμει σου τους αγίους τεσσαράκοντα Μάρτυρας ενισχύσας τον διά πυρός και ύδατος μαρτυρικόν θάνατον διά σε καθυπομείναι' ων ταις πρεσβείαις, κραταίωσον, δεόμεθα σου, και ημάς, ίνα δυνηθώμεν τας καθ' ημων εφόδους και προσβολάς των πειρασμών ανδρείως υποφέρειν' και ώσπερ εκείνοι δια την αιώνιον ζωήν και αθάνατον, την πρόσκαιρον και θνητήν εις ουδέν ελογίσαντο' ούτω και ημείς της χάριτι σου, πάσας τας του κόσμου ηδονάς μισήσαντες, σε ειλικρινώς αγαπώμεν, και τας εντολάς σου ποιώμεν, όπως ευαρέστως σοι βιούντες, και την σεβάσμιον μνήμην αυτών επιτελούντες ετησίως, καταξιωθώμεν της αιωνίου και μακαρίας ζωής συν αυτοίς εν ουρανώ μετά ταύτα απολαύσαι. Ότι σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν

[Dimitra79]

Ευχή εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου


Κύριε Παντοκράτορ ο Θεός ημων, εύσπλαγχνε και πολυέλεε, ο το απ' αιώνος κεκρυμμένον μυστήριον της σωτηρίας ημων σήμερον δια του αρχαγγέλου Γαβριήλ ευδοκήσας τη αειπάρθένω Μαρία αποκαλύψαι, ης ταις ευπροσδέκτοις πρεσβείαις, αξίωσον, δεόμεθά σου, τας τε καρδίας και τα σώματα ημων εν τοις οδοίς των νόμων σου, και ταις εργασίαις των αγίων σου εντολών διευθύνειν, αγιάζειν τε και διοικείν' και καθάπερ τη του αγίου σου Πνεύματος ενεργεία την ψυχήν και το σώμα αυτής ηγίασας και άξιον κατοικητήριον γενέσθαι, ούτω και τας ημετέρας συνειδήσεις επισκεπτόμενος κάθαρον, ίνα ελθών αυτός ο Κύριος ημων, έτοιμον εαυτώ εύρη μονήν' όπως αξίως πολιτευόμενοι και την φαιδράν πανήγυριν ταύτην ετησίως εορτάζοντες καταξιωθώμεν των της αθανάτου ζωής αϊδίων αγαθών επιτυχείν. Ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν


Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, προαιώνιε Λόγε του Θεού και πατρός, ο δι' ημας και δια την ημετέραν σωτηρίαν τη αυτού ευδοκία και τη συνεργεία του αγίου Πνεύματος καταδεξάμενος, ως αγαθός, εκ της αειπαρθένου Μαρίας, δια της προς αυτήν μηνύσεως του αρχαγγέλου Γαβριήλ, αρρήτως σαρκωθήναι' ων ταις ικεσίαις χαρίτωσον δεόμεθα σου και ηάς τους αναξίους δούλους σου, ίνα δυνηθώμεν δια των προσκαίρων εορτών εις μνήμην των υπέρ ημων θαυμασίων σου ανάγεσθαι' και καθάπερ πιστεύομεναληθώς Θεοτόκον ταύτην είναι, ούτω και της επικουρίας αυτής και αντιλήψεως καθ' εκάστην αισθανώμεθα, σε τον αυτουργόν της ζωής και σωτηρίας ημων ευχαρίστως δοξάζοντες, προσκυνούμεν' όπως την αγίαν και ιεράν ημέραν ταύτην της αρχής των σωτηρίων ημων ετησίως επιτελούντες, καταξιωθώμεν της μακαρίας ζωής απολάυσαι. Ότι ευλογητός ει εις τους απέραντους αιώνας των αιώνων. Αμήν

[Dimitra79]

Ευχαί της εβδομάδος των αγίων Παθών



Τη Κυριακή των Βαΐων


Κατάλυσις ιχθύος


Παντοκράτορ αΐδιε Θεέ, ακατάληπτε και ανεξιχνιαστε, ο δια σπλάγχνα οικτιρμών και φιλανθρωπίας ευδοκήσας εξεγείραι την δύναστείαν σου, και εξαποστείλαι τον μονογενή και αγαπητόν σου Υιόν, τον Κύριον ημων Ιησούν Χριστόν, ινα δια του σταυρού, της τε ταφής και της αναστάσεως αυτού σώση τον κόσμον' ου παραγενομένου εν Ιερουσαλήμ επί το εκούσιον πάθος, λαβών ο λαός ο καθήμενος εν σκότει και σκιά θανάτου, τα της νίκης σύμβολα Βάια των φοινίκων, εξήλθεν εις υπάντησιν αυτού, την ανάστασιν προμηνύων. Αυτός Δέσποτα, και ημας τη προεορτίω ταύτη ημέρα κλάδους εν χερσί φέροντας, διατήρησον, και ως εκείνοι το ωσαννά σοι κραυγάζοντας, διαφύλαξον' όπως τη δυνάμει σου συντηρούμενοι, εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς καταξιωθώμεν την τριήμερον ανάστασιν αυτού εορτάσαι, και της αθανάτου ζωής επιτυχείν, εν αυτώ Χριστώ τω Κυρίω, μεθ' ου ευλογητός ει συν τω παναγίω Πνεύματι, εις τους αιώνας. Αμήν


Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, αγαθέ και φιλάνθρωπε, εγκαρδίως ευχαριστούμεν σοι, ουχ ως οφείλομεν, αλλ' ως δυνάμεθα, υπέρ πασών ων εποίησας και ποιείς ημίν ευεργεσιών σου' και έτι μάλλον, ότι δια μόνην σου έμφυτον αγαθότητα χαρισάμενος ηίν την του έτους περίοδον ημας διελθείν, και το στάδιον της εγκρατείας εκτελέσαι, και τη αρχή της εβδομάδος των σωτηριωδών παθών σου προσεγγίσαι. Ευδόκησον δεόμεθα σου, και προς το μέλλον ευαρέστως σοι ευθυδρομήσαι ημάς, το τε σώμα και την ψυχήν ημών φυλλάτων, και ενισχύων τω κράτει σου' όπως καθάπερ ηξιώθημεν τω ελέει σου προϋπαντήσαι σοι μετά βαΐων και κλάδων, ούτω καταξιωθώμεν προφθάσαι και την κυρίαν ημέραν της εκ νεκρώναναστασεως, ακι ταύτην ευσεβώς και χαρμονικώς πανηγυρίσαι, δι' ης και της αθανάτου και μακαρίας ζωής μετά ταύτα απολαύσαι. Πρεσβείαις της παναχράντου σου Μητρός και πάντων σου των αγίων. Αμήν


Τη αγία και μεγάλη Δευτέρα


Νηστεία οίνου και ελαίου


Κύριε παντοκράτορ ο Θεός ημων, ποιητά ουρανού και γης και πάντων των εν αυτοίς ορατών και αοράτων κτισμάτων, ο τη αρρήτω σου προνοία, δια της δυνάμεως και ενεργείας του παναγίου Πνεύματος, όλον το της εκκλήσίας σου σώμα διοικών τε και αγιαάζων' πρόσδεξαι, δεόμεθα σου, τας κοινάς δεήσεις και ικεσίας ηών, ας πιστώς καθ' εκάστην προσφερομέν σοι, δεόμενοι υπέρ ειρήνης και ευσταθίας της καθόλου εκκλησίας των πιστών, και την σην ειρήνη και αγάπην, ίνα έκαστον μέλος αυτής εν τη εαυτού κλήσει και υπηρεσία πιστώς και ευσεβώς λατρέυη σοι εν τω της παρούσης πανηγύρεως σταδίω. Οπως μετά το λυθήναι ταύτην, πάντες δια της προς σε πίστεως, ελπίδος τε και αγάπης καταξιωθώμεν επιστρέψαι εις την ουράνιον πατρίδα, και το της άνω κλήσεως βραβείον παρά σου λαβείν. Ελέει και οικτιρμοίς και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ' ου ευλογητός ει συν τω παναγίω Πνεύματι, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν



Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, ο του ανάρχου και αϊδίου σου Πατρός σύνάρχος και συναϊδιος Υιός υπάρχων' ου τη ευδοκία και του συμφυούς σου Πνεύματος συνεργεία κατελθών εκ των ουρανών, συγκαταβάσει θεϊκή, ου μεταβάσει τοπική, ει το σώσαι ημάς' περίπου δε τας ημέρας ταύτας ερχόμενος προς το εκούσιον πάθος, ο υπέρ ημων καθυπέμεινας, τοις αποστόλοις σου έλεγες εν τη οδώ. Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα, και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγαρπται περί αυτού. Καταξίωσον και ημας, δρόμεθα σου, ίνα κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθώμεν σοι, και συσταυρωθώμεν τη προεραίσει, και νεκρωθώμεν δια σε, τον δι' ημας σπέυδοντα εκούσιον θάνατον υποστήναι, ταις του βίου ηδοναίς, όπως συζήσωμεν σοι, συνανυψωθέντες εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη αϊδίω βασιλεία σου. Ότι συ η ελπίς ημων, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν , συν τω ανάρχω σου Πατρί και ω συμφυεί σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν




Τη αγία και μεγάλη Τρίτη

Νηστεία οίνου και ελαίου


Κύριε παντοκράτορ ο Θεός ημων, αγαθέ και φιλάνθρωπε, ο μηδένα μισών ων εποίσησας, ουδέ βουλόμενος τον θάνατον των κακοφρονούντων και την των απίστων απώλειαν, αλλά μάλλον αείποτε επιποθών την επιστροφήν αυτών και την μετάνοιαν' φιλανθρώπος σπλαγχνίσθητι δεόμεθα επί τω πλάσματι σου, και τας μεν καρδίας των μη γινωσκόντων σε, τη του φωτιστικού σου Πνεύματος χάριτι φωτίσας, κλίνον επιεικώς εις την σην επίγνωσιν, την δε άγνοιαν του αληθούς σου Λόγου και της ορθοδοξίας ταχέως απέλασον από της διανοίας των κακώς φρονούντων περί σου, και ούτως άπαντας ως φιλόστοργος Πατήρ, τη αοράτω σου δεξιά χειραγωγήσας, επισυνάγαγε εις την αυλήντων ευσεβώς λατρευόντων σε. Όπως καταξιωθώμεν τω ελέει σου πάντες γενέσθαι μία Ποίμνη υφ' ενός καλού Ποιμένος Ιησού Χριστού του σωτήρος ημων. Μεθ' ου ευλογητός ει συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν



Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, ομοούσιε και συναΐδιε και συνάναρχε Πατρί και τω αγίω Πνεύματι, ο μόνος καρδιογνώστης, ο ειδώς ως πανδερκής και παντέφορος, ότι ημείς τη ραθυμία της ψυχής νυστάξαντες, ουκ έχομεν την εξ αρετών καιομένην λαμπάδα, και νεάνισιν ωμοιώθημεν μωραίς εν καιρώ της εργασίας ρεμβόμενοι. Μη κλείσεις, δεόμεθα σου, ημίν τα φιλάνθρωπα σπλάγχνα των οικτιρμών σου, αλλ' εκτινάξας ημων τον ζοφερόν ύπνον της αμαρτίας εξανάστησον ημάς, και ταις φρονίμοις συνεισάγαγε παρθένοις εις τον ουράνιον νυμφώνα σου' όπως και νυν, τη μεθέξει των εκουσίων σου Παθημάτων, υην δυσείμονα των πταισμάτων μορφήν απαμφιασάμένοι, και την καταστολήν δόξης της ωραιώτητος σου κοσμηθέντες, φαιδροί δαιτυμόνες της μυστικής σου Τραπέζης ευρεθήναι. Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν



Τη αγία και μεγάλη Τετάρτη


Νηστεία οίνου και ελαίου


Κύριε παντοκράτορ ο Θεός ημων, αγαθέ και φιλάνθρωπε, ο δια σπλάγχνα οικτιρμών και φιλανθρωπίας αγαγών ημάς εις τας πανσέπτους ημάρας ταύτας, ίλεως επίβλεψον δεόμεθα σου, επί τον πιστόν λαόν σου, τον απεκδεχόμενον το παρά σου πλούσιον έλεος, και αντιλαβού της ασθενείας ημων τη κραταιά σου δυνάμει, και βοήθησον ημας ευθυδρομήσαι εν πίστει, ελπίδι τε και αγάπη εις το εξής' ίνα ακλινώς αφορώντες εις την υπομονήν του υπομείναντος υπέρ ημων εκούσιον θάνατον τη σαρκί του μονογενούς σου Υιού, Κυρίου δε ημων Ιησού χριστού, μη αποκλίνωμεν εις ουδέν απαρέσκον σοι' αλλά πάντοτε ο νούς και η καρδία ημων εις το ποιείν το θέλημα σου το άγιον διάκεινται' και διευύνας τους λόγους και τα έργα ημων, ευδόκησον τους μεν χάριτος αλάτι ηρτυμένους είναι, τα δε προς την σην δόξαν και ευαρέστησιν γίνεσθαι' όπως άξιοι κοινωνοί των αχράντων και ζωοποιών μυστηρίων, ευρεθέντες, καταξιωθώμεν δι' αυτών της αιωνίου και μακαρίας ζωής απολαύσαι. Ότι σου εστίν η βασιλεία και δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν


Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, μακρόθυμε και ανεξίκακε, ο καταδεξάμενος υπό των μισησάντων σε αδίκως διωχθήναι, και υπό του αχαρίστου μαθητού απανθρώπως εις χείρας ανθρώπων αμαρτωλών παραδοθήναι. Επίβλεψον, δεόμεθα σου εφ' ημας ους ελυτρώσω της πάλαι κατάρας τω τιμίω σου αίματι, και δια της υιοθεσίας του βαπτίσματος κληρονόμους της ουρανών βασιλείας υπέσχω ποιήσαι, εν τω τηρήσαι ημας τας εντολάς σου' και λαβών όπλον και θυρεόν, ανάστηθι εις την βοήθειαν ημων, και πολέμησον τους μισούντας και καταδιώκοντας ημας, και τον καθ' ημων θυμόν αυτών τη θεϊκή σου επιεικεία κατάπαυσον. Εάν δε σοι δόξη καταδιώκεσθαι ημας υπ' αυτών δια τας αμαρτίας ημων, ποίησον δοκούν σοι, πλην ούτω τας ψυχάς ημων διάθες, ώστε μιμηθέντες σε, πράως τα δεινά υποφέρωμεν' όπως μετά ταύτα πάντων των εναντίων καταλυθέντων, καταξιωθώμεν προς σε ελθείν και παρά σοι αναπαυθήναι. Πρεσβείαις και ικεσίαις της παναχράντου σου Μητρός και πάντων σου των αγίων. Αμήν



Τη αγία και μεγάλη Πέμπτη


Κατάλυσις οίνου και ελαίου


Κύριε παντοκράτορ ο Θεός ημων, ο εν Τριάδι υμνούμενος και εν Μονάδι προσκυνούμενος, πρόσδεξαι ημας ευχαριστούντας σε ότι εφώτισας τας καρδίας ημων, και εγνώκαμεν σε δια της πίστεως ένα Θεόν, ζώντα και αληθινόν Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα, τριαδικώς μεν εν προσώποις, μοναδικώς εν ουσία' μιαν αρχήν άναρχον, εν τέλος αΐδιον' ένα αγαθόν ποιητήν ουρανού και γης και πάντων των εν αυτοίς ορατών και αοράτων. Εν ω ζώσιν, υφίστανται, και κυβερνώνται τα πάντα' ον και ημείς υμνούμεν, ευλογούμεν, προσκυνούμεν τε και δουλικώς λατρεύομεν, ευχαριστίαν σοιαναπέμποντες υπέρ πασών των ευεργεσιών σου, και μάλιστα ότι δια της των φρικτών μυστηρίων παραδόσεως εγκατέλιπες διηνεκή μνήμην του υπέρ ημών εκουσίου θανάτου του μονογενούς σου Υιού. Δι' ου αξίωσον ημάς ιδείν το πρόσωπον σου, και εν τη τελειοτάτη θεωρία ταύτη διαμείναι εις τους απέραντους και ατελεύτητους αιώνας των αιώνων. Αμήν


Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, αγαθέ και φιλάνθρωπε, ο του ανάρχου καιαϊδίου Πατρός συνάναρχος και συναιδιος Υιός υπάρχων' ο υποδείξας ημίν μέτρα τελείας ταπεινώσεως εν τη οικεία σου και πανυψίστω συγκαταβάσει και τον έσχατον τη προθέσει πρώτον αναγορεύσας εν τω νίψαι τους πόδας των μαθητών σου, ειπών, ο έλων πρώτος είναι, έστω πάντων έσχατος. Χαρίτωσον και ημάς, δεόμεθα σου, εν τη προς αλλήλους αδελφική αγάπη και διακονία, ύψωσον τον νούν ημων από των γηίνων προς σε τον Ύψιστον τη αρρήτω σου ταπεινώσει, και διατήρησον ημας αρρυπωτως ζην, νιπτομένους δάκρυσι πνευματικοίς, και κεκαθαρμένους τω ραντισμώ της του παναγίου σου Πνεύματος καθαρτικής χάριτος. Όπως ειλικρινώς πάντοτε εν πίστει και αγάπη και ελπίδι, σοι προσπίπτοντες, και των ζωοποιών σου Μυστηρίων επαξίως κοινωνούντες, δυνηθώμεν ευρείν έλεος και ΄αριν τω φοβερώ σου βήματι. Ότι ευλογητός ο ει συν τω ανάρχω σου Πατρί και τω συμφυεί σου Πνεύματι, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων.. Αμήν


Τη αγία και μεγάλη Παρασκευή

Απόλυτη Νηστεία


Κύριε παντοκράτορ ο Θεός ημων, οικτίρμον και ελεήμων, ο τον μονογενή και ομοούσιον σου Υιόν συγχωρήσας εκούσιον υποστήναι τη σαρκί θάνατον υπέρ ημων των κατακρίτων' επίβλεψον, δεόμεθα σου, εφ' ημας, και κάμφθητι εις την του πλάσματος ημων ασθένειαν' ίδε την αληθώς αφ' ημων ληφθέίσαν σάρκα του σήμερον εκουσίως σταυρωθέντος, και άφες ημιν τα της σαρκός ημων πλημμελήματα' όρα τας χείρας αυτού και τους πόδας τω σταυρώ προσηλωμένους, τους τε ωραίους οφθαλμούς εκλείποντας και όλα τα διερρωγότα μέλη αυτού, άπερ ημέτερα ουσία εστί, και ίασαι τα συντρίμματα των ψυχών και των σωμάτων ημων' κατόπτευσον, ω επουράνιε Πάτερ, την του Σωτήρος ημων καρτερίαν, και άφες ημιν τοις ενόχοις την τιμωρίαν. Όρα τον εκούσιον Θάνατον αυτού, και ρύσαι ημας αιωνίου θανατου. Δια των οικτιρμών του αυτού μονογενους σου Υιού, μεθ' ου ευλογητός ει συν τω παναγίω και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αει εις τους απέραντους αιώνας των αιώνων. Αμήν


Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, ο την εκούσιον σου σταύρωσιν εις την κοινήν εξανάστασιν του γένους των ανθρώπων σαρκί καταδεξάμενος, και τω καλάμω του σταυρού βαφαίς ερυθραίς τους σεαυτού δακτύλους αιματώσας, τοις αφεσίμοις ημίν βασιλικώς υπογράψαι φιλανθρωπευσάμενος' μη παρίδης ημάς κινδυνέυοντας και πλαιν την απο σου διάστασιν αλλ' οικτείρησον μόνε μακρόθυμε τον εν περιστάσει λαόν σου και αναστάς ρύσαι ημας της δουλείας των ορατών και αοράτων εχθρών τη κραταιά δυνάμει σου, αφείς τα παραπτώματα, την οικείαν έχων συμπάθειαν υπέρ ημων των κατακρίτων ικετεύουσαν, σοι γαρ μόνω προσήκει οικτειρήσαι και σώσαι τους ελπίζοντας επί σε. Φείσαι ουν, Δέσποτα, ων ελυτρώσω τω τιμίω σου αίματι, και μη εισέλθης εις κρίσιν μετάτων δούλων σου' όπως εκατέρωθεν ρυσθέντες, δόξαν σοι και ευχαριστίαν και προσκύνησιν αναπέμπομεν συν τω ανάρχω σου Πατρί και τω συμφυεί σου Πνεύματι, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν


Τω αγίω και μεγάλω Σαββάτω


Απόλυτη Νηστεία


Κύριε παντοκράτορ ο Θεός ημων, ο δι' ημάς και δια την ημετέραν σωτηρίαν ευδοκήσας τον αγαπητόν σου Υιόν τα φρικτά πάθη, τον τε ζωοποιόν θάνατον και την εκούσιον ταφήν σαρκί καθυπομείναι' παράσχου ημιν, δεόμεθα σου, χάριν ίνα εγκαρδίως υπερευχαριστώμεν σοι τω καταξιώσαντι ημας την ετήσιον ανάμνησιν των αχράντων αυτού παθών επιτελέσαι' και την μνήμην της δια του τιμίου αίματος αυτού απολυτρώσεως ημων πάντοτε ανεξάλειπτον εν ψυχή διατηρούντες, ευσεβώς δίαγωμεν και την πίστιν ην προς αυτόν έχομεν και ομολογούμεν έργοις αγαθοίς εν πάσι ζώσαν δεικνύωμεν' και καθάπερ εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν, ούτω δια της των φθαρτών σωμάτων νεκρώσεως συνταφώμεν αυτώ' όπως δια της πύλης του θανάτου καταξιωθώμεν την κοινήν ανάστασιν ελθείν και της αϊδίου ζωής απολαύσαι. Εν αυτώ Χριστώ τω Κυρίω ημων, μεθ' ου ευλογητός ει συν τω παναγίω Πνεύματι, νυν και αει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν


Τη αυτή ημέρα εσπέρας


Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημων, ο ευδοκήσας ατρέπτως και αναλλοιώτος δια Πνεύματος αγίου εκ της αειπαρθένου Μαρίας ενανθρωπήσαι, και τα εκούσια πάθη, τον θάνατον τε την ταφήν τω ανθρωπίνω προσλήμματι υποστήναι' νέκρωσον δεομεθά σου τα ψυχοφθόρα πάθη της σαρκός ημων, και ταύτηνυπόταξον τω πνεύματι' ο τω αίματι σου την φθαρείσαν ανθρωπίνην φύσιν αναπλάσας, ανακαίνισον ημάς συντριβέντας υπό της αμαρτίας και τεθανατωμένους ανάστησον, και σπλαγχνισθείς εφ' ημας, συγχώρησον ημιν τα από νεότητος ημων πεπεραγμένα κατά του αγίου σου θελήματος. Ο γινώσκων την ασθένειαν της φύσεως ημων, μη εάσης ημας, ους δι' οίκτον ηγάπησας, παντελώς απωλεσθήναι' όπως νυν ευσεβώς πανηγυρίσαντας την ετήσιον ανάμνησιν της εκ νεκρών αναστάσεως, καταξιωθώμεν τω ελέει σου μετά ταύτα της αθανάτου και μακαρίας ζωής απολαύσαι. Πρεσβείαις της παναχράντου σου Μητρός και πάντων των αγίων των απ' αιώνος ευαρεστησάντων σοι. Αμήν